III SA/Kr 59/23

III SA/Kr 59/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-10-18
Data wpływu
2023-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2492
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 180
Art. 92a  ust. 2 i 8, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
|Sygn. akt III SA/Kr 59/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko, WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.), Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2023 r., sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 listopada 2022 r. nr BP.501.706.2021.2065.WA7.287814 w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 listopada 2022 r. znak: P.501.706.2021.2065.WA7.287814, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 marca 2021 r. nr [...] o nałożeniu na M. M. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych).
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. d oraz lit. 1, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 z późn. zm., dalej: u.t.d.), art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1-4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14 listopada 2009 r., str. 51, z późn. zm. – dalej: rozporządzenie 1071/2009), art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1-6, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm., dalej p.r.d.) oraz lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 19 listopada 2020 r. w R. (droga krajowa nr [...]) zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z pojazdu marki Man o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Krone o nr rej. [...]. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa [...] "O." Sp. j. z siedzibą w N. Kierowca A. T. okazał do kontroli następujące dokumenty: prawo jazdy, dowody rejestracyjne, wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz wydruki z tachografu na dzień kontroli oraz dzień poprzedni. Po analizie dokumentów okazanych podczas kontroli, stwierdzono brak aktualnego badania technicznego naczepy. Organ I instancji wskazał, że jak wynika z dokonanego wpisu w dowodzie rejestracyjnym, data ważności badania technicznego to 25 kwietnia 2021 r. Z danych w dowodzie rejestracyjnym wynika, iż badanie techniczne odbyło się 15 lipca 2019 r., a więc kolejne badanie powinno odbyć się w dniu 15 lipca 2020 r. Na pieczątce widnieje data przeprowadzenia badania 15 lipca 2019 r. W Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie widnieje data przeprowadzenia badania technicznego, a zgodnie z przepisami art. 81 ust. 5 p.r.d. badania techniczne wykonuje się corocznie. Dotyczy to pojazdów, naczep i przyczep o dmc pow. 3,5 t. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia 19 listopada 2020 r.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 30 marca 2021 r. decyzji administracyjnej nakładającej na skarżącego karę pieniężną w kwocie 200 zł.
W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 9 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 2 u.t.d., poprzez przyjęcie, iż przewóz drogowy, którego dotyczyła kontrola, był wykonywany z naruszeniem obowiązków w zakresie posiadania aktualnego badania technicznego naczepy, podczas gdy z adnotacji uczynionej w dowodzie rejestracyjnym naczepy wynika, iż termin kolejnego badania technicznego przypada na dzień 25 kwietnia 2021 r., a adnotacja ta została dokonana przez urząd wydający dowód rejestracyjny,
- art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., polegające na braku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, iż strona wykonywała przewóz z naruszeniem obowiązków,
- art. 92c ust. 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, że ewentualne naruszenie obowiązków nastąpiło wskutek błędnego pouczenia dokonanego przez organ administracji.
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o umorzenie postępowania.
Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją z dnia 2 listopada 2022 r., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 2, 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym, regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Ponadto wskazano, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 k.p.a. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Przechodząc do analizy zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności protokołu kontroli i okazanych przez kierowcę dokumentów, organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 19 listopada 2020 r. w R. (droga krajowa nr [...]) przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów, składającego się z pojazdu marki Man wraz z naczepą marki Krone. Ww. pojazdem kierował A. T., który wykonywał transport drogowy na rzecz spółki O. Kierowca okazał m.in.: prawo jazdy, dowody rejestracyjne, oraz wypis z licencji. Kontrolujący ustalili w toku kontroli, że kontrolowana naczepa ciężarowa nie posiadała ważnych aktualnych badań technicznych potwierdzających jej zdolność do ruchu drogowego. Z danych w dowodzie rejestracyjnym naczepy wynika, że badanie techniczne odbyło się w dniu 15 lipca 2019 r., więc kolejne badanie powinno odbyć się w dniu 15 lipca 2020 r. Na pieczątce widnieje data przeprowadzenia badania 15 lipca 2019 r. w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie widnieje data przeprowadzenia badania technicznego zgodnie z przepisami art. 81 ust. 5 p.r.d. (Badanie techniczne wykonuje się corocznie dotyczy to pojazdów, naczep i przyczep o dmc pow. 3,51.). W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych okresowych badań technicznych, potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego.
