III SA/KR 439/04

III SA/Kr 439/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-08-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek /sprawozdawca/
Kazimierz Bandarzewski
Tadeusz Wołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (Spr.) AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 listopada 2003r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwolenia na zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego L. S. kwotę 200 zł,- (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
H. B. złożyła w dniu [...].07.2002r. wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. [...] pod lokalizację straganu regionalnego w celu handlu regionalnego, o powierzchni zajętego pasa 4,80m2 na okres od [...] .10.2002r. do [...] .09.2003r. Do wniosku dołączono kserokopię wycinka mapy z zaznaczonymi na niej 14 stanowiskami poszczególnych straganów bez podania skali, daty powstania i rodzaju jako dokument geodezyjny z zaznaczeniem czerwonym krzyżykiem stanowiska kiosku.
Decyzją z dnia [...] .09.2002r., [...] Zarząd Miasta [...] zezwolił H. B. na umieszczenie straganu regionalnego w pasie drogowym ulicy [...] w [...] w/g lokalizacji określonej na załączonym planie sytuacyjnym. Zezwolenie wydano na okres od [...] .10.2002r. do dnia [...] .09.2003r.
Pismami z dnia [...].10.2002r. i z dnia [...].11.2002r. L. S. wniósł o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji motywując naruszeniem art. 37 ust. 1 i art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w tej sprawie dwie decyzje - pierwszą z dnia [...] .07.2003r. odmawiającą stwierdzenia nieważności w/w zezwolenia i w wyniku wniosku L. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy - drugą z dnia 20.11.2003r. Nr [...] , w której odmówiono uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2003r. Na uzasadnienie obu decyzji podano, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja z dnia [...] .09.2002r., [...] Zarządu Miasta [...] dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wydano ją zgodnie ze szczegółowym uregulowaniem prawnym, jakim jest Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. Nr 6, póz. 33 z późn. zm.), z wyjątkiem § 2 ust. 1 tego Rozporządzenia, jednak skoro przepis dotyczy terminu 3 miesięcznego, z którego wyprzedzeniem winien być złożony wniosek o zezwolenie, to ma on charakter porządkowy i nie zachowanie go nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa.
W skardze oznaczonej datą 27 sierpnia 2003r. L. S. zakwestionował poprawność obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] . Skarżący ponowił w skardze swe argumenty mające przemawiać na rzecz uznania za nieważne zezwolenia z dnia [...] września 2002r. udzielonego H. B. i zarzucił, że Rada Ministrów wydając Rozporządzenie z dnia 24 stycznia 1986r. wyszła poza ramy delegacji ustawowej ustanowionej w art. 11 ust. 2, art. 15 ust. 3, art. 37 ust. 3, art. 40 ust. 7 oraz art. 47 ustawy o drogach publicznych. Podał też, że naruszono jego istotne interesy, gdyż jest właścicielem nieruchomości przylegającej do przedmiotowej drogi, a usytuowanie na niej kiosku pozbawiło go istniejącej wcześniej możliwości korzystania z jego działki.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymano stanowisko o braku podstaw do uznania, że zaskarżony akt prawny dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2006r. przedstawiono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] .07.2006r. nr [...] , w której organ ten rozpoznając wniosek skarżącego L. S. w podobnej sprawie stwierdził, iż zezwolenie na zajęcie pasa drogowego - ul. [...] - wydane zostało z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że pomimo tego, iż § 2 ust. 1 cyt. wyżej Rozporządzenia wymaga dołączenia do wniosku w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego m. in. planu sytuacyjnego odcinka pasa z podaniem jego wymiarów, to wnioskujący o zezwolenie dołączył jedynie kserokopię wycinka mapy z zaznaczonymi na niej 14 stanowiskami poszczególnych straganów bez podania skali, daty powstania i rodzaju jako dokument geodezyjny, a to nie spełnia wymogów planu sytuacyjnego odcinka pasa z podaniem jego wymiarów. Stwierdzono brak dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 w związku z § 6 cyt. Rozporządzenia, tj. projektu sposobu zabezpieczania terenu pasa drogowego zgodnie z wymogami ruchu drogowego i projektu organizacji ruchu drogowego w rejonie przewidywanego zajęcia pasa, które winny być przedstawione zarządcy drogi na miesiąc przed planowanym zajęciem drogi i zatwierdzone przez właściwy dla danej drogi organ zarządzający ruchem po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Stwierdzono także brak planu sytuacyjnego pasa drogowego przewidywanego do zajęcia oraz harmonogram robót umożliwiających ich wykonanie w określonym terminie. Organ uznał, że brak powyższych dokumentów na dzień wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskazuje na wydanie go z rażącym naruszeniem § 4 ust. 1 cyt. Rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, póz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi -zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z powodów innych niż w niej podniesione.
Wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r., Nr 71, póz. 838 z późn. zm.), która w art. 39 ust. 3 przewiduje: "W szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu, jak również umieszczanie takich urządzeń na obiektach mostowych może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi", a w art. 40 ust. 4 stwierdza, że "Za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty...". Powyższe wskazuje, że nie ma racji skarżący zarzucając wydanie zezwoleń niezgodnie z przepisami ustawy.
Nie ma racji skarżący także o tyle, o ile twierdzi, że Rada Ministrów wydając cyt. wyżej Rozporządzenie przekroczyła delegację ustawową z art. 40 ust. 7 cyt. ustawy o drogach publicznych. Powołany przepis wskazuje, że: "Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, określa zasady i warunki udzielania zezwoleń na zajmowanie pasa drogowego i umieszczanie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi oraz opłaty z tego tytułu (...)". Zdaniem Sądu - wydane w dniu 24 stycznia 1986r. Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. Nr 6, póz. 33 z późn. zm.) właśnie w § 2 - 6 określa szczegółowo zasady i warunki udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i umieszczania w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem drogi.
Sąd zauważa, że i w niniejszej sprawie, pomimo tego, iż § 2 ust. 1 cyt. wyżej Rozporządzenia wymaga dołączenia do wniosku w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego planu sytuacyjnego odcinka pasa z podaniem jego wymiarów, to wnioskujący o zezwolenie dołączył jedynie kserokopię wycinka mapy z zaznaczonymi na niej 14 stanowiskami poszczególnych straganów bez podania skali, daty powstania czy rodzaju dokumentu geodezyjnego, a to nie spełnia wymogów planu sytuacyjnego odcinka pasa z podaniem jego wymiarów. Należy też stwierdzić brak dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 w związku z § 6 cyt. Rozporządzenia, tj. projektu sposobu zabezpieczenia terenu pasa drogowego zgodnie z wymogami ruchu drogowego i projektu organizacji ruchu drogowego w rejonie przewidywanego zajęcia pasa, które winny być przedstawione zarządcy drogi na miesiąc przed planowanym zajęciem drogi i zatwierdzone przez właściwy dla danej drogi organ zarządzający ruchem po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, a także brak planu sytuacyjnego pasa drogowego przewidywanego do zajęcia oraz harmonogram robót umożliwiających ich wykonanie w określonym terminie.
Skoro w niniejszej sprawie organ wydający zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w chwili wydawania decyzji nie dysponował dokumentami, o jakich mowa w przepisach cyt. wyżej Rozporządzenia Rady Ministrów, to - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, już tylko z tego powodu należy uznać skargę za w pełni uzasadnioną, a przeto Sąd - na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą - jak w pkt l wyroku.
W oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania – jak w pkt II wyroku.