III SA/Kr 474/25

III SA/Kr 474/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /sprawozdawca/
Magdalena Gawlikowska
Maria Zawadzka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1571
Art. 200 ust. 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego z dnia 6 listopada 2023 r., znak 45.4133.2.2023 w przedmiocie odmowy przyjęcia do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Jagiellońskiego w roku akademickim 2023/2024 oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. W. (dalej "skarżąca") była decyzja Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego z 6 listopada 2023 r. (nr 45.4133.2.2023) utrzymująca w mocy decyzję, działającego z umocowania Rektora U.J. - Dyrektora Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Jagiellońskiego z 18 sierpnia 2023 r. (nr 1105.413.1.2023) o odmowie przyjęcia skarżącej do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Jagiellońskiego w roku akademickim 2023/2024.
Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
1. W dniu 21.06.2023 r. skarżąca dokonała zgłoszenia rekrutacyjnego w naborze do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych na program kształcenia Chemia w roku akademickim 2023/24. Zgodnie z komunikatem Dyrektora Szkoły Doktorskiej limit miejsc dla tego programu wynosił 27. W oparciu o protokół postępowania rekrutacyjnego ustalono, że skarżąca złożyła wymagane do ustalenia wyniku kwalifikacyjnego dokumenty, tj.: suplement do dyplomu, opinię pracownika naukowego posiadającego tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego o możliwości objęcia doktoranta opieką naukową w przypadku przyjęcia do Szkoły Doktorskiej, opinię pracownika naukowego posiadającego tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego, życiorys ze szczególnym uwzględnieniem osiągnięć naukowych oraz dokumenty potwierdzające osiągnięcia naukowe.
Po przeprowadzeniu postępowania, komisja konkursowa uznała, że skarżąca spełnia kryteria warunkujące dopuszczenie do drugiego etapu konkursu, tj. rozmowy kwalifikacyjnej.
Z protokołu z postępowania rekrutacyjnego wynika, że w ramach rozmowy ze skarżącą, komisja konkursowa przeprowadziła ocenę elementów stanowiących części składowe końcowego wyniku kwalifikacji skarżącej przyznając jej odpowiednio: za średnią ze studiów 28,32 punkty, zaś z rozmowy kwalifikacyjnej 49,00 punkty – co łącznie dało 77,32 punkty.
Pierwsza część rozmowy kwalifikacyjnej zawierała nieoceniane przez Komisję pytania z zakresu dotychczasowych osiągnięć kandydatki oraz pytania dotyczące jej zainteresowań (w tym krystalografii). Ze względu na fakt, że odpowiedzi na pytania zawarte w tej części rozmowy kwalifikacyjnej nie są oceniane, nie są one także protokołowane, ponieważ nie mają wpływu na wystawioną ocenę (punktację) końcową. Po zakończeniu tej części rozmowy, Komisja przystąpiła do drugiej części, w której zadała skarżącej 3 pytania z wybranej przez nią, jako przedmiot wiodący rozmowy kwalifikacyjnej, chemii fizycznej. Pytanie pierwsze brzmiało: "Proszę omówić teorię pasmową ciał stałych i wynikające z nich właściwości elektronowe" i zostało oceniona na 3,5 pkt (w skali 2,0-5,0). Pytanie drugie: "Jak definiujemy ogniwo galwaniczne? Definicja SEM, potencjał elektrody" zostało ocenione na 4,0 pkt. Z kolei pytanie, to: "Stan równowagi chemicznej" zostało ocenione na 3,5.
Komisja po obradach zdecydowała się na wystawienie skarżącej łącznej oceny 3,5 punktu z uzasadnieniem, że skarżąca nie opanowała do końca wiadomości wyznaczonych w wymaganiach. Oceny za poszczególne oceniane pytania, zadane podczas punktowanej części rozmowy kwalifikacyjnej, znajdują się (wraz z ocenami i uzasadnieniem oceny) w indywidualnym protokole z rozmowy kwalifikacyjnej .
Z uwagi na to, że zgodnie z załącznikiem do uchwały Senatu UJ, wynik kwalifikacji kandydata stanowi sumę punktów uzyskanych za średniej ze studiów i rozmowy kwalifikacyjne (z odpowiednimi wagami), ustalony w toku postępowania ostateczny wynik kwalifikacji kandydatki wyniósł - 77,32 punkty.
Zgodnie z obowiązującymi zasadami, kandydaci są umieszczani na liście rankingowej w kolejności według uzyskanego wyniku kwalifikacji. Skarżąca uzyskując wynik 77,32 punktu została sklasyfikowana na 34 miejscu listy rankingowej. Z kolei Komisja ustaliła minimalny wynik kwalifikacji wymagany do przyjęcia kandydata wynoszący 80 punktów.
Z uwagi na to, że skarżąca uzyskała wynik niższy niż ustalony przez komisję minimalny wynik kwalifikacji wymagany do przyjęcia do szkoły doktorskiej, komisja zarekomendowała odmowę przyjęcia skarżącej na program Chemia.
2. Dyrektor Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Jagiellońskiego, decyzją z 18.08.2023 r. odmówił przyjęcia skarżącej do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych UJ w roku akademickim 2023/2024 na program Chemia. W motywach rozstrzygnięcia organ podzielił stanowisko komisji, które, w jego ocenie było należycie uzasadnione i poprawne pod względem merytorycznym. Z tego też względu, w ocenie organu zasadne było przyznanie skarżącej wyniku kwalifikacji na poziomie 77,32 pkt. Ten natomiast, uzyskany przez skarżącą wynik, nie pozwalał na zakwalifikowanie jej do przyjęcia do Szkoły Doktorskiej, skoro ustalony w toku rekrutacji minimalny wynik kwalifikacji uprawniający do przyjęcia wyniósł 80 punktów.
3. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zarzuciła naruszenie zasad dotyczących rozmowy kwalifikacyjnej polegające na nieprzeprowadzeniu jej pierwszej części oraz zadawaniu w jej drugiej części pytań wykraczających poza obszar przedmiotu wybranego jako kierunkowy (chemii fizycznej), a także brak odnotowania w protokole wszystkich zadanych pytań.
Do wniosku skarżąca załączyła: zaświadczenie z 12.07.2023 roku o zakwalifikowaniu do reprezentowania UJ na V Ogólnopolskiej Olimpiadzie Krystalograficznej oraz o udziale w dniu 5.07.2023 roku w finale ww. Olimpiady i zajęciu 7. miejsca na 28 zakwalifikowanych uczestników. Załączyła też list poparcia skierowany do JM Rektora UJ prof. dr hab. J. P. podpisany przez pracowników i doktorantów Zakładu Krystalochemii i Krystalofizyki Wydziału Chemii UJ.