Zaznaczono, że Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego zwany dalej "KREPTD" jest publicznie dostępną i jawną bazą danych prowadzoną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego udostępniona pod adresem: https://kreptd.gitd.gov.pl.
Jak ustalił organ I instancji, zarządzającym transportem w kontrolowanym przedsiębiorstwie [...] "O." spółka jawna z siedzibą w N. jest skarżący, któremu został wydany w dniu 2 grudnia 2003 r. certyfikat kompetencji zawodowej o nr [...]. Tym samym to ww. był osobą odpowiedzialną za transport w spółce O. i pojazdy, które zostały poddane kontroli w dniu 19 listopada 2020 r. Jak ustalono w toku kontroli, naczepa marki Krone nie posiadała ważnych badań technicznych, potwierdzających jej zdatność do ruchu drogowego. Zgodnie z treścią art. 81 ust. 5 p.r.d., badanie techniczne wykonuje się corocznie. Tym samym badanie techniczne ww. naczepy powinno być przeprowadzone najpóźniej w dniu 15 lipca 2020 r. Kontrolowana naczepa poruszała się więc w chwili kontroli od prawie 6 miesięcy bez ważnych okresowych badań technicznych, a więc była pojazdem, który w świetle prawa nie miał potwierdzenia sprawności, szczególnie pod kątem bezpieczeństwa w ruchu.
W ocenie organu odwoławczego, zebrane w sprawie dowody wskazują, że skarżący, który był i jest osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie był także odpowiedzialny za popełnienie naruszenia z dnia kontroli. Organ podkreślił, że to powinnością osoby zarządzającej jest takie zorganizowanie pracy pracownikom i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych w firmie, które pozwolą stwierdzić przed wyjazdem danego pojazdu, czy też zespołu pojazdów w trasę, czy jest on sprawny technicznie i czy posiada ważne badania techniczne. Zaznaczono, że odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem nie jest oparta na zasadzie winy. Za naruszenia popełnione podczas działalności przedsiębiorstwa, w którym dana osoba pełni obowiązki zarządzającego transportem, to ta osoba ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego czy była winna powstania tego naruszenia.
W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. i odstąpienia od nałożenia kary, ze względu na fakt, że do wskazanego naruszenia doszło w okolicznościach, które zarządzający powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Ponadto ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c u.t.d. powinna wykazać sama strona.
Odnosząc się do okoliczności, na którą powołuje się skarżący, tj. błędnego wpisu w dowodzie rejestracyjnym dokonanego przez urząd wydający dowód rejestracyjny, i przekonania skarżącego "(...) iż wskazany pojazd posiada aktualne badanie techniczne" – organ odwoławczy stwierdził, że ww. argument jest nie do zaakceptowania. To skarżący, jako profesjonalista, legitymujący się certyfikat kompetencji zawodowej którego przedsiębiorstwo zgodnie z wpisem w KREPTD posiada aktualnie (na dzień wydania przedmiotowej decyzji) 106 pojazdów, jest zobowiązany - w związku z dyspozycją normy zawartej w przepisie art. 81 ust. 5 p.r.d. - dokonywać corocznych badań technicznych każdego ze 106 posiadanych pojazdów. Skarżący powinien znać aktualnie obowiązujące przepisy prawa, w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
Twierdzenie skarżącego, że był przekonany, iż wskazany pojazd posiada aktualne badanie techniczne, w świetle powyższych faktów, tj. doświadczenia zawodowego skarżącego, jako zarządzającego transportem i zakresu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (skarżący jest wspólnikiem przedsiębiorstwa transportowego), organ odwoławczy uznał za nieprofesjonalne. Co za tym idzie, organ stwierdził, że zaprezentowane stanowisko w żaden sposób nie usprawiedliwia skarżącego i nie zwalnia go od odpowiedzialności prawnej określonej w art. 92 u.t.d.
