III SA/Kr 286/23

III SA/Kr 286/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Hanna Knysiak-Sudyka /sprawozdawca/
Marta Kisielowska
Renata Czeluśniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Lasy
Ewidencja gruntów
Sygn. powiązane
I OSK 698/24 - Wyrok NSA z 2025-12-08
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d, art. 24 ust. 2b ,
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1275
art. 3
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1390
§ 10
Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. w K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 2 grudnia 2022 roku znak IG-II.7513.10.2022.UK w przedmiocie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów oddala skargę.
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 2 grudnia 2022 r., znak IG-II.7513.10.2022.UK, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a."), art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.g.k."), po rozpatrzeniu odwołania Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 września 2022 r. nr 88/2022, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Opisaną wyżej decyzją Prezydent Miasta Krakowa, na podstawie art. 2 pkt 8, art. 7d pkt 1 lit. a tiret trzecie, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 3, art. 24 ust. 2b pkt 2 p.g.k., § 3, § 5 ust. 1, § 8 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1246), § 2 pkt 7, § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), w ramach opracowania aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla obrębu [...] jednostka ewidencyjna Kraków-K., określił użytek gruntowy, dla którego ustalił klasę zgodnie z poniższym wykazem zmian danych ewidencyjnych dla działki 2 o pow. 0.4748 ha z RIVa o pow. 0.4748 ha na Lslll o pow. 0.4748 ha.
Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa złożyła Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie (AGH), wnosząc o uchylenie decyzji i wskazując, że wykazany w działce nr 2 użytek gruntowy nigdy nie stanowił i nie stanowi lasu, o jakim mowa w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2022 r. poz. 672). Odwołująca wskazała, że nigdy na działce nr 2 AGH nie prowadziła gospodarki leśnej, albowiem w momencie kupna tej nieruchomości od Akademii Rolniczej ponad dwadzieścia lat temu jej przeznaczenie było rolnicze i jak dotąd nie uległo zmianie, a organ nie przedstawił żadnych przesłanek wskazujących na spełnienie tego warunku. Ponadto AGH podniosła, że brak podstawy prawnej do wydania skarżonej decyzji z urzędu, tj. bez wniosku w właściciela działki w tej materii.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej także: Małopolski WINGiK, Inspektor) uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie stwierdził, że postępowanie administracyjne dotyczące użytku gruntowego i jego klasy bonitacyjnej wykazanego w działce nr 2 prowadzone było z urzędu, a zostało wszczęte 21 listopada 2000 r. w związku z wnioskiem współwłaścicieli działki nr 1 o zmianę klasyfikacji gruntu w działce nr 1, w którym wskazano, że na mapie ewidencyjnej działka sąsiednia nr 2, na której jest las, oznaczona jest jako rolnicza. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 16 września 2002 r. orzekł w trybie art. 155 k.p.a. o zmianie decyzji zatwierdzającej klasyfikację gruntów dla obrębu [...] jednostka ewidencyjna Kraków ewidencyjna Kraków-K. z 1976 r. w części dotyczącej ustalenia granic użytków i klas gruntów na działce nr 1 oraz na działce nr 2 (zmiana z RIVa - grunty orne o pow. 0,4748 ha na Lslll - lasy o pow. 0,4748 ha). Po rozpatrzeniu wniosku AGH, Małopolski WINGiK decyzją z dnia 31 sierpnia 2020 r., stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 września 2002 r. zarzucając m. in., że "(...) postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. nie może służyć do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, lecz powinno polegać na weryfikacji ostatecznej decyzji pod kątem przesłanek wskazanych w tym przepisie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organ nie wykonał takiej analizy, lecz przeprowadził postępowanie merytoryczne, zlecając sporządzenie operatu pomiarowego ponownej gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działek nr 1 i nr 2. Tym samym dokonał w istocie zwykłej aktualizacji danych ewidencyjnych, co biorąc pod uwagę tryb postępowania również stanowi rażące naruszenie art. 155 k.p.a. Jedynie na marginesie powyższych rozważań należy dodać, że wnioskodawcy - co wynika z akt sprawy - nie żądali wszczęcia postępowania i wydania decyzji w trybie art. 155 k.p.a., a jedynie zwrócili się o weryfikację ustalonych na ich działce użytków gruntowych. Wybór nieadekwatnego trybu postępowania wynika zatem z samodzielnej decyzji organu ewidencyjnego". W wyniku stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 września 2002 r., 27 maja 2021 r. przywrócono w ewidencji gruntów i budynków w obu działkach stan poprzedni. Oznacza to, że w działce nr 2 przywrócono użytek gruntowy "RIVa" - grunty orne. Jednakże organ l instancji, w celu ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków stanu zgodnego ze stanem faktycznym, a potwierdzonym sporządzonym w toku postępowania operatem, wpisanym do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 2 września 2002 r. pod numerem KERG [...] orzekł decyzją z dnia 14 września 2022 r. o aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działki nr 2 ujawniając użytek gruntowy "Lslll" - las.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu l instancji, że analiza akt sprawy zainicjowanej przez współwłaścicieli działki sąsiedniej nr 1 potwierdziła błędnie wykazane w działkach nr 1 i nr 2 użytki gruntowe na mapie klasyfikacyjnej oraz mapie ewidencyjnej. Powyższe zostało stwierdzone podczas wizji terenowej przeprowadzonej przez organ l instancji w dniu 14 grudnia 2000 r., w wyniku której stwierdzono, "że las znajduje się na działce nr 2, a nie jak ujawniono w operacie ewidencji gruntów na działce nr 1 i zwrócono się do Krakowskiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych o sprawdzenie zgodności mapy ewidencyjnej z mapą klasyfikacyjną".
