III SA/Kr 249/21

III SA/Kr 249/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna
Janusz Kasprzycki /sprawozdawca/
Renata Czeluśniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
Art. 134, art. 7, 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. R., B. R., J. S., K. M., J. K., K.S., A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 grudnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym przez J. R., B. R., J. S., K. M., J. K., K. S., A. S. postanowieniem z dnia 14 grudnia 2020 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), po rozpoznaniu odwołania J. R., B. R., J. K., K. S., A. S. i J. S. od pisma Starosty z dnia [...] 2020 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził niedopuszczalność odwołania.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego.
W dniu 6 sierpnia 2020 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego pismo z dnia 30 lipca 2020 r. z którego treści wynika, że dotyczy wniosku o skorygowanie niezgodności i przywrócenie dróg dojazdowych, w którym to J. R., B. R., J. S., J. K., J. Ć., K. S. i A. S. zwrócili się do Starosty z informacją, że pismo z Kierownika Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru z dnia 23 lipca 2020 r. nie odpowiada, nie wyjaśnia i nie zajmuje stanowiska wobec spraw i pytań podnoszonych we wcześniejszych wystąpieniach/wnioskach dotyczących nieruchomości oznaczonych jako dz. ew. nr: [...], [...], [...] i [...].
W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 27 sierpnia 2020 r., znak: [...], organ wyjaśnił, że w związku z ww. pismem z dna 30 lipca 2020 r. zobowiązano M. K. reprezentującego firmę GEOMAP do przeprowadzenia ustalenia na gruncie granic nieruchomości odpowiadającym p.gr. [...] i [...] położonych w Z. Pismo to zostało również skierowane do ww. skarżących. W piśmie tym zakreślono również termin załatwienia sprawy na dzień 22 września 2020 r. wskazano, że wykonawca prac geodezyjnych zobowiązany jest do wyodrębnienia działek odpowiadających parcelom p.gr. [...] i [...] oraz do opisu przedmiotowych granic. Opis (w tym fotografie) może zawierać ewentualnie istniejące szczegóły terenowe uniemożliwiające swobodny przejazd po wyodrębnionych działkach. Po przedłożeniu przez GEOMAP operatu technicznego w zakresie ustalenia przedmiotowych granic, starosta wprowadzi zmiany do bazy danych (ewidencji gruntów i budnków) jeżeli takie zostaną wykazane w wykazie zmian danych ewidencyjnych oraz zawiadomi o nich uporczywie skarżących jeżeli oni sami są zainteresowanymi uczestnikami, wykazanymi w wykazie zmian danych ewidencyjnych.
Ponadto poinformowano, że Gmina podjęła wstępne czynności zmierzające do wydania przez Wojewodę decyzji mającej charakter jedynie deklaratoryjny stwierdzającej, że działki nr [...], [...] (odp. p.gr. [...] i [...]) stały się własnością Gminy z dniem 27 maja 1990 r., na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W związku z tym sprawy dot. podjęcia czynności związanych z ewentualnym udrożnieniem przejazdu przez dawne p.gr. [...] i [...] należą do właściwości właściciela nieruchomości tj. Gminy. Poinformowano również, że po sporządzeniu dokumentacji geodezyjnej przez GEOMAP kopie dokumentacji zostaną przekazane do Wydziału Gospodami Mieniem celem wypowiedzenia się w sprawie regulacji ww. parcel.
Nadmieniono, że do Starosty nie należą zadania związane z zapewnieniem wszystkim nieruchomościom dostępu do dróg publicznych. Jeżeli nieruchomości skarżących nie posiadają dostępu do dróg publicznych (a tak wynika z treści pisma z dnia 30 lipca 2020 r.) to można zwrócić się do właścicieli nieruchomości sąsiednich o ustanowienie służebności np. przechodu i przejazdu lub do właściwego Sądu Rejonowego o ustanowienie drogi koniecznej. Działki nr [...], [...] i [...] położone w Z stanowią własność prywatną zapisaną w księgach wieczystych. Dlatego należy zwrócić się z prośbą do tych właścicieli o ustanowienie na ich nieruchomościach służebności dojazdu lub wystąpić do właściwego Sądu Rejonowego o ustanowienie drogi koniecznej.
