III SA/Kr 22/07

III SA/Kr 22/07 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Tadeusz Wołek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Sygn. powiązane
I GSK 932/08 - Postanowienie NSA z 2010-01-14
I GZ 4/08 - Postanowienie NSA z 2008-03-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie: WSA Bożenna Blitek WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant: Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. sprawy ze skargi B. T. - B. EXPORT- IMPORT na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 28 grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala.
Uzasadnienie
W dniu [...].04.2004 r. za zgłoszeniem celnym nr [...] B. T., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą B. EXPORT - IMPORT, zgłosiła do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar importowany z Turcji.
Naczelnik Urzędu Celnego w N. decyzją z dnia [...].07.2004 r., nr [...], uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, kodu taryfy celnej. W decyzji tej organ celny określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 0,00 PLN, kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 30.[...][...][...],[...] PLN, inną niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym oraz objął towar wnioskowaną procedurą. Od decyzji tej skarżąca nie odwołała się, a kwota wymaganych należności podatkowych została rozliczona ze złożonego przez skarżącą zabezpieczenia.
W dniu [...].09.2005 r. do Urzędu Celnego w N.. wpłynęło pismo B. T. opatrzone datą [...].09.2005 r. zawierające stwierdzenie, iż w związku z odmową przez Urząd Skarbowy w R. zwrotu wpłaconego podatku za towar, który uległ przepadkowi, skarżąca zwraca się ponownie z prośbą o wszczęcie postępowania dotyczącego zgłoszenia celnego [...] z dnia [...].04.2004 r. i wydanie właściwej decyzji a przesłanką do uchylenia wcześniej wydanej decyzji jest wyrok Sądu orzekający przepadek towaru na rzecz Skarbu Państwa. Do pisma załączone zostały kopie:
- postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].11.2004 r. sygn. akt [...] w przedmiocie udzielenia B. T. zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,
- postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].12.2004r. sygn. akt VII [...], [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości, co do wykonania orzeczenia, wskazujące na brak konieczności zniszczenia towaru objętego przepadkiem oraz na możliwość dokonania jego sprzedaży.
W postanowieniu z dnia [...].11.2004 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w P.:
1) na podstawie art.143 § 1 kks. art. 145 § 1 kks, art. 148 § 1 kks w zw. z art. 17 §1 kks, art. 8 §1 kks, udzielił zezwolenia B. T., na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 87 § 3 kks w zw. z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 7§ 1 kks, polegające na tym, że będąc osobą odpowiedzialną za sprawy finansowe w firmie "B." Export Import B. T., wprowadziła organ celny w błąd, w ten sposób, iż w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...].04.2004 r., złożonym w Referacie Obsługi Zgłoszeń Celnych w N. przez Agencję Celną nr [...] DIP sp. z o. o., podała dane niezgodne, co do rzeczywistej ilości i rodzaju towaru oraz przedłożyła świadectwo pochodzenia EUR l niezgodne z zapisami w zgłoszeniu celnym, celem zastosowania obniżonej stawki celnej dla towarów pochodzących z Republiki Tureckiej, przez co naraziła Skarb Państwa na uszczuplenie cła w kwocie 90.[...][...][...],[...] zł. oraz podatku VAT w wysokości 23. [...][...][...],70 zł. i za to na podstawie art. 87 § 3 kks w zw. z art. 7 § 2 kks wymierzył sprawcy tytułem kary grzywnę w rozmiarze 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż wartość jednej stawki dziennej jest równoważna kwocie 80 złotych, uiszczoną w dniu [...].10.2004r,
2) na podstawie art. 30 § 2 kks orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i nakazał zniszczenie dowodów rzeczowych przechowywanych w magazynie Izby Celnej w L. pod pozycją księgi magazynowej [...].
W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].11.2004 r. Sąd wskazał, że w ocenie Sądu zostały spełnione formalne przesłanki z art. 17 § 1 kks i art. 18 § 1 kks do udzielenia stosownego zezwolenia. Ponadto rozstrzygnięcie sprawy w tym trybie będzie wystarczające dla zaspokojenia uzasadnionego interesu finansowego Skarbu Państwa oraz w zakresie realizacji celów postępowania karnego w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Wymierzona sprawcy kara grzywny jest adekwatna do wagi popełnionego czynu i dochodów sprawcy.
