III SA/Kr 227/25

III SA/Kr 227/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /sprawozdawca/
Katarzyna Marasek-Zybura /przewodniczący/
Magdalena Gawlikowska
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
Art. 41  ust. 1
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 listopada 2024 r. nr WP-VII.8641.141.2024 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do stypendium-po wznowieniu postępowania skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. P. (dalej powoływany jako "skarżący") była decyzja Wojewody Małopolskiego z 12 listopada 2024 r. (znak WP-VII.8641.141.2024) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z 25 września 2022 r. (znak F.712.37.10.2022/2024/BL), którą, we wznowionym postępowaniu orzeczono o uchyleniu decyzji przyznającej skarżącemu stypendium za okres odbywania szkolenia i odmówiono przyznania tego stypendium
Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
1.1. W dniu 29.10.2019 r. skarżący złożył do Starosty Oświęcimskiego wniosek o uznanie za osobę bezrobotną i przyznanie zasiłku dla bezrobotnego.
1.2. W rozpoznaniu tego wniosku organ decyzją z 4.11.2019 r. (znak F.711.2475.2019.BL) orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od 29.10.2019 r. oraz przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 29.10.2019 r. do 25.04.2020 r.
2.1. W dniu 24.08.2020 r. skarżący złożył zgłoszenie na organizowane przez urząd pracy szkolenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (k. 24). W rozpoznaniu tego wniosku organ pismem z 11.09.2020 r. (k. 26) skierował skarżącego na szkolenie dla bezrobotnych "ABC własnego biznesu".
2.2. Następstwem tego skierowania było przyznanie skarżącemu stypendium (k. 28) na okres odbywania szkolenia, tj. od 14 do 17 września 2020 r., co nastąpiło decyzją z 17.09.2020 r. (znak F.711.1893.2020.AS). W podstawie prawnej tej decyzji organ przywołał art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, że bezrobotnemu w okresie odbywania stypendium, na które został skierowany przez starostę przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.
3. Ze środków Powiatowego Urzędu Pracy w Oświęcimiu przyznano skarżącemu 20 tys. zł na podjęcie działalności gospodarczej (przelew 6.10.2020 r., k. 33), a konsekwencją powyższego była decyzja organu I instancji z 8.10.2020 r. (F.711.2080.2020.GT) o pozbawieniu skarżącego z dniem 7.10.2020 r. statusu osoby bezrobotnej (k. 34). W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał m.in. art. 33 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
4. Z notatki służbowej sporządzonej 11.10.2022 r. (k. 37) wynika, że skarżący od 26.02.2019 r. do 20.05.2020 r. był zgłoszony jako wspólnik spółki.
5.1. Organ I instancji postanowieniem z 12.10.2022 r. (znak F.712.37.1.2022.BL) wznowił postępowanie w sprawie decyzji z 4.11.2019 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych (decyzja opisana w pkt 1.2; k. 40). Podstawą prawną tego postanowienia był art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję). Organ wskazał, iż uzyskał z ZUS informację, że skarżący został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych od 1.10.2019 r. do 20.05.2020 r., jako wspólnik spółki.
5.2. Postanowieniem z 12.10.2022 r. (znak F.712.37.2.2022.BL) organ wznowił również postępowanie w sprawie decyzji z 8.10.2020 r. o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego (decyzja opisana w pkt 3; k. 41). Podstawą prawną tego postanowienia był art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję). Organ wskazał, iż uzyskał z ZUS informację, że skarżący został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych od 1.10.2019 r. do 20.05.2020 r., jako wspólnik spółki.
6.1. Starosty Oświęcimski wydaną we wznowionym postępowaniu decyzją z 4.11.2022 r. (F.712.37.4.2022.BL) uchylił własną decyzję z 4.11.2019 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 29.10.2019 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 29.10.2019 r. do 25.04.2020 r. oraz odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 29.10.2019 r., jak też odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 29.10.2019 r. do 25.04.2020 r.
6.2. Z kolei decyzją z 7.11.2022 r. (F.712.37.5.2022.BL) organ umorzył postępowanie w sprawie decyzji z 8.10.2020 r. o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego (k. 44).
7. Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty Oświęcimskiego z 4.11.2022 r. (punkt 6.1. uzasadnienia), decyzją z 10.01.2023 r. (nr WP-VII.8640.646.2022) – utrzymał w mocy tę decyzję.