W odwołaniu z dnia 14 września 2020 r. od pisma z dnia 27 sierpnia 2020 r., znak: [...], J. R., B. R., J. K., K. S., A. S. i J. S. wskazali m.in.: że (...) wystąpienia z grudnia 2019 r. do Starosty i cała późniejsza korespondencja stanowiły wszczęcie nowego postępowania administracyjnego, zgodnie z regułą przepisu art. 61 i następnych k.p.a. Starosta nie wydał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. Należy więc przyjąć, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte z dniem 2 grudnia 2019 r., zgodnie z regułą art. 61 § 3 (...) Decyzja (pismo) Starosty z dnia [...] 2020 r. w żadnym zakresie nadal nie odpowiada i nie wyjaśnia spraw jak wyżej. W decyzji (piśmie) wspomina się, że działki o nr [...] i [...] oraz [...] są działkami prywatnymi i kieruje się strony na drogę ew. postępowania sądowego. Decyzja (pismo) nie mówi jednak nic jak i dlaczego powyższe działki, tworzące drogi dojazdowe od drogi publicznej [...] do pól o nr [...], [...], będącymi własnością Skarbu Państwa stały się działkami prywatnymi? Których niby właściciele bezprawnie blokują dojazd do naszych pól. Dlaczego powyższe działki Skarbu Państwa nie stały się własnością Gminy M na podstawie tzw. ustawy komunalizacyjnej? (...) Nadto ww. decyzja (pismo) z dnia 27 sierpnia 2020 r., wprowadza w błąd twierdząc, że w stosunku do działek nr [...] i [...] prawa własności wykonuje Gmina M, przygotowująca aktualnie dokumentację do decyzji komunalizacyjnej. (...) Starosta informuje jedynie, że Gmina M jest na etapie przygotowania stosownej dokumentacji niezbędnej do wydania takie decyzji. W tym stanie sprawy Starosta wykonujący funkcje właścicielskie w imieniu Skarbu Państwa w stosunku do wymienionych wyżej działek ([...], [...] na całej swej długości oraz [...]) stanowiących drogi dojazdowe do naszych pól oraz do drogi publicznej nr [...], zgodnie z art. 11 cyt. ustawy o gospodarce nieruchomościami, ma obowiązek zapewnić nam swobodny i nieutrudniony dojazd od drogi publicznej do posiadanych nieruchomości. A nie bezpodstawnie "przerzucać" odpowiedzialność i obowiązki na nas i/lub Gminę (...).
Opisanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geograficznego i Kartograficznego stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma z dnia 27 sierpnia 2020 r., znak: [...].
W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geograficznego i Kartograficznego wyjaśnił, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy stronie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Organ odwoławczy orzeka o niedopuszczalności odwołania (zażalenia), w formie postanowienia, jeżeli zaskarżona została czynność organu administracji publicznej, która nie jest aktem administracyjnym. Na gruncie niniejszej sprawy zachodzi zatem konieczność ustalenia charakteru pisma Starosty z [...] 2020 r. znak: [...], na które zostało wniesione odwołanie.
Elementy decyzji administracyjnej (postanowienia administracyjnego) określono w art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, decyzja (postanowienie) powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja (postanowienie), w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu lub skargi.
Decyzja (postanowienie) niespełniająca wymogów określonych w art. 107 k.p.a. jest decyzją (postanowieniem) wadliwą. Jednak zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że pomimo braków formalnych, pismo wydane przez organ administracji publicznej będzie traktowane jako decyzja (postanowienie), o ile zawierać będzie minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji (postanowienia). Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt; wskazanie adresata aktu; rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 164/08, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 368/12).
Oceniając więc dany akt administracyjny, należy przede wszystkim zbadać istnienie powyższych czterech elementów.
Organ stwierdził, że nadawcą pisma z dnia 27 sierpnia 2020 r. jest Starostwo Powiatowe, natomiast pismo zostało podpisane przez Kierownika Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru – M. B. Z orzecznictwa sądów administracyjnym wynika, iż pracownik działający z upoważnienia organu powinien powołać się w decyzji na posiadane upoważnienie. Samego braku w powołania się w decyzji na posiadane upoważnienie do wydawania decyzji nie należy jednak utożsamiać z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK/1618/12).
