III SA/Kr 349/25

III SA/Kr 349/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-09-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Katarzyna Marasek-Zybura /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Gawlikowska
Michał Niedźwiedź
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 138   par. 1  pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 340
Art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 19 i ust. 20 oraz ust. 28 pkt 2
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1270
Art. 67 ust. 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 lutego 2025 r., nr SKO.SW/4101/26/2025 w przedmiocie określenia kwoty i nakazania zwrotu świadczeń wypłaconych na rzecz ochrony miejsc pracy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. umarza postępowanie administracyjne.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 11 lutego 2025 r. nr SKO.SW/4101/26/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie na podstawie art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 19 i ust. 20 oraz ust. 28 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 340, z późn. zm., dalej: ustawa COVID-19) w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1270. z późn. zm., dalej: u.f.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z dnia 23 grudnia 2023 r. nr 103/12000/CV-19/22270404, którą określono A. T. (dalej: skarżący) do zwrotu kwotę 19.812,24 zł wraz z odsetkami wypłaconą na rzecz ochrony miejsc pracy.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 5 marca 2021 r. skarżący, prowadzący działalność gospodarczą - Firma [...] "R." wystąpił do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.
Wniosek ten obejmował przyznanie środków na wypłatę świadczeń w wysokości 16.800,00 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do wynagrodzenia dla 4 pracowników oraz 3012,24 zł na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia za okres 3 miesięcy począwszy od 1 marca 2021 r., tj. za marzec 2021 r., kwiecień 2021 r. i maj 2021 r. Łącznie wnioskowana kwota wynosiła 19.812,24 zł.
We wniosku w punkcie 7 ppkt 5 i ppkt 6, skarżący oświadczył odpowiednio, że "..nie ubiegałem się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy" oraz że nie zamierza skorzystać "ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS. o których mowa w ustawie COVID-19".
Pismem z dnia 16 marca 2021 r. poinformowano skarżącego o pozytywnym rozpatrzeniu jego wniosku. Na podstawie ww. wniosku zostało następnie wypłacone świadczenie w trzech transzach po 6.604,08 zł każda w dniach 25 marca 2021 r., 23 kwietnia 2021 r. i 25 maja 2021 r.
W dniu 30 lipca 2021 r. skarżący złożył rozliczenie na Formularzu rozliczeniowym przyznanych środków na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19.
Po analizie przedłożonego rozliczenia i końcowej weryfikacji, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie stwierdził, że środki wypłacone skarżącemu na podstawie wniosku z dnia 5 marca 2021 r. w kwocie 19.812,24 zł zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, naruszając art. 15gg ust. 6 i ust. 7 ustawy COVID-19, albowiem skarżący skorzystał ze wsparcia na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19.
W związku z ustaleniami kontroli, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r. orzekł o:
I. ustaleniu kwoty 19.812,24 zł jako świadczenia i środki do zwrotu przez skarżącego wypłacone na podstawcie wniosku numer [...] z dnia 5 marca 2021 r. o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19;
II. ustaleniu, iż zwrotu kwoty, o której mowa w pkt I należy dokonać na rachunek bankowy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie podając w opisie przelewu numer decyzji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania lub terminu rozliczenia środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, tj.:
- od kwoty 6.604,80 zł - od dnia 25 marca 2021 r. do dnia zapłaty, włącznie z tym dniem,
- od kwoty 6.604,80 zł - od dnia zapłaty, włącznie z tym dniem;
- od kwoty 6.604,80 – od dnia zapłaty, włącznie z tym dniem;
III. wskazaniu, iż odsetki należy naliczać zgodnie z pkt II z uwzględnieniem okresów wyłączeń określonych zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm.). tj. od dnia 21 maja 2024 r. do dnia doręczenia decyzji.
W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji, skarżący zarzucił:
1. napuszenie prawa materialnego t.j.:
- art. 15gg ust. 1 i ust 7 ustawy COVID-19 poprzez dokonanie zawężającej wykładni, prowadzącej do wykluczenia Skarżącej z grona podmiotów mogących ubiegać się o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy;
- art. 15gg ust l i ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ograniczenia Skarżącej przyznanego świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników;
- art. 15gg ust. 22 ustawy COVID-19 poprzez przeprowadzenie kontroli i wydanie decyzji po terminie wskazanym w tymże przepisie.
