III SA/Kr 501/23

III SA/Kr 501/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-11-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1634
Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1990
Art. 23 i art. 24
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
| | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 stycznia 2023 r. znak: IG-II.7221.181.2022.UK w przedmiocie zarzutów do danych zawartych w zmodernizowanej ewidencji gruntów i budynków oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r. znak: IG-II.7221.181.2022.UK, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990, z późn. zm., dalej: p.g.k.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 19 października 2022 r. znak: SGG.6620.5.223.6.2020.JS w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do danych ewidencji gruntów i budynków.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Starosta Oświęcimski decyzją z dnia 24 maja 2022 r. znak: SGG.6620.5.223.6.2020.JS orzekł o odrzuceniu zarzutu złożonego przez K. B. (dalej: skarżąca) do danych ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, dotyczących działki nr 7 położonej w jednostce ewidencyjnej B. - miasto, obręb B. w zakresie użytku dr - drogi.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 4 sierpnia 2022 r. znak: IG-II.7221.95.2022.UK uchylił decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Oświęcimski decyzją z dnia 19 października 2022 r. orzekł:
- w pkt 1 o uwzględnieniu w części zarzutu złożonego przez K. B. do danych ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, dotyczących działki nr 7 w części położonej w jednostce ewidencyjnej B. -miasto, - obręb B., poprzez przywrócenie użytku Rllla o powierzchni 0,0392 ha;
- w pkt 2 o odrzuceniu w części zarzutu złożonego przez K. B. do danych ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, dotyczących działki nr 7 o powierzchni 0,0255 ha położonej w B. w zakresie przywrócenia użytku gruntowego sprzed modernizacji, tj. użytku LIII o powierzchni 0,0077 ha użytku Rllla o powierzchni 0,0178 ha;
- w pkt 3 o ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr 7 użytku B tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,0255 ha zgodnie z wykazem zmian danych ewidencyjnych przyjętym do zasobu geodezyjnego dnia 7 września 2022 r. za numerem [...].
Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie bądź zmianę decyzji w jej punkcie 2 i 3 poprzez przywrócenie stanu pierwotnego (Rllla o powierzchni 0,0570 ha i LIII 0,0077 ha), gdyż w miejsce użytków rolnych o powierzchni 0,0255 ha (Rllla i LIII), wprowadzono użytek B - tereny mieszkaniowe, argumentując to klasyfikacją innych działek. Kwestionowany użytek gruntowy "B" nie stanowi jedynie dojazdu do budynku mieszkalnego położonego na działce nr 6 stanowiącej własność skarżącej, ale stanowi on również dojazd do działek sklasyfikowanych jako użytki rolne. Teren został utwardzony aby umożliwić dojazd do działek. Według skarżącej teren nie stracił przymiotu gruntu rolnego.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ wyjaśnił, że prowadzenie przez starostę operatu ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy ustawy p.g.k. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390 z późn. zm. - dalej: rozporządzenie 2021), które weszło w życie 31 lipca 2021 r. Podczas prac geodezyjnych wykonywanych w toku modernizacji ewidencji gruntów i budynków obowiązywało rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 393 z późn. zm. - dalej: rozporządzenie 2001). Zmiana powyższych aktów prawnych nie ma wpływu na wynik przedmiotowego postępowania.
Następnie wskazano, że w latach 2020-2022 została przeprowadzona na terenie obrębu B., w trybie art. 24a p.g.k., modernizacja ewidencji gruntów i budynków. W toku modernizacji projekt operatu opisowo-kartograficznego dla obrębu ewidencyjnego B. podlegał wyłożeniu do wglądu zainteresowanych w siedzibie Starostwa Powiatowego w Oświęcimiu na 15 dni roboczych, tj. od 31 stycznia do 18 lutego 2022 r. Informacja o miejscu i terminie wyłożenia była wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w B. i w Starostwie Powiatowym w Oświęcimiu oraz ogłoszona w prasie o zasięgu krajowym, zgodnie z art. 24a ust. 5 p.g.k. W okresie wyłożenia każdy, czyjego interesu prawnego dotyczyły dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego mógł zgłaszać uwagi do tych danych. W złożonych zarzutach skarżąca wskazała, iż 4 lutego 2022 r. zgłosiła uwagi, które nie zostały uwzględnione.
