III SA/Kr 552/05

III SA/Kr 552/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek /przewodniczący/
Elżbieta Kremer
Halina Jakubiec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Halina Jakubiec spr. WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r sprawy ze skargi E. J. na decyzję Wojewody z dnia 4 marca 2005 r. nr:[...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku skargę oddala
Uzasadnienie
III SA/Kr 552/05
UZASADNIENIE
Wojewoda [...] decyzją z dnia 4 marca 2005 r. [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. [...] w sprawie zwrotu przez E. J. nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy.
Powyższe decyzje zapadły na tle następującego stanu faktycznego: E. J. uznana została za osobę bezrobotną z dniem [...]stycznia 2002 r. na mocy decyzji Prezydenta Miasta N. S. (z dnia [...] stycznia 2002 r. znak [...] r. nr [...] ) oraz przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 29 stycznia 2002 r.
Kolejną decyzją z dnia [...] września 2003 r. znak [...] nr [...] organ zatrudnienia orzekł o pozbawieniu jej statusu bezrobotnej z dniem [...] września 2003 r.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. znak [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] uznał E. J. za osobę bezrobotną z dniem [...] czerwca 2004 r, odmawiając przyznania prawa do zasiłku ze względu na nie spełnienie warunku zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji przez okres 365 dni. Rejestrując się w PUP w [...] E. J. dostarczyła świadectwo pracy z dnia [...] maja 2004 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...] potwierdzający fakt zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do [...] maja 2004 r. Świadectwo z dnia [...] maja 2004 r. wystawiono w wykonaniu wyroku Sądu Okręgowego w [...] z lutego 2004 r. przywracającym E. J. do pracy, zmieniając tym samym wystawione wcześniej świadectwo z dnia [...] października 2001 r. zgodnie z którym była ona zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie [...] sierpnia 1990 r. do [...] października 2001 r. Organ pierwszej instancji w wyniku postępowania wyjaśniającego ustalił, że za czas pozostawania bez pracy E. J. otrzymała jednomiesięczne wynagrodzenie w wysokości [...] zł brutto.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...] Prezydent Miasta [...] uznał pobrany zasiłek dla bezrobotnych za okres od [...] stycznia 2002 r. do [...]lutego 2002 r. w kwocie [...]zł za świadczenie nienależne oraz orzekł obowiązek jego zwrotu. Jako podstawę prawną wskazał przepis art. 76 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r, nr 99, póz. 1001), zgodnie z którym za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się "zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę",
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji E. J. zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, ponieważ nie otrzymała żadnego wynagrodzenia z zakładu pracy za czas pozostawania bez pracy. Pobierając zasiłek dla bezrobotnych w okresie od [...] stycznia 2002 r, do [...] lutego 2002 r. E. J. miała uprawnienia do zasiłku, a zatem orzekając obowiązek jego zwrotu organ administracyjny naruszył zasadę konstytucyjnej ochrony praw słusznie nabytych. Ponadto wniosła o umorzenie w całości świadczenia ze względu na trudną sytuację materialną, w jakiej się znalazła.
Podniosła również zarzut, że organ błędnie oparł swe rozstrzygnięcie o przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązujące od 1 czerwca 2004 r, podczas gdy zasiłek pobierała w okresie od 29 stycznia 2002 r do 28 lutego 2002 r., więc w czasie obowiązywania poprzedniej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001, nr 6, póz. 96).
Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie decyzją z dnia 4 marca 2005 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...].
W motywach uzasadnienia organ powołał się na pismo Samodzielnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia [...] lutego 2005 r. znak [...] zgodnie z którym E. J. naliczono jednomiesięczne wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy w kwocie [...] zł brutto. Wynagrodzenie to zostało potrącone z odprawy otrzymanej przy zwolnieniu grupowym w dniu [...]października 2001 r.
Odnosząc się do zarzutu błędnie zastosowanych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ podkreślił, że zgodnie z obowiązującymi prawem stosuje się ustawę obowiązująca w dniu orzekania. Decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] stycznia 2005 r. została wydana na podstawie przepisów ustawy obowiązującej w tym dniu.
W odniesieniu do wniosku o zwolnienie z obowiązku spłaty nienależnego świadczenia organ odpowiedział odmownie, uznając podjęcie decyzji w tym zakresie za naruszenie zasady dwuinstancyjności z uwagi na zawartą w przepisach ustawy kompetencję starosty do orzekania w przedmiocie odraczania, rozkładania na raty lub umarzania nienależnie pobranych świadczeń.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła E. J. podnosząc w niej argumentacje zawartą w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W przedmiotowej sprawie podstawę rozstrzygnięć organów administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.-o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, póz. 1001 z późn zm.).
Przepis art. 76. ust. 1 ustawy stanowi, że osoba która pobrała nienależne świadczenie pieniężne jest obowiązana do jego zwrotu w terminie 14 dni od doręczenia decyzji wraz z przekazaną zaliczką na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie społeczne.
Za nienależnie pobrane świadczenie uznaje się (art. 76. ust. 2 ):
"1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;
2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;
3) zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78;
4) koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6;
5) zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę;
6) świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;
7) świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego.
W dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie pracy w [...] w dniu [...] stycznia 2002 r. E.J. spełniała przesłanki uznania jej za osobę bezrobotną zgodnie z przepisem art. 2 ust 1 pkt 2 lit c powołanej ustawy, gdyż była osoba "nie zatrudnioną i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia (...) zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy, jeżeli (...)nie pobiera świadczenia rehabilitacyjnego."
Na mocy wyroku Sadu Okręgowego w [...] została przywrócona do pracy, a nowo wydane świadectwo pracy potwierdzało zatrudnienie w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do [...] października 2001 r.
Natomiast do uznania pobranego za sporny okres zasiłku za nienależne świadczenie wystarcza to, że zgodnie z powołanym art. 76 ust 2 pkt 5 ustawy o
promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za ten sam okres co zasiłek, wypłacone zostało na mocy wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.
Fakt pobrania wynagrodzenia w okresie od [...] stycznia 2002 r, do [...] lutego 2002 r. przez skarżącą wynika z dokumentacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] . Potrącenie odprawy w wysokości wynagrodzenia za wskazany okres potwierdza fakt pobrania wynagrodzenia za prace i zasiłku dla bezrobotnych w tym samym okresie czasu. Dokonane przez pracodawcę potrącenie, o którym mowa powyżej musi być traktowane na równi z wypłatą wynagrodzenia "do rak" skarżącej. Zasiłek za okres od [...] stycznia 2002 r, do [...] lutego 2002 r. zasadnie zatem organ uznał za świadczenie nienależne.
W odniesieniu do podniesionego przez skarżącą zarzutu błędnego zastosowania przez organy przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podkreślić należy bezsprzecznie obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę stosowania ustawy obowiązującej na dzień wydania decyzji.
Biorąc pod uwagę wskazane powyżej przepisy i stan faktyczny sprawy Sąd nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Nie stwierdzono również uchybień postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.