III SA/KR 573/04

III SA/Kr 573/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek
Krystyna Kutzner /sprawozdawca/
Wiesław Kisiel /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Wiesław Kisiel Sędziowie WSA Bożenna Blitek NSA Krystyna Kutzner spr Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2007 r. spraw ze skarg D.K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 22 kwietnia 2004 r. nr: [...] i [...] w przedmiocie długu celnego skargi oddala
Uzasadnienie
W dniu 14 i 26.05.2003 r. skarżący D.K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P." zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu polskim obszarze celnym blachę w kręgach, powlekaną organicznie, typ DX 51 D - w ilości 23.410 kg według dokumentu SAD nr [...] i 3.540 kg według dokumentu SAD nr [...]. Do zgłoszeń celnych skarżący dołączył m.in. faktury nr [...] z dnia 12.05.2003r i nr [...] z dnia 23.05.2003 r. oraz listy przewozowe CMR. Przedmiotowy towar objęto wnioskowaną procedurą.
Wnioskami z dnia 04 i 07.07.2003 r. skarżący wniósł o wydanie decyzji uznających przedmiotowe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej oraz kwoty długu celnego w związku z uzyskaniem świadectw przewozowych EUR.1 nr [...] i zastępczych EUR 1 nr [...] i EUR.1 nr [...], które załączył do ww. wniosków wraz z oświadczeniem, iż blachy zostały zakupione od kontrahenta G. z siedzibą w Szwajcarii, natomiast G. zakupił w/w towar w Wielkiej Brytanii. Ze względów technologiczno -ekonomicznych blachy zostały poddane obróbce wykańczającej polegającej na powlekaniu lakierami organicznymi w Turcji. Obróbka ta, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, w nieznacznym stopniu wzbogaciła produkt pod względem jakościowym, natomiast nie spowodowała, że w/w towar nabył pochodzenie tureckie.
W związku z przeróbką w Turcji towar był transportowany w następujący sposób: z Turcji do portu rzecznego K. na Słowacji - barką rzeczną, dalej do magazynu i A. w B. - koleją, skąd transportowany był samochodami do K.
Naczelnik Urzędu Celnego w K., działając na podstawie art.207 § 1i2 (Ordynacji podatkowej, art. 65 § 4 pkt. 1 Kodeksu celnego oraz art. 13 pkt.1 Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką/ Dz. U. nr 57/00. póz. 680/ decyzjami z dnia 03.10.2003 r. uznał ww. zgłoszenia celne za prawidłowe, ich uzasadnieniu organ celny podniósł, że w toku postępowania skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających bezpośredni transport towaru z państwa eksportu do Polski. Jednocześnie organ celny poinformował, iż dla stwierdzenia spełnienia warunku bezpośredniego transportu należy przedłożyć władzom celnym kraju importu następujące dokumenty :
a/jednolity dokument transportowy obejmujący przejazd z kraju eksportującego przez kraj tranzytu,
b/ świadectwo wystawione przez władze celne kraju tranzytu podające dokładny opis towarów, wskazujące datę wyładunku i ponownego załadunku oraz jeśli ma zastosowanie nazwy statków użytych lub innych transportu, potwierdzające warunki na jakich towary te pozostawały w państwie tranzytu, lub
cl w przypadku braków tych dokumentów - jakiekolwiek dokumenty poświadczające. Skarżący nie przedstawił żadnych z wymienionych dokumentów .
W związku z powyższym organ celny wyjaśnił, iż zgodnie z art.13 pkt 1 Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką T. preferencyjne traktowanie przewidziane w umowie dotyczy tylko produktów spełniających wymogi Protokołu, które są transportowane bezpośrednio Polską i Turcją lub przez terytoria innych krajów wymienionych w art.3 i 4. Jednakże towary tworzące jedną przesyłkę mogą być transportowane przez inne ter mogą być również przeładowywane czasowo, składowane na tych terytoriach warunkiem że pozostają pod dozorem celnym w państwie tranzytu lub składowania i że nie zostały one poddane innym czynnościom niż wyładunek, ponowny załadunek lub jakiejkolwiek czynności wymaganej dla utrzymania ich w dobrym stanie.
Wobec nie przedstawienia, pomimo wezwania, dokumentów potwierdzających bezpośredni przywóz towaru określonego w ww. zgłoszę celnych z państwa eksportu, organ celny uznał, iż warunek ten nie został spełniony i brak jest podstaw do uznania żądań skarżącego.
W odwołaniu od wydanej decyzji skarżący zarzucił :
naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie art. 13 pkt 1 Protokółu 3 dotyczącego definicji pojęcia "Produkty pochodzące" i Metody współpracy administracyjnej w związku z art. 37 ww. Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką
nie wyjaśnienie przez organ pierwszej instancji wszystkich istotnych okoliczności faktycznych poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego,
naruszenie art. 122, oraz 210 § 1 pkt 4 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej
Skarżący podniósł, że nie przedłożenie w zakreślonym terminie żądanych przez organ celny dokumentów nie było wynikiem jego złej woli, czy też zaniedbania, ale spowodowane to było trudnościami wynikającymi ze strony eksportera. Ponadto w ocenie skarżącego dla potwierdzenia, iż w konkretnej sytuacji mamy do czynienia z bezpośrednim transportem towaru wystarczy spełnić jeden z warunków wymienionych w przytoczonym przez organ celny przepisie, o czym świadczy wystąpienie spójnika "lub" . Organ pierwszej instancji zażądał przedłożenia wszystkich wymienionych w art. 13 dokumentów. Powyższa interpretacja stanowi -zdaniem skarżącego - rozszerzającą wykładnię, która jest w tym przypadku niedopuszczalna.
Przedłożone przez skarżącego dokumenty tj. faktury zakupu, listy przewozowe CMR raz świadectwa przewozowe EUR.1 spełniają - jego zdaniem - wymagania określone w art. 13 pkt 2 lit c) powołanego wyżej Protokołu 3. Skarżący do odwołania załączył pismo przedstawiciela G. oraz konosament na transport wodny z portu D. w Turcji do portu w K. na Słowacji oraz listy przewozowe towaru z portu w K. do bazy przeładunkowej w B.
W ocenie skarżącego organ celny naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także art. 210 § 1 pkt. 4 oraz art. 210 § 4 tej ustawy, gdyż nie (wskazał faktów, które uznał za udowodnione, a ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że decyzja została wydana w wyniku analizy całości akt sprawy, nie wyjaśnił podstawy prawnej ograniczając się wyłącznie do wymienienia art. 13 pkt 1 Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polska a Republiką Turecką.
Dyrektor Izby Celnej zaskarżonymi decyzjami z dnia 22.04.2004 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł w tym zakresie w ten sposób, że właściwą podstawą prawną jest art. 13 pkt.1 Protokołu Nr 3 do ww. Umowy o wolnym handlu miedzy Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką, a w pozostałej części utrzymał decyzje organu l instancji w mocy.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swych decyzji stwierdził, że o możliwości zastosowania do importowanego towaru stawek celnych obniżonych przesądza jego rzeczywiste pochodzenie z kraju, z którym wiąże Polskę umowa o strefie wolnego handlu. Drugim warunkiem przyjęcia do wymiaru cła stawki celnej obniżonej jest przedstawienie prawidłowego dowodu pochodzenia . prawidłowego tak pod względem formalnym i materialnym.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w mniejszej sprawie pozwalał na ustalenie, iż w przedmiotowych sprawach udokumentowano spełnienia warunku bezpośredniego przywozu towaru na obszar celny.
Na potwierdzenie warunku bezpośredniego transportu, organy celne zgromadziły następujące dokumenty: kserokopie konosamentów (Multimodal Bili of Landing) potwierdzające transport wodny z portu D. w Turcji do portu w K. na Słowacji, listy przewozowe CMR dokumentujące przejazd towaru z magazynu. A. z B. do K. oraz 31 listów wewnętrznych przewozowych na transport towaru z portu w K. do bazy przeładunkowej w B. Brak było natomiast w aktach spraw kolejowego listu przewozowego CIM, dokumentującego przejazd towaru z portu rzecznego w K. do magazynu A. w B. oraz świadectw o nie manipulowaniu towarem w magazynie A. w B. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej nawet w przypadku braku w/w dokumentów bezpośredniego transportu zostałby udokumentowany, tylko w przypadku przedłożenia jednolitego dokumentu transportowego obejmującego przejazd z eksportującego lub świadectwa wystawionego przez władze celne kraju tranzytu takich dokumentów skarżący również nie przedstawił (art. 13 pkt Protokołu Nr 3 Umowy).
Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż przepisy regulujące stosowanie preferencji celnych skonstruowane są w ten sposób, iż ciężar udowodnienia istnienia okoliczności stwarzających przesłanki do skorzystania z przywileju celnego w stawki celnej obniżonej przenoszą na podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą, który wywodzi dla siebie skutki prawne z tych przepisów.
Fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego, nie przyniosła oczekiwanych przez skarżącego rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organów celnych lub zasadności zajmowanego przez te stanowiska w przedmiotowej sprawie, a zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej jest, w ocenie organu odwoławczego, nieuzasadniony. Odnośnie pozostałych zarzutów Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż jako organ instancji skorzystał z uprawnień do korygowania uchybień poczynionych przez pierwszej instancji i dokonał zmiany zaskarżonych decyzji w zakresie podstawy prawnej. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie tych spraw, bowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonych decyzji, przepis
Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie art. 13 pkt. 1 i art. 16 Protokółu 3 dotyczącego definicji pojęcia "Produkty pochodzące" i metody współpracy administracyjnej w związku z art. 37 ww. Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką oraz naruszenie art. 123 § 1, art. 191 i art. 192 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu złożonych skarg skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniach od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. w zakresie dotyczącym warunków uprawniających do zastosowania obniżonej stawki celnej, tj., iż spełnienie jednego z trzech warunków, o którym mowa w ww. przepisie, wystarczy do zastosowania preferencyjnych stawek celnych, a nie - jak twierdzą organy celne - wszystkich trzech.
Zdaniem skarżącego przedłożone przez niego dokumenty spełniają wymagania określone w art. 13 pkt 2 lit c) powołanego wyżej Protokołu Nr 3 . Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że przedłożone konosamenty na transport wodny z portu D. w Turcji do portu w K. na Słowacji oraz listy przewozowe towaru z portu w K. do bazy przeładunkowej w B. jednoznacznie potwierdzają, że w przedmiotowych sprawach zostały spełnione warunki do preferencyjnego potraktowania produktów jako transportowane j bezpośrednio między Turcją a Polską.
Dyrektor Izby Celnej zarzucił, iż skarżący nie przedstawił świadectwa o nie manipulowaniu towarem w magazynie A. w B., podczas, gdy obowiązujące normy prawa - zdaniem skarżącego - nie przewidują takiego dokumentu.
Odnośnie zarzutu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący lnie przedłożył jednolitego dokumentu transportowego obejmującego przejazd z kraju eksportującego, ww. stwierdził, że nie mógł przedstawić żądanego świadectwa, gdyż w niniejszej sprawie miał miejsce transport "kombinowany" (morski, kolejowy i samochodowy).
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 123 § 1 ustawy Ord) podatkowej, zgodnie z którym organ zobowiązany jest zapewnić czynny stronie w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Skarżącemu nie okazano stanowiska organu pierwszej instancji, o którym mowa w art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej, a z uwagi na to, że organ odwoławczy przeprowadzał dodatkowe postępowanie wyjaśniające (postępowanie dowodowe) zobligowany był on, czego nie uczynił, do wyznaczenia skarżąc siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego matę dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, że skarżący spełnił jednego z trzech warunków koniecznych do zastosowania obniżonych stawek celnych w odniesieniu do towarów importowanych z Turcji, a mianowicie war bezpośredniego przywozu przedmiotowej blachy z terytorium Turcji. Odnośnie naruszenia przepisów proceduralnych organ celny stwierdził, że skarżący miał zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu w każdym stadium, w tym również z możliwością zapoznania się z aktami sprawy wypowiedzeniem się co do zebranego materiału dowodowego .