4. Wskazaną we wstępie decyzją Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, utrzymał w mocy decyzję z 18.08.2023 r. o odmowie przyjęcia skarżącej do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych UJ na program kształcenia Chemia w roku akademickim 2023/2024. W uzasadnieniu streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w spawie. Wskazał, że w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w szczególności protokoły postępowania, aplikacja skarżącej została poddana ocenie zgodnie z kryteriami kwalifikacji ustalonymi w załączniku do uchwały Senatu UJ. Z aplikacji tej wynika, że skarżąca uzyskała średnią ocen ze studiów wynoszącą 4,72 (w skali od 2,00 do 5,00). W wyniku zastosowania wzoru wskazanego w kryteriach kwalifikacji skarżąca uzyskała w pierwszej części postępowania 4,72 punkty, co pozwoliło na jej zakwalifikowanie do drugiego etapu postępowania rekrutacyjnego. Z kolei w drugim etapie przeprowadzono ze skarżącą rozmowę kwalifikacyjną, co znalazło wyraz w protokole indywidualnym z 6.07.2023 r. W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej skarżącej zadano trzy punktowane w skali od 2-5 pytania (ich treść przedstawione w punkcie 1. uzasadnienia), ocenione przez komisję następująco: pytanie 1. - 3,5 pkt.; pytanie 2 - 4,0 pkt. oraz pytanie 3 - 3,5 punktu.
Końcowa ocena z rozmowy kwalifikacyjnej wyniosła 3,5 punktu i została uzasadniona przez komisję tym, że skarżąca nie opanowała do końca wiadomości wykazanych w wymaganiach. Ostateczny liczbowy wynik kwalifikacji skarżącej obliczony z zastosowaniem wzoru wskazanego w kryteriach kwalifikacji, wyniósł 77,32 punktu. Komisja natomiast, zgodnie z przysługującym jej uprawnieniem, ustaliła minimalny wynik kwalifikacji wynoszący 80 punktów. Na tej podstawie stwierdzono, że liczbowy wynik kwalifikacji ustalony skarżącej jest niższy niż minimalny wynik kwalifikacji, co stanowiło podstawę odmowy przyjęcia jej na program i skutkowało wydaniem decyzji negatywnej. Wynik kwalifikacji skarżącej pozwolił na umieszczenie jej na 34. miejscu listy rankingowej (2 miejscu na liście osób nieprzyjętych). Na liście osób zakwalifikowanych do przyjęcia umieszczono 27 osób, na liście rezerwowej - 5 osób, zaś na liście osób nieprzyjętych - 14 osób.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, w odniesieniu do naruszenia zasad przeprowadzania rozmowy kwalifikacyjnej poprzez brak przeprowadzenia pierwszej jej części oraz zadawanie pytań wykraczających poza obszar przedmiotu wybranego jako kierunkowy tj. chemii fizycznej, jak również nieodnotowanie wszystkich zadawanych w czasie rozmowy kwalifikacyjnej pytań w protokole indywidualnym - organ wskazał, że na zasadzie § 3 ust. 1 i 3 uchwały Senatu UJ, dla przeprowadzenia rekrutacji, w tym rozmowy kwalifikacyjnej mającej na celu ekspercką ocenę kompetencji kandydatów stanowiących merytoryczną podstawę przyjęcia do Szkoły Doktorskiej, powołana została komisja rekrutacyjna. W komisji tej, 8 z 9 członków stanowili pracownicy posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego lub zatrudnieni jako profesorowie uczelni, którzy zadeklarowali przynależność do dyscypliny, w której prowadzone jest kształcenie w szkole. W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej skarżącej zadano trzy podlegające ocenie (punktowane) pytania z zakresu wybranego przez nią przedmiotu kierunkowego, tj. chemii fizycznej, co zostało odnotowane w stosownym protokole zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 5 uchwały Senatu UJ. Organ podał, że odpowiedzi udzielone przez skarżącą zostały ocenione przez grono ekspertów z zakresu chemii fizycznej obecnych podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Wskazał nadto, że protokół z przeprowadzonej rozmowy kwalifikacyjnej jest kompletny, bowiem zawiera treść wszystkich zadanych skarżącej punktowanych pytań, które miały wpływ na wystawioną jej ocenę. Ponadto organ akcentował, że zgodnie z częścią F załącznika do uchwały Senatu UJ rozmowa kwalifikacyjna składała się z dwóch części. Podczas pierwszej z nich (niepunktowanej) członkowie komisji zadawali skarżącej nieoceniane pytania z zakresu jej dotychczasowych osiągnięć oraz jej zainteresowań (w tym z krystalografii). Organ podał, że z uwagi na fakt, że pytania ze wskazanego powyżej zakresu nie podlegają ocenie, nie zostały również ujęte w protokole rozmowy.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zadawania w drugiej części rozmowy pytań z zakresu krystalografii, tj. prośby o wytłumaczenie zagadnień związanych z zastosowaniem sieci odwrotnej, relacji pomiędzy parametrami sieciowymi sieci prostej i odwrotnej w wybranym układzie krystalograficznym, rzutem stereograficznym, rzutem cyklograficznym oraz macierzą krystalograficzną - organ wskazał, że skarżąca dokonała błędnego przypisania ich do drugiej części rozmowy. Przeciwnie, pytania te zostały zadane w nawiązaniu do zainteresowań naukowych skarżącej (tj. krystalografii) w części pierwszej, niepodlegającej ocenie (punktowaniu). Odpowiedzi udzielone przez skarżącą na wskazane powyżej pytania z zakresu krystalografii, nie miały zatem wpływu na ostateczną liczbę punktów przyznanych za rozmowę kwalifikacyjną.
Zdaniem organu odwoławczego, ostateczny wynik kwalifikacji skarżącej ustalony w toku postępowania rekrutacyjnego prowadzonego przez Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych UJ na program kształcenia Chemia w roku akademickim 2023/2024 wyniósł 77,32 punkty. Wynik ten nie pozwalał na zakwalifikowanie skarżącej do przyjęcia do Szkoły Doktorskiej, ponieważ był niższy niż ustalony w toku postępowania minimalny wynik kwalifikacji wymagany do przyjęcia, a wynoszący 80,00 punktów.
W ocenie organu, całość postępowania została przeprowadzona zgodnie z zasadami określonymi w ramach przepisów regulujących postępowanie rekrutacyjne do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych UJ, w tym w szczególności z uchwałą Senatu UJ, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest prawidłowe. Wynik kwalifikacji skarżącej i jej miejsce na liście rankingowej zostały ustalone prawidłowo. Wydana w sprawie decyzja jest prawidłowa tak pod względem formalnym, jak i merytorycznym, bowiem właściwie rozstrzyga o istocie sprawy. Organ, nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za zmianą zaskarżonej decyzji.
5. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie:
a) art. 36 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące wysłaniem zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia po upływie terminu na załatwienie sprawy i to pomimo braku zachodzenia zawiłości sprawy;
b) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające pominięciu, iż podczas rozmowy kwalifikacyjnej skarżąca udzieliła odpowiedzi na pytania, które nie zostały zaprotokołowane w protokole indywidualnym oraz za które w konsekwencji nie przyznano jej punktów, co przełożyło się na uzyskany wynik i odmowę przyjęcia do Szkoły Doktorskiej;
c) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku zbadania, czy członkowie Komisji powinni zastosować się do postanowień § 3 ust. 9 i 10 uchwały nr 61/X/2022 Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego z 26.10.2022 r. w sprawie: zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku akademickim 2023/2024;
d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wskazanie uzasadnienia faktycznego i prawnego co do stwierdzenia przez organ, że pierwsza część rozmowy kwalifikacyjnej zawiera pytania nieoceniane i nieprotokołowane, a druga część jedynie 3 pytania, gdy w rzeczywistości w drugiej części rozmowy kwalifikacyjnej zadano skarżącej 4 pytania, które podlegać powinny ocenie i zaprotokołowaniu, nawet jeśli z nieznanych dotąd przyczyn jedno z tych pytań miałoby zostać zaliczone do części pierwszej rozmowy kwalifikacyjnej;
e) art. 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z 18.08.2023 r. w sprawie odmowy przyjęcia do Szkoły Doktorskiej pomimo, że podczas rozmowy kwalifikacyjnej skarżąca udzieliła odpowiedzi na pytania, które nie zostały zaprotokołowane w protokole indywidualnym oraz za które w konsekwencji nie przyznano punktów, co przełożyło się na uzyskany wynik i odmowę przyjęcia do Szkoły Doktorskiej, gdy tymczasem inni kandydaci, którzy zostali przyjęci do ww. Szkoły Doktorskiej są obecnie ujęci w Zakładach i Zespołach funkcjonujących w ramach Wydziału Chemii, których kierownikami były osoby zasiadające w komisji rekrutacyjnej;
f) art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji z 18.08.2023 r. w sprawie odmowy przyjęcia do Szkoły Doktorskiej na program Chemia w roku akademickim 2023/2024 w sytuacji, gdy przepisy uchwały nr 61/X/2022 Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego z 26.10.2022 r. w sprawie: zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku akademickim 2023/2024 oraz załącznika F - zostały błędnie zastosowane;
g) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy prawidłowe było jej uchylenie;
h) § 4 ust. 5 uchwały nr 61/X/2022 Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego z 26.10.2022 r. w sprawie: zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku akademickim 2023/2024 oraz załącznika F. w zakresie w jakim reguluje on Kryteria kwalifikacji. Przebieg postępowania kwalifikacyjnego oraz Zasady obliczania wyniku kwalifikacji w związku z art. 200 ust. 2 ustawy z 20.07.2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie skutkującą brakiem sporządzenia protokołu indywidualnego z wszystkich części rozmowy kwalifikacyjnej oraz brakiem dokonania oceny wszystkich zadanych skarżącej pytań podczas rozmowy kwalifikacyjnej;
i) § 3 ust. 9 i 10 uchwały nr 61/X/2022 Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego z 26.10.2022 r. w sprawie: zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku akademickim 2023/2024 poprzez ich niezastosowanie i brak uwzględnienia przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;
Skarżąca zarzuciła też błędy w ustaleniach faktycznych, że w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy jej przyjęcia do Szkoły Doktorskiej pomimo tego, że Komisja rekrutacyjna nie wzięła pod uwagę podczas rozmowy kwalifikacyjnej odpowiedzi na wszystkie zadane pytania, nie oceniła wszystkich pytań i nie zaprotokołowała w protokole indywidualnym wszystkich zadanych pytań, co skutkowało negatywnym rozstrzygnięciem oraz nie sporządziła protokołu indywidualnego zgodnie z zasadami wynikającymi z § 4 ust. 5 uchwały nr 61/X/2022 Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego w sprawie: zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku akademickim 2023/2024 oraz z załącznika w części F, a także dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że Komisja rekrutacyjna dokonała oceny pytań w sposób obiektywny i zgodny z aktualną wiedzą.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi.
W uzasadnieniu skargi przedstawiła stan sprawy, w tym zapamiętany przebieg rozmowy konkursowej obejmujący m.in. osoby zadające jej pytania i treść tych pytań, które nie zostały ujęte w protokole, jak też rozwinęła zarzuty skargi.
6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 12.03.2024 r. (sygn. akt III SA/Kr 54/24) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą oraz zasądził zwrot skarżącej kosztów postępowania. W ocenie wówczas orzekającego Sądu I instancji, nie do pogodzenia z zasadą bezstronności, równości i niedyskryminacji jest potencjalny udział w Komisji rekrutacyjnej osób zainteresowanych w przyjęciu do Szkoły Doktorskiej określonych kandydatów. Sąd wskazał, że każdy kandydat do Szkoły Doktorskiej miał obowiązek załączyć opinie pracownika naukowego, który wyraził gotowość późniejszej z nim współpracy naukowej, co w konsekwencji na przyszłość oznacza, że będzie on promotorem jego dysertacji doktorskiej. Taka sytuacja może prowadzić do faworyzowania określonych kandydatów. Potencjalnie w takiej sytuacji może wystąpić dyskryminacja pozytywna oraz brak bezstronności ze strony organu. Nadto, w ocenie Sądu, nie do zaakceptowania jest brak oceny niektórych pytań stawianych skarżącej w sytuacji, gdy mieszczą się one w wybranej przez nią dziedzinie. Z uwagi na brak utrwalenia rozmowy kwalifikacyjnej, nie wiadomo czy faktycznie skarżącej zostały zadane określone pytania, a jeśli tak to czy zostały zadane w sposób poprawny oraz jaka była odpowiedź skarżącej.
Sąd zauważył również, że doszło do zwiększenia liczby miejsc w Szkole Doktorskiej w roczniku 2023/24 z pierwotnie określonych 27 do 31. W aktach brak jest jakichkolwiek dokumentów wskazujących na jakiej zasadzie i zgodnie z jakimi konkretnie przepisami zostały przyjęte dodatkowe osoby, niejako poza konkursem. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, mogła być istotna z punktu widzenia realizacji zasady równości wobec prawa.