Naczelnik Urzędu Celnego w N. decyzją z dnia [...].11.2005r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w N. z dnia [...].07.2004r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 243 § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8., poz. 60), art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 75., poz. 802 z p. zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623).
W uzasadnieniu decyzji organ celny wskazał, iż nowy fakt w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].11.2004r., sygn. akt [...], nie był znany i nie istniał w dniu wydania decyzji określającej kwotę długu celnego oraz obejmującej importowany towar procedurą dopuszczenia do obrotu. Zdaniem organu celnego w związku z powyższym brak jest przesłanek wyliczonych enumeratywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11, Ordynacji podatkowej umożliwiających wznowienie postępowania w sprawie uchylenia przedmiotowej decyzji.
Jednocześnie organ celny wskazał, iż w postanowieniu Sąd Rejonowy w P. uwzględnił już zapłaconą kwotę podatku VAT w wysokości 30.[...][...][...],[...] PLN, wyliczając kwotę uszczuplonego podatku VAT na 23 [...][...][...],[...] PLN.
Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o zwrot należności celno - podatkowych. W odwołaniu skarżąca zarzuciła, iż organ celny błędnie przyjął, iż Sąd w swoim wyroku uwzględnił wcześniej zapłaconą kwotę. Skarżąca wskazała, także, że Sąd w uzasadnieniu postanowienia posługuje się tą kwotą do wyliczenia uszczuplenia należności celno-podatkowych, jednak zdaniem skarżącej nigdzie nie orzekł o przepadku tej kwoty. Karą orzeczoną przez Sąd jest przepadek towaru i grzywna w wysokości [...] złotych. Skarżąca podniosła także, iż art. 15 § 2 kks określa, że w razie orzeczenia przepadku przedmiotów wygasa obowiązek uiszczania należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów. Należności te zostały uiszczone przed orzeczeniem przepadku, więc powinny podlegać zwrotowi.
Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia 29.12.2005r. nr [...] powołując jako podstawę prawną art. 207, 210 § 1 i § 4, 240 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 262 ustawy Kodeks celny, art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż postanowieniem z dnia [...].11.2005 r. sygnatura akt [...] Sąd Rejonowy w P. wyraził zgodę na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności przez skarżącą na podstawie między innymi, art. 17 § 1 i art. 18 § 1 oraz art. 143 § 1 ustawy z dnia 10.09.1999r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 1999r., Nr 83, poz. 930 ze zmianami). Przepisy te regulują przesłanki, jakie muszą być spełnione, aby istniała możliwość uwzględnienia wniosku o wyrażenie przez właściwy sąd zgody na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.
W ocenie organu odwoławczego, dobrowolne poddanie się odpowiedzialności jest swoistą instytucją prawa karnego, która stanowi jedną z form zaniechania ukarania sprawcy, jeśli zaistnieją warunki określone w ustawie. Wśród przesłanek umożliwiających ubieganie się przez sprawcę czynu zabronionego o zezwolenie sądu jest konieczność uiszczenia należności publicznoprawnej, jeżeli czyn zabroniony polega na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie tej należności, oraz wyrażenie przez sprawcę zgody na przepadek przedmiotów, co najmniej w takim zakresie, w jakim ten przepadek jest obowiązkowy. Z konstrukcji dobrowolnego poddania się odpowiedzialności wypływa, więc wniosek, że zapłata należności publicznoprawnej (podatek, cło itp.) nie zwalnia sprawcy czynu zabronionego z obowiązku wyrażenia zgody na orzeczenie przez sąd przepadku przedmiotów, których należność ta dotyczyła.
Art. 17 § 1 pkt 3 Kks odsyła, między innymi, do stosowania w sposób odpowiedni art. 31 § 3 pkt 2 Kodeksu, który stanowi, że o przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą przedmiotów zagrożonych przepadkiem, chyba, że należność ta jest niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.