W piśmie procesowym z dnia 20.11.2006 r. skarżący podniósł zaimportowany towar przypłynął drogą morską z Turcji do K., o świadczy konosament. Towar objęty przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi ze załadowany na wagony kolejowe i pojechał do B. Na powyższą okoliczność przedstawiono 31 sztuk dokumentów przewozowych kolejowych, na których wyszczególniona ilość plomb i ich numery; towar był bowiem przewożony opieczętowanych wagonach.
Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji stwierdził natomiast, ze- aktach spraw brak było kolejowego listu przewozowego CIM dotyczącego transportu towaru na tej trasie.
Odnośnie dokumentu o niemanipulowaniu towarem podczas jego składowania w magazynie w B., skarżący przedłożył dokumenty firmy G. poświadczające, że towary te w magazynie były objęte dozorem celnym.
W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Izby Celnej w piśmie procesowym z dnia [...] 2007 r. stwierdził, że konosament oraz kolejowe listy przewozowe są dokumentami zbiorczymi i nie sposób wprost odnieść ich do dostaw objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi ; brak w tych dokumentach odniesienia do składnego opisu towaru oraz do konkretnych faktur. Z dokumentów tych nie wynika, czy towar pozostający na terenie Słowacji był cały czas pod dozorem celnym.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje :
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy dawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w kresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o stepowaniu przed sądami administracyjnymi. ( Dz.U. 2002 r. Nr 153, póz. 1270).
W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny sprawy nie jest sporny w zakresie, tory dotyczy drogi transportu towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi: : blachy po obróbce w Turcji zostały przetransportowane barką rzeczną do portu rzecznego K. na Słowacji, a następnie koleją przewiezione do magazynu A. w B., skąd samochodem zostały przetransportowane do K.
Zastosowanie obniżonych stawek celnych wobec tego towaru, zgodnie z ww. Protokołem Nr 3 do Umowy o wolnym handlu między Rzeczypospolitą Polską, a Republiką Turecką, możliwe było po spełnieniu łącznie ( a nie tylko jednego, jak twierdzi skarżący ) z trzech warunków, warunków tj. 1/ pochodzenia towaru w sumieniu tego Protokołu, 2/ udokumentowania pochodzenia towaru zgodnie z Protokołem oraz 3/ bezpośredniego przywozu towaru do Polski. Strony zgodnie są co do tego, że w rozpatrywanej sprawie skarżący spełnił dwa pierwsze z zmienionych warunków, natomiast spór dotyczy oceny, czy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przed organami celnymi oraz w postępowaniu sądowym skarżący wykazał spełnienie warunku bezpośredniego przywozu do Polski, zgodnie z art.13 Protokołu Nr 3 do ww. Umowy.
Dokonując oceny całości materiału dowodowego Sąd podzielił stanowisko organów celnych, że skarżący nie spełnił warunku bezpośredniego przywozu przedmiotowych blach do Polski w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. Zgodnie z tymi przepisami preferencyjne traktowanie wynikające z ww. Umowy o wolnym handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turcji dotyczy tylko i towarów, które są transportowane bezpośrednio między Polską a Turcją lub terytoria innych krajów wymienionych w art.3 i 4 Umowy. Jeżeli towary transportowane przez inne terytoria, tam były przeładowywane i składowane, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, towary te, co do, muszą pozostawać pod dozorem władz celnych w państwie tranzytu składowania. Okoliczność ta powinna być udokumentowana: 1/ jednolitym dokumentem transportowym obejmującym przejazd z kraju eksportującego przez tranzytu lub 2/ świadectwem wystawionym przez władze celne kraju tranzytu podającym dokładny opis towarów; b) wskazującym datę wyładunku i ponownego załadunku towarów oraz, jeśli ma zastosowanie, nazwy użytych statków lub środków transportu i c) potwierdzające warunki, na jakich towary pozostawały w państwie tranzytu; lub 3/ w przypadku braku tych dokumentów, jakiekolwiek dokumentem poświadczającym.
