III SA/KR 526/22

III SA/Kr 526/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
Art. 24 ust. 5
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie : SWSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) SWSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. F. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 25 stycznia 2022 r. znak IG-I.7220.1.43.2021.ML w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów oddala skargę
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r., znak IG-I.7220.1.43.2021.ML, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. F. od decyzji Starosty G. z dnia 1 grudnia 2021 r., znak [...], orzekającej o odmowie wydania wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym G., jednostka ewidencyjna Miasto G. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z dnia 9 listopada 2021 r. K. F., prowadzący działalność "B.", wystąpił do Starosty G. o wydanie wypisu z rejestru gruntów w postaci elektronicznej dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie G. Jako interes prawny w uzyskaniu żądanej informacji wnioskodawca wskazał we wniosku "Art. 20 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z przygotowaniem dokumentacji projektowej dla działki [...]". W kolejnym piśmie z 21 listopada 2021 r., złożonym na skutek wezwania Starosty G. z dnia 15 listopada 2021 r. znak [...] o wykazanie interesu prawnego – wnioskodawca wskazał, że ma interes prawny w dostępie do danych objętych wnioskiem wynikający z "Art. 20 Prawa Budowlanego (...), w szczególności w zakresie zawartym w ust. 1 pkt 2) »uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów«".
Starosta G., działając na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 104 k.p.a. decyzją z 1 grudnia 2021 r., znak GE.6621.2.921.2021, odmówił wydania żądanego wypisu. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał art. 20 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) określający obowiązki projektanta, na który powołuje się wnioskodawca jako uprawniający projektanta do wystąpienia do organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej o udostępnienie wnioskowanych danych osobowych z bazy ewidencji gruntów i budynków według przepisów art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Pgik. Organ pierwszej instancji wskazał też, że "Dane objęte wypisem z rejestru gruntów podlegają ograniczeniom określonym w art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i z uwagi na ochronę zawartych w nim danych osobowych mogą być udzielone zgodnie z art. 24 ust. 3 ww. ustawy (...) Wnioskodawca zgodnie z art 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne winien wykazać interes prawny, czego nie uczynił. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialno-prawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania".
Działając na skutek odwołania K. F., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 25 stycznia 2022 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, przytoczył art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i wyjaśnił, że przepis ten stanowi kompletną regulację podstawy udostępniania danych ewidencji zawierających dane podmiotowe. W przepisie tym unormowano sytuację, gdy z żądaniem o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe lub o wydanie wypisu z tego operatu ewidencyjnego, zawierającego takie dane osobowe, wystąpi inny podmiot niż wymieniony w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy Pgik. W takiej sytuacji udostępnienie danych nastąpi, jeżeli ów inny podmiot posiada interes prawny w tym zakresie. Warunek wykazania interesu prawnego wynika z faktu, iż udostępnienie danych obejmuje dane osobowe, czyli informacje podlegające szczególnej ochronie prawnej. Dane o charakterze podmiotowo - przedmiotowym nie są objęte tym samym zakresem jawności co dane o charakterze wyłącznie przedmiotowym. O tych różnicach świadczy zastrzeżenie wyrażone w art. 24 ust. 4 ustawy Pgik zwracające uwagę interpretatora na treść ust. 5 tego artykułu. Informacje zawarte w operacie ewidencyjnym i dotyczące właścicieli nieruchomości są jawne dla podmiotów, o których mowa w art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Pgik, jeżeli podmioty te będą legitymować się interesem prawnym. Wobec powyższego wniosek K. F. został oceniony przez Starostę G., a potem przez organ odwoławczy pod kątem tego, czy posiada on interes prawny, który pozwalałby na uzyskanie danych z ewidencji gruntów, a więc czy wnioskodawca spełnia warunek wynikający z art. 24 ust. 5 ustawy Pgik, a w szczególności z art. 24 ust. 5 pkt 3 tej ustawy. Obowiązkiem organu jest badanie posiadania przez podmiot wnioskujący interesu prawnego, ponieważ organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków i udostępniające informacje zawarte w operacie ewidencyjnym działają na podstawie przepisów ustawy Pgik.