Informacja Starosty Oświęcimskiego, że projekt operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków stał się operatem ewidencyjnym, ukazała się w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 28 marca 2022 r. poz. 2037 oraz Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego.
W dniu 13 kwietnia 2022 r. skarżąca złożyła zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym w zakresie użytku gruntowego dr - droga ujawnionego w działce nr 7, żądając przywrócenia w ewidencji stanu poprzedniego. Zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym w zakresie działki nr 6 zostały rozpatrzone w odrębnym postępowaniu.
Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż w toku prowadzonej modernizacji dokonano zmian w zakresie użytków gruntowych w działce nr 7. Zgodnie z wypisami z rejestru gruntów w działce nr 7 o pow. 0,0647 ha (zawierającej przed modernizacją użytki RM la pow. 0,0570 ha i LIII o pow. 0,0077 ha), stanowiącej własność skarżącej w 2/6 częściach - wykazano użytek gruntowy dr - droga o pow. 0,0647 ha.
Rozpatrując zarzuty złożone przez skarżącą do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, Starosta Oświęcimski w decyzji z 24 maja 2022 r. znak: SGG.6620.5.223.6.2020.JS podzielił stanowisko wykonawcy modernizacji dotyczące wykazanego w działkach użytku gruntowego dr – droga i orzekł o odrzuceniu zarzutu. Organ II instancji, mając na względzie zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny wynikający z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, uznał zarzuty zawarte w odwołaniu za zasadne i uchylił decyzję Starosty do ponownego rozpatrzenia.
Organ wyjaśnił, że w definicji zawartej w załączniku nr 1 do rozporządzenia 2021 użytek gruntowy "dr" droga to grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Zatem oznaczenie konkretnego pasa gruntu jako drogi w ewidencji gruntów i budynków musi uwzględniać regulacje tej ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym, a pas drogowy (art. 4 pkt 1 ustawy), to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Pojęcie pasa drogowego jest szersze od pojęcia drogi i jego rozumienie można sprowadzić do stwierdzenia, że jest to grunt, na którym lokalizowana jest budowla w postaci drogi, obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem i obsługą ruchu, urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą, zieleń przydrożna.
O zaliczeniu danego gruntu do użytku "dr" (drogi), będzie decydował w pierwszej kolejności fakt wydzielenia geodezyjnego takiego gruntu oraz sposób zagospodarowania terenu (pasa drogowego) uwzględniający parametry techniczne budowli na nim zlokalizowanej, a w dalszej kolejności ustalenie, czy jest to droga publiczna czy wewnętrzna. Bezsporne jest, iż o użytku "dr" można mówić jedynie w przypadku wybudowania drogi (budowli). Nawet jeżeli dany grunt użytkowany jest na cele ruchu drogowego, to w sytuacji braku drogi (budowli) w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych nie ma podstaw do zaliczenia tego gruntu do użytku "dr". Podobnie analiza wyłączeń wskazanych w poz. 19 ust. 2 załącznika nr 1 rozporządzenia 2021 nie pozwala na możliwość przypisania użytku "dr" do gruntu, na którym planowane jest dopiero wybudowanie drogi jako budowli.
W odwołaniu skarżąca wskazała, iż działka stanowi dojazd do jednego budynku mieszkalnego który jest siedliskiem rolnika (skarżącej) oraz działek niezabudowanych nr: 2, 3, 4, 5, 6 wchodzących w skład gospodarstw: skarżącej (2) i K. W. (3,4,5, 6).
Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy potwierdził, że z załączonej mapy ewidencyjnej oraz decyzji podziałowej Burmistrza B. z dnia 16 października 2014 r. znak: GPiOŚ.6831.34.2014 wynika, iż działka nr 7 została wyodrębniona jako dojazd do powyżej wskazanych działek, stanowiących obecnie dwie nieruchomości. Natomiast załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna działki sporządzona w maju 2022 r., potwierdza stan faktyczny nieruchomości. Wynika z niej, iż działka od strony ul. P. częściowo utwardzona jest kamieniem, w pozostałej części stanowi grunt porośnięty trawą - w całości stanowi szlak komunikacyjny do przyległych dwóch nieruchomości. Udokumentowany stan faktyczny potwierdza zatem, że brak jest na działce drogi (budowli). Zatem pomimo, że dany grunt użytkowany jest na cele ruchu drogowego, to w sytuacji braku drogi (budowli) w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, nie ma podstaw do zaliczenia tego gruntu do użytku "dr". Niewystarczający jest bowiem warunek wydzielenia geodezyjnego działki (decyzją Burmistrza B. z dnia 16 października 2014 r. znak: GPiOŚ.6831.34.2014), która ma służyć jako dojazd do działek sąsiednich, jeżeli nie została na działce zrealizowana droga (budowla). Nie jest to bowiem grunt, który jest pasem drogowym dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych.
Natomiast samo utwardzenie części działki kamieniem, nie stanowi przesłanki do uznania, że na działce zrealizowana została droga (budowla). Stanowisko takie zawarte jest w wyrokach sądowych, m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2021 r. sygn. II OSK 22/19, w którym stwierdzono, że utwardzony grunt wykorzystywany do komunikacji nie jest drogą w sensie obiektu budowlanego, bowiem nie posiada żadnych instalacji pozwalających na wykorzystywanie go zgodnie z przeznaczeniem w odróżnieniu od drogi zaopatrzonej w odpływy, pobocze, krawężniki, warstwę asfaltu, podbudowę.
W świetle obowiązujących przepisów prawa oraz ustalonego stanu faktycznego, zarzut złożony przez skarżącą do danych ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, dotyczących działki nr 7 w zakresie ujawnionego użytku dr - drogi jest zasadny. Jednakże wykazanie (przywrócenie, czego żąda odwołująca) użytków gruntowych sprzed modernizacji (zwłaszcza użytku LIII), jest niemożliwe ze względu na wykazanie w toku modernizacji w działkach sąsiednich użytku gruntowego B - tereny mieszkaniowe (w miejsce uprzednio wykazanego użytku LIII).
Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że zaszła konieczność ustalenia stanu faktycznego na gruncie. Oględziny działki miały umożliwić jednoznaczne określenie użytków gruntowych w niej występujących. Starosta Oświęcimski ponownie rozpatrując sprawę potwierdził, że działka nr 7 stanowi dojazd do działki nr 1 zaliczonej w części do użytku B - tereny mieszkaniowe i nie jest możliwe przywrócenie użytków sprzed modernizacji. W związku z powyższym organ zlecił jednostce wykonawstwa geodezyjnego wykonanie w terenie pomiaru utwardzonej części działki nr 7 stanowiącej dojazd do zabudowanej działki nr 1. W wykonanym przez geodetę uprawnionego wykazie zmian gruntowych część utwardzona o powierzchni 255 m2 została zaliczona do użytku gruntowego B, a pozostała część, zgodnie z dotychczasową (sprzed modernizacji) klasyfikacją, do klasoużytku - Rllla.
Organ odwoławczy potwierdził, że zarzut złożony przez skarżącą do danych ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, dotyczących działki nr 7 o powierzchni 0,0647 ha, jest zasadny w północnej (nieutwardzonej) części działki nr 7, wykorzystywanej do dojazdu do gruntów użytkowanych rolniczo, zatem przywrócenie w tej części działki użytku gruntowego Rllla o powierzchni 0,0392 ha jest zasadne (pkt 1 decyzji organu l instancji).
