III SA/KR 602/24

III SA/Kr 602/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki
Marta Kisielowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
Art. 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Marta Kisielowska (spr) Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 9 lutego 2024 r. nr SKO.RD/4120/1/2024 w przedmiocie utraty dobrej reputacji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Brzeskiego z dnia 14 grudnia 2023 r. orzekającej o utracie dobrej reputacji M. K. (dalej: "skarżący") będącego przedsiębiorcą i pełniącym funkcję zarządzającego transportem w Przedsiębiorstwie Firma Transportowa G. M. K., prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego rzeczy na podstawie licencji nr [...], w związku z wydaniem przez Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział II Karny wyroku z 23 września 2022 r., sygn. akt [...], w którym skazano skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej: "u.t.d."), art. 6 ust. 1 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L. z 2009 r., nr 300, poz. 51 ze zm., dalej: "rozporządzenie") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a.").
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Starosta Brzeski 9 lipca 2004 r. udzielił Firmie Transportowej "G." M. K. licencji numer [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego na obszarze wykraczającym poza granice powiatu brzeskiego (cały kraj).
Wyrokiem z dnia 23 września 2022 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział II Karny orzekł o uznaniu skarżącego za winnego tego, że w dniu 1 marca 2021 r. w godz. 18.19-19:16 w B. [...] na terenie centrum dystrybucyjnego J. prowadził w ruchu lądowym samochód ciężarowy marki Scania o nr rej. [...] z naczepą Kogel o nr rej. [...] będąc w stanie nietrzeźwości - zawartość alkoholu we krwi oskarżonego prowadziła do stężenia przekraczającego 0,5 promila, tj. występku z art. 178a § 1 k.k. i za to przestępstwo na podstawie art. 178 a § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując jedną stawkę za równoważną kwocie 50 zł (pkt 1), orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat zaliczając okres zatrzymania prawa jazdy od 1 marca 2021 r. (pkt 2), orzekł środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 zł (pkt 3).
Pismem z dnia 22 września 2023 r. Starosta Brzeski zwrócił się do Krajowego Rejestru Karnego z wnioskiem o informację na temat karalności skarżącego.
Z informacji z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem na przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.
Pismem z dnia 23 listopada 2023 r. Starosta Brzeski zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie oceny spełnienia przez skarżącego wymogu dobrej reputacji.
Decyzją z 14 grudnia 2023 r. Starosta Brzeski orzekł utratę dobrej reputacji skarżącego będącego przedsiębiorcą oraz pełniącym funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie przeprowadzał kontroli u przedsiębiorcy, ponieważ dysponował wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu II Wydział Karny skazującym skarżącego za występek określony w art. 178a § 1 k.k.
W odwołaniu od decyzji skarżący podniósł, że wyrok skazujący jest dla niego krzywdzący, ponieważ z jego treści wynika, że istnieje jedynie domniemanie winy skarżącego. Podkreślił, że od 1999 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu i cieszył się nienaganną reputacją. Konrole przeprowadzone w firmie skarżącego nie wykazywały nieprawidłowości, nie ma zaległości w Urzędzie Skarbowym, ani ZUS. Rozlicza się na bieżąco z pracownikami, wszystkie zobowiązania reguluje w terminie. Dochody z działalności są dochodami rodziny skarżącego, ale również pracowników skarżącego.
Decyzją z dnia 9 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Brzeskiego. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., czyli przestępstwo prowadzenia w ruchu lądowym samochodu z naczepą w stanie nietrzeźwości, tj. zawartości alkoholu we krwi przekraczającej stężenie 0,5 promila. Przestępstwo zostało wymienione w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d. Organ podkreślił, że posiadanie dobrej reputacji jest warunkiem ustawowym udzielenia licencji. W ocenie Kolegium Starosta Brzeski był w okolicznościach faktycznych sprawy zobligowany do wydania decyzji o utracie dobrej reputacji skarżącego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego:
- art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez wszczęcie postępowania bez wskazania, czy dotyczy ono utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę, czy zarządzającego transportem;
- art. 7d ust. 5 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że z dniem 15 marca 2024 r. poinformował Starostę Brzeskiego o zmianie osoby zarządzającej transportem, a zatem przedsiębiorstwo funkcjonuje w oparciu o zarządzanie przez nową osobę zarządzającą transportem. Skarżący zarzucił organom brak zbadania, czy sankcja w postaci utraty dobrej reputacji będzie odpowiednią reakcją na stwierdzone naruszenie.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Ocena zaskarżonej decyzji dokonana we wskazanych granicach doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga zasługuje na oddalenie.