W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, że wpis w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu dokonany przez urząd wydający ten dowód miał charakter oczywistej omyłki pisarskiej, ponieważ bezsprzecznie widać, że wskazana data kolejnego badania okresowego została wskazana nieprawidłowo. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania się pracowników i które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy i osoby zarządzającej w firmie. Brak wpływu osoby zarządzającej na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Skarżący, będący profesjonalistą, miał możliwość świadomego przewidywania tego rodzaju sytuacji oraz powinność takiego przewidywania ze względu na prowadzoną działalność.
Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że argument skarżącego dotyczący nieponoszenia odpowiedzialności i szkody w związku z błędnym wpisem w dowodzie rejestracyjnym dokonanym przez organ, który go wydawał, jest bezpodstawny. Tym samym organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy, wynika iż urząd wydający dowód rejestracyjny naczepy, dokonał błędnej adnotacji w zakresie terminu kolejnego badania technicznego, co wprowadziło skarżącego w błąd, a zatem naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, za które skarżący nie powinien ponosić odpowiedzialności,
2. naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy skarżący uzyskując dowód rejestracyjny naczepy wydany przez Prezydenta Miasta N., działał w zaufaniu do organu w zakresie prawidłowości wprowadzonych przez niego danych, dotyczących terminu przeprowadzenia badania technicznego naczepy.
W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w świetle zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. (pogłębiana zaufania do organów), strony nie mogą ponosić negatywnych skutków z tytułu błędów poczynionych przez organy administracji publicznej. Tymczasem zarówno organ I jak i II instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną za błędną adnotację terminu przeprowadzenia kolejnego badania technicznego, dokonaną przez urząd wydający dowód rejestracyjny naczepy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że na stronę nie można przerzucać skutków spowodowanych błędami lub uchybieniami pracownika organu administracji publicznej.
Skarżący podniósł, że działał w zaufaniu do organów administracji publicznej. Uzyskując dowód rejestracyjny z adnotacją w przedmiocie przeprowadzonego badania technicznego naczepy oraz daty przeprowadzenia kolejnego badania, nie mógł przewidzieć, iż organ w tym zakresie popełnił błąd. To organy powinny czuwać nad tym aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie ponosiły szkody z powodu nieznajomości prawa.
Końcowo skarżący podniósł, że w sprawie dotyczącej tego samego stanu faktycznego co sprawa niniejsza, prowadzonej przeciwko przedsiębiorstwu [...] "O." Spółce jawnej w N., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone decyzje organów w przedmiocie nałożenia kary i umorzył postępowanie administracyjne.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz. Urz. UE.L 300 z 14.11.2009, s. 51 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009), zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.
W myśl art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d) i która:
a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;
b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz
c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.
Stosownie do art. 7a ust. 2 pkt 7 u.t.d. we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać, między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Powołane powyżej przepisy wprowadzają zatem pojęcie osoby zarządzającej transportem, zawierając definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca, będący osobą fizyczną, nie pełni tej funkcji. Przepisy te wskazują jednocześnie, jakie wymogi powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, w tym m.in. stosowne doświadczenie i posiadanie wiedzy (certyfikat). Wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem miało na celu zapewnienie większej dbałości o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób oraz ich zgodności z unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi transportu drogowego. Prawodawca wymaga, by osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem, posiadała dobrą reputację oraz odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujących przewoźników. Jednocześnie sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia w transporcie drogowym.
