III SA/Kr 41/05

III SA/Kr 41/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grażyna Danielec /sprawozdawca/
Halina Jakubiec /przewodniczący/
Krystyna Kutzner
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie NSA Grażyna Danielec (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia 18 listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji,
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia18 listopada 2004 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania B.S., K.S. i A.S., od decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] 2004 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego L.S., B.S., K.S. oraz A.S., z lokalu przy ul. D. [...] w N. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego B.S., K.S. oraz A.S., z lokalu przy ul. D. [...] w N.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta N. decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...] wydaną w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego L.S., B.S., K.S. i A.S., z lokalu przy ul. D. [...] w N.
Od powyższej decyzji odwołała się L.S. Podniosła, iż nie jest prawdą jakby opuściła wraz z rodziną miejsce pobytu stałego, ale potwierdziła, że w listopadzie 2002 r. zakupiła mieszkanie przy ul. B. [...] w N. i aktualnie tam przebywa. Nie dokonała jednak wymeldowania z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, czyli z lokalu przy ul. D. [...] w N. ze względu na swoją rodzinę, z którą spędza większość swojego czasu. Dodała także, że w miejscu pobytu stałego nadal znajdują się rzeczy należące do jej rodziny, a ona do nowego mieszkania zabrała tylko te meble i rzeczy, które są jej potrzebne, w tym także spanie. W dalszej części odwołania zaznacza, iż jej rodzina nadal mieszka w miejscu dotychczasowego miejsca pobytu stałego i w razie wymeldowania wnosi o przydzielenie lokalu zastępczego dla całej rodziny, gdyż w mieszkaniu przy ul. B. [...] w N. nie mogą. mieszkać trzy rodziny jednocześnie. Wniosła o weryfikację zaskarżonej decyzji.
Wojewoda sprawę dotyczącą wymeldowania z pobytu stałego L.S. , z lokalu przy ul. D. [...] w N. rozstrzygnął decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...] orzekając o wymeldowaniu wymienionej z powyższego adresu.
W dniu [...] 2004 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) L.S. uzupełniła brakujące pełnomocnictwa od pozostałych osób objętych odwołaniem.
Wojewoda rozpatrując odwołanie w części dotyczącej wymeldowania z pobytu stałego B.S., K.S. oraz A.S., z lokalu przy ul. D. [...] w N. stwierdził, że wymeldowanie jest obowiązkiem każdej osoby w sytuacji, gdy opuściła ona dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Stanowi o tym art. 15 ust. l cyt. na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zastępowanie osoby w wykonaniu tego obowiązku przez organy administracyjne jest sytuacją wyjątkową. W sprawie wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego na wniosek strony lub z urzędu, ma zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Dalej organ podnosi, że przepis ten, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887), stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Całość materiału dowodowego, stwierdza organ. zgromadzonego na potrzeby niniejszego postępowania bezspornie wskazuje, iż zarówno B.S. jak i K.S. i A.S. opuścili bez wymeldowania dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W oparciu o zeznania K.K. (dozorcy budynku przy ul. D. [...] w N.), który podał, iż L. i B.S. wyprowadzili się z lokalu przy ul. D. [...] w N. pod koniec 2002 r. Wymieniony widział, jak wywozili meble i inne rzeczy. Dodał również, że w przedmiotowym lokalu nie mieszkają także synowie P.P. S. – K.S. oraz B.S. Od czasu wyprowadzenia się wyżej wymienionych nigdy nie widział, by w przedmiotowym lokalu świeciło się światło. Dalej organ podnosi, że z ustaleń dokonanych przez Komendę Miejską Policji w N wynika, iż B.S. i K.S. w miejscu dotychczasowego pobytu stałego przebywają sporadycznie, a faktycznie zamieszkują wraz z L.S. w lokalu przy ul. B. [...] w N. A.S. zamieszkuje natomiast wraz z żoną u teściowej – G.R. przy ul. O. [...] w N. Powyższe informacje potwierdzili mieszkańcy kamienicy przy ul. M. [...] w N. Podczas obchodów pod adresem: N., ul. D. [...] nie zastano nikogo z rodziny S. (relacja Komendy Miejskiej Policji w N. z dnia [...] 