Końcowo Sąd wskazał, że należy również zbadać, czy nie zostały przyjęte osoby, które następnie przyporządkowane zostały do Zakładów i Zespołów, których kierownikami są członkowie Komisji rekrutacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
7.1. W rozpoznaniu skargi kasacyjnej od opisanego wyżej wyroku wniesionej przez Rektora UJ, Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił dowody z dokumentów załączonych do odpowiedzi na skargę kasacyjną, tj.: z wydruku ze strony internetowej, gdzie wskazano skład Zespół Nanotechnologii Polimerów i Biomateriałów (kierownik prof. dr hab. S. Z., członek zespołu m.in. mgr P. W.), wydruk wskazujący, że prof. dr hab. S. Z. był recenzentem mgr P. W., wydruk ze strony internetowej Szkoły Doktorskiej – literatura na rok akademicki 2024/25, dokument Zagadnienia – rozmowa kwalifikacyjna, chemia fizyczna – brak ujęcia podręcznika Chemia Fizyczna P.W. Atkinsa, wydruk części podręcznika Chemia Fizyczna P.W. Atkinsa z 2003 r., z 2016 r, i z 2022 r. – celem konieczności zaprotokołowania przez komisję rekrutacyjną pytań zadanych skarżącej z zakresu krystalografii z zakresu technik dyfrakcyjnych.
7.2. NSA wyrokiem z 20.03.2025 r. (sygn. akt III OSK 1950/24) uchylił wyżej opisany wyrok WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podał, że trafny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegający na stwierdzeniu przez WSA w Krakowie, że organ naruszył normy art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowo przeprowadzonej rozmowie, błędnie sporządzonej dokumentacji, błędnej oceny skarżącej, nieprawidłowym powołaniu komisji rekrutacyjnej, niejasnym zwiększeniu limitu przyjęć.
Według NSA, Sąd I instancji błędnie ocenił, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, w związku z niewyjaśnieniem potencjalnego udziału w Komisji rekrutacyjnej osób zainteresowanych w przyjęciu do Szkoły Doktorskiej określonych kandydatów, przyjęciem do Szkoły Doktorskiej dodatkowych osób niejako "poza konkursem" oraz brakiem oceny i przyznania skarżącej punktów za część pytań zadanych w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej.
Odnosząc się do pierwszej kwestii, NSA zgodził się ze stwierdzeniem Sądu I instancji, że uczelnie w swoich postępowaniach muszą przestrzegać zasad ogólnych określonych w k.p.a. oraz wynikającej z Konstytucji RP zasady równości i zakazu dyskryminacji. W okolicznościach sprawy brak było jednak przesłanek potwierdzających naruszenie tychże zasad. Sąd Wojewódzki wskazując na "potencjalny udział" w Komisji rekrutacyjnej osób zainteresowanych w przyjęciu do Szkoły Doktorskiej określonych kandydatów nie wyjaśnił, czy w jego ocenie do naruszenia zasady równości rzeczywiście doszło. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o naruszeniu art. 8 k.p.a. nie może świadczyć sama okoliczność potencjalnego konfliktu interesów związanego z faktem, że osoby przyjęte do Szkoły Doktorskiej prowadzą następnie badania w katedrach i zakładach, w których zatrudnieni są członkowie komisji rekrutacyjnej. Postępowanie kwalifikacyjne, o którym mowa w art. 200 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, wiąże się z oceną ekspercką dokonywaną przez komisję kwalifikacyjną. Członkami tej komisji są osoby posiadające wiedzę specjalistyczną z zakresu danej dyscypliny naukowej. Postępowanie to kończy się przyjęciem kandydata do szkoły doktorskiej, która to osoba następnie prowadzi badania naukowe w ramach ww. dyscypliny. Tym samym, nie jest powodującą konflikt interesów sytuacja, w której przyjęte do Szkoły Doktorskiej osoby prowadzą następnie badania w katedrach i zakładach, w których zatrudnieni są członkowie komisji kwalifikacyjnej.
NSA wskazał, że do naruszenia zasady bezstronności członków komisji - pracowników katedr i zakładów mogłoby natomiast dojść, gdyby w ramach prac komisji oceny kandydata dokonywał pracownik, który jednocześnie przedstawił kandydatowi, na potrzeby udziału w rekrutacji, opinię wyrażającą gotowość późniejszej współpracy naukowej. W takiej sytuacji fakt udzielenia rekomendacji przez członka komisji może rzutować na jego bezstronność w toku prowadzonego postępowania. Z zaskarżonego orzeczenia nie wynika jednak, aby taka sytuacja miała miejsce w postępowaniu w sprawie przyjęcia do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Jagiellońskiego na program kształcenia Chemia w roku akademickim 2023/2024. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazuje, że "Potencjalnie więc może wystąpić w takim przypadku dyskryminacja pozytywna oraz brak bezstronności ze strony organu". Tak ogólne stwierdzenie nie przesądza o naruszeniu zasady równości, szczególnie że - co pominął Sąd I instancji - § 3 ust. 10 uchwały nr 61/X/2022 przeciwdziała konfliktowi interesów przewidując wyłączenie członka komisji z procedury oceny wybranych kandydatów.
O wystąpieniu konfliktu interesów nie świadczy natomiast brak udziału w postępowaniu konkursowym pracownika naukowego, który zgłosił chęć współpracy ze skarżącą, skoro nie był on członkiem komisji rekrutacyjnej. Przeciwnie, dopiero w sytuacji wystawienia przez tego pracownika opinii dołączonej do wniosku przez skarżącą, a następnie udziału tego pracownika w pracach komisji rekrutacyjnej, doszłoby do rzeczywistego konfliktu interesów uzasadniającego wyłączenie członka tejże komisji.
Również nieprawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że nie do zaakceptowania jest brak oceny niektórych pytań stawianych skarżącej w sytuacji, gdy mieszczą się one w dziedzinie wybranej przez nią dyscypliny. Jak trafnie podkreślił organ w skardze kasacyjnej, w przypadku wszystkich kandydatów biorących udział w konkursie pierwsza część rozmowy nie była punktowana. Przyznanie skarżącej punktów za niepunktowaną część rozmowy oznaczałoby dalszą nierówność w traktowaniu kandydatów, a jej miejsce na liście rankingowej zostałoby ustalone tym bardziej nieprawidłowo. W przypadku postępowań konkursowych szczególnie istotną kwestią jest równe traktowanie wszystkich kandydatów, co wiąże się z koniecznością zachowania tożsamych zasad oceny zgłoszonych kandydatur. Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, iż zgodnie z załącznikiem do uchwały nr 61/X/2022 "W trakcie pierwszej części rozmowy kwalifikacyjnej członkowie komisji zadają kandydatowi pytania o przebieg studiów, wcześniejsze osiągnięcia oraz o tematykę i dotychczas uzyskane wyniki pracy magisterskiej, a także o prace naukowe i badania, które chciałby wykonać w trakcie kształcenia w szkole doktorskiej". Pytania te mają na celu lepsze poznanie kandydata, a nie ocenę jego wiedzy merytorycznej. Dopiero druga (punktowana) część rozmowy obejmuje pytania z przedmiotu wybranego jako kierunkowy przez kandydata w porozumieniu z jego wnioskowanym opiekunem naukowym.