8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 2.08.2023 r. (III SA/Kr 470/23) – uchylił decyzję zaskarżoną oraz ją poprzedzającą. Sąd stwierdził, iż aprobuje wznowienie postępowania w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. Uznał jednak, że organ winien sprawdzić, czy informacje ZUS o podleganiu skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia społecznego są zgodne z prawdą. Nakazał organowi pozyskanie od ZUS odpisów zgłoszenia skarżącego przez spółkę jako wspólnika do ubezpieczenia społecznego w okresie od 1.10.2019 r. do 20.05.2020 r., jak też wydruku pełnego odpisu z KRS spółki, w której skarżący był udziałowcem. Zalecił też przeprowadzenie innych dowodów celem ustalenia, czy skarżący posiadał licencję ubezpieczeniową lub też został wymieniony jako pracownik jakiejkolwiek spółki w okresie istotnym dla rozstrzygnięcia
9. W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta Oświęcimski uzupełnił materiał dowodowy i wydał decyzje:
a) z 6.05.2024 r. (znak F.712.37.6.2022/2004.BL) o uchyleniu własnej decyzji z 4.11.2019 r. (znak 712.2475.2019.BL) o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych i o odmowie uznania za osobę bezrobotną z 29.10.2019 r. i o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych od 29.10.2019 r. do 25.04.2020 r. Organ podał m.in., że skarżący w dniu rejestracji jako bezrobotny nie spełniał przesłanek do bycia osobą bezrobotną ponieważ był wspólnikiem jednoosobowej spółki z o.o., posiadał 100 % udziałów w tym podmiocie i podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego;
b) z 7.05.2024 r. (znak 712.37.7.2022/2004.BL) o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie decyzji z 8.10.2020 r. o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego.
10.1. Wojewoda Małopolski po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty Oświęcimskiego z 6.05.2024 r. (punkt 9 a uzasadnienia) decyzją z 1.07.2024 r. (znak WP-VII.8640.321.2024) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
10.2. Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty Oświęcimskiego z 7.05.2024 r. (punkt 9 b uzasadnienia), decyzją z 24.07.2024 r. (znak WP-VII.8640.326.2024) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
11. Po uzyskaniu przez decyzje opisane wskazane w punktach 9a i 9b - przymiotu ostateczności, organ I instancji postanowieniem z 9.09.2024 r. (k. 68) wznowił postępowanie w sprawie decyzji wskazanej w punkcie 2.2 uzasadnienia, tj. decyzji z 17.09.2020 r. o przyznaniu skarżącemu stypendium dla bezrobotnego za okres 14-17 września 2020 r. Podstawą prawną tego postanowienia był art. 145 par. 1 pkt 8 k.p.a. (decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione). Organ podał, że skarżący w dniu rejestracji jako bezrobotny nie spełniał przesłanek do bycia osobą bezrobotną ponieważ był wspólnikiem jednoosobowej spółki z o.o., posiadając w niej 100 % udziałów i w związku z tym podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Z uwagi na powyższe, decyzją z 6.05.2024 r. odmówiono uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 29.10.2019 r. Organ podał, że na dzień skierowania na szkolenie skarżący nie był osobą bezrobotną, zaś stypendium za okres odbywania szkolenia (14.09 – 17.09.2020 r.) przysługiwać może tylko osobie bezrobotnej.
12. Następnie, organ I instancji, działając we wznowionym postępowaniu, decyzją z 25.09.2024 r. (znak F.712.37.10.2022/2004.BL) orzekł o uchyleniu własnej decyzji z 17.09.2020 r. o przyznaniu skarżącemu stypendium dla bezrobotnego (14-17 września 2020 r.) oraz orzekł o odmowie przyznania tego stypendium na okres szkolenia (decyzja opisana w punkcie 2.2 uzasadnienia). Podstawą prawną obecnej decyzji był art. 145 par. 1 pkt 8, art. 151 par. 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W uzasadnieniu organ podał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący w dniu rejestracji jako bezrobotny nie spełniał przesłanek do bycia osobą bezrobotną ponieważ był wspólnikiem jednoosobowej spółki z o.o., posiadając w niej 100 % udziałów i w związku z tym podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego od 1.10.2019 r. do 20.05.2020 r. Z uwagi na powyższe, decyzją z 6.05.2024 r. odmówiono uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 29.10.2019 r. Organ podał, że decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z 1.07.2024 r. Organ przywołał art. 41 ustawy o promocji zatrudnienia, z którego wynika, że stypendium przysługuje bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia na które został skierowany. Organ I instancji podkreślił, że stypendium przysługuje osobie bezrobotnej, a na dzień skierowania na szkolenie skarżący nie był osobą bezrobotną, dlatego odmówił przyznania prawa do stypendium na okres odbywania szkolenia (14.09 – 17.09.2020 r.).
