III SA/Kr 410/16

III SA/Kr 410/16 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2016-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Hanna Knysiak-Sudyka
Kazimierz Bandarzewski /przewodniczący/
Maria Zawadzka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 280/17 - Wyrok NSA z 2019-04-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 613
Art. 123
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2013 poz 727
Art. 56, art. 65  ust. 1, ust. 5 i ust. 6, art. 73  ust. 1
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 30  ust. 1  i ust. 2b, art. 67, art. 78, art. 221 ust. 3  i ust. 4
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 Art. 142  ust. 1  lit. d, art. 151, art. 181a
Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skarg R. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma A w J na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 stycznia 2016 r. nr [...], z dnia 8 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego; z dnia 8 stycznia 2016 r. nr [...], z dnia 8 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru skargi oddala.
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 53 § 3, art. 54 § 1, 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), art. 4 pkt 5 i pkt 18, art. 30 ust. 1 i ust. 2 b), art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a), ust. 2, ust. 3, art 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1 i ust. 4, art. 222 ust. 1 lit. a), art. 243, art. 244 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 4, str. 307); art. 142 ust. 1 lit. d, art. 151, art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.), art. 56, art. 65 ust. 1, ust. 5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w szczegółowych wymogów jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz.U. z 2014 r. poz. 1504) określił, po zakończeniu wszczętego postępowania celnego, R. A. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma A z J (dalej skarżący) decyzjami z dnia [...] 2015 r.:
1) znak: [...] kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (typ-A00), w wysokości 6.632,00 zł, z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2010 r., do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg SAD OGL [...] oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego;
2) znak: [...] kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (typ-A00), w wysokości 8.918,00 zł, z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2010 r., do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg SAD OGL [...] oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego;
Nadto Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia [...] 2015 r.:
1a) znak [...], określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług (typ-B00) w wysokości 18.899,00 zł z tytułu importu towarów objętego zgłoszeniem celnym SAD [...] z dnia [...] 2010 r. oraz poinformował, że do zapłaty pozostała kwota 13.617,00 zł, wynikająca z różnicy pomiędzy kwotą podatku od towaru i usług z tytułu importu towarów określoną niniejszą decyzją, a kwotą wykazaną w zgłoszeniu celnym (w wysokości 5.282 zł).
2a) nr [...] określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 22.911,00 zł z tytułu importu towarów objętego zgłoszeniem celnym SAD [...] z dnia [...] 2010 r. oraz informującą, że do zapłaty pozostała kwota 18.312,00 zł, wynikająca z różnicy pomiędzy kwotą podatku od towaru i usług z tytułu importu towarów określoną niniejszej decyzji, a kwotą wykazaną w zgłoszeniu celnym (w wysokości 4.599 zł).
W uzasadnieniu tych decyzji organ podniósł, że Oddział Celny przyjął zgłoszenia celne dokonane przez firmę skarżącego:
1) w dniu [...] 2010 r. SAD OGL [...], dotyczące objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w pozycji;
- 1 SAD jako "BIELIZNA TOALETOWA – RĘCZNIKI BAWEŁNIANE Z MATERIAŁÓW WŁÓKIENNICZYCH PĘTELKOWYCH POZ.1-4 NA FAKT. [...] NAR, PA 574 BRAK KONTENERY: [...]".
- 2 SAD, opisanego w polu 31 SAD jako "BIELIZNA KUCHENNA, ŚCIERKI DO NACZYŃ Z Bawełny poz. 5.6 na fakt [...] NAR (ilość sztuk) BRAK KONTENERY: [...]".
Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 13.12.2010 r., opiewającej na kwotę 6.969,48 USD. Faktura ta została wystawiona przez firmę W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono fakturę nr [...] z 3 listopada 2010 r. wystawioną przez ww. chiński podmiot na W z N na kwotę 6.516.48 USD, zawierającą koszty transportu, zgodnie ze wskazanymi w tym dokumencie warunkami dostawy CIF H. W załączeniu zgłoszenia celnego przedstawiono również świadectwo pochodzenia nr: CN PL [...] z dnia 22 listopada 2010 r., BILL OF LADING (konosament) [...] z dnia 3 listopada 2010 r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] zawarty pomiędzy B a W z N, CMR dotyczącą usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ - S /PL/), oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z dnia 13 grudnia 2010 r.
2) Nadto organ przyjął zgłoszenia celne dokonane przez firmę skarżącego w dniu [...] 2010 r. SAD [...], dotyczące objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w polu;
- 31 SAD jako "BIELIZNA TOALETOWA – RĘCZNIKI BAWEŁNIANE Z MATERIAŁÓW WŁÓKIENNICZYCH PĘTELKOWYCH POZ.1-4 NA FAKT. [...] NAR, PA 640 BRAK KONTENERY: [...]".
Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 16 grudnia 2010 r., opiewającej na kwotę 6.069,12 USD. Faktura ta została wystawiona przez firmę W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono także fakturę nr [...] z dnia 10 listopada 2010 r. wystawioną ww. chiński podmiot na W z N na kwotę 5.630,40 USD, zawierającą koszty transportu, zgodnie ze wskazanymi w tym dokumencie warunkami dostawy CIF H. W załączeniu zgłoszenia celnego przedstawiono również świadectwo pochodzenia nr: [...] z dnia 22 listopada 2010 r., BILL OF LADING (konosament) [...] z dnia 10 listopada 2010 r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] zawarty pomiędzy B a W z N, CMR dotyczącą usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ - S /PL/), oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z dnia 16 grudnia 2010 r.
Powyższe towary w dniach [...] i [...] 2010 r. zostały zwolnione do deklarowanej procedury. Rewizji celnej nie przeprowadzono, a zgłoszenia celne przyjęto bez weryfikacji.
Następnie, w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej nr [...] z dnia 19 października 2012 r., Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 stycznia 2012 r., rozszerzonym w części dotyczącej okresu kontroli do przedziału czasu od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2012 r.
W dniu [...] 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowań celnych zmierzających do weryfikacji wskazanych zgłoszeń celnych i w dniu [...] 2015 r. wydał ww. decyzje.
Równolegle do postępowań celnych, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowania podatkowe dotyczące wskazanych wyżej zgłoszeń celnych i decyzjami z dnia [...] 2014 r. znak [...] oraz nr [...] określił prawidłowe kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniami celnymi SAD [...] z dnia [...] 2010 r., oraz SAD [...] z dnia [...] 2010 r.
W odwołaniach od powyższych decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 56 ustawy Prawo celne w zw. z art. 221. ust. 3. i 4. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie przedmiotowych decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz dowolnym przyjęciu, iż dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego bez wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego w wyniku którego ww. dług celny miałby powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia, iż ww. czyn stanowi przestępstwo, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego długu przez organ celnego,
- art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 23 ust. 3. ustawy Prawo celne, poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości celnej towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi w oparciu o nieprawomocną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r., dotyczącą innych towarów, podczas gdy, skarżący przedłożył szereg dokumentów właściwych dla poparcia zadeklarowanej wartości celnej przedmiotów objętych zgłoszeniem celnym,
- art. 30. ust. 2 lit b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na:
a) ustaleniu wartości celnej towarów objętych ww. zgłoszeniami w oparciu o wartość celną, a nie wartość transakcyjną towarów podobnych,
b) przyjęcie, iż towary objęte nieprawomocną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. są towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit d) Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.
W odwołaniach od decyzji określających prawidłową kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie:
- art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 56 prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie niniejszych decyzji w oparciu o wadliwą, nieostateczna i zaskarżona decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. ([...] oraz [...]);
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania.
Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 8 stycznia 2016 r. znak: [...], znak: [...] oraz znak: [...], znak: [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy powołał art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zmianami dalej: WKC) oraz art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego Przepisy Wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r., ze zm.; dalej: RWKC) i wskazał, że art. 181a RWKC stanowi wyjątek od zasady, że wartość celna ustalana jest tzw. metodą wartości transakcyjnej i w oparciu o dokumenty związane ściśle z zakupem towaru. Mając na uwadze treść art. 181a RWKC w związku z uzasadnionymi wątpliwościami czy zadeklarowana wartość celna stanowi faktycznie zapłaconą sumę określoną w art. 29 WKC Naczelnik Urzędu Celnego zakwestionował wartość transakcyjną podaną przez skarżącego. Jedną z podstaw uzasadniających wątpliwość były informacje przekazane przez chińskie władze celne, uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, wskazujące na wielokrotne zaniżenie wartości celnych importowanych towarów przez skarżącego.
Nadto organ wskazał, że pozyskał informacje z EUROSTATU na temat średniej ceny jednostkowej towarów o kodzie CN 6302 60 00 sprowadzonych z Chin w okresie od września 2010 r. do marca 2011 r. (zgłoszenia celne są z dnia [...] i [...] 2010 r.) od do państw członkowskich Unii Europejskiej. Średnia cena wahała się od 3,98 do 5,43 EUR/kg (tj. od 15,80 do 21,58 zł), a średnia cena za kg towaru zgłoszonego kształtowała się na poziomie: 1) 0,78 USD (ok 2,34 zł); 2) 0,51 USD (ok 1,5 zł).
W związku z przeprowadzoną kontrolą postimportową, organ zwrócił się do właściwych organów Chińskiej Republiki Ludowej z wnioskami o weryfikacje faktur dołączonych do zgłoszeń celnych dokonywanych przez skarżącego. Wnioski do władz chińskich zostały przekazane w ramach współpracy celnej przewidzianej w Umowie między Wspólnotą Europejską, a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz.Urz. UE L 375 z 23.12.2004). Informacje pozyskane od władz chińskich posłużyły do ustalenia najbardziej wiarygodnych cen porównawczych. Analiza dotyczyła okoliczności importu ręczników z materiałów włókienniczych pętelkowych, na podstawie otrzymanych, niżej wymienionych, dokumentów.
Towar zgłoszony za zgłoszeniem celnym OGL [...] z dnia [...] 2011 r. Ilość sztuk: 48.156, waga netto: 11.895 kg, kod CN: 6302 60 00
Transport: Port X (Chiny) do H (Niemcy) - armator H – kontener [...], podmiot wystawiający towar: V. Faktura nr [...] z dn. 12.01.2011 r. wystawiona przez B na W, z której wynika, że towar był drugiej jakości. Faktura nr [...] z dn. 17.01.2011 r. wystawiona przez cypryjską firmę W na A R. A. Cena ręczników zadeklarowana przez zgłaszającego wahała się od 0,10 do 0,12 USD za sztukę za ręczniki małe do 0,13 do 0,15 USD za ręczniki duże.
Deklaracja eksportowa: cena jednego ręcznika bawełnianego wynosiła 0,3876 USD (9.792 szt.) cena bawełnianego ręcznika kąpielowego 1,02810 USD (38.364 szt.) na warunkach FOB.
Towar zgłoszony za zgłoszeniem celnym OGL [...] z dnia [...] 2011 r. Ilość sztuk: 42 996, waga netto: 13 035 kg, kod CN: 6302 60 00
Transport: Port X (Chiny) do H (Niemcy) - armator H - kontener [...], podmiot wystawiający towar: V Faktura nr [...] z dn. 12.01.2011 r. wystawiona przez B na W, z której wynika, że towar był drugiej jakości. Faktura nr [...] z dn. 17.01.2011 r. wystawiona przez cypryjską firmę W na A R. A. Cena ręczników zadeklarowana przez zgłaszającego wahała się od 0,10 do 0,14 USD za sztukę za ręczniki małe do 0,14 do 0,20 USD za ręczniki duże.
Deklaracja eksportowa: cena bawełnianego ręcznika kąpielowego 1,07530 USD (42.996 szt.) na warunkach FOB
1) Natomiast w niniejszej sprawie, zadeklarowano 40.020 szt. ręczników (waga brutto: 13.654 kg) o wartości 6.052,68 USD. W związku z faktem, że towar zgłoszono na warunkach CIF H, od wartości transakcyjnej odjęto średnią cenę frachtu morskiego, rozbitą proporcjonalnie do wagi netto towaru 1.771,23 USD). Otrzymana w ten sposób wartość 4.281,45 USD stanowi wartość towaru przy założeniu realizacji transakcji na warunkach FOB. Porównując powyższe dane do zgłoszenia celnego w rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że okoliczności importu są podobne lub jednakowe. W związku z powyższym organ pierwszej instancji był uprawniony do porównania danych otrzymanych od chińskich władz celnych do zadeklarowanej przez Stronę wartości celnej. Łączna wartość towaru w USD na warunkach FOB:
Zgłoszenie celne [...] wg deklaracji chińskiej: 43.237,41 USD
Zgłoszenie celne [...] wg deklaracji chińskiej: 46.233,60 USD
Natomiast zadeklarowana przez importera wartość celna w zgłoszeniu celnym [...] na warunkach FOB wyniosła: 4.281,45 USD. Zatem, wartość transakcyjna zadeklarowana przez skarżącego w zgłoszeniu celnym jest blisko 10 razy niższa niż w deklaracjach chińskich, mimo, że parametry importu są zbliżone.