Przechodząc dalej, nie miał w ocenie NSA racji Sąd I instancji wskazując, że nie wiadomo na jakiej zasadzie doszło do zwiększenia liczby miejsc w Szkole Doktorskiej w roczniku 2023/2024 z 27 do 31. Przede wszystkim, wynik skarżącej w postępowaniu rekrutacyjnym pozwolił na zakwalifikowanie jej na 34 miejscu na liście rankingowej. Zwiększenie limitu miejsc z 27 do 31 polepszyło, a nie pogorszyło, sytuację prawną skarżącej, gdyż zmniejszyła się pula kandydatów pozostających do przyjęcia z wynikiem lepszym od wyniku skarżącej. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z § 7 uchwały nr 61/X/2022 Dyrektor Szkoły Doktorskiej był upoważniony do zmiany, w trakcie prowadzonego naboru, limitów miejsc ustalonych dla danego naboru, m.in. w celu ich dopasowania do bieżących potrzeb postępowania rekrutacyjnego. Fakt skorzystania z tej kompetencji nie oznacza, że doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa. Do naruszenia równości w postępowaniu rekrutacyjnym niewątpliwie doszłoby, gdyby doszło do przyjęcia do Szkoły Doktorskiej osoby poza prowadzoną rekrutacją. Zwiększenie limitu miejsc dla naboru oznacza jednak przyjęcie kolejnych osób z najlepszym wynikiem, ocenionych w ramach już przeprowadzonego postępowania.
Według NSA, bez znaczenia były podnoszone przez skarżącą argumenty, wedle których nie wiadomo, dlaczego zwiększono limit przyjęć o 4, a nie np. 8 osób. Decyzja o zwiększeniu limitu miejsc jest fakultatywną kompetencją Dyrektora Szkoły Doktorskiej, który może, lecz nie musi zwiększyć limitu miejsc. Decyzja o zwiększeniu limitu doprowadziła do przyjęcia wszystkich osób z listy rezerwowej, a więc osób znajdujących się w odmiennej od skarżącej sytuacji prawnej. Wynik skarżącej był bowiem niższy niż wynik osób przyjętych w ramach listy rezerwowej, oraz niższy niż minimalny wynik kwalifikacji wymagany do przyjęcia kandydata. NSA dodał, że zwiększenie limitu nie jest arbitralną decyzją komisji rekrutacyjnej, której rola sprowadza się wyłącznie do oceny merytorycznej kandydatów.
NSA zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji uwzględnił ocenę prawną zamieszczoną w niniejszym wyroku i dokonał ponownej oceny legalności zaskarżonej decyzji.
8. Skarżąca w piśmie z 13.05.2025 r. (k. 247) zwróciła się o zobowiązanie przez Sąd organu do:
- wskazania osób przyjętych do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych w roku 2023/24, które odpowiadały na pytania z chemii fizycznej jako przedmiotu kierunkowego;
- wskazania, którzy pracownicy zakładów, zespołów i grup badawczych w ramach zakładów przedstawili kandydatom przyjętym do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych w roku 2023/24 – opinię wyrażającą gotowość późniejszej współpracy naukowej, ze wskazaniem, którzy pracownicy wystawili takie opinie konkretnemu kandydatowi przyjętemu do Szkoły;
- wskazania listy promotorów prac magisterskich wszystkich osób przyjętych do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych w roku 2023/24, z uwzględnieniem tego, czy promotorzy prac magisterskich tych osób zostali także promotorami osób przyjętych do Szkoły, a jeśli tak, to wskazanie, którzy kandydaci przyjęci do Szkoły posiadali tych samych promotorów w przypadku prac magisterskich i rozpoczętych studiów doktoranckich w roku 2023/24;
- wskazanie listy osób przyjętych do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych w roku 2023/24 z uwzględnieniem tego, do jakiego zespołu, zakładu i grupy badawczej zostały przyjęte te osoby.
Dowody te miały wykazać fakt naruszenia zasad bezstronności członków komisji w toku rekrutacji. W ocenie skarżącej, wnioski dowodowe wynikają z uzasadnienia wyroku wydanego przez NSA w sprawie.
Odnośnie przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej skarżąca wskazała, że zadane jej pytania dotyczyły drugiej (punktowanej) części rozmowy kwalifikacyjnej, między pierwszym, drugim pytaniem ujętym protokole indywidualnym.
Według skarżącej, błędnie NSA przyjął, że WSA nieprawidłowo stwierdził, że nie do zaakceptowania jest brak oceny niektórych pytań stawianych skarżącej, gdy mieszczą się w dziedzinie wybranej przez nią dyscypliny. Brak również podstawy prawnej do uznania, że pierwsza część rozmowy nie jest punktowana. Według skarżącej, bezpodstawne jest twierdzenie NSA, iż uznanie (nieocenionych) pytań skarżącej prowadziłoby do dalszej nierówności względem innych kandydatów. To, czy kandydaci złożyli odwołanie i skargę do WSA, leżało w ich gestii, a nie organu.
9.1. Na rozprawie w dniu 21.10.2025 r. skarżąca podtrzymała skargę.
9.2. Nadto, na rozprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą w piśmie z 13.05.2025 r. (punkt 8 uzasadnienia).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
10. Skarga podlegała oddaleniu.
11. Z uwagi na fakt, iż uprzednio wydany w tej sprawie wyrok WSA w Krakowie uchylający zaskarżone decyzje został, w wyniku kontroli instancyjnej – uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny, należy mieć na względzie art. 190 zdanie 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA jest więc wiążąca w sprawie dla sądu I instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA. Ratio unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się bowiem do uznania, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie (definitywnie) przesądzone, a tym samym Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy formułowaniu stanowiska w ramach wydawania nowego w sprawie orzeczenia (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2011, komentarz do art. 190).
12.1. Analiza uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.03.2025 r. prowadzi do następujących wniosków.
12.2. NSA przesądził (s. 6 uzasadnienia), że wadliwy był pogląd poprzednio orzekającego WSA, iż organ administracji naruszył art. 7, 77 par. 1 i art. 80 k.p.a., a pamiętać należy – co eksponował także NSA w uzasadnieniu wyroku – iż WSA upatrywał naruszenia w.w. przepisów postępowania w nieprawidłowo przeprowadzonej ze skarżącą rozmowie kwalifikacyjnej, błędnym sporządzeniu dokumentacji z rozmowy kwalifikacyjnej, nieprawidłowym powołaniu komisji rekrutacyjnej, niejasnym zwiększeniu limitu przyjęć. Stwierdzenie wadliwości poglądu WSA w Krakowie o naruszeniu przepisów postępowania wskazuje na przesądzenie przez NSA, że w wyżej wskazanym aspekcie, procedowanie przed organem administracji nie było dotknięte wadliwościami.