W rozpatrywanej sprawie ustalono, że M. B. posiada upoważnienie Starosty do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych i pism związanych z załatwianiem spraw związanych z zakresem jego czynności. Przedmiotowe pismo Starosty z [...] 2020 r. posiadało więc trzy elementy niezbędne do uznania go za decyzję administracyjną (postanowienie), to jest oznaczenie organu, oznaczenie strony oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji.
Mimo to pismo to nie mogło zostać uznane za decyzję (postanowienie) z uwagi na brak ostatniego z niezbędnych do tego elementów w postaci rozstrzygnięcia o istocie sprawy.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji administracyjnej, stanowi odpowiedź organu na postawione w podaniu żądanie strony i jest wiążącą wypowiedzią organu administracji publicznej co do istoty sprawy. Rozstrzygnięcie w sposób władczy dokonuje konkretyzacji uprawnień bądź obowiązków strony postępowania administracyjnego, przesądza bowiem o udzielonym stronie uprawnieniu lub nałożeniu na nią obowiązku określonego zachowania. Wyraża tym samym rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie decyzji przedstawia sposób zakończenia postępowania w danej instancji (por. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt l SA/Bk 217/20, WSA w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1054/16).
Pismo Starosty nie zawierało tego rodzaju konkretyzacji uprawnień lub obowiązków osób wnoszących podanie, co zresztą wynikało z samej treści pisma odwołujących się. Nie zawierało ono bowiem żądania podlegającego rozpatrzeniu w formie drodze decyzji administracyjnej, ale pytania dotyczące stanu faktycznego na gruncie stanowiącym konkretnie wskazane działki ewidencyjne, oraz przyczyn dotychczasowego braku ich komunalizacji. Organ w swoim piśmie z dnia 27 sierpnia 2020 r., udzielił w tym zakresie odpowiedzi. Pismo to nie jest również kontynuacją korespondencji, związanej z wcześniej zgłoszonymi żądaniami, których rozpatrzenie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika z przekazanej przez Starostę dokumentacji, wystąpienia odwołujących się z dnia 2 grudnia 2019 r. o skorygowanie niezgodności i przywrócenia dróg dojazdowych oraz z dnia 23 grudnia 2019 r. precyzujące wystąpienie z 2 grudnia 2019 r., są rozpatrywane jako zgłoszone w trybie art. 24a ust. 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego uwagi do danych ewidencyjnych zawartych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, sporządzonego w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu Z. Uwagi te zostały przez Starostę uznane za zasadne, a następnie przekazane wykonawcy modernizacji w celu przeprowadzenia niezbędnych prac zgodnie z przepisem art. 24a ust. 7 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Procedura ta nie została jeszcze zakończona.
Z uwagi na powyższe, pismo Starosty z dnia [...] 2020 r. należało traktować, jako wydane na podstawie art. 9 k.p.a. pismo informacyjne, które tym samym nie może zostać uznane za decyzję bądź postanowienie zawierające rozstrzygnięcie (formalne lub merytoryczne) w rozpatrywanej sprawie, zatem nie można również uznać, iż przysługiwał na nie środek zaskarżenia do organu odwoławczego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie J. R., B. R., J. S., K. M., J. K., K. S., A. S. podnieśli, że ze stanowiskiem organu administracji nie można się zgodzić. Przedmiotowe pismo, nie kreuje żadnego stanowiska, ani nie wyjaśnia sprawy, nie kieruje też sprawy do organu właściwego w (Starostwa zgodnie z reguła art. 65 § 1 k.p.a. Niemniej rozstrzyga, aczkolwiek bezpodstawnie, że sprawa winna być skierowana do postępowania sądowego i błędnie stwierdza, że właściwa w sprawie jest Gmina.
Podnieśli nadto, że organ administracji nie przeprowadził z urzędu dodatkowego postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał postanowienie, zgodnie z reguła art. 136 § 1 k.p.a. W odwołaniu wyraźnie precyzowano zarzut naruszenia art. 9a i art. 11 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990 r. nr 32 poz.191 ze zm.). Zdaniem skarżących dopóki nie zostanie wydana ostateczna decyzja przewidziana w art. 18 ust. 1 cyt. ustawy, dopóty właścicielem mienia, o którym mowa w art. 5 ust.1 tej ustawy, pozostaje Skarb Państwa, reprezentowany, w konkretnym przypadku, przez Starostę (por. wyrok SN z dnia 21 listopada 2002 r., sygn. akt III CKN 202/00, LEX nr 77053). W związku z powyższym adresatem odwołania był Wojewoda, jako organ wyższego stopnia, zgodnie z art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami, co przeoczył Starosta M i przekazał odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Organ administracji nie poczynił żadnych czynności, aby przekazać odwołanie do organu właściwego, zgodnie z regułą art. 65 § 1 k.p.a. Skutkować to mogło orzeczeniem przez sąd nieważności zaskarżanego postanowienia na podstawie art.145 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Z powyższych uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego wynika więc, że organ odwoławczy przed przystąpieniem do oceny żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu jest zobowiązany do dokonania tzw. wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia. Kontrola ta polega na sprawdzeniu, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie.
Odwołanie jest zatem niedopuszczalne m. in w sytuacji, gdy zostało one wniesione na akt administracyjny, na który nie przysługuje ten środek zaskarżenia bądź gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia.
Postanowienie z art. 134 k.p.a. powinno być zatem poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się mógł złożyć skutecznie środek zaskarżenia, w przeciwnym razie postanowienie takie narusza art. 7 i 77 k.p.a.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy w niniejszym przypadku wydał prawidłowe postanowienie z art. 134 k.p.a. stwierdzające niedopuszczalność odwołania J. R., B. R., J. K., K. S., A. S., J. S. od pisma Starosty z dnia [...] 2020 r., znak: [...].
Już z treści wskazanego pisma wprost wynika, że stanowi ono odpowiedź na kolejne pismo skarżących z dnia 30 lipca 2019 r. W piśmie tym poinformowano skarżących jakie konkretne czynności będą podejmowane w sprawie, a to przez wykonawcę prac modernizacyjnych, gminę, wreszcie przez Starostę. Udzielono także odpowiedzi na zawarte w nim pytania skarżących.
Rację ma więc Wojewódzki Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że pismo to, wbrew twierdzeniom skarżących, nie mogło zostać uznane za decyzję administracyjną, czy postanowienie z uwagi na brak ważnego elementu - w postaci rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Rozstrzygnięcie w sposób władczy dokonuje konkretyzacji uprawnień bądź obowiązków strony postępowania administracyjnego, przesądza bowiem o udzielonym stronie uprawnieniu lub nałożeniu na nią obowiązku określonego zachowania. Wyraża tym samym rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Podanie skarżących nie zawierało żądań podlegających rozpatrzeniu w formie decyzji administracyjnej, lecz pytania dotyczące stanu faktycznego na gruncie stanowiącym konkretnie wskazane działki ewidencyjne, oraz przyczyn dotychczasowego braku ich komunalizacji. Organ w swoim piśmie z dnia 27 sierpnia 2020 r., udzielił w tym zakresie zatem odpowiedzi. Pismo to nie jest również kontynuacją korespondencji, związanej z wcześniej zgłoszonymi żądaniami, których rozpatrzenie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika z przekazanej przez Starostę dokumentacji, wystąpienia odwołujących się z dnia 2 grudnia 2019 r. o skorygowanie niezgodności i przywrócenia dróg dojazdowych oraz z dnia 23 grudnia 2019 r. precyzujące wystąpienie z dnia 2 grudnia 2019 r., zostały rozpatrzone, jako zgłoszone w trybie art. 24a ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052, zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym) uwagi do danych ewidencyjnych zawartych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, sporządzonego w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu Z. Uwagi te zostały przez Starostę uznane w części za zasadne, a w części odrzucone i następnie przekazane wykonawcy modernizacji w celu przeprowadzenia niezbędnych prac zgodnie z przepisem art. 24a ust. 7 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.
Z uwagi na powyższe, zgodzić się należało z oceną organu odwoławczego, że pismo Starosty z dnia [...] 2020 r. należało traktować jako wydane na podstawie art. 9 k.p.a. pismo informacyjne skierowane do skarżących.
Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku, a w tych okolicznościach stanu faktycznego i prawnego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zobligowany był do wydania postanowienia z art. 134 k.p.a. o niedopuszczalności odwołania skarżących od pisma z dnia [...] 2020 r., znak: [...].
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.