Organ odwoławczy wskazał dalej, że skarżący nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 24 ust. 5 ustawy Pgik. Z ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji i przez organ odwoławczy wynika, że nie jest on właścicielem ani władającym działką, o dane której się ubiega, nie jest również organem lub podmiotem wymienionym w pkt 2 powyższego przepisu. Skarżący nie spełnia także przesłanek określonych w pkt 2a, czyli nie jest operatorem sieci w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ani też operatorem systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego oraz systemu połączonego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Uprawnienie to nie przysługuje osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą. Wbrew zarzutom odwołania skarżący nie spełnia także przesłanek z art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Pgik – nie jest innym podmiotem niż wymienione w pkt 1-2a, które mają interes prawny w tym zakresie. Pojęcie interesu prawnego, użyte w art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Pgik, nie zostało zdefiniowane w tej ustawie, a także nie zostało zdefiniowane w k.p.a. Z uwagi na brak definicji legalnej tego pojęcia uzasadnione jest przyjęcie jego rozumienia w znaczeniu bezpośrednim, zgodnie z którym jest to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Treścią interesu prawnego jest generalnie określone prawo podmiotowe, rozumiane, jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można w dany sposób realizować w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać, jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Przytoczywszy art. 20 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy wskazał, że poza inwestorem, pozostali uczestnicy procesu budowlanego, w tym projektanci, nie mają przymiotu samodzielnych uczestników. Ich byt jest bowiem ściśle związany z inwestorem, który jest inicjatorem tego procesu. Tym samym, wbrew stanowisku strony, interesu prawnego do otrzymania "wrażliwych" danych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Pgik, przez projektanta nie można wywodzić z treści zacytowanego art. 20 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 tej ustawy to na inwestorze ciąży bowiem obowiązek zapewnienia opracowania projektu budowlanego. Słusznie zatem zauważył Starosta, że powołane przepisy prawa materialnego nie świadczą o interesie prawnym w żądaniu danych podmiotowych ewidencji gruntów i budynków, a pogląd, że "norma wynikająca z art. 20 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo Budowlane nakłada na organ stosowny obowiązek do wydania dokumentu" – jest nieuzasadniony.
Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania, że w rozpatrywanym przypadku nastąpiło "naruszenie normy art. 80 k.p.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy" – organ odwoławczy wskazał, że analiza akt nie pozwala na przyjęcie, aby Starosta w odniesieniu do skarżącego dopuścił się powyższego naruszenia. Wniosek złożony przez skarżącego wzbudził wątpliwości organu I instancji w zakresie posiadania przez niego interesu prawnego, wobec czego Starosta pismem z 15 listopada 2021 r., znak [...], wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania interesu prawnego. Jednocześnie organ ten pouczył stronę, kto w rozumieniu art. 24 ust. 5 ustawy Pgik jest uprawniony do żądania danych podmiotowych ewidencji gruntów i budynków. Zatem organ I instancji wyczerpująco zbadał okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oparł rozstrzygnięcie na zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując przy tym jego wszechstronnej, pełnej oceny, działając zgodnie z zasadami określonymi w art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.