Do art. 31 § 3 pkt 2 kks odsyła również art. 15 § 3 kks. Skarżąca powołała wprawdzie w swoim odwołaniu art. 15 § 2 kks, według którego orzeczenie przepadku przedmiotów prowadzi do wygaśnięcia obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej, jednakże w przypadku interpretacji przepisów prawnych koniecznym jest czytanie ich całościowo. Nie jest właściwym wybieranie tylko takiej jednostki redakcyjnej konkretnego artykułu, która w danej sytuacji pasuje do jakiejś argumentacji i pomijanie innych paragrafów składających się na treść artykułu. Skarżąca uczyniła tak w rozpatrywanej sprawie, wskazując na przepis art. 15 § 2 kks i pomijając całkowicie § 3 tego artykułu.
Poza tym zdaniem organu odwoławczego, art. 17 i art. 18 kks stanowią lex specialis w stosunku do art. 15 kks. Art. 17 i art. 18, które znajdują się w rozdziale dotyczącym zaniechania ukarania sprawcy, odnoszą się, bowiem do szczególnej konstrukcji prawnej, jaką jest dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Ustawodawca uregulował w sposób samodzielny kwestie przepadku i uiszczania należności publicznoprawnej przy korzystaniu przez sprawcę z opisywanej formy zaniechania ukarania. Art. 15 kks, umieszczony wśród przepisów wstępnych części ogólnej Kodeksu, dotyczy natomiast orzekania o przepadku w ogóle, bez wyraźnego wskazywania, jaka instytucja prawna miałaby być w danym przypadku stosowana. Zarówno jednak regulacja ogólna jak i unormowanie szczegółowe przewidują, po spełnieniu określonych wymogów, możliwość orzeczenia przepadku przedmiotów pomimo uiszczenia należności publicznoprawnej.
Decyzją organu celnego l instancji z dnia [...].07.2004 r., określono wobec skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu w kwocie 30.[...][...][...],[...] PLN. Należność ta została w całości pokryta ze złożonego przez skarżącą zabezpieczenia. Wartość towarów ustalona przez organ celny w przedmiotowej decyzji, z uwzględnieniem wartości towarów ujętych w pozycjach zgłoszenia celnego, które nie uległy zmianie, wynosi prawie 160.000 PLN. Nie wnikając w prawidłowość orzeczenia sądu rejonowego ani w motywy, którymi kierował się przy ocenie okoliczności taktycznych rozpatrywanej przez Sąd sprawy, organ odwoławczy wskazał, że przypuszczać można, że Sąd uznał zasadność orzeczenia przepadku z uwagi na dużą rozbieżność między kwotą uiszczonej należności podatkowej a kwotą stanowiącą wartość przedmiotów podlegających przepadkowi. Ewentualne jednak zakwestionowanie postanowienia sądu w zakresie orzeczenia przepadku bądź braku wyraźnego wypowiedzenia się, co do uiszczonej kwoty należności publicznoprawnej przez skarżącą nie leży jednak w kompetencji organu celnego, lecz w interesie Strony postępowania, właściwym zaś organem, do którego można by się zwrócić w tej sprawie, jest sąd powszechny.
Organ odwoławczy podkreślił także, iż skarżąca była świadoma konsekwencji prawnych swojej decyzji, w tym między innymi, że konsekwencją zaniechania ukarania skarżącej jest nie tylko zapłata określonego przez organ celny podatku, ale również możliwość orzeczenia przepadku przedmiotów na rzecz Skarbu Państwa.
Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na prawną konsekwencję powołanego w odwołaniu art. 15 § 2 kks w postaci wygaśnięcia obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej w przypadku orzeczenia przepadku towaru przez sąd. Z akt sprawy wynika, bowiem, że podatek od towarów i usług w kwocie określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w N. z dnia [...].07.2004 r., w wysokości 30.[...][...][...],[...] zł został zapłacony poprzez rozliczenie złożonego uprzednio przez skarżącą zabezpieczenia, zanim Sąd Rejonowy w P. wydał swoje orzeczenie w dniu [...].11.2004 r. Tym samym, w momencie pokrycia kwoty podatku VAT z zabezpieczenia doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z tytułu importu. Zgodnie, bowiem z art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. Oznacza to, że inne niż orzeczenie przepadku przez sąd zdarzenie doprowadziło do wygaśnięcia obowiązku zapłaty należności publicznoprawnej.
Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu celnego l instancji, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania następuje, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, ale nieznane organowi, który wydał decyzję. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego oraz uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe wydana została w dniu [...].07.2004 r., natomiast postanowienie Sądu wydano w dniu [...].11.2004 r. - w dacie, gdy organ celny podejmował swoje rozstrzygnięcie, postanowienie sądu jeszcze nie zapadło, nie istniało. Przesłanka, więc z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie zachodzi. Na dzień wydawania decyzji, organ celny pierwszej instancji miał wszelkie podstawy do tego, aby określić inną niż zadeklarowana kwotę podatku od towarów i usług oraz aby pobrać z zabezpieczenia kwotę odpowiadającą powstałemu zobowiązaniu podatkowemu.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, ze Dyrektor Izby Celnej nie jest organem właściwym do orzekania o zwrocie podatku od towarów i usług. Kompetencję w tej materii posiada naczelnik urzędu skarbowego właściwy dla podatnika, co wynika z treści art. 39 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r., Nr 54, poz. 535 ze zmianami). Trudno zaś mówić o kwocie należności celnych, gdyż w niniejszej sprawie w decyzji organu celnego z dnia [...].07.2004r. wynosiły one 0,00 PLN.
B. T. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając, że odmowa wydania decyzji przyznającej skarżącej wpłacone należności za towar nie jest zgodna z prawem. Dlatego też wniosła o zasądzenie zwrotu kwoty 30.[...][...][...],[...] zł wraz z odsetkami od stycznia 2005 r., poprzedzonego wydaniem stosownej decyzji.
W uzasadnieniu swojego żądania skarżąca podniosła, iż jej zdaniem bez względu na to, kiedy należność została zapłacona - przed czy po przepadku towaru, zawsze jest to należność publicznoprawna dotycząca tego towaru. Sąd nie orzekł przepadku zapłaconych wcześniej pieniędzy, a skarżąca została poinformowana o możliwości odzyskania należności już zapłaconych. Ponadto skarżąca zarzuciła, że nie można zapłacić podatku za coś, czego się nie posiada i z czego nie uzyskało się dochodu. Art. 59 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej określa, że zobowiązanie podatkowe wygasa na skutek przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych. W tym wypadku własność ta została przeniesiona na Skarb Państwa. Skarżąca wskazała także, iż art. 66 § 1 pkt 1 Kodeksu karno-skarbowego nie zawiera zapisu, że należności wpłacone za towar, który uległ przepadkowi, również podlegają przepadkowi.
Zdaniem skarżącej organ odwoławczy stronniczo interpretuje art. 143 § 1 Kks, który stanowi o instytucji dobrowolnego poddania się karze. Oczywiście warunkiem dobrowolnego poddania się karze jest uiszczenie należności publicznoprawnej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Odpowiadając na zarzuty skarżącej wyjaśnił, że zgodnie z art. 85 § 1 ustawy z dnia 17.01.1997r. Kodeks Celny należności celne przywozowe są wymagalne wg stanu towaru i jego wartości z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Natomiast zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartość celna towaru jest to wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31.
W przedmiotowej sprawie organ celny l instancji zakwestionował wartość towaru a także klasyfikację taryfową towaru zgłoszonego przez skarżącą. Ekspertyza potwierdziła, że towary importowane przez skarżącą nie zostały prawidłowo zgłoszone w zakresie wartości celnej. W przypadku zakwestionowania wiarygodności ceny transakcyjnej podanej w dokumencie zakupu przepisy Kodeksu celnego dają organom celnym możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o przepisy art. 25-29 Kodeksu celnego. W wyniku wykluczenia możliwości zastosowania kolejnych metod ustalania wartości celnej, organ celny ustalił wartość celną zgłoszonych towarów stosując art. 29 Kodeksu celnego.