2) W drugiej sprawie zadeklarowano 43.872 szt. ręczników (waga brutto: 12.520 kg) o wartości 6.069,12 USD. W związku z faktem, że towar zgłoszono na warunkach CIF H, od wartości transakcyjnej odjęto średnią cenę frachtu morskiego, rozbitą proporcjonalnie do wagi netto towaru 2.900 USD). Otrzymana w ten sposób wartość 3.169,12 USD stanowi wartość towaru przy założeniu realizacji transakcji na warunkach FOB. Porównując powyższe dane do zgłoszenia celnego w rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że okoliczności importu są podobne lub jednakowe. W związku z powyższym organ pierwszej instancji był uprawniony do porównania danych otrzymanych od chińskich władz celnych do zadeklarowanej przez Stronę wartości celnej. Łączna wartość towaru w USD na warunkach FOB:
Zgłoszenie celne [...] wg deklaracji chińskiej: 43.237,41 USD
Zgłoszenie celne [...] wg deklaracji chińskiej: 46.233,60 USD
Natomiast zadeklarowana przez importera wartość celna w zgłoszeniu celnym [...] na warunkach FOB wyniosła: 3.169,12 USD. Zatem, wartość transakcyjna zadeklarowana przez skarżącego w zgłoszeniu celnym jest blisko 14 razy niższa niż w deklaracjach chińskich, mimo, że parametry importu są zbliżone.
Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż wątpliwości Naczelnika Urzędu Celnego były uzasadnione, a więc zaistniały przesłanki określone w art. 181a RWKC, pozwalające nie ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.
Odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego zastosowania przez organ metody ustalenia wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych w rozumieniu art. 30 ust.2 lit b) WKC, organ odwoławczy wskazał, że organ I-ej instancji dokonał ustalenia wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2010 r., nie w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych, a o wartość celną ustaloną w oparciu o nieprawomocną decyzję organu celnego, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa.
Dyrektor Izby Celnej powołał art. 30 ust. 1 i ust. 2 lit. b WKC oraz art. 142 ust. 1 lit. d) art. 151 ust. 1 i ust. 3 RWKC i wskazał, że w związku z faktem odrzucenia zadeklarowanej przez skarżącego wartości celnej, Naczelnik Urzędu Celnego ustalił wartość celną towarów objętych zgłoszeniami celnymi z dnia [...] i [...] 2010 r., jako wartość transakcyjną podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnot i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna.
Organ celny przyjął, że chińskie deklaracje eksportowe: nr [...] oraz [...] są odpowiednim materiałem porównawczym w stosunku do towarów dopuszczonych do obrotu za zgłoszeniami celnym z dn. [...] i [...] 2010 r. Organy podkreśliły, że w każdym z porównywanych przypadków, które posłużyły zarówno do zakwestionowania wartości celnej jak i do ustalenia wartości celnej, mamy do czynienia z towarami: sprzedanymi przez chińską firmę B w celu wywozu do Wspólnoty; wysłanymi w zbliżonym czasie przez firmę V; dostarczonymi w kontenerach HC’40 transportem morskim z portu X do portu H przez armatora H; wytworzonymi w tym samym kraju - Chiny; posiadający ten sam skład surowcowy/materiały (te same kody CN); mającymi podobne rozmiary (na fakturach dołączonych do zgłoszeń celnych z dnia [...] i [...] 2010 r., oraz [...] 2011 r., towary są opisane jako "small towels" i "big towels"; będącymi jednakowej jakości i o jednakowej renomie (w dokumentach wskazano na drugą klasę jakości); sprzedawanymi na tym samym poziomie handlu i w bardzo zbliżonych. Zatem spełniają przesłanki, o których mowa w art. 151 RKWC i mamy do czynienia z towarami podobnymi, a nie identycznymi.
Dyrektor Izby Celnej nie podzielił stanowiska skarżącego, że w tym zakresie doszło do uchybień po stronie organu pierwszej instancji. Kryteria klasyfikacji ręczników zawarte w odwołaniu nie mają odzwierciedlenia w powołanych powyżej przepisach prawa. Natomiast analiza materiału dowodowego dokonana przez organ celny potwierdza, że dane pochodzące z chińskich deklaracji wywozowych mogą być podstawą do ustalenia wartości celnej metodą towarów podobnych.
W konsekwencji, mając na uwadze art. 151 ust. 3 RWKC organ celny I instancji przyjął najniższą wartość transakcyjną towarów podobnych w celu ustalenia wartości celnej towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym tj. wartość transakcyjną towarów objętych chińską deklaracją wywozową nr [...], która dotyczyła towarów podobnych odprawionych następnie na podstawie SAD [...] z dnia [...] 2011 r.
Przyjęto dla towaru oznaczonego na fakturze jako:
1) - smal towel cenę 0,38760 USD za szt. na warunkach FOB. Mnożąc ilość towaru (29.496 szt.) razy cenę jednostkową (0,38760 USD) otrzymano cenę całkowitą dla danej ilości sztuk 11.432,65 USD
- big towel cenę 1,02810 USD za szt. na warunkach FOB. Mnożąc ilość towaru (10.824 szt.) razy cenę jednostkową (1,02810 USD) otrzymano cenę całkowitą dla danej ilości sztuk 10.819,72 USD
2) - smal towel cenę 0,38760 USD za szt. na warunkach FOB. Mnożąc ilość towaru (27.744 szt.) razy cenę jednostkową (0,38760 USD) otrzymano cenę całkowitą dla danej ilości sztuk 110.753,57USD
- big towel cenę 1,02810 USD za szt. na warunkach FOB. Mnożąc ilość towaru (16.128 szt.) razy cenę jednostkową (1,02810 USD) otrzymano cenę całkowitą dla danej ilości sztuk 16.581,20 USD.
Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji ustalił wartość celną w niniejszych sprawach w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych. Podstawą były dokumenty otrzymane od chińskich władz celnych dotyczące zgłoszeń celnych z dnia [...] 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego do kwoty:
1) 22.252,37 (suma 11.432,65+10.819,72 USD) oraz
2) 27.334,77 (10.753,77+16.581,20 USD)
doliczył koszty transportu – odpowiednio: 1) 1.771,23 USD oraz 2) 2.900,00 USD).