Natomiast zarzut dotyczący przywrócenia użytków sprzed modernizacji w południowej części działki nr 7, która została utwardzona kamieniem i stanowi głównie dojazd do nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym posadowionym na działce nr 1 oznaczonej użytkiem gruntowym B - tereny mieszkaniowe, jest w ocenie organu niezasadny. W obszarze tym Starosta słusznie ujawnił użytek gruntowy B - tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,0255 ha, zgodnie z wykazem zmian danych ewidencyjnych przyjętym do zasobu geodezyjnego 7 września 2022 r. z numerem P.1213.2022.2380 (pkt 2 i 3 decyzji organu l instancji).
Zatem utwardzony kamieniem dojazd do gruntów zajętych pod budynek mieszkalny został prawidłowo oznaczony jako użytek gruntowy B - tereny mieszkaniowe. Grunt ten poprzez jego utwardzenie kamieniem stracił charakter gruntu rolnego. Wobec powyższych ustaleń utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca podniosła, że organ wydając skarżoną decyzję całkowicie pominął fakt, iż utwardzenie dojazdu miało na celu umożliwienie dojazdu do działek, które zostały sklasyfikowane jako użytki rolne. Ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr informacji odzwierciedlających stan prawny i faktyczny danej nieruchomości, a dokonywane w niej wpisy mają charakter deklaratoryjny, a więc jedynie potwierdzają one określony stan wynikający z dokumentów. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma więc charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Aktualizacja jest dokonywana po uzyskaniu stosownych dokumentów przez Starostę, które określają zmiany danych ewidencyjnych. Natomiast działka oznaczona nr 1, wbrew twierdzeniom organu zarówno I jak i II instancji, nadal posiada w części klasyfikację użytku rolnego. Zgodnie z art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - gruntami rolnymi są m.in. grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, a także grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych. Mając to na uwadze, grunty zajęte pod drogi dojazdowe do gruntów rolnych (co ma miejsce w danym stanie faktycznym) w dalszym ciągu pozostają gruntami rolnymi i w razie ich zajęcia pod tego typu drogę, uznaje się, iż w takim wypadku nie dochodzi do ich wyłączenia z produkcji rolnej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. IISA/Łd 140/08). Organ II instancji uznał, że utwardzony grunt rolny nie może zostać sklasyfikowany jako droga, bowiem droga ma być budowlą przeznaczoną do ruchu drogowego, a więc do poruszania się uczestników ruchu. Jednakże organ powinien odnieść się do definicji "drogi dojazdowej do gruntów rolnych i leśnych", która została wskazana w art. 4 pkt 20 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie ze wskazaną definicją ustawową, przez taką drogę dojazdową rozumie się drogi zakładowe prowadzące do gospodarstw rolnych i leśnych oraz drogi wiejskie w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Co więcej, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wyrok z dnia 12 marca 2019 r. sygn. II SA/Kr 1605/18) z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wynika wprost albo nawet pośrednio, by przymiot drogi dojazdowej do gruntów rolnych był warunkowany tym, aby droga ta prowadziła wyłącznie do gruntów o charakterze rolnym. Wymóg taki ponadto nie wynika z żadnej innej normy prawnej. Oznacza to zatem, iż grunty zajęte pod drogi dojazdowe do gruntów rolnych w dalszym ciągu pozostają gruntami rolnymi i nie dochodzi do ich wyłączenia z produkcji rolnej.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne reguluje m.in. sprawy ewidencji gruntów i budynków (art. 1 pkt 4 ustawy). Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy, ewidencja gruntów i budynków stanowi system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami.
Do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków (art. 7d pkt 1 ustawy).
Zgodnie z art. 20 ustawy:
1. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:
1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;
2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;
3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.
