III SA/Kr 30/22

III SA/Kr 30/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-06-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Hanna Knysiak-Sudyka /sprawozdawca/
Jakub Makuch /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II GSK 1408/23 - Postanowienie NSA z 2026-01-14
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 861
par 2, par 5
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z  wystąpieniem stanu epidemii
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2021 roku w przedmiocie objęcia kwarantanną skargę oddala.
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego M. M. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o objęciu skarżącego kwarantanną w dniu 8 listopada 2021 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności o objęciu go kwarantanną w dniu 8 listopada 2021 r. Zaskarżonej czynności zarzucił:
1. naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r. (dalej powoływanej jako "ustawa"), które wymagają dla objęcia danej osoby, która nie wykazuje objawów chorobowych kwarantanną albo jej "narażenia na chorobę zakaźną", albo "pozostawania w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego" oraz postanowienia organu inspekcji sanitarnej (wydanego w formie decyzji administracyjnej) w tym przedmiocie, co nie obejmuje sytuacji z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii z 6 maja 2021 r. (dalej powoływanego jako "rozporządzenie"), tj. obligatoryjnego kierowania na kwarantannę każdej osoby skierowanej do diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa sars-cov-2 od dnia wystawienia skierowania do wykonania testu diagnostycznego, który to przepis rozporządzenia wykracza poza zakres ustawowego upoważnienia, bowiem nie mieści się w ramach podmiotowych i przedmiotowych delegacji ustawowej, która nie zawiera wytycznych w tym zakresie - bo w art. 46b pkt 5 i 6 ustawy brak jest wytycznych w zakresie regulowania nakazów, zakazów, ograniczeń i obowiązków, co nie spełnia wymogu art. 92 Konstytucji RP;
2. naruszenie art. 41 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez pozbawienie wolności osobistej skarżącego, bez zachowania warunków i gwarancji określonych tym przepisem;
3. naruszenie art. 52 ust. 1 Konstytucji RP przez pozbawienie skarżącego wolności poruszania się i przemieszczania po terytorium Rzeczpospolitej, bez należytej ku temu podstawy ustawowej.
Skarżący podniósł, że w dniu 8 listopada 2021 r. udał się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, z uwagi na bolące go gardło, lekarz dał skarżącemu skierowanie na test w kierunku sars-cov-2, w odpowiedzi na pytanie skarżącego o podstawy do takiego działania, wskazując cyt. "podejrzenie choroby zakaźnej", bez powołania się jednak na jakąś skonkretyzowaną okoliczność faktyczną. W wyniku powyższego, skarżący otrzymał następnie wiadomość tekstową (sms) od inspekcji sanitarnej, o objęciu go kwarantanną. Wykonany natomiast później test, w kierunku wirusa sars-cov-2, nie wykazał zakażenia.
Zdaniem skarżącego w tej sytuacji doszło do przejściowego pozbawienia wolności osobistej skarżącego (w rozumieniu art. 41 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz jego wolności przemieszczania się po terytorium Rzeczpospolitej (art. 52 Konstytucji RP), z naruszeniem nie tylko tych norm, lecz także wbrew art. 34 ust. 2 ustawy.
W ocenie skarżącego z powyższego zestawienia przepisów ustawy o kwarantannie oraz powołanego § 4 rozporządzenia, na podstawie którego objęto skarżącego kwarantanną wynika, że konstrukcja kwarantanny z powołanego rozporządzenia nie odpowiada sytuacjom normowanym w art. 34 ust. 2 ustawy (który dotyczy wyłącznie osób zdrowych i w tam określonych sytuacjach), mimo że § 4 ust. 3 rozporządzenia deklaruje: "Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, jest równoważny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi". W ten sposób omawiany § 4 rozporządzenia wykracza poza zakres ustawy.
Zdaniem skarżącego § 4 rozporządzenia nie może być stosowany przez sąd administracyjny, a powinien być pominięty, na mocy art. 178 Konstytucji RP. Norma ta została wprowadzona nie wykonując ustawowego upoważnienia, tj. art. 46b pkt 5 i 6 ustawy, gdyż nie zawiera ono wymaganych Konstytucją RP "wytycznych dotyczących treści aktu'’, których próżno poszukiwać w art. 46a ustawy.