W decyzji z dnia [...].07.2004r. Naczelnik Urzędu Celnego w N. określił kwotę cła w wysokości - 0,00 PLN oraz kwotę podatku VAT w łącznej kwocie 30.[...][...][...],[...] PLN.
Od decyzji tej skarżąca nie odwołała się, a kwota wymaganych należności podatkowych została rozliczona ze złożonego przez skarżącą zabezpieczenia.
Skarżąca żąda zwrotu zapłaconych należności podatkowych w związku z postanowieniem sądu rejonowego zezwalającego jej na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności oraz orzekającego przepadek zaimportowanego przez nią towaru.
W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku przesłanek wymienionych w art. 240 Ordynacji podatkowej, czyli gdy:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który polega wyłączeniu stosownie do art. 130 -132;
4) strona nie z własne winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;
8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;
9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowani umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.
Skarżąca we wniosku z dnia [...].09.2005 r. wskazując na postanowienie sądu rejonowego z dnia [...].11.2004 r., w którym orzeczono przepadek przedmiotów zasugerowała zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego oraz uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe została wydana w dniu [...].07.2004 r., natomiast postanowienie sądu zostało wydane w dniu [...].11.2004 r. Tym samym organ celny wydający decyzję nie wiedział i nie mógł wiedzieć, czy przepadek towaru zostanie orzeczony czy też nie oraz czy sąd wyrazi zgodę na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, czy zgody takiej odmówi. Poza tym, w dacie, gdy organ celny podejmował swoje rozstrzygnięcie, postanowienie sądu jeszcze nie zapadło, a skarżąca nie złożyła wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Tak, więc nie można było wznowić postępowania na podstawie przesłanki zasugerowanej przez skarżącą. Nie można było również wznowić postępowania w sprawie w/w zgłoszenia celnego na podstawie innych przesłanek wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 240 Ordynacji Podatkowej, gdyż takie przesłanki w przedmiotowej sprawie nie istnieją.
Dyrektor Izby Celnej w K. odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w razie orzeczenia przepadku przedmiotów wygasa obowiązek należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów a należności już zapłacone powinny ulec zwrotowi ponownie wskazał, że wśród przesłanek umożliwiających ubieganie się przez sprawcę czynu zabronionego o zezwolenie sądu na skorzystanie z dobrodziejstwa dobrowolnego poddania się odpowiedzialności jest konieczność uiszczenia należności publicznoprawnej, jeżeli czyn zabroniony polega na uszczupleniu lub narażeniu a uszczuplenie tej należności, oraz wyrażenie przez sprawcę zgody na przepadek przedmiotów, co najmniej w takim zakresie, w jakim ten przypadek jest obowiązkowy. Z konstrukcji dobrowolnego poddania się odpowiedzialności wynika, więc, że zapłata należności publicznoprawnej (cło, podatek, itp.) nie zwalnia sprawcy czynu zabronionego z obowiązku wyrażenia zgody na orzeczenie przez sąd przepadku przedmiotów, których należność ta dotyczyła.
Przepis art. 31 pkt 2 kks stanowi, że przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą przedmiotów zagrożonych przepadkiem, chyba, że należność ta jest niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów. Do art. 31 § 3 pkt 2 kks odsyła również art. 15 § 3 stanowiący, że w razie uiszczenia należności publicznoprawnej sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w warunkach., określonych w art. 31 § 3 pkt 2. To w kompetencji sądu rejonowego wydającego postanowienie było ocenienie przesłanek zezwalających na orzeczenie przepadku towaru w przypadku, gdy należności publicznoprawne zostały uiszczone. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że zgodnie z wyliczeniem wykonanym na podstawie ekspertyzy rzeczoznawczej łączna wartość celna towarów z poz. 1-7, 9, 12, 14 zgłoszenia celnego oraz pozycji, które nie uległy zmianie, wynosi prawie 160 000 PLN. Sąd Rejonowy w P. w swoim postanowieniu określił wysokość uszczupleń Skarbu Państwa w łącznej wysokości 114.[...][...][...],[...] PLN. Tym samym przypuszczać należy, że Sąd uznał zasadność orzeczenia przepadku z uwagi na dużą rozbieżność między kwotą uiszczonej należności podatkowej a kwotą stanowiącą wartość przedmiotów podlegających przepadkowi.