Przeprowadzona przez klasyfikatora gruntów gleboznawcza klasyfikacja gruntów potwierdziła powyższe ustalenia organu. Zgodnie z operatem wpisanym do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2 września 2002 r. pod numerem KERG [...] zaktualizowano w działce nr 2 użytek gruntowy i jego klasę, tj. w miejsce "RIVa" ujawniono "Lslll". Z protokołu z 28 czerwca 2002 r. zawartego w operacie wynika, że "w trakcie sporządzania klasyfikacji gruntów obrębu [...] K. kontur leśny błędnie wyznaczono na działce ewidencyjnej nr 1. W związku z tym zasięg konturu Ls należało zweryfikować jak na załączonym wyrysie mapy ewidencji gruntów. Zgodnie ze stwierdzonym profilem glebowym ustalono klasę bonitacyjną na Lslll-c". Z opisu odkrywki glebowej wynika, iż na działce znajduje się "siedlisko: lasu świeżego", z "rodzajem drzewostanu i poszycia: jesion, grab, kruszyna, trzmielina". Powyższy operat potwierdził odmienny stan faktyczny na gruncie w działkach nr 2 i nr 1.
Inspektor wyjaśnił, że organ l instancji trafnie wykorzystał materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, jednocześnie potwierdzający, że stan faktyczny na gruncie nie uległ zmianie. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że "w ocenie organu stan zagospodarowania działki nr 2 położonej w obrębie [...] jednostka ewidencyjna Kraków-K. nie uległ zmianie". Na dowód powyższego przedłożył wydruk z Systemu Informacji Przestrzennej GEO-INFO wraz z ortofotomapą z 2019 r., sporządzony 30 maja 2022 r., które zdaniem organu odwoławczego potwierdzają, że grunt ten porośnięty jest drzewami o zwartym nasadzeniu. Stąd też za bezzasadny Małopolski WINGiK uznał zarzut odwołania, zgodnie z którym w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących aktualny stan działki nr 2. Według organu już stan faktyczny wynikający z operatu [...], potwierdzony aktualnymi wydrukami z GEO-INFO obrazującymi wieloletnie zadrzewienie działki nr 2 - wykluczał ujawnienie w działce użytków gruntowych - gruntów rolnych.
Odnosząc się z kolei do twierdzenia, że nr 2 użytek gruntowy nigdy nie stanowił i nie stanowi lasu, o jakim mowa w ustawie o lasach, gdyż w jej rozumieniu lasem jest grunt spełniający łącznie dwa warunki: po pierwsze o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony oraz po drugie przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków, natomiast AGH nigdy na działce nr 2 nie prowadziła gospodarki leśnej, organ odwoławczy powołał się na interpretację pojęcia "las" wyrażonego przez SN w wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r. IV CSK 353/08, zgodnie z którą w świetle art. 3 pkt 1 o lasach "za las należy uznać także grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi), drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b i c tej ustawy (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków)", a także korespondujące, najnowsze orzecznictwo NSA w tym zakresie. W konsekwencji Małopolski WINGiK uznał za niezasadny zarzut AGH, że organ nie przedstawił żadnych przesłanek lub twierdzeń wskazujących na spełnienie tego warunku tj. przeznaczenia do produkcji leśnej.
Również za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący braku podstawy prawnej do wydania skarżonej decyzji z urzędu. Jako podstawę takiego działania Inspektor wskazał art. 20 i art. 24 p.g.k.
Skargę na decyzję Małopolskiego WINGiK wniosła Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie, zaskarżając tę decyzję w całości.
Decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo:
- niewyjaśniania stanu faktycznego sprawy w toku postępowania administracyjnego (np. brak ustaleń co do istnienia runa leśnego na działce nr 2);
- błędnego ustalenia istotnego dla sprawy stanu faktycznego (np. co do prawidłowego i skutecznego przejęcia do zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu z 2002 r.);
2) art. 8, art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 w zw. z art. 86 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu sprawy, nierozpatrzenie i nieprzeprowadzenie zawnioskowanych dowodów oraz błędne ustalenia faktyczne, a także brak odniesienia się do zarzutów AGH zawartych w odwołaniu;
3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia decyzji organu I instancji;
4) art. 3 ustawy o lasach poprzez błędną wykładnię oraz niedokonanie wykładni systemowej tego przepisu, w tym w zakresie objętym punktem 6 i 10 zał. nr 1 do rozporządzenia z 2021 r.;
5) art. 3 ustawy o lasach poprzez błędną wykładnię wskazującą, że lasem jest grunt pozbawiony runa leśnego (jak w naszym przypadku: patrz strona 4 operatu z 2002 r.);
6) § 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z 4 czerwca 1956 r. poprzez przyjęcie do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2 września 2002 r. pod numerem KERG [...] operatu będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, mimo braku prawomocnego orzeczenia (decyzji) w sprawie klasyfikacji lub zmiany klasyfikacji gruntów dotyczącego tego operatu oraz wbrew decyzji zatwierdzającej klasyfikację gruntów, zgodnie z którą działka nr 2 miała ustaloną klasyfikację jako użytek - RIVa;
7) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji gruntów z 4 czerwca 1956 r. poprzez przyjęcie, że opracowany na jej podstawie operat znajdujący się w zasobach geodezyjnych i kartograficznych pod numerem KERG [...] może być podstawą do zmiany w ewidencji użytku, a nie tylko klasy gruntu.
W świetle przedstawionych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Małopolskiego WINGiK i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, które uzasadniałoby jej uchylenie.
W pierwszej kolejności należy przytoczyć ramy materialnoprawne, w których została wydana zaskarżona decyzja. To one bowiem wyznaczały zakres niezbędnych i koniecznych okoliczności podlegających ustaleniu w ramach prowadzonego postępowania dowodowego.
Zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d p.g.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z wykrycia błędnych informacji. Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej – tam gdzie przewiduje to ustawa w art. 24 ust. 2b p.g.k. Dalej, stosownie do § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 1 rozporządzenia. Zgodnie zaś z tym załącznikiem, do lasów zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2021 r. poz. 1275), tj. grunt
1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:
a) przeznaczony do produkcji leśnej lub
b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
c) wpisany do rejestru zabytków;
2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne (art. 3 ustawy o lasach).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarzuciła zarówno błędną wykładnię pojęcia las, przyjętą przez Wojewódzkiego Inspektora, jak i zastosowanie tego pojęcia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił wykładnię pojęcia las przyjętą przez organ odwoławczy, a wyrażoną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt IV CSK 353/08, zgodnie z którą w świetle art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach, za las należy także uznać grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi), drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b i c (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków). Dodatkowe kryteria dotyczą gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej.
Jak przyznał sam Sąd Najwyższy, "wykładnia gramatyczna omawianego przepisu nie prowadzi do jednoznacznych wniosków, aczkolwiek przyjęcia poglądu, że lasem jest tylko grunt o zwartej powierzchni co najmniej 10 arów, pokryty roślinnością leśną, o ile spełnia jedno z kryteriów wymienionych przed literami a, b lub c prowadzi a contrario do wniosku, że nie byłaby lasem np. nieruchomość o obszarze 10 ha, pokryta roślinnością leśną, krzewami oraz runem leśnym, jeśli nie byłaby przeznaczona do produkcji leśnej, nie stanowiłaby rezerwatu przyrody lub nie byłaby wpisana do rejestru zabytków. Taki wniosek byłby trudny do zaakceptowania (...)".
WSA wykładnię tę podzielił i przyjął za swoją.