Bez wątpienia, podobnie jak przy kwarantannie dla osób przekraczających granicę, doszło w niniejszym przypadku, do jednoczesnego naruszenia wolności przemieszczania się skarżącego po terytorium Polski, chronionej przez art. 52 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi w całości. Organ wskazał, że z danych pozyskanych z systemu EWP wynika, że skarżący 8 listopada 2021 roku zgłosił się do lekarza POZ dr B. S. Lekarz na podstawie badania fizykalnego uznał skarżącego za pacjenta podejrzanego o zakażenie wirusem SARS-CoV-2 oraz skierował skarżącego na badanie diagnostyczne - test molekularny RT-PCR w kierunku wirusa SARS-CoV-2. Test na obecność materiału genetycznego wirusa SARS-CoV-2 został wykonany przez skarżącego w M Sp. z o.o., nr próbki [...], również 8 listopada 2021 roku.
Zgodnie z przepisami § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r. poz. 861 ze zm.; dalej zwanym "rozporządzeniem") osoba skierowana przez lekarza do diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2 zgodnie ze standardem organizacyjnym w przypadku postępowania z pacjentem podejrzanym o zakażenie wirusem SARS-CoV-2, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, jest obowiązana poddać się kwarantannie od dnia wystawienia przez lekarza skierowania do wykonania testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2. Kwarantanna to odosobnienie osoby zdrowej z powodu narażenia na zarażenie, np. po kontakcie z osobą chorą na koronawirusa. Wpis danych skarżącego do systemu został dokonany przez lekarza 8 listopada 2021 roku o godz. 16.25. Obowiązek ten jest równoważny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Organ inspekcji sanitarnej nie wydaje w takiej sytuacji decyzji o skierowaniu na kwarantannę, kwarantanna ma charakter automatyczny z mocy przepisu prawnego, jest zwana kwarantanną zleceniową, a objęcie kwarantanną jest niezależne od inicjatywy ze strony państwowej inspekcji sanitarnej. Informacja o objęciu kwarantanną została automatycznie zarejestrowana w systemie informatycznym Centrum e-Zdrowia (system EWP) w dniu otrzymania skierowania na test. Administratorem danych przetwarzanych w EWP jest Minister Zdrowia. Dostęp do tego systemu mają m.in. lekarze, punkty pobrań materiału diagnostycznego, medyczne laboratoria diagnostyczne, Policja, Straż Graniczna, Zakład Ubezpieczeń Społecznych. System teleinformatyczny EWP, do którego są wprowadzane dane m.in. przez lekarzy dane pacjentów, został udostępniony przez jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwą w zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia.
Organ wskazał, że zasady jego działania zostały uregulowane w ustawie z 28 kwietnia 2011 roku o systemie informacji w ochronie zdrowia (tekst jedn. Dz.U. z 2021 roku, poz. 666 ze zm.). Skarżący jako osoba podejrzana o zakażenie i skierowana na diagnostykę laboratoryjną w kierunku wirusa SARS-CoV-2 był obowiązany z mocy samego prawa poddać się kwarantannie rozpoczynającej się w dniu skierowania oraz stosować zasady sanitarno-epidemiologiczne i środki zapobiegawcze zalecone przez lekarza kierującego na badanie. Z mocy prawa zakaz opuszczania miejsca kwarantanny ulega zawieszeniu na czas udania się do miejsca pobrania materiału biologicznego na diagnostykę laboratoryjną w kierunku wirusa SARS-CoV-2 oraz powrotu do miejsca odbywania – bez konieczności uzyskania zgody organu inspekcji sanitarnej.
Wynik testu został wprowadzony przez laboratorium 9 listopada 2021 roku o godz. 3.42 do systemu informatycznego, okazał się negatywny, pacjent nie zgłosił lekarzowi objawów choroby, zatem kwarantanna została automatycznie skrócona w systemie z chwilą zaczytania negatywnego wyniku testu diagnostycznego.
Uzasadnieniem przyjęcia przez ustawodawcę rozwiązań automatycznych z mocy ustawy był stan, w którym znaczny odsetek osób kierowanych przez lekarzy na badanie podejrzanych o zakażenie SARS-CoV-2 nie wykonywała badań, pomimo istnienia prawdopodobieństwa, że są zakażeni. W ten sposób osoby podejrzane o zachorowanie, skierowane na test zostały objęte kwarantanną już w okresie oczekiwania na wykonanie testu, a także między wykonaniem testu a uzyskaniem jego negatywnego wyniku. Obowiązek odbycia kwarantanny, o której mowa wyżej, jest równoważny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Nie oznacza to, że wynika z przepisu art. 34 ust. 2 ustawy. Organ powołał przepis art. 46a ustawy i wskazał, że w związku z powyższym nie można twierdzić, że kwarantanna tzw. zleceniowa, którą został objęty skarżący, jest sprzeczna z ustawą.