Uzasadnił to tym, że kwoty wykazane w materiale porównawczym odzwierciedlają transakcję realizowaną na warunkach dostawy FOB, a zakwestionowana wartość celna towaru obejmowała dostawę na warunkach CIF H. Przyjmując kurs z dnia dokonania zgłoszenia celnego w wysokości 1 USD=3,0753 PLN, wyliczono podstawę wymiaru należności celnych:
1) dla poz. 1 ww. w wysokości zgłoszenia celnego w wysokości: 73.880 zł. Stawka celna dla kodu 6302 60 00 wynosi 12%, zatem kwota należności celnych dla poz. 1 zgłoszenia celnego OGL [...] wynosi 8.866 zł. W niniejszej sprawie, na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym (podanych przez zgłaszającego) została zaksięgowana kwota należności celnych 2.572 zł, tj. kwota niższa od prawnie należnej (9.204 zł.- od. poz. 1 do poz. 2 ww. zgłoszenia celnego) o 6.632 zł, tj. w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
2) dla poz. 1 ww. w wysokości zgłoszenia celnego w wysokości: 92.981 zł. Stawka celna dla kodu 6302 60 00 wynosi 12%, zatem kwota należności celnych dla poz. 1 zgłoszenia celnego OGL [...] wynosi 11.158 zł. W niniejszej sprawie, na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym (podanych przez zgłaszającego) została zaksięgowana kwota należności celnych 2.240 zł, tj. kwota niższa od prawnie należnej (92.981 zł) o 8.918 zł, tj. w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC organ celny dokonał w dniu 3 listopada 2015 r. retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności celnych przywozowych w wysokości odpowiednio: 1) 6.632,00 zł oraz 2) 8.918,00 zł
Odnosząc się do stwierdzeń skarżącego, iż organ celny nie nadał takiego samego waloru dokumentacji urzędowej (jak dokumentowi otrzymanemu od chińskich organów celnych), dokumentom przedłożonym przez skarżącego, w szczególności świadectwu pochodzenia, tym bardziej, iż przedstawione wraz ze zgłoszeniem celnym świadectwo pochodzenia zostało wystawione przez Ministerstwo Handlu Chińskiej Republiki Ludowej, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż w świadectwach pochodzenia (Certificate of origin ) nr [...], [...] z dnia 22 listopada 2010 r., potwierdzającym niepreferencyjne pochodzenie towarów z Chin, w polu 10 wpisano numer faktury [...] i [...] dołączonych do zgłoszeń celnych z dnia [...] i [...] 2010 r. Organ odwoławczy podkreślił, iż zapisy w świadectwie mają za zadanie identyfikację importowanego towaru, dla potrzeb udokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia towaru i taką rolę pełni załączony do zgłoszenia dokument (Certificate of origin). Świadectwo nie jest dokumentem stanowiącym źródło informacji o wartości towaru. Wartość ta w analizowanym przypadku, podana została w oparciu o chińską deklarację wywozową. Innymi słowy, brak podania informacji na świadectwie pochodzenia o wartości towaru, co do zasady, nie pozbawia go wartości dowodowej w zakresie niepreferencyjnego pochodzenia towaru. Dla ustalenia wartości celnej dokument ten nie ma jednak znaczenia, gdyż jak zaznaczono na wstępnie jego rolą jest udokumentowanie niepreferencyjnego pochodzenia towarów, a nie potwierdzenie wartości celnej.
Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia artykułu 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, organ odwoławczy powołał art. 221 ust. 3 i 4 WKC oraz w całości podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 221 ust. 4 WKC, tj. w sprawie istnieje wyraźny związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a czynem polegającym na wprowadzeniu w błąd organu celnego poprzez podanie nieprawdziwych danych w zgłoszeniu celnym dotyczących rzeczywistej wartości transakcyjnej przedmiotowego towaru) oraz czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną. Zatem nie doszło do naruszenia art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 WKC, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego, w prawidłowy sposób zastosował dłuższy, pięcioletni termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych.
W uzasadnieniach decyzji określających prawidłową kwotę podatku od towarów i usług (typ-B00) z tytułu importu towarów objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2010 r. SAD [...] oraz z dnia [...] 2010 r. SAD [...] a także informującymi, jaka kwota pozostała do zapłaty, wynikająca z różnicy pomiędzy kwotą podatku od towaru i usług z tytułu importu towarów określoną niniejszymi decyzjami, a kwotami wykazanymi w zgłoszeniach celnych organ odwoławczy powołał art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 29 ust. 13, ust. 15 i ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.177 z 2011.1054). Organ wyjaśnił, że podatnikami, stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy są osoby, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
Wskazał nadto, że zaskarżone i utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r., 1a) nr [...] oraz 2a) nr [...] w sprawach celnych wywołują skutki prawne do momentu ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Oznacza to, iż z momentem doręczenia decyzji, jako prawidłowe należy przyjąć elementy zgłoszenia celnego, które zmieniono zaskarżoną decyzją i jako prawidłową należy przyjąć prawnie należną kwotę cła. Mając więc na uwadze prawidłowe ustalenie wartości celnej towarów, określenie prawnie należnej kwoty cła, zmianę elementów zgłoszenia celnego, kierując się brzmieniem przepisu art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania obowiązku podatkowego), zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jako że kwota tego podatku obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym była nieprawidłowa.
Powołując się na treść art. 33 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - o podatku od towarów i usług podał organ, że w ww. artykule ustawodawca zawarł generalną zasadę wydawania oddzielnych decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. W przepisie tym zawarł możliwość zawarcia rozstrzygnięcia z tego zakresu w decyzji dotyczącej należności celnej, co nie jest jednak zasadą. Z powyższego wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług słusznie wydał decyzję określającą podatek w prawidłowej łącznej wysokości 18.899,00 zł oraz 22.911,00 zł.
W związku z tym, że Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r.,
1a) określono kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 6.632,00 zł. W zaskarżonej decyzji podatkowej znak [...] z dnia [...] 2015 r., w prawidłowy sposób określono kwotę podatku od towarów i usług w kwocie 18.899,00 zł oraz poinformowano, że do zapłaty pozostaje kwota w wysokości 13.617,00 zł, oraz
2a) określono kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 8.918,00 zł. W zaskarżonej decyzji podatkowej znak [...] z dnia [...] 2015 r., w prawidłowy sposób określono kwotę podatku od towarów i usług w kwocie 22.911,00 zł oraz poinformowano, że do zapłaty pozostaje kwota w wysokości 18.312,00 zł,
Organ podkreślił również, że treść decyzji podatkowej jest ściśle związana z ustaleniami poczynionymi przez organy celne w sprawie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu. Kwota podatku została wykazana w zgłoszeniu celnym w nieprawidłowej wysokości, dlatego Naczelnik Urzędu Celnego był zobowiązany do określenia podatku w prawidłowej wysokości.