Trafności tego rozumienia nie kwestionuje skutecznie powołany przez skarżącą pkt 6 zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z nim, Grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych - Lzr to grunty, będące enklawami lub półenklawami użytków rolnych, na których znajdują się śródpolne skupiska drzew i krzewów lub tylko drzew, w wieku powyżej 10 lat, niezaliczone do lasów lub sadów. Zdaniem skarżącego, przy przyjęciu prawidłowości wykładni zaprezentowanej i przyjętej przez organ, nie sposób byłoby uznać enklaw lub półenklaw użytków rolnych "na których znajdują się skupiska drzew i krzewów, albowiem uznano by je za lasy (...), skoro pomimo nieprzeznaczenia ich do produkcji rolnej znajduje się na nich roślinność leśna (...)". Takie rozumowanie jest nieprawidłowe, z uwagi na wyartykułowany na końcu omawianego przepisu warunek niezaliczenia do kategorii lasów lub sadów. Nie można zatem mówić o braku spójności w wykładni zaprezentowanej w sprawie.
AGH w swojej skardze zarzuciła również, że organ przyjął, że lasem jest grunt pozbawiony runa leśnego. Tymczasem takiego stanowiska organ w ogóle nie wyraził.
Dalej, jeżeli zatem przyjąć, że las stanowi grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) drzewami i krzewami oraz runem leśnym, to w tym zakresie organ dokonujący aktualizacji gleboznawczej powinien prowadzić postępowanie dowodowe.
Wbrew twierdzeniom skargi, organy wydając zaskarżoną decyzję oparły się nie tylko na operacie wpisanym do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2 września 2002 r., pod numerem KERG [...], ale również na przeprowadzonej przez organ I instancji 14 grudnia 2000 r. wizji terenowej, w wyniku której stwierdzono, że na działce nr 2 znajduje się las. Przeprowadzona 28 czerwca 2002 r. przez klasyfikatora gruntów S. C. klasyfikacja gruntów potwierdziła te ustalenia (patrz: protokół ze sporządzania klasyfikacji gruntów obrębu [...]-K. spisany przez S. C. w obecności przedstawiciela AGH I. J., w którym stwierdzono: "siedlisko: lasu świeżego", z "rodzajem drzewostanu i poszycia: jesion, grab, kruszyna, trzmielina"). Ponadto organ I instancji wziął pod uwagę wydruk z Systemu Informacji Przestrzennej GEO-INFO wraz z ortofotomapą sporządzony 30 maja 2022 r. potwierdzający, że grunt porośnięty jest drzewami o zwartym nasadzeniu.
W ocenie Sądu organy obydwu instancji prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, a w konsekwencji zasadnie uznały, że dla spornej działki 2 określono użytek gruntowy "Ls" las. Wobec treści skargi należy zwrócić uwagę, że Akademia nie przedstawiła żadnych środków dowodowych podważających wprost przyjęte w sprawie ustalenia faktyczne. Przyjętym ustaleniom nie można bowiem skutecznie przeciwstawić niczym niepopartych twierdzeń o braku runa leśnego na działce 2, czy powoływać się na materiał dowodowy zebrany w sprawie zakończonej wydaniem decyzji w 1976 roku, czyli niemal pół wieku temu.
Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dotyczącego opisanego wyżej operatu i zasadności przyjęcia go do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2 września 2002 r., Sąd stwierdza, że przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidują kontroli legalności trybu przyjęcia materiałów do zasobu. Dokonanie czynności materialno-technicznej tj. przyjęcia prac geodezyjnych do zasobu, zamyka drogę do późniejszej weryfikacji przez służby geodezyjne trybu ich przyjęcia do zasobu. Oznacza to, że skarżący nie był uprawniony do żądania kontroli operatu w zakresie trybu przyjęcia go do zasobu (tak też NSA w postanowieniu z 14 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 425/19).
Należy też podnieść, że strona skarżąca zarzuciła, że Wojewódzki Inspektor nie odniósł się do zarzutów odwołania oraz zawartych w nim wniosków dowodowych, naruszając tym samym m.in. art. 78 § 1 w zw. z art. 86 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. Akademia nie sprecyzowała przy tym, ani do jakich zarzutów Wojewódzki Inspektor nie ustosunkował się, ani też jakie wnioski dowodowe zostały przez organ zignorowane i na jakie okoliczności i czemu miałoby służyć przesłuchanie strony na podstawie art. 86 k.p.a. Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania w przedmiocie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów na spornej działce.
Biorąc pod uwagę powyższe, WSA w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2023 r. poz. 259), orzekł jak w sentencji.