III SA/Kr 353/26
Podsumowanie
WSA w Krakowie uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę do rozpoznania WSA w Warszawie, ponieważ właściwość sądu administracyjnego w sprawach kar pieniężnych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej należy badać według ogólnych zasad.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrywał skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ administracji wniósł o przekazanie sprawy do WSA w Warszawie. Sąd uznał się za niewłaściwy, stwierdzając, że w tym konkretnym przypadku, ze względu na podstawę prawną nałożenia kary, nie stosuje się przepisów o przekazaniu sprawy do innego sądu, a właściwość należy badać według ogólnych zasad.
Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez Z. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 grudnia 2025 r., która nałożyła na skarżącego karę pieniężną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ administracji publicznej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi oraz o przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, wskazując na właściwość tego sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2026 roku, postanowił uznać się za niewłaściwy i przekazać sprawę sądowi właściwemu, którym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd uzasadnił swoje postanowienie odwołując się do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w szczególności art. 13 § 1 i 2, który stanowi, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sąd podkreślił, że w tym konkretnym przypadku, ze względu na podstawę prawną nałożenia kary administracyjnej (art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych), nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia o przekazaniu spraw innego rodzaju do rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym. W związku z tym, właściwość sądu administracyjnego należy badać według ogólnych zasad. Sąd zauważył również, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Właściwość sądu administracyjnego w sprawach kar pieniężnych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, nałożonych na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, należy badać według ogólnych zasad przewidzianych w art. 13 § 2 p.p.s.a., czyli według siedziby organu, którego działalność została zaskarżona.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że specyficzne rozporządzenia dotyczące przekazania spraw nie mają zastosowania w tym przypadku, ponieważ podstawa prawna nałożenia kary nie jest objęta tymi przepisami. W związku z tym, zastosowanie mają ogólne zasady właściwości miejscowej sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
inne
Przepisy (8)
Główne
p.p.s.a. art. 13 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
p.p.s.a. art. 59 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 13 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 13 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.d.p. art. 13k § 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
u.d.p. art. 13k § 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego art. 1
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości art. 1 § pkt 13
Argumenty
Skuteczne argumenty
Właściwość sądu administracyjnego w sprawach kar pieniężnych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej należy badać według ogólnych zasad (art. 13 § 2 p.p.s.a.), a nie przepisów szczególnych rozporządzeń, jeśli podstawa prawna nałożenia kary nie jest objęta tymi rozporządzeniami.
Godne uwagi sformułowania
uznać się niewłaściwym i przekazać sprawę sądowi właściwemu właściwość sądu administracyjnego badana jest w oparciu o zasady ogólne przewidziane w p.p.s.a.
Skład orzekający
Urszula Zięba
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie właściwości sądu administracyjnego w sprawach dotyczących kar pieniężnych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, gdy organ administracji wnosi o przekazanie sprawy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z karami za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej i interpretacją przepisów o właściwości sądu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnej - właściwości sądu, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
Sektor
transport
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
III SA/Kr 353/26 - Postanowienie WSA w Krakowie Data orzeczenia 2026-03-30 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2026-03-19 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Sędziowie Urszula Zięba /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6037 Transport drogowy i przewozy Hasła tematyczne Właściwość sądu Skarżony organ Inne Treść wyniku stwierdzono swą niewłaściwość i przekazano sprawę do rozpoznania WSA w Warszawie Powołane przepisy Dz.U. 2026 poz 143 Art. 59 par. 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 grudnia 2025 r. nr BKOE.702.44689.2025.2109.2 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia : uznać się niewłaściwym i przekazać sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Uzasadnienie Z. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 8 grudnia 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz o przekazanie sprawy, zgodnie z właściwością, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwość miejscową i rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Odstępstwo od powyższej zasady przewiduje art. 13 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. W tym zakresie wydane zostało między innymi rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 788). Zgodnie z §1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 i 731) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Siedziby oraz obszar właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2024 r., poz. 785). Zgodnie z § 1 pkt 13 ww. rozporządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest właściwy dla obszaru województwa mazowieckiego. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą organ ten nałożył na skarżącego karę pieniężną za przejazd pojazdu po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Kara administracyjna została nałożona min. na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320), dalej "u.d.p.". Zatem, z uwagi na podstawę prawną nałożenia kary administracyjnej, tj. art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., powołane wcześniej rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. nie znajduje zastosowania. W konsekwencji, właściwość sądu administracyjnego badana jest w oparciu o zasady ogólne przewidziane w p.p.s.a.. Stosownie zatem do ww. art. 13 § 2 p.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Końcowo Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznaje się niewłaściwym i przekazuje niniejszą sprawę sądowi właściwemu, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na zasadzie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę