III SA/Kr 1195/22

III SA/Kr 1195/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-12-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II GSK 1867/23 - Postanowienie NSA z 2026-01-14
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2069
Art. 34  ust. 2  w zw. z art. 33  ust. 1
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi małoletniej E. W. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego - ojca Ł. W. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2021 r. w przedmiocie objęcia kwarantanną oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 listopada 2021 r. małoletnia E. W. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego ojca Ł. W., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie (PPIS) o objęciu małoletniej skarżącej kwarantanną, o jakiej ojciec dziecka dowiedział się w dniu 19 listopada 2021 r. z informacji zamieszczonej w systemie Librus przez Szkołę Podstawową nr [...] w K.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności o objęciu kwarantanną oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Zaskarżonej czynności zarzucono:
- rażącą sprzeczność czynności z prawem, tj. przepisami art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2069, z późn. zm., dalej u.z.z., ustawa), które wymagają dla objęcia danej osoby kwarantanną wydania decyzji administracyjnej - przez brak wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kwarantanny,
- naruszenie art. 32 ww. ustawy poprzez brak jakiegokolwiek zweryfikowania uzyskanych informacji i wykonania własnej, merytorycznej oceny zaistniałej sytuacji, w ramach obowiązkowego w takim przypadku dochodzenia epidemiologicznego, czego wymaga ten przepis,
- objęcie kwarantanną mimo braku posiadania przez organ skonkretyzowanych i wiarygodnych danych o kontakcie skarżącej z osobą podejrzaną o zachorowanie/zakażenie na SARS-CoV-2, czasie i miejscu tego kontaktu, prawdopodobieństwie zakażenia oraz wiarygodności rozpoznania zakażenia wirusem SARS-CoV-2.
W skardze podniesiono, że kwarantannę nałożono niezgodnie z obowiązującą ustawą o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, gdyż na podstawie przepisu rozporządzenia Rady Ministrów, wydanego bez należytego umocowania w delegacji ustawowej oraz z jej przekroczeniem, w części, w jakiej ten przepis wyłączył formę decyzji administracyjnej, co do nałożenia kwarantanny.
W ocenie skarżącej, okoliczność ta powoduje, że nałożona kwarantanna jest nielegalna, a Sąd powinien stwierdzić dokonanie tej czynności z naruszeniem prawa, analogicznie jak w przypadku orzecznictwa dotyczącego kwarantann dla osób przekraczających granicę państwową.
Zdaniem autora skargi, przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii jest sprzeczny z przepisami ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku, Kodeksem postępowania administracyjnego oraz Konstytucją RP i został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowych. Z powodu niewydania decyzji administracyjnej w sprawie nałożenia kwarantanny na skarżącą, doszło do naruszenia prawa, bowiem pozbawiono stronę możliwości poddania kontroli instancyjnej zasadności tego środka. Nakładanie na osoby zdrowe kwarantanny jest zdaniem skarżącej jednoznaczne z "pozbawieniem wolności". Organ nie ustalił czy małoletnia miała jakikolwiek istotny epidemiologicznie, co do czasu i okoliczności, kontakt z osobą podejrzaną o zakażenie, czy też zachorowanie na SARS-CoV-2, co sprawia, że kwarantanna była efektem arbitralnego działania organu, który nie dokonał analizy wybranego środka.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie wskazał, że wbrew zarzutom skargi, przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne. Po otrzymaniu pozytywnego wyniku testu, PPIS w Krakowie ustalił, że osobą zakażoną był uczeń klasy [...] ww. szkoły. Z uwagi na konieczność szybkiego działania, upoważniony przedstawiciel PPIS w Krakowie (pracownik PSSE w Krakowie), skontaktował się z dyrektorem szkoły, ustalił ostatni dzień pobytu w szkole osoby zakażonej, a następnie wystąpił do szkoły o przesłanie do PPIS w Krakowie danych uczniów i personelu z kontaktu z osobą zakażoną. W przesłanej informacji przedstawiciel PPIS w Krakowie wskazał, że potwierdzony przypadek Covid-19 dotyczy ucznia klasy [...] ww. szkoły.
Za pośrednictwem Systemu Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej (SEPIS), który został określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 października 2014 r. w sprawie systemów wymiany informacji w zakresie dotyczącym zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 226) w związku z artykułem 8a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 195, z późn. zm.), otrzymano listę osób z kontaktu z zakażonym dzieckiem. Wśród zgłoszonych osób wymieniona była małoletnia skarżąca.
W ten sposób pozyskano informację o osobach ze styczności z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2. Przy czym, jak organ podkreślił, zakres żądanych danych nie nosi cech dowolności, lecz wynika z przepisu art. 32a ustawy.
W informacji przesłanej do szkoły, wskazana została data ostatniej styczności z osobą zakażoną, tj. dzień 17 listopada 2021 r. W skardze nie wskazano by małoletnia w tym dniu i/lub dniach poprzedzających nie uczęszczała do szkoły. Absencja skarżącej w szkole, stanowiłaby podstawę do nienakładania na nią kwarantanny.