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. A. działający prowadzący działalność gospodarczą jako Firma A zarzucił:
I. naruszenie przepisów postepowania mających istotny wpływ na wynik sprawy o to:
1) art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie przedmiotowej decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz całkowicie dowolnym, jak również gołosłownym przyjęciu wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania podatkowego, iż "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego", bez jakiegokolwiek wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego w wyniku którego dług celny miał powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia iż wymieniony wyżej czyn stanowi przestępstwo, kwalifikacji prawnej wymienionego wyżej czynu – przestępstwa, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego przez organ długu celnego, wskazania czy toczy się postępowanie przygotowawcze w tejże sprawie – względnie, czy organ złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa;
2) art. 29. ust. 1. rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 23. ust. 3. ustawy – Prawo celne, poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] i [...] 2010 r., (SAD nr [...] SAD i nr [...]) w oparciu o nieprawomocną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. dotycząca innych towarów, podczas gdy skarżący przedłożył szereg dokumentów właściwych dla oparcia zadeklarowanej wartości celnej przedmiotów objętych zgłoszeniem celnym,
3) art. 30. ust. 2 lit b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na:
- ustaleniu wartości celnej towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] i [...] 2010 r., (SAD nr [...] i nr [...]) w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych
- przyjęcie, że towary objęte nieprawomocną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. są towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust. 1 d rozporządzenia Komisji (Ewg) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (Ewg) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny;
4) art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73. ust. 1 ustawy prawo celne poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2010 r. (SAD nr [...]) przez organ I instancji bez udziału skarżącego polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" przedłożonym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej,
5) artykułu 86. ust. 1. prawa celnego poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy I instancji mocy dokumentu urzędowego "wydrukowi z ewidencji administracji chińskiej" otrzymanego od organów Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić może jedynie dowód tego, jaką kwotę eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny Chińskiej Republiki Ludowej odebrał od eksportera oświadczenie treści wynikającej z ww. pisma, a w żadnym wypadku, iż wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną oraz nienadania takiego waloru świadectwu pochodzenia wystawionego przez organy administracyjne Chińskiej Republiki Ludowej, które potwierdzało wartość transakcyjną towaru,
II. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 29. ust. 13., art. 41 ust. 1, art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług, w zw. z art. 29. ust. 1., art. 30 - art. 32 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r oraz art. 23 ust. 3 ustawy prawo celne przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, prowadzące do przyjęcia, że należność z tytułu długu celnego importowanego przez skarżącego towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] 2010 r. (SAD nr [...]) wynosi 4.685 zł. Z powyższych względów skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718), Sąd na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. postanowił połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Kr 411/16, sygn. akt III SA/Kr 412/16, sygn. akt III SA/Kr 413/16 ze sprawą o sygn. akt III SA/Kr 410/16 – do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt III SA/Kr 410/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., (Dz.U.2012.270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej; p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i prawnych nie stwierdził, aby zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu skutkującym ich uchyleniem.
Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd orzekający w przedmiotowej spawie w pełni podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 361/15 oraz 29 września 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 260/16, 30 września 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 256/16 (i wielu innych) dotyczących skarżącego, wydanych w identycznych stanach prawnych i faktycznych.
W ocenie Sądu postępowania we wszystkich sprawach administracyjnych, jakie toczyły się przed organami celnymi, zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z Ordynacji podatkowej, której przepisy art. 12 oraz działu IV, w świetle postanowień art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, stosuje się odpowiednio do postępowania w sprawach celnych, z uwzględnieniem zmian wynikających z prawa celnego.
Niespornym w sprawie jest, że skarżący w dniach [...] 2010 r. za zgłoszeniem celnym nr SAD OGL [...] zadeklarował do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany w zgłoszeniu jako bieliznę toaletową – ręczniki bawełniane z materiałów włókienniczych pętelkowych oraz bielizna kuchenna, ścierki do naczyń z bawełny. Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [..]. z dnia 13.12.2010 r., opiewającej na kwotę 6.969,48 USD. Natomiast w dniu [...] 2010 r., za zgłoszeniem celnym nr SAD OGL [...] skarżący zadeklarował do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany w zgłoszeniu jako bieliznę toaletową – ręczniki bawełniane z materiałów włókienniczych pętelkowych. Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 16 grudnia 2010 r., opiewającej na kwotę 6.069,12 USD.
W obydwu przypadkach towar został zwolniony do deklarowanej procedury i ani w dniu 15, ani w dniu 20 grudnia rewizji celnej nie przeprowadzono. Zgłoszenie celne przyjęto bez weryfikacji. Dopiero w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej nr [...] (p) z dnia 19 października 2012 r., Naczelnik Urzędu Celnego w dniu 20 listopada 2014 r. przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 stycznia 2012 r., rozszerzonym w części dotyczącej okresu kontroli do przedziału czasu od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2012 r.
Uprawniał go do tego art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 r., roz.2, t.4 str. 307, ze. zm., dalej "WKC"), zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, po dokonaniu zwolnienia towarów organy mogą przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone bezpośrednio jak i pośrednio, tj. wyłącznie z dokumentów posiadanych przez inne podmioty, a dotyczące towarów, nie wyłączając rewizji towarów.
W świetle powyższej regulacji nie ulega wątpliwości, że organy celne, działając w ramach posiadanych uprawnień, stosując właściwe przepisy przeprowadziły kontrolę postimportową. W ramach tej kontroli organy stwierdziły, że wartość celna towarów objętych zgłoszeniami dokonanymi przez skarżącego w sposób znaczący odbiegała od danych dostępnych polskiej administracji celnej oraz administracji celnej unijnej. Stwierdzenie tych okoliczności obligowało organ celny do wszczęcia procedury weryfikacyjnej.
Zgodnie z art. 67 WKC jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, datą która należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której są zgłaszane towary, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne. Przepisy celne dotyczące wartości celnej zostały zawarte w art. 28 do 36 WKC.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalona, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 WKC.
Jednak, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, zgodnie z art. 181a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L. z 1993 r. Nr 253.1 ze zm., zwanym dalej RWKC), nie muszą ustalać wartości celnej sprowadzanych towarów z zastosowaniem metody transakcyjnej. W art. 181a RWKC ustanowiono bowiem wyjątek od ogólnej zasady ustalania wartości celnej sprowadzanych towarów metodą transakcyjną, a więc w oparciu o dokumenty związane ściśle z dokonaną transakcją, czy też dokonanymi transakcjami – zakupu towaru. Organ celny ma uprawnienia do dokonania badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru obejmuje nie tylko ich autentyczność, ale również ich wiarygodność w zakresie podanej w nich ceny transakcyjnej. Realizację tego uprawnienia umożliwia właśnie regulacja zawarta w art. 78 WKC.