W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną było skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu II Wydział Karny z 23 września 2022 r. (sygn. akt [...]) za czyn z art. 178a § 1 k.k. i wymierzenie skarżącemu kary grzywny, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres trzech lat. Sporną okolicznością było, czy skazanie prawomocnym wyrokiem jest przesłanką wystarczającą do orzeczenia utraty dobrej reputacji przez skarżącego, a także, czy organ powinien był prowadzić odrębne postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji przez skarżącego będącego przedsiębiorcą oraz osobą zarządzającą transportem w Przedsiębiorstwie Firma Transportowa G. M. K. W ocenie organów, zasadne było prowadzenie postępowania jednego postępowania o utratę dobrej reputacji przez skarżącego, niezależnie od jego występowania w dwóch funkcjach – prowadzącego przedsiębiorstwo transportowe i pełniącego funkcję zarządzającego transportem. W ocenie skarżącego prowadzenie jednego postępowania bez wskazania, czy dotyczy ono przedsiębiorcy, czy osoby zarządzającej transportem, powoduje jego wadliwość, a w konsekwencji wadliwość wydanych decyzji.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 7 ust.1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 30076 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b. Zgodnie z art. 7d ust. 2 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji. Jak stanowi art. 7d ust. 4 u.t.d. przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia (ust. 5).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.t.d. przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły również przepisy art. 6 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń dotyczy wyroków skazujących lub sankcji wobec samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych właściwych osób określonych przez dane państwo członkowskie lub naruszeń popełnionych przez wyżej wymienione osoby. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi: a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: (i) prawo handlowe; (ii) prawo upadłościowe; (iii) płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; (iv) prawo o ruchu drogowym; (v) odpowiedzialność zawodowa; (vi) handel ludźmi lub narkotykami; (vii) prawo podatkowe; oraz b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: (i) czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; (ii) maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; (iii) kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; (iv) badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; (v) dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; (vi) bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; (vii) instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; (viii) praw jazdy; (ix) dostępu do zawodu; (x) transportu zwierząt; (xi) delegowania pracowników w transporcie drogowym; (xii) prawa właściwego dla zobowiązań umownych; (xiii) kabotażu. Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia do celów ust. 1 akapit trzeci lit. b) w przypadku gdy zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy został, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazany za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na niego sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów unijnych, określonych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego siedziby w odpowiedni i terminowy sposób przeprowadza i kończy postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę na miejscu w lokalach danego przedsiębiorcy. W toku postępowania administracyjnego zarządzający transportem lub inni przedstawiciele prawni przedsiębiorcy transportowego, stosownie do sytuacji, mają prawo do złożenia uwag i wyjaśnień. W toku postępowania administracyjnego właściwy organ ocenia, czy ze względu na szczególne okoliczności utrata dobrej reputacji stanowiłaby w danym przypadku nieproporcjonalny środek. W ramach tej oceny właściwy organ bierze pod uwagę liczbę poważnych naruszeń przepisów krajowych i przepisów unijnych, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci, a także liczbę najpoważniejszych naruszeń przepisów unijnych, określonych w załączniku IV, w odniesieniu do których zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy został skazany lub nałożono na niego sankcje. Każda taka decyzja musi być należycie umotywowana i uzasadniona. Jeżeli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalny środek, podejmuje wówczas decyzję, że dobra reputacja danego przedsiębiorcy pozostaje nienaruszona. Uzasadnienie tej decyzji zostaje zapisane w rejestrze krajowym. Liczbę takich decyzji podaje się w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 26 ust. 1. W przypadku gdy właściwy organ nie uzna, że utrata dobrej reputacji będzie nieproporcjonalnym środkiem, wyrok skazujący lub nałożona sankcja skutkują utratą dobrej reputacji.