Osoby objęte kwarantanną tzn. osoby z podejrzeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2 zobligowane są do używania aplikacji "Kwarantanna domowa". Jest to obowiązek wynikający z przepisów art. 7e ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) skutkujący m.in. powiadamianiem przez system aplikacji o rozpoczęciu oraz zakończeniu kwarantanny. Organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w odniesieniu do zarzutów natury konstytucyjnej odnoszącej się do przywołanego powyżej rozporządzenia wskazuje, że jako organ administracji nie jest uprawniony w ramach procesu stosowania prawa do badania zgodności z Konstytucją RP powszechnie obowiązujących przepisów, lecz zobligowany jest do ich stosowania.
Organ wskazał, że kwarantanna zleceniowa, którą objęty został skarżący w okresie 8-9 listopada 2021 roku, nie miała związku z żadną czynnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Opisany wyżej proces nie wymaga bowiem działania inspektora sanitarnego, zatem żądanie skarżącego dotyczące stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności o objęciu skarżącego kwarantanną w dniu 8 listopada 2021 roku jest bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ poddanie skarżącego obowiązkowi kwarantanny miało miejsce na podstawie i w granicach prawa.
Na wstępie Sąd zaznacza, że stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący w dniu 8 listopada 2021 roku zgłosił się do lekarza POZ dr B. S. Lekarz na podstawie badania fizykalnego uznał skarżącego za pacjenta podejrzanego o zakażenie wirusem SARS-CoV-2 oraz skierował skarżącego na badanie diagnostyczne - test molekularny RT-PCR w kierunku wirusa SARS-CoV-2. Test na obecność materiału genetycznego wirusa SARS-CoV-2 został wykonany przez skarżącego w M Sp. z o.o., nr próbki [...], również 8 listopada 2021 roku. Test ów miał wynik negatywny.
Z akt wynika również, że dane o kwarantannie skarżącego zostały umieszczone w systemie EWP - kwarantanna trwała od 8 do 9 listopada 2021 r., to jest od skierowania na test do uzyskania jego negatywnego wyniku.
W ocenie Sądu niezasadny był podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 974, dalej powoływanej jako "ustawa o zapobieganiu"). Powołany przepis w ust. 1 stanowi, że w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. W istocie zatem stan faktyczny w niniejszej sprawie odpowiada hipotezie art. 34 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, a nie art. 34 ust. 2, gdyż skarżący był osobą podejrzaną o zachorowanie na chorobę zakaźną. Jednakże należy również mieć na uwadze treść art. 33 ust. 1 powoływanej ustawy, zgodnie z którym państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1 ustawy. Wśród obowiązków, o których mowa w powołanym przepisie, została wymieniona zarówno kwarantanna, jak i izolacja oraz izolacja w warunkach domowych.
W sytuacji pandemii podstawowymi wartościami podlegającymi ochronie jest życie i zdrowie poszczególnych osób, a w konsekwencji zdrowie publiczne. Przed tymi wartościami muszą ustąpić inne, zwłaszcza te, które mają charakter formalny i wiążą się z prowadzeniem postępowania, w którym może być nałożona kwarantanna (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2021 r., II GSK 793/21, CBOSA). Powyższe stanowisko bez wątpienia dotyczy sytuacji osoby podejrzanej o zachorowanie na chorobę zakaźną. Wobec powyższego nieokreślenie podjętego przez organ działania jako decyzji administracyjnej pozostaje bez istotnego znaczenia dla oceny jego legalności., nawet gdyby przyjąć, że w niniejszym przypadku nie może znaleźć zastosowania § 5 rozporządzenia 6 maja 2021 r., zgodnie z którym w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się (ust. 1). Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon (ust. 2). Zdaniem Sądu powyższa regulacja znajduje zastosowanie, o czym będzie mowa niżej.
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, jej przepisy stosuje się do zakażeń i chorób zakaźnych, których wykaz jest określony w załączniku do ustawy oraz biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te zakażenia i choroby. W załączniku, o jakim mowa w art. 3 ust. 1, nie ma wprawdzie wymienionej choroby wywołanej wirusem SARS-CoV-2, jednak zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 325), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 3 ust. 2 cyt. ustawy, zakażenie tym wirusem zostaje objęte przepisami ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W konsekwencji, wszystkie regulacje omawianej ustawy stosuje się również w przypadku zakażenia wirusem SARS-CoV-2.