Organ nadmienił, że małoletnia skarżąca, w systemie EWP posiada status osoby niezaszczepionej, dlatego po wykazaniu jej na liście przekazanej przez dyrektora szkoły, objęta została kwarantanną.
Mając na uwadze, że datą ostatniej styczności małoletniej skarżącej w szkole z osobą zakażoną, co ustalono w toku dochodzenia epidemiologicznego, był dzień 17 listopada 2021 r. skarżąca została objęta kwarantanną od dnia 19 do 27 listopada 2021 r. Wyjątkiem od tej zasady są osoby będące ozdrowieńcami oraz osoby zaszczepione przeciwko COVID-19.
Organ podniósł, że jego działania były w pełni zgodne i oparte na przepisach art. 32 i 32a ustawy, których celem jest zapobieganie szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. W przypadku uzyskania danych o podejrzeniach lub przypadkach zakażeń, zachorowań lub zgonów z powodu choroby zakaźnej, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, kierując się opartą na wiedzy medycznej własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz wytycznymi państwowego inspektora sanitarnego wyższego stopnia, niezwłocznie weryfikuje uzyskane informacje, przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne, a następnie, w razie potrzeby, podejmuje czynności mające na celu zapobieganie oraz zwalczanie szerzenia się zakażeń i zachorowań na tę chorobę zakaźną. Dane i informacje, o których mowa wyżej uzyskuje się na podstawie m.in. zgłoszeń, danych i informacji pochodzących z innych źródeł, w szczególności dotyczących ognisk epidemicznych zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną.
W dalszej kolejności organ wskazał, że przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r., stanowi, że w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołana wirusem SARS-CoV-2, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym EWP, decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się.
PPIS w Krakowie orzekając o kwarantannie, nie wydał decyzji. O tym, że "informacja o objęciu osoby kwarantanną" nie jest formalnie decyzją administracyjną świadczy dodatkowo § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Stanowi on, że informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Informacja taka jest czynnością materialno-techniczną.
W odniesieniu do zarzutów natury konstytucyjnej odnoszących się do przywołanego powyżej rozporządzenia, PPIS w Krakowie wskazał, że jako organ administracji nie jest uprawniony w ramach procesu stosowania prawa do badania zgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją RP. Nie może również odmówić zastosowania rozporządzenia, lecz zobligowany jest do stosowania jego przepisów.
Zdaniem organu na uznanie nie zasługuje również zarzut pozbawienia skarżącej prawa do kontroli instancyjnej i sądowej rozstrzygnięcia organu o nałożeniu kwarantanny poprzez nadanie czynności objęcia kwarantanną charakteru czynności materialno-technicznej, a nie decyzji administracyjnej. Czynność ta podlega kontroli sądu administracyjnego - mogła bowiem zostać zaskarżona do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), co też skarżąca uczyniła.
W pismach procesowych z dnia 7 i 13 grudnia 2022 r. skarżąca podniosła, że pogląd, iż art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń (...) wymagał i wymaga wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kwarantanny został potwierdzony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyroku sygn. II GSK 793/21, czy też w postanowieniu sygn. II GSK 1447/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ poddanie skarżącej obowiązkowi kwarantanny miało miejsce na podstawie i w granicach prawa.
Jak wynika z akt sprawy, dane o kwarantannie skarżącej zostały umieszczone w systemie EWP - kwarantanna trwała od 19 do 27 listopada 2021 r
W ocenie Sądu niezasadny był podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 34 ust. 2 ustawy. Powołany przepis w ust. 1 stanowi, że w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Należy również mieć na uwadze treść art. 33 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1 ustawy. Wśród obowiązków, o których mowa w powołanym przepisie, została wymieniona zarówno kwarantanna, jak i izolacja oraz izolacja w warunkach domowych.
"W sytuacji pandemii podstawowymi wartościami podlegającymi ochronie jest życie i zdrowie poszczególnych osób, a w konsekwencji zdrowie publiczne. Przed tymi wartościami muszą ustąpić inne, zwłaszcza te, które mają charakter formalny i wiążą się z prowadzeniem postępowania, w którym może być nałożona kwarantanna. (...) w przypadku nakładania obowiązku odbycia kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 u.z.z. ma miejsce sytuacja szczególna, która znajduje odzwierciedlenie w szczególnej regulacji prawnej, ograniczającej liczne prawa procesowe stron takiego postępowania. (...) w konkretnych sytuacjach, czy nawet niektórych regulacjach, jak chociażby w u.z.z. interes społeczny, jakim jest zdrowie publiczne, jest wartością wyższą niż interes obywatela. (...) na gruncie dochodzenia epidemiologicznego każde działanie organu nie cierpi zwłoki ze względu na ochronę życia lub zdrowia ludzkiego. (...) w niektórych sytuacjach obowiązek ten będzie mógł być zmaterializowany w inny sposób niż wydanie decyzji, na co wskazuje treść art. 35 ust. 1 u.z.z. (...) Jeżeli choroba zakaźna charakteryzuje się dużym dynamizmem i łatwą przenoszalnością, to już te właściwości przesądzają, że jakikolwiek rodzaj kontaktu musi skutkować kwarantanną" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2021 r., sygn. II GSK 793/21, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec powyższego nieokreślenie podjętego przez organ działania jako decyzji administracyjnej, pozostaje bez istotnego znaczenia dla oceny jego legalności, nawet gdyby przyjąć, że w niniejszym przypadku nie może znaleźć zastosowania § 5 rozporządzenia z dnia 6 maja 2021 r., zgodnie z którym, w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się (ust. 1). Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon (ust. 2). Zdaniem Sądu powyższa regulacja znajduje w niniejszej sprawie zastosowanie.
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, jej przepisy stosuje się do zakażeń i chorób zakaźnych, których wykaz jest określony w załączniku do ustawy oraz biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te zakażenia i choroby. W załączniku, o jakim mowa w art. 3 ust. 1, nie ma wprawdzie wymienionej choroby wywołanej wirusem SARS-CoV-2, jednak zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 325), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy, zakażenie tym wirusem zostaje objęte przepisami ustawy. W konsekwencji, wszystkie regulacje omawianej ustawy stosuje się również w przypadku zakażenia wirusem SARS-CoV-2.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Z dniem 1 kwietnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 567) wprowadzono do art. 33 ust. 3a, w myśl którego decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób:
1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie;
2) nie wymagają uzasadnienia;
3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.
Rozporządzenie z dnia 6 maja 2021 r. zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46a oraz art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest brzmienie art. 46a pkt 2 oraz art. 46b pkt 5 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów, rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b, mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei art. 46b pkt 5 przewiduje, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie.
Wydając decyzję w trybie art. 33 ust. 1 ustawy, właściwy organ może, ale nie musi, nałożyć jeden z obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1. Wydanie decyzji ma w tym przypadku charakter konstytutywny, a więc kreuje określone obowiązki wobec podmiotu, do którego decyzja jest skierowana. O tym, czy i który obowiązek, o jakim mowa w art. 5 ust. 1, zostaje nałożony, decyduje w formie władczego rozstrzygnięcia państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny.
Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że nałożenie obowiązku izolacji czy też kwarantanny stanowi jedną z form ograniczenia chronionej konstytucyjnie wolności przemieszczania się obywateli, o jakiej mowa w art. 52 Konstytucji RP. W związku z tym może być wprowadzony do porządku prawnego wyłącznie w drodze ustawy, przy uwzględnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r., sygn. II GSK 663/21, opubl. w CBOSA).
W ocenie Sądu, sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie nie narusza standardów konstytucyjnych. Obowiązek kwarantanny czy też izolacji dla osób, które miały kontakt z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2, wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 2 ustawy, a nie z rozporządzenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r., sygn. II GSK 663/21, opubl. w CBOSA). W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "z treści art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wynika bowiem jednoznacznie, że stanowi on o obowiązku kwarantanny dla osób zdrowych, które pozostawały w styczności z osobami chorymi na choroby zakaźne, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od ostatniego dnia styczności. Na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi Minister Zdrowia wydał rozporządzenie w sprawie wykazu chorób powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz okresu obowiązkowej kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, w którym wymienił COVID-19 wśród chorób powodujących powstanie obowiązku czternastodniowej kwarantanny". Natomiast brak formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 ustawy, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowego obowiązku kwarantanny - co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny czy też izolacji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. III SA/Kr 30/22, opubl. w CBOSA).
W orzecznictwie sądów administracyjnych procesowa forma objęcia izolacją czy kwarantanną osoby poprzez podjęcie przez właściwy organ czynności materialno-technicznej polegającej na umieszczeniu stosownej informacji w systemie teleinformatycznym, nie jest kwestionowana. Sądy kwestionowały natomiast skierowanie na kwarantannę osób przekraczających granicę Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na to, czy były one zakażone, bądź miały styczność z osobą zakażoną (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. IV SA/Wr 284/20, w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 października 2020 r., sygn. II SA/Go 241/20, opubl. w CBOSA). Ze wskazanych wyżej regulacji wynika, że objęcie obowiązkową kwarantanną stanowi czynność materialno-techniczną, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność ta podjęta zostaje bowiem w sprawie indywidualnej i dotyczy obowiązku wynikającego z przepisu prawa, w tym konkretnym przypadku z art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, przy czym tego rodzaju czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Podkreślenia wymaga przy tym że, jak wynika z przedstawionej wyżej argumentacji dotyczącej obowiązujących w tym zakresie w dacie podjęcia zaskarżonej czynności przepisów prawa, wydanie decyzji administracyjnej nie było w omawianym przypadku wymagane (§ 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 maja 2021 r.), przy czym, jak wskazuje treść skargi, fakt dotarcia do ojca skarżącej wiadomości o objęciu skarżącej kwarantanną, nie jest kwestionowany.
Wobec powyższych okoliczności zaskarżoną czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie należało uznać za odpowiadającą prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.