13. W odwołaniu skarżący podał, że dokonując rejestracji jako bezrobotny był osobą niezatrudnioną i niewykonującą pracy, a zarazem zdolną i gotową do jej podjęcia. Podał, że przed rejestracją w urzędzie pracy otrzymał informację, że bycie wspólnikiem w spółce z o.o. nie stanowi przeszkód do rejestracji jako osoba bezrobotna. Żadna z osób udzielających mu informacji na infolinii nie zwracała uwagi na bycie 100 % udziałowcem i podleganie obowiązkowym składkom ZUS. Wskazał, że będąc 100% wspólnikiem spółki z o.o. nie angażował się w działania tego podmiotu i nie wykonywał pracy na rzecz spółki, jak też nie był członkiem jej zarządu. Odnośnie podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym to dopiero 19.09.2022 r., po otrzymaniu pisma z ZUS dowiedział się, że musi, z tytułu posiadania 100 % udziałów zgłosić się jako płatnik, a dokumenty rozliczeniowe sporządzone zostały z urzędu przez ZUS.
14. Wojewoda Małopolski decyzją z 12.11.2024 r. (znak WP-VII.8641.141.2024) utrzymał w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z 25.09.2024 r. Organ odwoławczy opisał stan sprawy obejmujący kolejne decyzje wydawane w sprawie skarżącego. Podał, że kwestia ustalenia statusu bezrobotnego skarżącego została już rozstrzygnięta, albowiem organ I instancji uchylił własną decyzję z 4.11.2019 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i o przyznaniu mu zasiłku dla bezrobotnego, a następnie orzekł m.in. o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia zgłoszenia, tj. od 29.10.2019 r. Ta zaś decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, w okresie w którym skarżący został skierowany do odbycia szkolenia i z tego tytułu otrzymał stypendium (14-17 września 2020 r.), nie posiadał statusu osoby bezrobotnej. Stypendium natomiast, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, przysługuje bezrobotnemu. Skoro zaś ustała przesłanka uzasadniająca przyznanie stypendium należało uchylić decyzję przyznającą to stypendium za okres odbywania szkolenia oraz odmówić przyznania prawa do stypendium za ten okres.
15. Skarżący zaskarżył do Sądu decyzje Wojewody Małopolskiego:
a) z 1.07.2024 r. (o odmowie uznania za osobę bezrobotną). Sprawa ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt III SA/Kr 225/25;
b) z 24.07.2024 r. (o umorzenia postępowania w sprawie statusu bezrobotnego). Sprawa ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt – sygn. akt III SA/Kr 226/25;
c) z 12.11.2024 r. (odmowa przyznania stypendium, po wznowieniu postępowania) – jest to obecnie kontrolowana sprawa.
16. W sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą akt III SA/Kr 225/25 (dot. decyzji o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną) – postanowieniem z 12.05.2025 r. odrzucony został wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zażalenie wywiedzione od tego postanowienia zostało oddalone przez NSA postanowieniem z 19.09.20225 r. (sygn. akt I OZ 573/25).
17. W sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą akt III SA/Kr 226/25 (dot. decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie statusu bezrobotnego) postanowieniem z 12.05.2025 r. odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zażalenie wywiedzione od tego postanowienia zostało oddalone przez NSA postanowieniem z 23.09.20225 r. (sygn. akt I OZ 574/25).
18. Wszystkie 3 decyzje opisane w punkcie 15 a-c zaskarżone zostały jedną skargą. Zasadniczo skarżący zarzucał, że nie posiadał 100 % udziałów w spółce z o.o., a nadto w dniu rejestracji jako bezrobotny nie pełnił funkcji prezesa zarządu spółki U. sp. z o.o. i nie zajmował się sprawami tej spółki. Nie podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu. W ocenie skarżącego, błędem jest wiązanie obowiązku podlegania ubezpieczeniu społecznemu z funkcją reprezentacyjną spółki.
19. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
20. Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie naruszał prawa. Skarga, jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.).
21. Z przedstawionego w części historycznej niniejszego uzasadnienia stanu sprawy wynika, że Starosta Oświęcimski – w oparciu o przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję) wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z 4.11.2019 r. (znak F.711.2475.2019.BL) uznającą skarżącego za osobę bezrobotną od 29.10.2019 r. oraz przyznającą mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W wyniku tego wznowionego postępowania, wydana została przez Starostę decyzja z 6.05.2024 r. (znak F.712.37.6.2022/2004.BL) orzekająca o uchyleniu wyżej wskazanej, własnej decyzji z 4.11.2019 r. (uznającej skarżącego za osobę bezrobotną i przyznającą mu zasiłku dla bezrobotnych), jak też orzeczono o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 29.10.2019 r. oraz odmówiono przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, albowiem Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z 1.07.2024 r. (znak WP-VII.8640.321.2024) utrzymał ją w mocy.