- art. 15g ust. 23a ustawy COVID-19 poprzez uznanie, że skarżący nie rozliczył otrzymanego świadczenia
- art. 31zo ustawy COVID-19, poprzez uznanie że zwolnienie z opłacanie składek ZUS stanowi wypłatę w zakresie tego samego tytułu prawnego co uzyskane świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy.
2. naruszenie prawa formalnego tj.:
- art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ w oderwaniu od podstawy prawnej i przepisów proceduralnych;
- art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ bez dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej oraz dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
- art. 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez powoływanie się na stronie 9 decyzji na wyrok NSA o sygn. I GSK 251/22, który jasno popiera pogląd skarżącego, wskazując że podkreślić w kontekście powyższego należy, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy — tym samym nieprawdą jest jakoby "podobne stanowisko (do stanowiska organów) wynikało z wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2022 roku". Skarżący zaznaczył, że cytowane na stronach 9 i 10 jest uzasadnienie wyroku WSA (sygn. I SA/Łd 61 8/21), który przez ww. wyrok NSA został uchylony w całości i pozostaje mieć nadzieję, że nie było to działanie celowe, a wynikało wyłącznie z niezrozumienia lub przeoczenia organów.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją z dnia 11 lutego 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na wstępie organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie m.in. art. art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19, zgodnie z którym w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 u.f.p. Z kolei w myśl art. 169 ust. 1 u.f.p dotacje udzielone z budżetu państwa: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Natomiast w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt. 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 169 ust. 6 u.f.p.).
W motywach rozstrzygnięcia, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżącemu przyznano wsparcie na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19. Dodatkowo skarżącemu przyznane zostało również wsparcie na tych samych pracowników na podstawie art. 31zo ust wy COVID-19 przez Powiatowy Urząd Pracy.
SKO zwróciło również uwagę, że w elektronicznym formularzu wniosku o dofinansowanie skarżący zaznaczył oświadczenie, że "nie ubiegałem się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy", składając je pod rygorem odpowiedzialności karnej.
Następnie, w rozliczeniu złożonym w dniu 9 grudnia 2021 r., skarżący ponownie oświadczył, że nie ubiega się i nie skorzystał z innych źródeł pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Dodatkowo, w rozliczeniu oświadczył, że "nie skorzystałem ze zwolnień w opłacaniu składek ZUS, a w związku z tym, całą otrzymaną na ten cel kwotę z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w ramach pomocy na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19 wykorzystał zgodnie z jej przeznaczeniem".
W objaśnieniach prawnych w zakresie możliwości jednoczesnego skorzystania przez przedsiębiorców ze zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, oraz z dofinansowania na ochronę miejsc pracy, wydanych przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazano, że wprowadzone instrumenty pomocy dla przedsiębiorców mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania. Nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez przedsiębiorcę z powyższych instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty. Potwierdzają to wprowadzone przepisami m.in. art. 15gg ust. 7 czy art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19 ograniczenia w możliwości przyznania wsparcia dla przedsiębiorcy. Kumulatywne stosowanie instrumentów pomocy doprowadziłoby do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji występujących z wnioskiem na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 przedsiębiorców w zależności od terminu złożenia wniosku. W związku z powyższym w przypadku, gdy uzyskano na podstawie art. 15zzb na okres 3 miesięcy, brak jest możliwości przyznania pomocy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w zakresie takiego samego tytułu wypłaty. Zwrócono również uwagę, iż przedsiębiorca występując z wnioskiem o udzielenie wsparcia na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, składa we wniosku oświadczenie o nieubieganiu się i rezygnacji z ubiegania się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy oraz o skorzystaniu ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie. W przypadku złożenia zgodnych ze stanem faktycznym oświadczeń w powyższym zakresie, środki FGŚP powinny zostać przyznane w prawidłowej wysokości, a co za tym idzie nie występowałyby sytuacje kierowania przez wojewódzkie urzędy pracy wezwań o zwrot środków przyznanych w nadmiernej wysokości.