NSA sformułował przy tym stanowisko, iż uprzednio orzekający Sąd I instancji błędnie ocenił fakt naruszenia przepisów postępowania w związku z:
a) potencjalnym udziałem w komisji rekrutacyjnej zainteresowanych w przyjęciu do Szkoły Doktorskiej określonych kandydatów, tudzież przyjęciem kandydatów poza konkursem oraz
b) brakiem oceny przyznania skarżącej punktów za część pytań zadanych w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej.
Zauważyć należy, iż w pierwszej ze wskazanych wyżej kwestii (punkt 12.2.a) NSA przesądził, że w okolicznościach sprawy brak przesłanek do twierdzenia, że doszło do naruszenia zasady równości i zakazu dyskryminacji, albowiem sytuacja, w której osoby przyjęte do Szkoły Doktorskiej prowadzą badania w jednostkach, w których zatrudnieni są członkowie komisji rekrutacyjnej - nie powoduje konfliktu interesów (nie świadczy taki stan o naruszeniu art. 8 k.p.a.). NSA wyjaśnił natomiast, że do naruszenia zasady bezstronności mogłoby (podkreślenie Sądu) dojść, gdyby "w ramach prac komisji oceny kandydata dokonywał pracownik, który jednocześnie przedstawił kandydatowi, na potrzeby udziału w rekrutacji opinię o gotowości późniejszej współpracy naukowej. Taka rekomendacja może (pokreślenie Sądu) rzutować na jego bezstronność." Jednakże – jak dostrzegł NSA – z zaskarżonego orzeczenia nie wynika, aby miało to miejsce w sprawie, a nadto NSA zwrócił uwagę na niedostrzeżenie przez uprzednio orzekający WSA tego, iż par. 3 ust. 10 uchwały 61/X/2022 przeciwdziała konfliktowi interesów, przewidując wyłączenie członka komisji z procedury oceny kandydatów.
Z kolei w drugiej kwestii (punkt 12.2.b) – NSA przesądził wadliwość stanowiska WSA, co do braku oceny niektórych pytań stawianych skarżącej wskazując na słuszność poglądu, iż w przypadku wszystkich kandydatów biorących udział w konkursie, pierwsza część rozmowy była niepunktowana, zaś przyznanie skarżącej punktów za tę część rozmowy stanowiłoby o nierównym traktowaniu kandydatów.
Nadto, NSA przesądził również, iż zwiększenie liczby miejsc w Szkole Doktorskiej (z 28 do 31) – nie było wadliwe i leżało w granicach kompetencji Dyrektora Szkoły Doktorskiej.
13. Uwzględniając zaprezentowane wyżej oceny, którymi Sąd obecnie orzekający jest związany i rozpoznając ponownie sprawę, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu.
14.1. Stosownie do art. 200 ust. 2 ustawy z 20.07.2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2024 r., poz. 1571; dalej "p.s.w.n") rekrutacja do szkoły doktorskiej odbywa się w drodze konkursu na zasadach określonych przez senat albo radę naukową. Stwierdzić należy, iż ustanowione cytowanym przepisem powierzenie organom uczelni wyższej określenia zasad rekrutacji do szkoły doktorskiej jest przejawem autonomii tych uczelni gwarantowanej przez Konstytucję RP (art. 70 ust. 5).
14.2. Korzystając z kompetencji zawartej w art. 200 ust. 2 p.s.w.n. Senat Uniwersytetu Jagiellońskiego wydał Uchwałę nr 61/X/2022 z 26.10.2022 r. w sprawie zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku akademickim 2023/2024.
W § 3 tej uchwały przewidziano, że dla przeprowadzenia rekrutacji do programu dyrektor powołuje spośród pracowników Uniwersytetu komisję. Komisje powoływane są na wniosek kierowników programów. Na podstawie rekomendacji kierownika programu Dyrektor wskazuje przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego i sekretarza. Co najmniej połowę składu komisji stanowią pracownicy posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego, lub zatrudnieni jako profesorowie uczelni, którzy zadeklarowali przynależność do dyscypliny, w której prowadzone jest kształcenie w szkole.
Z perspektywy kontrolowanej sprawy, w tym sformułowanych przez skarżącą zarzutów, istotny jest § 3 ust. 9 regulaminu. Przepis ten stanowi, że członek komisji informuje przewodniczącego komisji, a jeśli jest to przewodniczący, to zastępcę przewodniczącego, o wszelkich okolicznościach, które mogą wpływać na jego bezstronność w ocenie kandydatów. Ustęp 10. tego przepisu mówi natomiast, że w wymienionych w ust. 9 sytuacjach następuje wyłączenie członka komisji z procedury oceny wybranych kandydatów. Wyłączenie członka komisji odnotowuje się w protokole z posiedzenia komisji.
Z kolei § 4 ust. 3 stanowi, że Komisji przysługuje prawo ustalenia minimalnego wyniku kwalifikacji wymaganego do uzyskania rekomendacji do przyjęcia lub znalezienia się na liście rezerwowej. W odniesieniu do wszystkich kandydatów, których wynik jest niższy, wydaje się decyzję o odmowie przyjęcia z powodu zbyt małej liczby uzyskanych punktów. Ustęp 5. tego przepisu przewiduje, że Komisja dokumentuje przebieg każdej z części postępowania rekrutacyjnego, sporządzając z nich stosowny protokół, który podpisują wszyscy członkowie komisji biorący udział w danej czynności postępowania.
Część F uchwały reguluje specyfikę postępowania kwalifikacyjnego w ramach programu Chemia. Przepis ten stanowi, że postępowanie kwalifikacyjne składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie średnia ocen ze studiów jest przeliczana na punkty zgodnie ze wzorem wyrażonym powyżej. Do etapu drugiego przystępują kandydaci, którzy uzyskali najwyższe średnie ocen, w liczbie przekraczającej o 40% ustalony limit przyjęć. (...) W drugim etapie postępowania kwalifikacyjnego zostaje przeprowadzona rozmowa kwalifikacyjna.
15.1. Przypomnieć należy, że zarzuty formułowane przez skarżącą na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ogniskowały się na nieprzeprowadzeniu I części rozmowy kwalifikacyjnej oraz zadaniu skarżącej pytań z II części rozmowy wykraczających poza wybrany przedmiot (chemia fizyczna), jak też braku odnotowania w protokole indywidualnym wszystkich pytań zadanych skarżącej w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej (z krystalografii). Pominięcie w protokole pewnych części rozmowy przełożyć się natomiast miało na brak jej uwzględnienia "do naliczania punktacji". Z kolei na etapie skargi, zarzuty skarżącej uzupełnione zostały o brak bezstronności członków komisji egzaminacyjnej (konkursowej). W tym zakresie skarżąca argumentowała m.in., że inni kandydaci, przyjęci do Szkoły Doktorskiej, mogli uzyskać opinię członka komisji o możliwości nawiązania z kandydatem współpracy.