Jak już była mowa wyżej zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Z dniem 1 kwietnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 567) wprowadzono do art. 33 ust. 3a, w myśl którego decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób:
1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie;
2) nie wymagają uzasadnienia;
3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.
Rozporządzenie z 6 maja 2021 r. zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46a oraz art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest brzmienie art. 46a pkt 2 oraz art. 46b pkt 5. Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b, mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei art. 46b pkt 5 przewiduje, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie.
Wydając decyzję w trybie art. 33 ust. 1 ustawy, właściwy organ może, ale nie musi, nałożyć jeden z obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1. Wydanie decyzji ma w tym przypadku charakter konstytutywny, a więc kreuje określone obowiązki wobec podmiotu, do którego decyzja jest skierowana. O tym, czy i który obowiązek, o jakim mowa w art. 5 ust. 1, zostaje nałożony, decyduje w formie władczego rozstrzygnięcia państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny.
Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że nałożenie obowiązku izolacji czy też kwarantanny stanowi jedną z form ograniczenia chronionej konstytucyjnie wolności przemieszczania się obywateli, o jakiej mowa w art. 52 Konstytucji RP. W związku z tym może być wprowadzony do porządku prawnego wyłącznie w drodze ustawy, przy uwzględnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (por. wyrok NSA z 19 października 2021 r., II GSK 663/21).
W ocenie Sądu, sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie nie narusza standardów konstytucyjnych. Obowiązek kwarantanny czy też izolacji dla osób podejrzanych o zakażenie wirusem SARS-CoV-2 wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 1 ustawy, a nie z rozporządzenia. Natomiast brak formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 ustawy, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowego obowiązku kwarantanny - co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny czy też izolacji.
W orzecznictwie sądów administracyjnych procesowa forma objęcia izolacją czy kwarantanną osoby poprzez podjęcie przez właściwy organ czynności materialno-technicznej polegającej na umieszczeniu stosownej informacji w systemie teleinformatycznym nie jest kwestionowana. Sądy kwestionowały natomiast przedmiot tej czynności, jakim było skierowanie na kwarantannę osób przekraczających granicę Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na to, czy były one zakażone bądź miały styczność z osobą zakażoną (por. przykładowo wyroki WSA we Wrocławiu z 25 listopada 2020 r., IV SA/Wr 284/20, WSA w Gorzowie Wlkp. Z 7 października 2020 r., II SA/Go 241/20). Ponadto z omówionych wyżej regulacji wynika, że objęcie obowiązkową kwarantanną stanowi czynność materialno-techniczną, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Czynność ta podjęta zostaje bowiem w sprawie indywidualnej i dotyczy obowiązku wynikającego z przepisu prawa, w tym konkretnym przypadku z art. 34 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, przy czym tego rodzaju czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Podkreślenia wymaga przy tym, że, jak wynika z przedstawionej wyżej argumentacji dotyczącej obowiązujących w tym zakresie w dacie podjęcia zaskarżonej czynności przepisów prawa, wydanie decyzji administracyjnej nie było w omawianym przypadku wymagane (§ 5 ust. 1 rozporządzenia z 6 maja 2021 r.), jak również dopuszczalne było przekazanie informacji o objęciu kwarantanną za pośrednictwem systemu łączności (§ 5 ust. 2 rozporządzenia z 6 maja 2021 r.), przy czym, jak wskazuje treść skargi, fakt dotarcia wiadomości do skarżącego nie jest kwestionowany.
Za zgodny z prawem należy także uznać okres, na jaki skarżącąego objęto kwarantanną. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (w wersji obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej czynności tj. 8 listopada 2021 r.), okres obowiązkowej kwarantanny osoby skierowanej do diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2, zgodnie ze standardem organizacyjnym opieki zdrowotnej nad pacjentem podejrzanym o zakażenie lub zakażonym wirusem SARS-CoV-2, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 295, 567, 1493, 2112, 2345 i 2401), ulega zakończeniu z chwilą uzyskania negatywnego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, nie później jednak niż po upływie 10 dni od dnia następującego po dniu skierowania do wykonania testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2. W niniejszej sprawie okres kwarantanny trwał od 8 do 9 listopada 2021 r., to jest do dnia uzyskania negatywnego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2.
Wobec powyższych okoliczności zaskarżoną czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego należało uznać za odpowiadającą prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.