22. Przestawione powyżej okoliczności i uwarunkowania sytuacji skarżącego mają doniosłe znaczenie dla oceny legalności kontrolowanej w tej sprawie decyzji (dot. stypendium). Dostrzec bowiem należy, iż przyznanie osobie stypendium z uwagi na skierowanie jej przez urząd pracy na szkolenie, możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy osoba ta dysponuje statusem bezrobotnego. Jak stanowi bowiem art. 41 ust. 1 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2004 r., Nr 99, poz. 1001) – to właśnie bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Inaczej mówiąc, byt prawy decyzji wydanej w przedmiocie przyznania bezrobotnemu stypendium (obecnie kontrolowanej) warunkowany jest tym, aby jej adresat dysponował statusem osoby bezrobotnej. Skoro więc – jak wyżej wskazano – wyeliminowana z obrotu prawnego została decyzja przyznająca skarżącemu status osoby bezrobotnej (co nastąpiło ostateczną w toku instancji decyzją), to niewątpliwie zaistniały podstawy do wznowienia przez organ I instancji postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją z 17.09.2020 r. przyznającą skarżącemu stypendium na okres obywania szkolenia. Organ wznawiając postępowanie słusznie wskazał jako podstawę wznowienia art. 145 par. 1 pkt 8 k.p.a. Stosownie bowiem do tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Fakt zatem uchylenia (tj. wyeliminowania z obrotu prawnego), w wyniku wznowienia postępowania - decyzji Starosty z dnia 4.11.2019 r. (dot. dysponowania przez skarżącego statusem osoby bezrobotnej) czynił zasadnym wznowienie postępowania w przedmiocie stypendium. Stosownie zaś do art. 151 par. 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Organy I instancji stwierdzając fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja pozbawiająca skarżącego (od początkowej daty – tj. od 29.10.2019 r. ) statusu osoby bezrobotnej, trafnie, w oparciu o cytowany wyżej przepis, uchylił decyzję przyznającą stypendium i słusznie ponownie rozstrzygnął o istocie tej sprawie odmawiając przyznania skarżącemu powyższego wsparcia, skoro skarżący nie dysponował statusem osoby bezrobotnej. W sytuacji bowiem, gdy w obrocie prawnym przestała istnieć decyzja z 9.11.2019 r. w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną, skarżący nie mógł posiadać również prawa do stypendium, którego podstawę stanowi właśnie dysponowanie statusem bezrobotnego. W tym też kontekście trafnie wyeksponował organ odwoławczy w kontrolowanej decyzji, że w okresie skierowania skarżącego do odbycia szkolenia i pobierania z tego tytułu stypendium, nie posiadał on statusu osoby bezrobotnej, co skutkowało rozstrzygnięciem o odmowie przyznania stypendium. Przyjęty przez organ I instancji kierunek rozstrzygnięcia tej sprawy trafnie więc ocenił organ odwoławczy – utrzymując w mocy decyzję Starosty.
23. Zarzuty skargi Sąd uznał za pozbawione podstaw i racji. Skarżący złożył jedną skargę obejmująca wszystkie 3 decyzje wydane w jego sprawie (por. punkt 18 uzasadnienia). Ogół argumentacji prezentowanej w skardze sprowadzał się zasadniczo do twierdzenia, że skarżący nie był prezesem spółki z o.o. w miarodajnym dla sprawy okresie (uzyskiwania statusu bezrobotnego) oraz nie zajmował się sprawami tego podmiotu, co miało przekładać się na podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Stwierdzić jednak należy, iż argumentacja skargi nie pozostawała w związku z przedmiotem zaskarżenia w kontrolowanej sprawie i uwarunkowaniami prawymi ocenianej decyzji (dotyczącej pozbawienia skarżącego stypendium). Podniesione zarzuty zwrócone zostały w istocie względem motywów i racji leżących u podstaw decyzji dotyczącej pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego, a więc decyzji będącej podstawą do przyjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia (dot. stypendium). Prawidłowość (legalność) pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej nie jest i nie może być przedmiotem ocen w niniejszej sprawie. Ta bowiem okoliczność została przesądzona w innej decyzji. Zasadność zarzutów skargi mogłaby być oceniona w ramach skargi zarejestrowanej pod sygnaturą III SA/Kr 225/25, która jednak wniesiona została z uchybieniem terminu, zaś zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zostało oddalone przez NSA postanowieniem z 23.09.20225 r. (sygn. akt I OZ 574/25). Z tych też względów, zarzuty skargi nie miały znaczenia dla oceny legalności kontrolowanej decyzji.
24. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.