15.2. Opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym także dopuszczonym przez NSA, Sąd uznał, że ogół dowodów oraz uwarunkowań tej sprawy nie wskazuje okoliczności mogących świadczyć o naruszeniu przez Komisję zasady równości, a przez to o jej stronniczości względem skarżącej w ramach przeprowadzonej oceny egzaminu.
15.3. Podkreślić trzeba, że skarżąca na żadnym etapie postępowania w tej sprawie (administracyjnym oraz sądowym) nie kwestionowała uzyskanej na egzaminie (a precyzyjniej mówiąc, w ramach drugiej części rozmowy kwalifikacyjnej) - oceny z tych pytań, które niewątpliwie zostały jej zadane i zaprotokołowane w protokole indywidualnym (por. punkt 1 niniejszego uzasadnienia). W konsekwencji, skarżąca nie podważała też i liczby przyznanych jej punktów za odpowiedzi na zadane jej pytania. Okoliczność jednak, iż poprawnym było punktowanie przez Komisję tylko i wyłącznie odpowiedzi udzielonych na te pytania, które bezspornie zostały zadane skarżącej w ramach części II rozmowy kwalifikacyjnej (egzaminu) – przesądził NSA w wydanym w sprawie wyroku. Wskazał NSA bowiem, że "nieprawidłowo WSA ocenił, iż nie do zaakceptowania jest brak oceny niektórych pytań zadanych skarżącej." NSA wyjaśnił i podkreślał, że część I rozmowy kwalifikacyjnej nie była punktowana, zaś przyznanie skarżącej punktów w takim przypadku stanowiłoby przejaw nierównego traktowania innych kandydatów. Dopiero część II rozmowy podlegała ocenie (tj. była punktowana). Z powyższej wypowiedzi NSA, którą Sąd I instancji jest obecnie związany wynika więc jasno, że sąd odwoławczy przesądził, iż brak było podstaw do podzielenia poglądu skarżącej, iż pewne (sporne w sprawie) pytania winny zostać uwzględnione w ocenach egzaminu skarżącej, co zwiększyłoby liczbę uzyskanych punktów. Wypowiedź NSA przesądza zatem o niemożności przyznania skarżącej jakichkolwiek punktów za udzielone Komisji odpowiedzi na pytania, które - choć zostały zadane - to jednak nastąpiło to w ramach części I rozmowy kwalifikacyjnej. Celem tej część egzaminu jest lepsze poznanie przez Komisję kandydata do Szkoły Doktorskiej, w tym m.in. rozeznanie się w zainteresowaniach naukowych tego kandydata. W tym też aspekcie, jako zbieżne z wypowiedzią NSA, a przez to niewadliwe ocenić należało stanowisko Rektora UJ, iż skarżąca - chęci zdobycia przez Komisję wiedzy o jej zainteresowaniach krystalografią - nieoprawnie przypisała to, że ten aspekt zapytań Komisji stanowi w istocie wyraz zagadnień ocenianych w ramach części II rozmowy kwalifikacyjnej (punktowanej). Skoro bowiem naukowe zainteresowania skarżącej koncentrowały się na krystalografii, to jako logiczne oceniać należało stanowisko organu, że w ramach etapu postępowania, w którym kandydat ma zaprezentować swoje zainteresowania (cz. I rozmowy) – wskazany obszar wiedzy mógł być przedmiotem bacznego rozpytania członków Komisji, gdyż służyło to np. zweryfikowaniu rzetelności twierdzeń kandydata o szczególnym jego zainteresowaniu naukowym określoną problematyką. Nie oznaczało to jednakże, iż pytania te będą oceniane (punktowane), co nietrafnie założyła skarżąca i na czym ogniskowała główną argumentację i obronę w tej sprawie. Natomiast, co jednoznacznie przesądził NSA w wydanym wyroku, wyłącznie część II rozmowy kwalifikacyjnej – obejmująca pytania utrwalone w protokole indywidualnym, oceniona (i punktowana) mogła zostać przez Komisję. Jak zaś wyżej wskazano, sposobu oceny (bezpośrednio odnoszonego do 3-ch zadanych pytań w ramach części II rozmowy) skarżąca nie kwestionowała (nie podważała), akcentując inne (wyżej już wskazane) aspekty nieosiągnięcia na egzaminie wymaganej liczby punktów. Za całkowicie pozbawione racji uznać przy tym należało stanowisko pełnomocnika skarżącej zawarte w piśmie z 13.05.2025 r. (k. 247; punkt 8 uzasadnienia) wskazujące na wadliwą ocenę tego aspektu sprawy dokonaną przez NSA w wydanym wyroku. Stanowisko takie, jako zwrócone przeciwko wiążącej Sąd wypowiedzi NSA, nie mogło zyskać aprobaty, albowiem naruszałoby art. 190 p.p.s.a.
15.4. Analizując podnoszony przez skarżącą zarzut braku bezstronności członków komisji zwrócić trzeba także uwagę, że przywołana w punkcie 14.2 uzasadnienia uchwała Senatu UJ przewidywała procedurę wyłączania członka komisji egzaminacyjnej. Stosownie do par. 3 ust. 9 i 10 tej uchwały – w sytuacji gdy członek Komisji uzna, że zachodzą jakiekolwiek okoliczności, które mogą wpływać na jego bezstronność w ocenie kandydatów winien on zgłosić to Przewodniczącemu Komisji i w przypadku takim podlega on wyłączeniu od udziału w pracach komisji. Dostrzec przy tym trzeba, że cytowana uchwała nie zawierała regulacji, iż każdorazowy przypadek udzielenia przez członka Komisji opinii kandydatowi o możliwości nawiązania z nim współpracy naukowej – zawsze skutkuje wyłączeniem tego członka Komisji z jej prac. Przeciwnie, zaistnienie określonej przepisem okoliczności powodującej wyłączenie członka komisji ("rzutującej na jego bezstronność w ocenie kandydatów") pozostawione zostało ocenie samego członka Komisji i to od jego subiektywnego postrzegania kwestii istnienia okoliczności mogących mieć wpływ na jego bezstronność w ocenie kandydatów zależało to, czy skorzysta on z cytowanej regulacji, czy nie. Jest to rozwiązanie analogiczne do znanej z procedur sądowych instytucji iudex suspectus. Podstawy wyłączenia są w tym przypadku subiektywnie, indywidualnie oceniane, a brak ich dostrzeżenia jest wyrazem własnych (w danym czasie) przekonań o niewystępowaniu sytuacji wpływających na bezstronność. Powyższe pozwala zatem stwierdzić, iż nawet udzielenie opinii o możliwości nawiązania współpracy nie aktualizowało jeszcze (automatycznie) przesłanki wskazującej na brak bezstronności członka Komisji. Kwestię tę dostrzegał także NSA, który w ocenie Sądu nieprzypadkowo, w dwóch miejscach uzasadniania posłużył się trybem przypuszczającym dla określenia sytuacji występowania braku bezstronności członka Komisji udzielającego opinii kandydatowi (por. podkreślenia wyżej).