Organ odwoławczy skonkludował, że w świetle obowiązujących przepisów wniosek K. F. (jako projektanta) o wydanie danych podmiotowych zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy Pgik nie może być rozpatrzony pozytywnie. Wnioskodawca nie wskazał przepisu prawa wymagającego wydania przez organ takich informacji, a przepisy powołane we wniosku nie wskazują na posiadanie interesu prawnego, a jedynie na interes faktyczny w ich uzyskaniu. Tym samym Starosta G. na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Pgik miał tytuł do odmowy udostępnienia skarżącemu wypisu z operatu ewidencyjnego w stosunku do działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym G. Aby uzyskać powyższy dokument obejmujący dane osobowe właścicieli tej działki, skarżący musiałby wykazać swój interes prawny. To podmiot ubiegający się o uzyskanie danych z ewidencji gruntów i budynków, nie będący jednym z podmiotów wskazanych w punktach art. 20 ust. 5 pkt 1-2a ustawy Pgik, powinien wykazać organowi swoje uprawnienie do żądania danych ewidencji gruntów i budynków po to, by ten miał podstawy do oceny, czy ze względu na wskazane okoliczności posiada on, czy też nie, interes prawny w uzyskaniu danych o charakterze podmiotowym z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji, podjął trafne rozstrzygnięcie, z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7 i 77 k.p.a.; Starosta spełnił też wymóg wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Pismem z dnia 23 lutego 2022 r. K. F. wniósł skargę na powyższą decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że powyższa dyspozycja nie wypełnia przesłanki pozytywnej w postaci posiadania interesu prawnego strony umożliwiającego udostępnienie jej przez organ administracji wnioskowanych danych osobowych z bazy ewidencji gruntów i budynków według przepisów art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Pgik; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy administracji zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał w szczególności, że zarówno decyzja Starosty G., jak i oraz decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w sposób nieuzasadniony przyjmując brak posiadania wymaganego interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Oba organy w przeprowadzonych postępowaniach pomijają stanowisko wyrażone przez Głównego Geodetę Kraju, który w piśmie z dnia 22 listopada 2018 r. jednoznacznie wyraża pogląd, że art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane wyraża interes prawny w zakresie ujawnienia wnioskowanych danych. Z doświadczenia skarżącego wynika, że dokładnie taką wykładnię przyjmują inne organy, uznając przepisy art. 20 ust. 1 pkt 2 za prawidłowo wykazany interes prawny w tożsamych sprawach. Skarżący zwrócił też uwagę na stanowisko zmaterializowane w piśmie Starosty G. z dnia 21 grudnia 2021 r. W ocenie skarżącego, dokument ten stanowi wręcz formę potwierdzenia opisanego powyżej stanowiska, albowiem Starosta G. wprost wskazał w swoim wystąpieniu, że interes prawny strony wnioskującej może być spełniony (pomimo wcześniejszych stwierdzeń, że takowy nie istnieje), ale pod pewnymi warunkami. Wymieniając szereg warunków Starosta G. gołosłownie, a przede wszystkim całkowicie subiektywnie stwierdził, że skarżący nie przedstawił informacji potwierdzających te warunki. Wadą przeprowadzonego postępowania jest nieuwzględnienie oraz błędna ocena posiadanych przez organ informacji. Starosta G. błędnie ocenił spełnienie wymienionych przez niego warunków tj.: – wnioskowane dane dotyczą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania – warunek spełniony przez stronę, gdyż oczywistym jest że do celów projektowania inne dane nie byłyby potrzebne i wniosek taki nie byłby kierowany; – należy wskazać, w jakim procesie inwestycyjnym dane będą wykorzystane – warunek spełniony przez stronę, wskazano cel tj. przygotowanie dokumentacji projektowej; – oznaczyć cel, w jakim dane zostaną spełnione – warunek spełniony przez stronę, wskazano cel, tj. przygotowanie dokumentacji projektowej; – należy wskazać podmiot zlecający – warunek spełniony, w powołaniu na posiadane "urzędowo" informacje organ może sprawdzić, że strona jest właścicielem nieruchomości, dla której prowadzone mają być prace projektowe. Nawet pomijając fakt, że wszystkie wskazane przez organ warunki zostały spełnione, organ poprzez wskazanie brakujących informacji potwierdza, że co najmniej w sposób nieudolny przeprowadził postępowanie administracyjne, dokonując analizy stanu faktycznego z rażącym naruszeniem prawa. To na organie spoczywa obowiązek uzyskania wszystkich potrzebnych w toku postępowania informacji. Organ w toku postępowania kierował pytanie, na które uzyskał precyzyjną odpowiedź i nie miał co do niej żadnych wątpliwości. Nie może więc teraz argumentować że to skarżący nie przedstawił informacji, o które przecież organ nie występował w toku postępowania. Takie działanie organu należy bezsprzecznie postrzegać jako wypełnienie przesłanek naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie w sposób podobny do organu I instancji dopuścił się naruszenia norm proceduralnych. Jak określił "W ocenie organu odwoławczego, poza inwestorem, pozostali uczestnicy procesu budowalnego, w tym projektanci, nie mają przymiotu samodzielnych uczestników". Nie dokonał jednak sprawdzenia stanu faktycznego, w tym weryfikacji, czy projektant nie jest równocześnie inwestorem, co ma kluczowe znaczenie dla sprawy.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przede wszystkim art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990, dalej p.g.k.). Zgodnie z tym przepisem, starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2a) operatorów: a) sieci, w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 i 784), b) systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego oraz systemu połączonego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868, 1093, 1505 i 1642); 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1-2a, które mają interes prawny w tym zakresie.