Dalej Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 81 ust. 5 p.r.d., badanie techniczne wykonuje się corocznie. Dotyczy to pojazdów, naczep i przyczep o dmc pow. 3,5 t. Jak wynika z akt administracyjnych (k. 8), w niniejszej sprawie pierwsza rejestracja naczepy marki Krone miała miejsce w dniu 25 kwietnia 2019 r., zatem zgodnie z art. 81 ust. 5 p.r.d., jej pierwsze badanie techniczne winno mieć miejsce najpóźniej w dniu 25 kwietnia 2020 r., a nie jak ustaliły organy w dniu 15 lipca 2020 r. Data 15 lipca 2019 r. wskazana w dowodzie rejestracyjnym, nie jest bowiem datą przeprowadzenia badania technicznego, ale datą dokonania wpisu w dowodzie rejestracyjnym. Błąd ten nie miał natomiast znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem organy prawidłowo ustaliły, że w dacie przeprowadzonej kontroli, w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców nie widnieje data przeprowadzenia badania technicznego, skoro pierwsze badanie techniczne nie zostało jeszcze przeprowadzone w terminie wynikającym z art. 81 ust. 5 p.r.d.
Z kolei zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 zł (ust. 4 art. 92a u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.).
Zgodnie z lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego podlega karze w wysokości 200 zł.
"Odpowiedzialność z art. 92a ust. 2 u.t.d. nie jest zależna od winy, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Wynikająca z tego przepisu kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz stanowi logiczne następstwo zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą tej kary jest przy tym zmuszenie podmiotów w przepisie wymienionych do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa, a ściślej wymuszenie działań w kierunku dyscyplinowania kierowców bezpośrednio naruszających przepisy prawa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2023 r., sygn. II GSK 1382/19, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przepis art. 92a ust. 2 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną zarządzającego transportem, osoby, o której mowa w art. 7c, a także każdej innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. II GSK 2460/11, opubl. w CBOSA). Ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Sankcja administracyjna nałożona zaskarżoną decyzją, ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest więc przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Odpowiedzialność administracyjna jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1257/06, opubl. w CBOSA).
Należy także zauważyć, że decyzja o nałożeniu kary na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Jak już powyżej wskazano, odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara jest więc następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Sam zaś fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej zarządzającego transportem od odpowiedzialności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2014 r., sygn. II GSK 1027/13, opubl. w CBOSA). Odpowiedzialność zarządzającego transportem jest ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Wyłączenie odpowiedzialności za dopuszczenie się naruszenia przewidzianego w art. 92a ust. 2 u.t.d. może nastąpić jedynie na podstawie art. 92b i 92c u.t.d. Art. 92b u.t.d. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż odnosi się on jedynie do naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Z kolei art. 92c ust. 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. przewiduje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., na zarządzającego transportem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że zarządzający transportem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć. Na tę też okoliczność powołuje się skarżący, stwierdzając, że został wprowadzony w błąd na skutek błędnego wpisu w dowodzie rejestracyjnym, na który nie miał wpływu. Należy podkreślić, że jednoznacznie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane jest, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot, zarządzający transportem, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Sprawą zarządzającego transportem jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą eliminować możliwość naruszenia przepisów (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. II GSK 1189/18, opubl. w CBOSA). W tym wypadku zarządzający transportem, wobec jednoznacznej treści art. 81 ust. 5 p.r.d., winien prowadzić stosowny rejestr terminów wykonywania badań technicznych wszystkich środków transportu, zgodnych ze wskazanym przepisem.
Zdaniem Sądu, organ prawidłowo nie dopatrzył się w tym przypadku wystąpienia przesłanki, która wyłączałaby odpowiedzialność skarżącego. Należy przy tym podkreślić, ze zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na zarządzającym transportem, bowiem to on musi wykazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że zarządzający transportem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. II GSK 1462/18, opubl. w CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący, wobec jednoznacznej treści art. 81 ust. 5 p.r.d., nie wykazał aby podjął właściwe działania, których celem było spowodowanie przeprowadzenia badania technicznego naczepy w terminie wskazanym w art. 81 ust. 5 p.r.d.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.