W związku z powyższym dostrzec trzeba, że brak w aktach sprawy (w protokole Komisji) oświadczeń któregokolwiek z członków Komisji, które wskazywałyby na to, że składałby on oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, które mogą wpływać na jego bezstronność w ocenie kandydatów. Stan ten nakazuje przyjmować, że żaden członek Komisji egzaminującej skarżącą nie dostrzegł żadnych podstaw do wystąpienia z takim wnioskiem, albowiem nie dopatrzył się jakichkolwiek okoliczności mogących rzutować na jego bezstronność. Przeciwne twierdzenia skarżącej podnoszone w tym względzie są czysto hipotetyczne i nie mają oparcia w uwarunkowaniach faktycznych sprawy. W nawiązaniu bowiem do dowodów dopuszczonych w postępowaniu przed NSA dostrzec należy, iż wskazany przez skarżącą prof. S. Z. członek komisji, kierownik zakładu w którym figuruje przyjęty do Szkoły Doktorskiej – P. W. - nawet jeśliby założyć i przyjmować, że komukolwiek udzielił opinii o gotowości podjęcia współpracy naukowej – to wskazać trzeba, że na egzaminie nawet nie zadawał on skarżącej pytań. Analiza protokołu indywidualnego wskazuje bowiem, że pytania te zadawali profesorowie: S., B. i K. Ustalenie to jest przy tym zbieżne z relacją skarżącej z egzaminu przedstawioną na k. 11-12 skargi. Z powyższego wynika więc, że prof. S. Z., co do którego skarżąca przedłożyła przed NSA wydruki ze strony internetowej (dowody), nie formułował na egzaminie żadnych pytań względem skarżącej, a zatem nie wpływał bezpośrednio na charakter tematyki egzaminacyjnej, a więc i trudność zagadnień zadanych skarżącej, następnie ocenionych (punktowanych) przez całą Komisję. Nie sposób więc w tych okolicznościach przyjmować, że wskazana osoba była stronnicza względem skarżącej, a jej działania faktycznie przełożyły się na wynik egzaminu.
15.5. W tym też aspekcie zwrócić trzeba uwagę, że NSA przesądzając kwestię zasadności niedoliczenia skarżącej punktów za mające jej zostać zadane pytania (w ramach niepunktowanej części I rozmowy kwalifikacyjnej) przesądził też o prawidłowości przyznania skarżącej sumy punktów z części II rozmowy. Podkreślić zaś trzeba, że wartość ta (77,32 punktu) nie przekraczała przyjętego progu (minimum) ustanowionego przez Komisję (80 punktów). Dostrzec przy tym należy, że wszystkie osoby z listy rezerwowej, które następnie przyjęte zostały do Szkoły Doktorskiej – przekroczyły ustalony przez Komisję próg punktowy. Tę odmienność sytuacji prawnej skarżącej w procedurze konkursowej względem innych kandydatów, którzy uzyskali większą liczbę punktów niż skarżąca, a których liczba uzyskanych punktów przekraczała próg ustalony przez Komisję - akcentował również NSA w wydanym w sprawie wyroku. Skoro natomiast, jak wyżej wskazano, z uwagi na związanie oceną prawną wyrażoną przez NSA, upadła teza skarżącej o braku zasadności niedoliczenia jej punktów za niepunktowaną część rozmowy kwalifikacyjnej, to w konsekwencji, przyjmować również trzeba, że niepodważona liczba punktów uzyskanych podczas II części rozmowy (77,32) nie pozwalała na przekroczenie progu wymaganego do przyjęcia skarżącej do Szkoły Doktorskiej na rok 2023/24. Skoro zaś wszystkie osoby, które próg ten przekroczyły, zostały jednak do Szkoły przyjęte, a zwiększenie przez Dyrektora Szkoły limitu osób przyjętych było działaniem na korzyść kandydatów, to uznać należy, iż w przyjęciu do Szkoły Doktorskiej nie został pomięty żaden kandydat, który uzyskał pierwotnie określony w wymaganiach, próg punktowy. Wszystkie bowiem osoby z listy rezerwowej przekroczyły próg 80 punktów (k. 27 a.a.). Takiego wyniku nie osiągnęła jednak skarżąca, doszukując się stronniczości Komisji, przy jednoczesnej bezpodstawności oczekiwań doliczenia jej punktów za niepunktowaną część rozmowy kwalifikacyjnej.
W ocenie Sądu, wskazywana okoliczność przyjęcia do Szkoły Doktorskiej wszystkich osób z listy rezerwowej (którzy spełnili wymóg uzyskania 80 punktów na egzaminie), dodatkowo potwierdza brak jakiejkolwiek stronniczości Komisji. Obiektywny bowiem miernik – liczby punktów uzyskanych przez kandydatów znajdujących się na liście rezerwowej, a przekraczający próg kwalifikacji – bezpośrednio przełożył się na decyzję o przyjęciu do Szkoły. Wynik skarżącej był poniżej wyniku uprawniającego do zajęcia miejsca na liście rezerwowej. Uwzględniając powyższy aspekt, nie było, w ocenie Sądu podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego (pismo skarżącej wskazane w punkcie 8 uzasadnienia), albowiem wynik tegoż postępowania i tak nie wpłynąłby na zmianę punktacji uzyskanej przez skarżącą, która nie przekraczała progu uprawniającego do zajęcia miejsca nawet na liście rezerwowej. Sąd oddalając wnioski dowodowe skarżącej miał także na uwadze to, że określona art. 106 par. 3 p.p.s.a. fakultatywna możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów – nie zmienia tego, iż zasadniczo Sąd administracyjny nie prowadzi we własnym zakresie postępowania dowodowego i nie ustala samodzielnie stanu faktycznego sprawy, lecz wyłącznie ocenia, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, w tym także czy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy i czy właściwie oceniły zebrane dowody (zob. np. wyrok NSA z 16.05.2008 r. II OSK 554/07). Oczekiwanie skarżącej wyrażone we wnioskach dowodowych w istocie zmierzało dopiero do poszukiwania okoliczności i argumentów mających w dalszej kolejności przemawiać za stronniczością Komisji, a takiego stanu – jak wyżej wskazano – nie sposób było przyjąć w uwarunkowaniach faktycznych i prawnych tej sprawy.
16. Przedstawione rozważania stanowią ustosunkowanie się do zarzutów skargi, których Sąd, ze wskazanych przyczyn, nie uznał za trafne.
17. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 p.p.s.a.