W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną to, że skarżący nie należy do kręgu podmiotów, o których mowa w art. 24 ust. 5 pkt 1-2a p.g.k. Skarżący powołał się na art. 25 ust. 5 pkt 3 p.g.k., twierdząc że ma interes prawny w pozyskaniu wypisu z rejestru gruntów. Jako źródło tego interesu prawnego skarżący wskazał art. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz fakt, że jako projektant przygotowuje dokumentację projektową dla dz. [...]. Zdaniem Sądu, organy obu instancji trafnie oceniły, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 25 ust. 5 pkt 3 p.g.k. i że interesu tego nie można wywodzić z powołanego przepisu prawa budowlanego tudzież wskazywanej przez skarżącego okoliczności przygotowywania dokumentacji projektowej dla określonej działki. "Pojęcie »interes prawny«, użyte w art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k. nie zostało zdefiniowane w tej ustawie, a także nie zostało zdefiniowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z uwagi na brak definicji legalnej tego pojęcia, uzasadnione jest przyjęcie jego rozumienia w znaczeniu bezpośrednim, zgodnie z którym jest to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego, jakim w tym przypadku jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2015 r., II SA/Po 332/15, LEX nr 1758142).
Art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej "pr.bud.") stanowi, że do podstawowych obowiązków projektanta należy: 1) opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; 1a) zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu budowlanego osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności; 1aa) wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez osoby, o których mowa w pkt 1a, opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektu budowlanego, oraz zapewnienie zgodności projektu technicznego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym; 1b) sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 1c) określenie obszaru oddziaływania obiektu; 2) uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów; 3) wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań; 3a) sporządzanie lub uzgadnianie indywidualnej dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1213); 4) sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie: a) stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem, b) uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego.
Zdaniem Sądu, interpretując powyższy przepis, organ odwoławczy trafnie stwierdził, że poza inwestorem, pozostali uczestnicy procesu budowlanego, w tym projektanci, nie mają przymiotu samodzielnych uczestników, ich byt jest bowiem ściśle związany z inwestorem, który jest inicjatorem wspomnianego procesu. Art. 20 ust. 1 pr.bud. traktuje w istocie o tym, że określone czynności w procesie budowalnym muszą być wykonywane przez projektanta jako osobę posiadająca odpowiednie kwalifikacje w tej mierze. Czynności te nie są natomiast wpisane w hipotezę żadnej normy kształtującej sytuację prawną projektanta w sferze publicznoprawnej; innymi słowy, od czynności tych nie zależą żadne własne uprawnienia ani obowiązki projektanta. Od przedłożenia projektu spełniającego wszystkie przewidziane prawem wymogi, w tym wymóg opracowania go przez osobę posiadająca odpowiednie kwalifikacje (projektanta), zależą uprawnienia i obowiązki inwestora, bowiem to on albo uzyska pozwolenie na budowę, albo nie. Przedłożenie projektu spełniającego wszystkie przewidziane prawem wymogi jest zatem elementem hipotezy normy prawnej adresowanej do inwestora. Z tych względów sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 pr.bud. jest bezzasadny.
W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, prawidłowa jest też ocena zebranego materiału dowodowego – toteż nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 k.p.a. Zważywszy na charakter sprawy, tak naprawdę rzeczą strony jest wskazanie okoliczności, z których wywodzi swój interes prawny, a rzeczą organu – ich ocena. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz oświadczeń procesowych wnioskodawcy organy zasadnie przyjęły, że nie jest on inwestorem. Poglądy prawne prezentowane przez inne organy administracji publicznej w innych sprawach nie mogły mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie niniejszej.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.