Z kolei z treści pkt 3 Załącznika Nr 49 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. z 2001 r. 117, póz. 1250) wynika, że w celu stosowania preferencyjnych stawek celnych, towarów pod dozorem celnym powinien być potwierdzony przez władze celne tranzytu, z wyjątkiem przypadków, gdy na towary transportowane, nawet z przeładunkiem lub czasowym składowaniem, nałożono w kraju pochodzenia towarów plomby, pieczęcie lub inne znaki urzędowe, których numer lub inne cechy podano i dokumencie transportowym towarzyszącym towarowi.
W toku postępowania skarżąca przedłożyła organom celnym kserokopię konosamentu (Multimodal Bili of Lading), który potwierdzał transport wodny z D. w Turcji do portu w K. na Słowacji, słowackimi listami przewozowymi dotyczącymi transportu towaru z portu w K. do bazy przeładunkowej w B. oraz listy przewozowe CMR dokumentujące przewóz towaru z magazynu A. i B. do K. Skarżący nie przedstawił jednak kolejowego listu przewozowego CIM, dokumentującego przewóz towaru z portu rzecznego w K. do magazynu A. w B. Należy podkreślić, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organy celne, iż skarżący nie wykazał spełnienia warunku bezpośredniego przywozu jest oceną prawidłową . Stanowiska tego nie mogła zmienić argumentacja skargi, ani dowody przedłożone w toku postępowania sądowego, gdyż słowackie listy kolejowe, mimo iż zawierały adnotacje o nałożonych plombach i ich ilościach nie mogą stanowić dowodu na okoliczność pozostawania towaru objętego tymi listami pod dozorem celnym. Przewóz towaru w transporcie kolejowym pod dozorem celnym jest dokumentowany listem kolejowym CIM, który potwierdza przewóz towaru w procedurze tranzytu i w sposób istotny różni się od przewozu kolejowego towarów bez stosowania tej procedury. W szczególności w procedurze tranzytowej istotne znaczenie ma zabezpieczenie tożsamości przewożonego towaru pod plombami celnymi . Z tego powodu nie można uznać za dowód na okoliczność spełnienia warunku bezpośredniego przywozu jakichkolwiek listów kolejowych, a tylko listy przewozowe CINM stanowią taki dowód, tak jak nie chodzi o plomby kolejowe, lecz plomby celne. Należy podkreślić, że przy stosowaniu preferencyjnych stawek celnych, każdy przeładunek towaru i jego magazynowanie dokonywany jest w ramach procedury tranzytu, a to oznacza, że czynności podejmowane wobec takiego towaru musza być potwierdzone przez władze celne.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący, mimo pouczenia, nie udokumentował warunek bezpośredniego transportu poprzez przedłożenie jednolitego dokumentu transportowego, obejmującego przejazd z kraju eksportującego lub świadectwa wystawionego przez władze celne kraju tranzytu.
Zgodzić należy się również ze stanowiskiem organów celnych , że fakt pozostawania towaru w magazynie powinien być udokumentowany świadectwem o nie manipulowaniu nim podczas składowania.
Odnośnie pozostałych dowodów przedłożonych w postępowaniu sądowym należy stwierdzić, że nie dotyczyły one istoty sporu (np. karta ładunkowa, potwierdzenie wjazdu do republiki Słowackiej pustego środka transportowego, listy przewozowe CMR, które dotyczyły odcinka transportu nie spornego, potwierdzenie mierzenia pojazdu, faktury, specyfikacje zawartości przesyłki) i z tego powodu nie można ich uznać za dowód spełnienia warunku bezpośredniego przywozu.
Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej w K., że przepisy regulujące stosowanie preferencji celnych skonstruowane są w ten sposób, iż ciężar udowodnienia istnienia okoliczności stwarzających przesłanki do skorzystania stawki celnej obniżonej, spoczywa na podmiocie dokonującym obrotu towarowego z zagranicą, który wywodzi dla siebie skutki prawne z tych przepisów. Skarżący wykazał spełnienia tego warunku, a tym samym zarzut naruszenia art.13 Protokołu Nr 3 należy uznać za nieuzasadniony.
Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy celne w sposób należyty i przy zachowaniu obowiązującej procedury ust stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo określiły zakres praw i obowiązków strony tego postępowania. Skarga nie może być uwzględniona, gdyż wyniki przeprowadzonego postępowania i stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji . Nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w sentencji.