Art. 5 ust. 2a u.t.d. stanowi, że za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w: 1) art. 173-175, art. 178-180, 189a, art. 218-221, 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17 i 1228); 2) art. 586-589 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96); 3) art. 522 i art. 523 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 794 i 1222); 4) art. 54-61, art. 62 ust. 2, art. 62b ust. 2, art. 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1939); 5) art. 399 i art. 400 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2309, z 2023 r. poz. 1723 i 1860 oraz z 2024 r. poz. 1222); 6) art. 54§ 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 60 § 1 i 2, art. 62 § 1-4, art. 65 § 1-2b, art. 67 § 1 i 2, ar. 69a § 1, art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 73a, art. 76a § 1 i 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2024 r. poz. 628, 850 i 879).
Mając na względzie powyższe regulacje prawa krajowego i unijnego, nie może budzić wątpliwości, że przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. jest jednym z przestępstw, za które skazanie w świetle przepisów u.t.d. oraz rozporządzenia, powinno skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie spełnienia warunku dobrej reputacji, a w dalszej kolejności wydaniem decyzji o pozbawieniu dobrej reputacji przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem.
Sąd nie podziela zarzutu skarżącego o wadliwości postępowania z uwagi na brak wskazania, czy postępowanie dotyczy skarżącego jako przedsiębiorcy, czy skarżącego zarządzającego transportem, a w rezultacie prowadzenie go w odniesieniu do skarżącego pełniącego obydwie funkcje. Należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.t.d. wszczyna się postępowanie w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem w przypadku stwierdzenia, że został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b. W niniejszej sprawie skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo określone we wskazanym przepisie, a zatem konieczne było wszczęcie postępowania w przedmiocie spełniania wymogu dobrej reputacji. Okoliczność, że skarżący pełnił równocześnie funkcję przewoźnika i zarządzającego transportem, nie dawała podstawy do prowadzenia odrębnego postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji skarżącego jako przedsiębiorcy, a odrębnego w stosunku do skarżącego jako osoby zarządzającej transportem. Skarżący występował w przedsiębiorstwie w tych dwóch funkcjach, a przesłanki utraty dobrej reputacji są tożsame w odniesieniu do przedsiębiorcy, jak i zarządzającego transportem (por. m. in. wyrok WSA w Krakowie z 10 maja 2016 r., III SA/Kr 1598/15). Podkreślić należy, że stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji znajduje również potwierdzenie w treści art. 6 ust. 1 rozporządzenia.
Okoliczność podniesiona w skardze, że w marcu 2024 r. skarżący zawiadomił Starostę Brzeskiego o zmianie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie skarżącego jest bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, ponieważ powstała już po jej wydaniu.
Sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów, w świetle których skazanie za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. nie jest wystarczającą przesłanką pozbawienia skarżącego dobrej reputacji. Prawidłowe zdaniem Sądu jest stanowisko organu, że w stanie faktycznym sprawy, tj. w przypadku ustalenia, że skarżący został skazany wyrokiem karnym za jedno z przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d., wydanie decyzji o utracie przez skarżącego będącego przedsiębiorcą i zarządzającym transportem, dobrej reputacji jest automatyczne. Wynika to wprost z przywołanego art. 7d ust. 2 u.t.d. Oznacza to, że organ nie miał obowiązku, ani możliwości weryfikowania w tym postępowaniu sposobu i warunków wykonywania przez skarżącego transportu drogowego. Tym samym, w sytuacji określonej przepisem art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ nie jest zobowiązany do badania kwestii proporcjonalności reakcji za popełnione naruszenia (por. wyrok WSA w Olsztynie z 18 października 2022 r., II SA/Ol 504/22). Wymóg dobrej reputacji w rozumieniu ustawy nie jest bowiem spełniony lub przestał być spełniony, jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych, została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Istotne przy tym jest, że w sytuacji określonej art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. wydanie decyzji o utracie dobrej reputacji jest automatyczne. W konsekwencji, również organ nie jest zobowiązany, jak tego chce skarżący, do badania kwestii proporcjonalności reakcji za popełnione naruszenia. Obowiązek taki został bowiem nałożony na organ w przypadku stwierdzenia wydania wobec przedsiębiorcy decyzji nakładającej karę pieniężną, a nie prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo określone w art. 5 ust 2a pkt 1 u.t.d., jak w niniejszej sprawie (por. wyrok WSA w Kielcach z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 426/23).
Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd stwierdził że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.