W sytuacji zatem, gdy dokumenty handlowe dołączone przez stronę do dokumentów celnych wskazują na zbyt niską cenę transakcyjną towarów, to organy celne są uprawnione do podjęcia decyzji o zakwestionowaniu wskazanych w tych dokumentach cen transakcyjnych.
W przypadku kwestionowania zadeklarowanej przez skarżącego wartości transakcyjnej towarów, organy celne postępują, zgodnie z postanowieniami art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. dopuszczają wszelkie dowody, które przyczynią się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem.
Konsekwencją zakwestionowania zadeklarowanej wartości transakcyjnej towarów, jest konieczność ustalenia wartości celnej towaru metodami zastępczyni. Stosownie bowiem do postanowień art. 30 ust. 1 WKC, jeżeli wartość celna towaru nie może być ustalona na podstawie art. 29 WKC, to ustala się ją stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ust. 2 art. 30, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, za wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego, to jest wtedy, gdy wartość celna nie może być ustalona na podstawie konkretnej litery, a więc gdy mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem.
W myśl art. 30 ust. 2 lit. a) WKC, jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie metody transakcyjnej ustala się ją w oparciu o metodę wartości transakcyjnej towarów identycznych. Metoda ta polega na ustaleniu wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych do tych sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary dla których jest ustalana wartość celna. Towary można uznać za identyczne, gdy zostały wytworzone w tym samym kraju, co towary podlegające wycenie oraz są takimi samymi pod każdym względem, to jest pod względem: cech fizycznych, jakości, posiadanej renomie.
Jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie wartości transakcyjnej i wartości transakcyjnej towarów identycznych ustala się ją w oparciu o metodę wartości transakcyjnej towarów podobnych, jak to stanowi art. 30 ust. 2 lit. b) WKC. Ta z kolei metoda polega na ustaleniu wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Za podobne można uznać towary, które zostały wytworzone w tym samym kraju co towary podlegające wycenie oraz, nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im spełniać te same funkcje i być towarami handlowo wymiennymi. Przy ustalaniu podobieństwa powinno się wziąć pod uwagę jakość, znak handlowy i opinie o towarach.
Analiza wyżej przedstawionych regulacji Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz przepisów wykonawczych, pozwala zatem wyodrębnić w postimportowej kontroli towarów dwa zasadnicze etapy. Pierwszy – obejmujący badanie wiarygodności zadeklarowanej przez stronę w zgłoszeniu celnych wartości celnej towaru (tj. czy zadeklarowana w zgłoszeniu celnym cena może być uznana za wartość celną przywiezionego towaru w rozumieniu art. 29 WKC). Drugi etap, to ustalenie wartości celnej towaru z wykorzystaniem metod zastępczych, określonych w WKC, gdy zadeklarowana cena nie może być uznana za wartość celną przywiezionego towaru, zgodnie z art. 29 WKC.
Zdaniem Sądu orzekające organy trafnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do powzięcia przez organy celne uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana przez skarżącego wartość celna towaru w zgłoszeniach celnych: SAD OGL [...] oraz nr SAD OGL [...] stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 29 WKC.
Przede wszystkim podstawę tych wątpliwości stanowiły informacje przekazane przez Prokuraturę oraz Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Również chińskie władze celne, w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, przekazały informacje wskazujące na wielokrotne zaniżanie wartości celnej importowanych towarów przez firmę skarżącego, które to wyniki organ I instancji przedstawił w uzasadnieniach decyzji. W związku z tym organy celne pozyskały informacje z EUROSTATU odnośnie średniej ceny jednostkowej towarów o podanych w zgłoszeniu celnym kodach 6302 60 00, sprowadzonych z Chin w okresie od września 2010 r. do marca 2011 r., by określić średnią cenę dla towarów zakwalifikowanych do wskazanych kodów CN, zestawiając je z cenami towarów ze wszystkich krajów unijnych na podstawie kodu taryfy celnej, sprowadzonych z Chin w okresie zbliżonym do daty zgłoszenia celnego, porównując je jeszcze dodatkowo ze średnią ceną podaną w SAD przez skarżącego.
Nadto mając na względzie, że należy ustalić najbardziej wiarygodną, rzetelną cenę transakcyjną przedmiotowych towarów organy, w ramach współpracy celnej przewidzianej decyzją Rady z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz.U.UE.L.2004.375.19 z dnia 2004.12.23), zwróciły się o weryfikację wskazanych przez nie faktur. Posiadając uzyskane w ramach tej współpracy dokumenty z chińskich deklaracji eksportowych, w ramach których znane były warunki dostawy przedmiotowych towarów, jako dostarczone na statek (Free On Board, w skrócie FOB), mając na względzie okoliczność, że w zgłoszeniu celnym wskazano, że towar był dostarczony w warunkach CIF (tj. Cost, Insurance, Freight – koszt, ubezpieczenie i fracht), organy ustaliły, zwracając się do firmy, która zgodnie z konosamentem Bill of Lading o wskazanym nr, dokonywała usługi transportu towaru drogą morską, średnią cenę frachtu z portów chińskich do H, jak to wskazano w konosamencie i w okresie kiedy był on sporządzany z uwzględnieniem wysokości kosztów transportu i sytuacji, kiedy warunki dostawy zostały określone. Pozwoliło to obliczyć organom wartość towaru przy realizacji transakcji na warunkach FOB, ustaloną w wyniku odjęcia od wartości towaru określonej w SAD przez firmę W z N, uprzednio uzyskanej średniej ceny frachtu morskiego. Powyższe dało podstawę do zakwestionowania wiarygodności w zadeklarowanych w zgłoszeniach celnych wartości celnej towarów i uznania, że podana przez skarżącego w zgłoszeniach celnych wartość celna towaru nie mogła stanowić ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, o której mowa w art. 29 WKC, gdyż podana wielkość w jest nieobiektywna.