Zgodnie z art. 15gg ust. 6 oraz art. 15 zzb ust. 5 ustawy COVID-19. świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19). A skoro tak, to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (art. 15gg ust. 8 ustawy COV1D-19).
W ocenie Kolegium, świadczenia z art. 15zzb, art. 15gg i art. 31zo ustawy COVID-19, mimo że pochodzą z różnych źródeł, mają charakter środków publicznych i nie mogą się dublować względem tych samych pracowników i tych samych tytułów wypłat, ani być przyznane na okres dłuższy niż łącznie 3 miesiące. Ustawodawca konsekwentnie określał maksymalny, trzymiesięczny okres pomocy, co miało zapewnić równy dostęp do wsparcia. Nie można zatem dwukrotnie choćby przy zastosowaniu dwóch różnych trybów (art. 15zzb, art. 15gg czy art. 3łzo ustawy COV1D-19) dofinansowywać wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń odnoszących się do tych samych pracowników za okres powyżej 3 miesięcy, bo wówczas mielibyśmy do czynienia z podwójnym finansowaniem pochodzącym ze środków publicznych.
Bez znaczenia pozostaje fakt, czy pierwsze dofinansowanie dotyczyło innego okresu niż to wskazane w kolejnym wniosku, ponieważ przepisy art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID-19 jasno wskazują, że pomoc przysługuje przez łączny okres 3 miesięcy i nie można jej otrzymać, jeśli wcześniej uzyskało się pomoc na tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat. Zatem przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19 mogłoby nastąpić jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby inne dofinansowanie nie obejmowało całego tego okresu.
Zdaniem Kolegium, w rozpoznawanej sprawie skarżący uzyskał dofinansowanie na tych samych pracowników zarówno na podstawie art. 15gg, jak i wcześniej na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19, co prawda za inne okresy, ale z tego samego tytułu, przekraczając łączny, trzymiesięczny limit pomocy ze środków publicznych. W związku z tym, stanowisko organu I instancji o niemożności łączenia tych form wsparcia jest prawidłowe. Organ ten właściwie określił kwoty do zwrotu oraz daty naliczania odsetek, a jego ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Wobec niewywiązania się strony z obowiązków ustawowych, organ I instancji nie miał innej możliwości niż orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie:
1. naruszenie art. 15gg ust. 1, ust. 6 i ust 7 ustawy COVID-19 poprzez dokonanie zawężającej wykładni, prowadzącej do wykluczenia skarżącego z grona podmiotów mogących ubiegać się o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy;
2. naruszenie art. 15g ust 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ograniczenia skarżącego przyznanego świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników;
3. naruszanie art. 15g ust. 6 ustawy COVID-19 poprzez próbę zastosowania jego dyspozycji do innych instrumentów pomocy wskazanych w ustawie COVID-19. Zaznaczył, że zgodnie z tym przepisem, okres 3 miesięczny dotyczy wyłącznie wsparcia o którym mowa w art. 15gg ust. 1 i 2 a nie dotyczy instrumentów wskazanych w art. 15g, 15zzb, ani innych przepisów takich jak 15gga albo 31zo. Jeśli ograniczenie miałoby dotyczyć również innych mechanizmów wsparcia, to przepis mógłby brzmieć przykładowo - Świadczenia, o których mowa w ust.1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, " a także inne środki wskazane w ustawie COVID" przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, takiej jednak treści przepis ten nie posiada.
4. naruszenie art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, poprzez błędną wykładnię pojęcia "takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy" niezgodną z wykładnią literalną, celowościową oraz orzecznictwem sądów administracyjnych.
5. naruszenie art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19, wyrażającą się w jego niezastosowaniu, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 który wyłącza możliwość otrzymania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych pomocy, o której mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 w przypadku, jeśli ubiegający się o tę pomoc uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy - nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, a zatem do pomocy, o której mowa w art. 31zo ust. 1 COVID-19, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które ubiegający się o pomoc, o której mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19;
6. naruszenie art. 15gg ust. 19 ustawy COVID-19 poprzez uznanie, że skarżący nie rozliczył otrzymanego świadczenia;
7. naruszenie art. 15gg ust. 20 ustawy COVID-19 poprzez uznanie, że skarżący nie rozliczył otrzymanego świadczenia;
8. naruszenie art. 15gg ust. 22 ustawy COVID-19 poprzez przeprowadzenie kontroli i wydanie decyzji po terminie wskazanym w tymże przepisie;
9. naruszenie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 poprzez uznanie, że skarżący nie rozliczył otrzymanego świadczenia;
10. naruszeniem art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ w oderwaniu od podstawy prawnej i przepisów proceduralnych;
11. naruszeniem art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ bez dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej oraz dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
12. naruszenie art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej;
13. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji, mający wpływ na jej treść, poprzez błędne ustalenie, że rozliczenie otrzymanych środków, złożone przez skarżącego, było jakoby niepoprawne, co miało się wyrażać w błędnym sporządzeniu kalkulatora rozliczeniowego w zakresie dotyczącym składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne, a także błędnym sporządzeniu formularza rozliczeniowego w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, podczas gdy przedmiotowe rozliczenie jest zupełne, zostało sporządzone poprawnie, odpowiada wymaganiom ustawy COVID-19 i zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu.
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W analogicznych sprawach do niniejszej zapadły wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. I GSK 491/24, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone tam stanowisko, dlatego też posłuży się użytymi tam argumentami.
Kluczowe znaczenie dla sprawy ma interpretacja przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Bezsporne jest przy tym, że spółka uzyskała dofinansowanie zarówno na podstawie art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19, jak i dofinansowanie na podstawie art. 15gg ust. 1 tej ustawy.
Zdaniem organu prawidłowa wykładnia wskazanych regulacji prowadzić winna do wniosku, że użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 sformułowanie "taki sam tytuł" ma znaczenie generalne, tzn. powinno obejmować zarówno zwolnienie przewidziane w jej art. 31zo, jak i art. 15gg, niezależnie od tego, że zwolnienia na podstawie tych dwóch przepisów udzielone są za różne, niepokrywające się, okresy.
Argumentacja organu nie jest trafna. W tym zakresie w pierwszej kolejności zauważyć należy, że art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, ograniczając prawo do uzyskania wsparcia (o którym traktuje art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19) przez wnioskujący o niego podmiot wyłącznie do okresu trzech miesięcy odnosi się jedynie do tych form wsparcia, które zostały wymienione w ust. 1 i ust. 2 art. 15gg ustawy COVID-19. Brak jest więc podstaw do łączenia tego rodzaju pomocy z tą, o której taktuje art. 31zo ustawy COVID-19, jak to uczyniły rozstrzygające sprawę organy.
Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że rozliczne formy wsparcia, wynikające z przepisów ustawy COVID-19 należy traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, jeżeli żaden z przepisów tej ustawy nie wskazuje wyraźnie, że się one wzajemnie wykluczają, czy też, że należy sumować ich maksymalne okresy (por. np. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. I GSK 251/22; z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. I GSK 28/22; opubl. w CBOSA).
Wskazania wymaga, że w licznych jednostkach redakcyjnych art. 15gg ustawy COVID-19, brak jest regulacji, która stanowiłaby o tym, że wymieniona w nim pomoc, nie może być łączoną z tą, o której mowa np. w art. 31zo ustawy COVID-19 lub że do maksymalnego okresu jej trwania zaliczyć należy okres wsparcia z art. 31zo, uzyskanego przez występujący o tę pomoc podmiot.
Podobne uwagi odnieść należy do wykładni i zastosowania art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. O ile bowiem posłużenie się w nim zwrotem "takich samych tytułów wypłat", wskazuje że ustawodawca w tym wypadku nie ma na względzie bezwzględnie tożsamych tytułów wypłat, ale wykazujących zbliżone cechy, to jednak konkretne tytuły wypłat, o których mowa w tym przepisie, należy rozpatrywać w odniesieniu do form wsparcia, o których mowa wyłącznie w art. 15gg ustawy COVID-19.
Mając na względzie powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. Skoro wadliwość ta dotyczy nie tylko błędnej wykładni art. 15gg ust. 7 w zw. z ust. 1 ustawy COVID-19, ale również wadliwego jego zastosowania w niespornych okolicznościach tej sprawy, to dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego wobec skarżącego należy uznać za bezprzedmiotowe, dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu tego postępowania.