Zgodnie z art. 24a ust. 1 p.g.k., Starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Z kolei zgodnie z treścią § 55 rozporządzenia modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia; 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż celem modernizacji ewidencji jest między innymi doprowadzenie bazy danych w niej zawartych do stanu odzwierciedlającego możliwie najdokładniej sytuację rzeczywistą – przy wykorzystaniu dostępnych obecnie środków technicznych i stanu wiedzy w zakresie geodezji (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. I OSK 316/09, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Z treści załącznika nr 1 do rozporządzenia wynika, iż do terenów mieszkaniowych zalicza się grunty, niewchodzące w skład gruntów rolnych zabudowanych, o których mowa w lp. 5:
1) zajęte pod budynki mieszkalne;
2) zajęte pod budynki gospodarcze i techniczne, związane funkcjonalnie z budynkami mieszkalnymi, o których mowa w pkt 1, oraz urządzenia, w szczególności: podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier, zabaw i odpoczynku, studnie, zbiorniki, przewody naziemne, urządzenia do gromadzenia i oczyszczenia ścieków, śmietniki, składowiska odpadów, obiekty małej architektury, ogrodzenia, oczka wodne, ogródki skalne;
3) położone między budynkami i urządzeniami, o których mowa w pkt 1 i 2, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych budynków i urządzeń i niewykorzystywane do innego celu, który uzasadniałby zaliczenie ich do innej grupy użytków gruntowych, w tym zajęte pod trawniki, rabaty, kwietniki, warzywniki.
W ocenie Sądu organy ewidencyjne zasadnie uznały, że część działki nr 7, która została utwardzona stanowi użytek gruntowy tereny mieszkaniowe – B. W ramach tego użytku istnieje utwardzony dojazd do zabudowanej budynkiem mieszkalnym działki nr 1, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym przez organy ewidencyjne materiale dowodowym. Skarżąca zarzuciła, że działka nr 7 powinna być w całości uznana za użytek rolny. Zdaniem skarżącej przemawia za tym treść art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, definiujący jakie grunty mają przymiot gruntów rolnych. Skarżąca wskazała, że gruntami rolnymi są m.in. grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, a także grunty zajęte pod drogi dojazdowe do gruntów rolnych. Nadto skarżąca podniosła, że w zakresie działki nr 7 nie nastąpiło wydanie decyzji administracyjnej zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej. W ocenie Sądu zarzuty skarżącej nie znajdują uzasadnienia w kontrolowanej sprawie. Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, odbywa się na podstawie cech i innych przesłanek, które są określone w załączniku nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. I OSK 918/18, opubl. w CBOSA). Zapisy w ewidencji gruntów i budynków powinny odzwierciedlać stan faktyczny istniejący na gruncie. Zasadnie organy ewidencyjne uznały, że utwardzenie części działki nr 7 jest związane z zapewnieniem działce zabudowanej budynkiem mieszkalnym dostępu do drogi publicznej. Twierdzenia skarżącej jakoby utwardzenie terenu miało na celu zapewnienie dojazdu do użytków rolnych, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazać należy, że utwardzenie gruntu zostało wykonane jedynie w tej części działki, która prowadzi do nieruchomości na której znajduje się budynek mieszkalny. W dalszej części działki zrezygnowano z jej utwardzenia. Jednakże podstawowe znaczenie ma okoliczność, że utwardzenie gruntu spowodowało, że grunt ten został wyłączony z produkcji rolniczej. Urządzenie drogi dojazdowej do działki budowlanej, oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowania części przedmiotowej działki. Okoliczność współużytkowania tej działki także w celu dojazdu do użytków rolnych, nie ma jakiegokolwiek wpływu na zaistniały fakt wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej poprzez faktyczne urządzenie dojazdu do działek budowlanych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 2006/15, opubl. w CBOSA). W orzecznictwie wskazano, że wyłączenie gruntu z produkcji rolnej bez uprzedniego zezwolenia ma charakter faktyczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1391/17, opubl. w CBOSA). Wobec powyższego zasadnie organy ewidencyjne, dokonując ustalenia stanu faktycznego, skupiły się na tym jak faktycznie została zagospodarowana działka nr 7. W kontrolowanej sprawie fakt wydania lub nie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji, pozostaje bez znaczenia. Postanowienia decyzji wydanych na podstawie art. 11 i art. 28 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych bierze się pod uwagę wyłącznie przy ustalaniu zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie zabudowy – Bp (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2018 r., sygn. I OSK 918/18, opubl. w CBOSA).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.