Takie działania organów celnych Sąd uznał za wystarczające do podważenia wiarygodności zgłoszenia celnego, a dokonane wnioski w wyniku analizy pozyskanego materiału porównawczego za spójne i logiczne. Sąd podzielił ustalenia organów, że poddane analizie materiały porównawcze oraz wskazane przez nie dokumenty były wystarczające i miarodajne do zakwestionowania wartości transakcyjnej przedmiotowego towaru. Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską, a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych wyraźnie stanowią, że celem jej zawarcia było dążenie do dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków, w szczególności w celu właściwego stosowania przepisów dotyczących wartości celnej, pochodzenia i klasyfikacji taryfowej, by ograniczyć wszelkie działania sprzeczne z przepisami celnymi, które szkodzą interesom ekonomicznym, podatkowym i handlowym Umawiających się Stron. Organy celne Stron udzielają więc sobie wzajemnej pomocy, przekazując informacje służące właściwemu stosowaniu przepisów celnych, zapobieganiu naruszeniom, prowadzeniu dochodzeń oraz zwalczaniu wszelkich działań sprzecznych z przepisami celnymi, a pomoc ta dotyczy wszystkich organów administracyjnych Umawiających się Stron. Wyraźnie wynika z postanowień art. 11 ust. 2 ww. Umowy, że na żądanie organu wskazującego organ otrzymujący wniosek udziela informacji pozwalających stwierdzić - co należy z całą stanowczością podkreślić – prawdziwość dokumentów urzędowych okazanych przy zgłoszeniu towaru organom celnym wnioskującej strony, czy towary zostały prawidłowo wywiezione bądź odpowiednio wwiezione na terytorium jednej z Umawiających się stron. Organ otrzymujący wniosek przekazuje na piśmie wyniki badania organowi wnioskującemu wraz z odpowiednimi dokumentami i uwierzytelnionymi kopiami. Podstawą weryfikacji tej wartości nie mogły, być więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, wartości wskazane w świadectwie pochodzenia, jak i faktury, czy też inne wskazane przez niego dokumenty, co do których istnieje podejrzenie że są nieprawidłowe lub sfałszowane. Podkreślić należy, że zasadnie organy podnoszą, iż świadectwo pochodzenia nie jest dokumentem odzwierciedlającym wartość celną jako cenę faktycznie należną lub zapłaconą, lecz jest jedynie dokumentem potwierdzającym pochodzenie towaru. Wobec powyższego nie było też konieczności prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność zawarcia przez skarżącego transakcji dotyczącej przedmiotowego towaru.
Trafnie bowiem podnosi NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt V SA 1802/02; niepubl., że: "Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Ponieważ o wartości transakcyjnej decyduje cena zapłacona lub należna to nie może być traktowana jako wyłączny dowód określający tę wartość wadliwie podana w dokumentach celnych cena towaru. Organ celny nie jest związany treścią składanych dokumentów ani deklarowaną wartością, lecz obowiązany jest wartość tę ustalić samodzielnie, w granicach zasady swobodnej oceny dowodów i w określonym przepisami celnymi trybie." Z tegoż też względu organy celne nie miały konieczności poddawania analizie treści umowy (transakcji), zawartej przez skarżącego z chińskim sprzedawcą.
Skoro więc wartość celna wwiezionego do Wspólnoty przedmiotowego towaru nie mogła zostać ustalona na podstawie art. 29 WKC wskutek zakwestionowania wiarygodności zgłoszenia celnego, to organy miały w pełni podstawy do odmowy zastosowania ustalenia jej metodą wartości transakcyjnej, zgodnie z postanowieniami art. 181a RWKC. W takim wypadku zasadnie organy przeszły do drugiego etapu – ustalania wartości celnej towaru, zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 WKC – stosując w kolejności litery: a), b), c), d) ust. 2 tego przepisu, aż do pierwszej litery na podstawie której jest możliwe ustalenie tej wartości z wyjątkiem przypadku, gdy taka wartość nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery.
Również i w tym etapie postępowania postimportowego orzekające organy w sposób przekonywujący wykazały, że nie mogły ustalić wartości celnej przedmiotowego towaru w postaci bielizny toaletowej (ręczniki bawełniane z materiałów włókienniczych pętelkowych) oraz bielizny kuchennej (ścierki do naczyń z bawełny), sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty, plasującej się na tym samym poziomie handlu – metodą zastępczą - wartości transakcyjnej towarów identycznych, gdyż mimo, że są to towary tego samego typu, posiadające ten sam skład surowcowy i są klasyfikowane w tej samej pozycji taryfy celnej, nie można było z całą stanowczością uznać ich za spełniające cechy towarów identycznych.
Pozostało więc organom ustalenie wartości celnej towarów metodą wartości transakcyjnej towarów podobnych, a więc towarów, które zostały wytworzone w tym samym kraju, co towary podlegające wycenie, nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadającymi podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo wymiennymi. Także i w tym zakresie organy wykazały, że uzyskane dokumenty w postaci chińskich deklaracji eksportowych były wystarczającym materiałem porównawczym do ustalenia tą metodą wartości celnej przedmiotowych towarów, wobec postanowień wskazanej już umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
Za każdym razem, jak wykazał organ, brano pod uwagę towary sprzedane przez chińską firmę B , firmie W, w celu wywozu do Wspólnoty, pochodzące z Chin, tego samego rodzaju, posiadające ten sam skład surowcowy, taki sam opis towaru, ten sam kod CN, jednakową jakość i renomę, sprzedawane na tym samym poziomie handlu. Trafnie więc organy uznały, że powyższe wyszczególnienie bezsprzecznie dowodzi, że porównywane towary były towarami podobnymi w myśl art. 30 ust. 2 lit b) WKC. W konsekwencji, skoro zakwestionowana wartość celna obejmowała dostawę bez frachtu, to przy jej obliczeniu uwzględnioną średnią cenę frachtu morskiego doliczając kwoty tego rodzaju transportu. Przedstawiony przez organy sposób wyliczenia wartości celnej metodą wartości transakcyjnej towarów podobnych nie budzi więc w świetle odpowiednich w tym zakresie regulacji WKC wątpliwości.
Zatem nie mogły zostać uznane za wiarygodne dokumenty w postaci deklaracji celnych, zgłoszonych przez skarżącego, gdyż wskazane w niego ceny towarów, jak się okazało nie odzwierciedlały faktycznej ceny ich zakupu. Całkowicie chybione są więc zarzuty naruszenia w tym względzie przepisów postępowania.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73. ust. 1 prawa celnego, poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi przez organ I instancji bez udziału skarżącego polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego, a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" przedłożonym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej, wskazać należy, że postępowanie weryfikacyjne jest postępowaniem specyficznym. W postepowaniu tym, jak słusznie wskazały organy celne, biorą udział jedynie organy celne państwa importującego i eksportującego. Wynik tej weryfikacji może być pozytywny bądź negatywny. Postępowanie to nie kończy się wydaniem decyzji, rozstrzygającej istotę sprawy, czy też w inny sposób kończącej postępowanie. Nie jest to więc "klasyczne postępowanie celne", w którym obowiązkiem organów byłoby zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym jego stadium. Podnoszenie zatem zarzutu w tym względzie jest całkowicie pozbawione racji.
Natomiast w postępowaniu, zakończonym kontrolowanymi decyzjami w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, czy podatku od towarów i usług z tytułu importu, skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu. Pełnomocnik skarżącego, ani sam skarżący, nie zgłosili żadnych wniosków dowodowych na okoliczność, że zadeklarowane w zgłoszeniu celnym ceny transakcyjne towarów są cenami faktycznie zapłaconymi lub należnymi mimo, że organ powiadomił pełnomocnika skarżącego o możliwości ustosunkowania się do zebranych dowodów.