2003 r., L.dz. [...] oraz z dnia [...] 2003 r., [...]). Następnie organ podnosi, że W uzasadnieniu postanowienia Komendy Miejskiej Policji w N. z dnia [...] 2003 r., [...], zatwierdzonym w dniu 31 października 2003 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w N., umarzającego śledztwo w sprawie zmuszania rodziny S. przez E.G. do zaniechania korzystania z mieszkania przy ul. D. [...] w N., również podano, iż L.S. posiada mieszkanie przy ul. B. [...] w N. i tam zamieszkuje wraz z mężem B.S. Syn L.S. – A.S. potwierdził, iż matka w październiku 2002 r. zakupiła mieszkanie przy ul. B. [...] w N. i od tamtej pory jego rodzina rozpoczęła przeprowadzkę do tego lokalu. Stwierdzono także, że L.S. niejako celowo różnymi sposobami stara się utrzymać w posiadaniu przedmiotowe mieszkanie. W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności bezspornie wskazują, iż B.S., K.S. i A.S. opuścili dotychczasowe miejsce pobytu stałego w sposób świadomy i swoje sprawy życiowe skoncentrowali w innym miejscu. B.S. zamieszkał wraz z żoną L.S. pod adresem: B. [...] w N., a A.S. mieszka wraz ze swoją żoną u teściowej w lokalu przy ul. O. [...] w N. K.S. aktualnie przebywa w zakładzie karnym, ale z materiału dowodowego wynika, iż przed aresztowaniem, które nastąpiło [...] 2002 r. wymieniony zamieszkiwał już w lokalu przy ul. B. [...]. Opuszczenie miejsca dotychczasowego miejsca pobytu stałego nie miało więc związku z aresztowaniem. Sporadycznych wizyt, stwierdza organ, wymienionych w lokalu przy ul. D. [...] w N. wobec powyżej wskazanych dowodów, w żadnym wypadku nie można uznać za faktyczne zamieszkiwanie.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B.S., A.S. i K.S.
Skarżący zarzucili naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż nie zachodzą przesłanki w nim wskazane, ponieważ nie opuścili oni mieszkania przy ul. D. [...], a zakup przez L.S. innego lokalu mieszkalnego nie może być podstawą do wymeldowania rodziny ze stałego miejsca zamieszkania. Zarzucili też naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i 8 kpa poprzez wybiórczą i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jako przesłankę do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy jest zatem spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zostało dostatecznie wyjaśnione czy B.S., A.S. i K.S. faktycznie trwale opuścili dotychczasowe miejsce pobytu tj. lokal przy ul. D. [...] w N. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika wprost, jak to ocenia organ odwoławczy, aby skarżący mieszkał przy ul. B. [...] w N. Z przeprowadzonej przez Policję dyscypliny meldunkowej wynika, co prawda, że w przedmiotowym lokalu nie zastano rodziny S., jednakże z pisma Policji z dnia [...] 2003 r. wynika, że w przedmiotowym mieszkaniu zamieszkują B.S., K.S. i A.S.
Z przeprowadzonej w dniu 7 lipca 2003 r. przez pracowników organu I instancji kontroli meldunkowej wynika, iż lokal przy ul. D. [...] jest, co prawda skromnie, ale umeblowany, znajdują się tam rzeczy potrzebne do normalnej egzystencji.
Podnieść należy, iż działania L.., a w szczególności złożenie na Policję doniesienia o utrudnianiu, przez zarządcę nieruchomości, korzystania z przedmiotowego lokalu, mogą wskazywać, iż rodzina S. trwale nie opuściła dotychczasowego miejsca zamieszkania, a jedynie czasami przebywają w nowo kupionym mieszkaniu. Podane fakty nie zostały przez organy w sposób jednoznaczny wyjaśnione.
Ponadto należy podkreślić, iż K.S.od listopada 2002r. przebywa z Zakładzie Karnym, a zatem nie można uznać aby w sposób dobrowolny i na trwale opuścił swoje miejsce zamieszkania. Również twierdzenie, że A.S. zamieszkuje przy ul. O. [...] w N. nie znajduje oparcia w materiale dowodowym.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie przeprowadzenie dowodów, które w sposób jednoznaczny wskażą, iż rodzina S. faktycznie trwale opuściła miejsce pobytu stałego i dokonanie ich oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 kpa. Ocena zebranego materiału dowodowego dokonana przez organ winna być swobodna, lecz nie dowolna.
W ocenie Sądu organ naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 kpa i to w sposób, który miał wpływ na wynik postępowania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 ppsa.