III SA/KR 3/07

III SA/Kr 3/07 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek /sprawozdawca/
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Tadeusz Wołek
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007r. sprawy ze skargi T. B. i R. W. – [...] s. c. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].2006r, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w wyniku odwołania złożonego przez R. W. reprezentującego [...] s.c. w [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].2006r. Nr [...]nie zezwalającej T. B. i R. W. [...] s.c. w [...] na lokalizację ogródka gastronomicznego przy ul. [...] przed lokalem A - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Na uzasadnienie podano, że zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) udzielenie zezwoleń na wykorzystanie pasa drogowego na inny cel niż określony w ustawie ma charakter wyjątkowy i dlatego musi być uzasadnione szczególnymi względami. Co prawda, możliwe jest takie zezwolenie, ale pod warunkiem, że odmienne wykorzystanie pasa drogowego nie będzie stanowić utrudnień lub poważnych przeszkód w wykorzystaniu go na podstawowe cele określone w ustawie. Podniesiono, że podczas wizji lokalnej w terenie ustalono, że w miejscu wskazanym na lokalizację ogródka szerokość chodnika wraz z krawężnikiem wynosi 2,65m, a w odległości 1,16m od krawędzi jezdni zamontowany jest znak drogowy (zakaz skrętu w prawo). Pomiędzy tym słupkiem a ogródkiem pozostanie wolna przestrzeń szerokości 0,34m. Zdaniem organu II instancji już tylko ta okoliczność powoduje, że nie jest zasadne zezwolenie na planowany ogródek gastronomiczny, albowiem "takie usytuowanie znaku uniemożliwia zachowanie 1,5m przestrzeni przeznaczonej dla ruchu pieszego. Musi to być bowiem pełne półtora metra wolnej przestrzeni, w sytuacji bowiem, gdy jest ono przedzielone przeszkodą tu znakiem drogowym, to nie spełnia swojej funkcji." Organ II instancji podał, że obok lokalu B znajdują się też inne lokale - C i D przed którymi są ogródki gastronomiczne, jednak szerokość chodnika przed tymi lokalami jest większa o ok. 40cm. Podniesiono też, że lokal B znajduje się na tym rogu placu, przez który następuje główny wjazd na plac, a to oznacza miejsce o większym natężeniu ruchu. Według tego organu - "dodatkowe utrudnienie stanowi narożne położenie lokalu, czyli lokalizacja ogródka nastąpi niemalże na samym rogu". Organ odwoławczy podkreślił, że również sąsiedztwo przychodni lekarskiej nie jest bez znaczenia, jeśli chodzi o poruszanie się osób na wózkach lub z wózkami. Mając to wszystko na względzie organ uznał, że lokalizacja ogródka gastronomicznego przed lokalem A" utrudni korzystanie z pasa drogowego w stopniu niepożądanym.
Na decyzję organu II instancji złożyli skargę T. B. i R. W. [...] s.c. w [...] zarzucając, że przy lokalach B i C znajdują się także znaki drogowe, które powodują brak wolnej przestrzeni 1,5m pomimo tego, że szerokość chodnika jest większa, jednak nie stanowiło to przeszkody w udzieleniu zezwolenia na ogródki przed tymi lokalami. Zarzucono, że troska o niepełnosprawnych jest przesadna, gdyż jak ustalili skarżący - najszersze wózki inwalidzkie nie przekraczają szerokości 70cm, a więc bez problemów mieszczą się na przestrzeni 1,16m. Nadto wejście do przychodni znajduje się w części ul. [...] położonej pomiędzy Placem [...] a ul. [...] i można do niego dojść z różnych stron. Zaznaczono też, że jeśli chodzi o natężenie ruchu, to sytuacja przed lokalem A nie odbiega znacząco ód sytuacji przed lokalem B gdyż "jest to to samo skrzyżowanie i ilość pojazdów przejeżdżających obok jest identyczna". Podano, że z uwagi na usytuowanie lokalu skarżących "można zaryzykować stwierdzenie, że lokale, które znajdują się w odległości większej niż 10m od skrzyżowania mają trudniejszą sytuację, bowiem tam samochody mogą parkować zawężając przejście". W tej sytuacji - zdaniem skarżących - trudno uznać, aby kameralny ogródek składający się z dwóch stolików i czterech krzeseł znacząco wpłynął na pogorszenie ruchu pieszego czy zmotoryzowanego. Skarżący zarzucili, iż "przykłady innych lokali pokazują, że w bardzo zbliżonych sytuacjach możliwe jest wydanie zupełnie odmiennych decyzji, co budzi sprzeciw i podważa zaufanie do działań organów administracyjnych". W konsekwencji skarga zmierza do uchylenia zaskarżonej decyzji. Do skargi dołączono zdjęcia obrazujące sytuację przed lokalami C i B
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Stosownie do treści art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) i art. 77 § 1 kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga jest uzasadniona.
Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie jest spornym pomiędzy stronami fakt, że strona skarżąca stara się o zezwolenie na ogródek gastronomiczny przed lokalem A składający się z dwóch stolików i czterech krzeseł, że przed tym lokalem usytuowany jest znak drogowy powodujący, iż do krawędzi jezdni pozostaje 1,16m, a do planowanego ogródka 0,34m szerokości, że lokal A położony jest na rogu przy wjeździe na Plac [...] i w pobliżu lokali C czy B przed którymi istnieją ogródki gastronomiczne oraz to, że przed tymi lokalami chodnik jest szerszy o około 40cm.
Sporna jest kwestia, czy w warunkach Istniejących przed lokalem A jest możliwa działalność planowanego ogródka gastronomicznego bez utrudnień dla właściwego wykorzystania chodnika, jako pasa drogowego przeznaczonego do ruchu pieszych czy np. wózków inwalidzkich i innych.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy administracyjne obu instancji nie wyjaśniły w stopniu wystarczającym, z jakiego względu działalność planowanego ogródka przed lokalem A jest niemożliwa. W szczególności nie wskazano, z jakich przepisów prawa wynika bezwzględna konieczność pozostawienia dla ruchu pieszego 1,5m szerokości chodnika i to szerokości nie podzielonej np. znakiem drogowym. Nie wyjaśniły też, z jakich względów (prawnych, konstrukcyjnych) tenże znak musi pozostać na słupku pionowym i nie jest możliwe umieszczenie go np. na wysięgniku przytwierdzonym do budynku lub w inny sposób.
Według Sądu już tylko te wskazane wyżej okoliczności powodują uchylenie zaskarżonej decyzji celem jednoznacznego wyjaśnienia powstałej sytuacji. Ponowne wnikliwe rozpatrzenie sprawy jest tym bardziej konieczne wobec udzielenia zezwolenia na prowadzenie ogródków gastronomicznych innym lokalom działającym w pobliżu lokalu A Sąd, w oparciu o akta i zawarty w nich materiał zdjęciowy, przyznał rację skarżącym, że obecna sytuacja skarżących w stosunku do sytuacji właścicieli innych pobliskich lokali może budzić sprzeciw i podważać zaufanie do działań organów administracji.
Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę jako uzasadnioną i na mocy art. w związku z art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. orzekł - jak w wyroku.