Wbrew zarzutom skargi, organy zebrały materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do wydania decyzji i materiał ten potwierdza zasadność tych rozstrzygnięć. Ocena tego materiału mieści się w granicach swobodnej oceny i nie jest oceną dowolną, jak zarzuca skarżący.
Sąd nie uwzględnił również zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organy przepisu 56 ustawy Prawo celne w zw. z art. 221 ust. 4 WKC,
Zgodnie z art. 221 ust. 3 WKC powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 WKC na czas trwania procedury odwoławczej. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu, jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. W razie zastosowania przez organy celne przepisu art. 221 ust. 4 WKC, termin retrospektywnego zaksięgowania długu celnego określa art. 56 ustawy Prawo celne. Przepis ten z kolei stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Art. 221 ust. 3 zdanie drugie WKC stosuje się odpowiednio.
W przedmiotowych sprawach zarzut naruszenia powyższych przepisów jest nieuzasadniony. Z uzasadnień decyzji organu I instancji wynika, że w dniu 20 września 2012 r., postanowieniem sygn. akt [...], prokurator Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej, po zapoznaniu się z materiałami w sprawie z zawiadomienia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 151 a § 1 wz. z art. 37 § 1 kks, wszczął śledztwo w sprawie: wprowadzenia w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 stycznia 2012 r. w Krakowie, funkcjonariuszy Izby Celnej w błąd, co do rzeczywistej wartości importowanej - za pośrednictwem między innymi spółek W z Cypru i L z Belgii - z Chin odzieży tekstylnej, skutkiem czego doszło do uszczuplenia należności celnej nie mniejszej niż 850 350 złotych, to jest o przestępstwo z art. 87 § 1 kks w zw. z art. 37 par. 1 pkt 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks oraz w sprawie narażenia, w okresie od 1 stycznia 2010 roku do 30 stycznia 2012 r. Skarbu Państwa, na uszczuplenie podatku od towarów i usług (...) to jest o przestępstwo z art. 56 § 1 kks i art. 76 § 1 kks i art. 55 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i a art. 6 § 2 kks. Informację o tym fakcie zawarł również Naczelnik Urzędu Celnego w zaskarżonej decyzji. Zatem organ odwoławczy słusznie nie przyznał racji pełnomocnikowi skarżącego twierdząc, że "wskazana decyzja ogranicza się jedynie do niejasnego i gołosłownego wskazania, że "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego". W uzasadnieniu postanowienia o wszczęciu śledztwa prokurator wyjaśnił m.in., że w dniu 18 września 2012 r. do Wydziału Prokuratury Okręgowej wpłynęły materiały z zawiadomienia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dotyczące nieprawidłowości w zakresie rozliczania należności celnych dużej wartości przez firmę skarżącego, a polegających na zaniżaniu wartości importowanych z Chin ubrań tekstylnych w ilościach hurtowych, za pośrednictwem firmantów- spółek W z Cypru i L z Belgii, które to działania miały wpływ również na określenie podatku VAT należnego Skarbowi Państwa.
W konsekwencji słusznie organy uznały, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 221 ust. 4 WKC, tj. w sprawie istnieje wyraźny związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a czynem polegającym na wprowadzeniu w błąd organu celnego poprzez podanie nieprawdziwych danych w zgłoszeniu celnym dotyczących rzeczywistej wartości transakcyjnej przedmiotowego towaru oraz czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną.
Jednocześnie podkreślić należy, że przepis art. 221 ust. 4 WKC nie wymaga, aby istniało orzeczenie stwierdzające fakt popełnienia przestępstwa, ani nawet aby wszczęte było postępowanie karne. Organy celne we własnym zakresie decydują i oceniają, czy miał miejsce czyn podlegający w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego. Kwalifikacja czynu, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC leży w kompetencji organów celnych, powołanych do określania kwoty należności celnych wywozowych lub przywozowych.
Z powyższych względów Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego, że skoro skarżący nie został powiadomiony o wszczęciu śledztwa w 2012 r., to nie ma wobec niego zastosowanie art. 221 ust. 4 WKC. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że już w 2012 r. prokurator, dokonując kwalifikacji czynu, jednoznacznie wskazał, że czyn, który spowodował powstanie długu celnego, w momencie jego popełnienia zagrożony był sankcją karną, co uzasadniało zastosowanie art. 221 ust. 4 WKC.
Stanowisko to, jak słusznie wskazał organ odwoławczy wynika z wyroku ETS z dnia 18 grudnia 2007 r. (C-62/06, publ. LEX nr 354391). W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie organy zasadnie zastosowały wobec skarżącego dłuższy, pięcioletni termin powiadomienia wynikający z powołanych przepisów. A skoro powstanie długu celnego miało miejsce w dniu 15 grudnia 2010 r., to pięcioletni termin upływał w dniu 15 grudnia 2015 r. (oraz odpowiednio 20 grudnia 2010 r. i 20 grudnia 2015 r.). Natomiast skarżącemu doręczono przedmiotowe decyzje organu pierwszej instancji w dniu 16 listopada 2015 r, z więc przed upływem wskazanego terminu przedawnienia. Zatem zarzut przedawnienia jest niezasadny.
Za nieuzasadnione uznał Sąd także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji działały na podstawie i zgodnie z przepisami prawa, stosownie do zasady wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej.
Zmiana wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego dokonana powyższymi decyzjami obligowała organy celne do prawidłowego określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Treść decyzji podatkowych jest bowiem ściśle związana z treścią decyzji celnych, gdyż zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.
Odnosząc się do argumentacji skarg w sprawach podatkowych wskazać należy, że skarżący nie kwestionował wysokości należności podatkowych. Również kontrola zaskarżonych decyzji nie wykazała, aby organy celne orzekające w przedmiocie tych należności naruszyły obowiązujące przepisy.
Zarówno decyzje wydana w sprawie wartości celnej towarów oraz kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu, jak i decyzje określające podatek od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowych towarów zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów. Dowody, na których oparto przedmiotowe decyzje oraz motywy podjętych rozstrzygnięć zostały wskazane przez organy w uzasadnieniach tych decyzji.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122, czy art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a nadto wyjaśnił i wykazał w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji jakie zebrane dowody i poczynione na ich podstawie ustalenia przesądziły o wydaniu zaskarżonych decyzji. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się uchybień procesowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a przyjętą przez organ ocenę dowodów nie należało uznać za pozbawioną znamion dowolności.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy