III SA/Kr 337/05

III SA/Kr 337/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grażyna Danielec /sprawozdawca/
Kazimierz Bandarzewski
Wiesław Kisiel /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Sygn. powiązane
II OSK 627/07 - Wyrok NSA z 2008-06-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie NSA Grażyna Danielec spr. AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi D. F. na decyzję Wojewody z dnia 17 stycznia 2005 r. [...] w przedmiocie wymeldowania s k a r g ę o d d a l a .
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 17 stycznia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t.: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania D. F. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania z pobytu stałego K. K., z budynku nr [...] przy ul. [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego przez D. K. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z orzekającej o odmowie wymeldowania z pobytu stałego K. K., z budynku przy ul. [...] w K. podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu 1 instancji o braku podstaw do wymeldowania z pobytu stałego K. K. z przedmiotowego budynku, albowiem nie zaistniała przesłanka skutkująca wymeldowanie z pobytu stałego, o jakiej stanowi przepis art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, a mianowicie opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające bezspornie wykazało, iż w dniu [...] stycznia 2004 r. w budynku przy ul. [...] w K. miał miejsce pożar, w wyniku którego K. K. wraz ze swoją rodziną otrzymał lokal zastępczy -na czas remontu spalonego budynku, tj. na okres jednego roku. Całość okoliczności sprawy wskazuje, iż K. K. w budynku przy ul. [...] w K. zamieszkiwał przed pożarem. Z wyjaśnień D. K. oraz D. F. (k-10, 35 akt) wynika, iż wyżej wymieniony do przedmiotowego budynku posiadał swobodny dostęp i miał w nim swoje rzeczy. Okoliczność zamieszkiwania K. K. w miejscu pobytu stałego potwierdziły także osoby mieszkające w sąsiedztwie spalonego budynku, tj. S. P. (k-33) oraz K. K. (k-34). W takiej sytuacji, stwierdza dalej organ, przekwaterowanie do lokalu zastępczego na czas przeprowadzenia remontu zniszczonego pożarem budynku nie jest dobrowolnym i trwałym opuszczeniu miejsca pobytu stałego w świetle przepisu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy. O opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy można mówić jedynie wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że opuszczenie takie rzeczywiście miało miejsce i że było ono dobrowolne. Słusznie w związku z tym organ 1 instancji nie uznał nieobecności K. K. w budynku, o jakim mowa, spowodowanej koniecznością jego opuszczenia na skutek zniszczenia pożarem, jako opuszczenia lokalu. Z tego też względu zarzuty podnoszone we wniesionym przez D. K. odwołaniu nie mogą wpłynąć na merytoryczną zmianę zaskarżonej decyzji. Ustalanie możliwości przeprowadzenia remontu spalonego budynku, poddawanie ocenie, w jakim stanie aktualnie się ten budynek znajduje i czy nadaje się do zamieszkiwania oraz określenie prac, jakie należy wykonać, by uzdatnić go do zamieszkiwania wykraczają poza kompetencje organów meldunkowych.
Organ odwoławczy podkreślił, iż instytucja wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w żadnym wypadku nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia tej osoby z budynku. Wymeldowanie nie jest bowiem tożsame z wykonaniem eksmisji, nie może też zmuszać osoby do opuszczenia dotychczas zajmowanego budynku.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła D. F.
Skarżąca zarzuciła, że organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny sprawy i orzekł na podstawie nieprawdziwych zeznań świadków, nie zachowując kolejności wydarzeń. Podniosła, że K. K. po zawarciu związku małżeńskiego zamieszkał u swojej żony w W. Po pożarze domu, który miał miejsce w dniu [...] stycznia 2004 r. otrzymał lokal zastępczy, gdzie zameldował się wraz z żoną i dziećmi, nie wymeldowując się z przedmiotowego domu. Ekspertyza budowlana wskazuje, iż dom po pożarze nie nadaje się do remontu. W ocenie skarżącej działania K. K. mają na celu wymuszenie mieszkania lub uzyskanie korzyści finansowej za wymeldowanie się.
W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącej radca prawny wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania administracyjnego dotyczącego wymeldowania K. K., a toczącego się w sprawie [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego przez organy wydające decyzję.
Do wymeldowania w trybie administracyjnym, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek, a to faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego.
Z przeprowadzonego przez organ 1 instancji postępowania dowodowego wynika jednoznacznie, iż wskazane przesłanki nie zachodzą w sprawie. Postępowanie to wykazało, iż K. K. do czasu pożaru, który miał miejsce w dniu [...] stycznia 2004 r. w przedmiotowym domu mieszkał i tam koncentrowało się jego życie.
Po pożarze otrzymał on od Prezydenta Miasta skierowanie z dnia [...] września 2004 r. nr [...] do zawarcia umowy najmu na czas określony 1 roku, lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w K. przy ul. [...]. Lokal ten otrzymał właśnie w związku z niemożnością mieszkania w budynku przy ul. [...] w K. i to jedynie na czas remontu budynku po pożarze.
Jak z powyższego wynika, nie zostały spełnione przesłanki do orzeczenia wymeldowania K. K. z przedmiotowego budynku.
Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o zawieszenie niniejszego postępowania, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem wydanej decyzji wg. stanu prawnego i faktycznego na dzień jej wydania. Zatem sprawa administracyjna, która toczy się obecnie przed organem 1 instancji nie ma znaczenia prejudycjalnego w stosunku do rozpoznawanej sprawy, a tylko w takim przypadku zawieszenie postępowania byłoby uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem należało na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.