Odnosząc się do wskazanego w skardze przepisu art. 59 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej stanowiącym o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego na skutek przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych oraz art. 66 § 1 pkt 1 tej ustawy stanowiącym o przeniesieniu własności na Skarb Państwa, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że orzeczony przepadek towaru nastąpił w wyniku odpowiedzialności za popełnione przez skarżącą wykroczenie skarbowe, polegające na wprowadzeniu w błąd organów celnych i tym samym narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenia cła w kwocie 90.[...][...][...],[...] PLN i podatku VAT w wysokości 23 [...][...][...],[...] PLN. Dlatego też przepisy powołane przez skarżącą w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z ustawowymi kompetencjami - bada, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne.
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.
W ocenie Sądu organ celny l instancji prawidłowo uznał, że pismo skarżącej z dnia [...].09.2005 r. zawierało wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w N. z dnia [...].07.2004r., nr [...], a nadto wniosek o uchylenie powyższej decyzji w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].11.2004r. sygn. akt [...] orzekającym przepadek towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym na rzecz Skarbu Państwa. W decyzji tej organ celny l instancji uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne nr [...], określił kwotę długu celnego w wysokości 0,00 PLN, oraz kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 30.[...][...][...],[...] PLN. Prawidłowo, więc organy obu instancji uznały, że skarżąca wskazała na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przepisy ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) miały zastosowanie do rozpoznania powyższego wniosku skarżącej na podstawie art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 75., poz. 802 z p. zm.) oraz art.26 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623).
W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku przesłanek wymienionych w art. 240 Ordynacji podatkowej, czyli między innymi, gdy: 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji jest spełniona, gdy:
a) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji,
b) okoliczności te będą miały charakter nowych w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania,
c) okoliczności te lub dowody nie były znane w dniu wydania decyzji,
d) nowe okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.
Użyty w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zwrot "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi.
Decyzja Naczelnika .Urzędu Celnego w N. nr [...], określająca wobec skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego została wydana w dniu [...].07.2004r., natomiast wskazywane przez skarżącą postanowienie Sądu Rejonowego w P. zostało wydane w dniu [...].11.2004r. Dlatego też prawidłowo organy obu instancji uznały, że przedmiotowe postanowienie sądu powszechnego nie istniało w dniu wydania decyzji przez organ celny l instancji. Tym samym organ celny wydając decyzję nie wiedział i nie mógł wiedzieć czy przepadek towaru zostanie orzeczony oraz czy sąd wyrazi zgodę na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności przez 'skarżącą czy zgody takiej odmówi skoro w dacie, gdy organ celny podejmował swoje rozstrzygnięcie, postanowienie sądu jeszcze nie zapadło, a skarżąca nie złożyła wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.
Tak, więc nie można było wznowić postępowania na podstawie przesłanki wskazanej przez skarżącą. Nie można było również wznowić postępowania na podstawie innych przesłanek wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 240 Ordynacji podatkowej, gdyż takie przesłanki w przedmiotowej sprawie nie istniały. Dlatego też organ celny l instancji prawidłowo odmówił wznowienia postępowania a organ odwoławczy zasadnie utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy.
Nie mogły wywołać skutku w postaci wznowienia postępowania podnoszone przez skarżącą argumenty, że w razie orzeczenia przepadku przedmiotów wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów, a należności już zapłacone powinny ulec zwrotowi, co wynika z treści art. 15 § 2 kks, który stanowi, że w razie orzeczenia przepadku przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów. W ocenie Sądu argumentacja i zarzuty skarżącej w zakresie zastosowanej przez sąd powszechny instytucji dobrowolnego poddania się karze i orzeczonego przepadku przedmiotów przestępstwa skarbowego oraz polemika organów obu instancji do tych zarzutów się odnosząca, były przedwczesne, ponieważ mogły mieć znaczenie wyłącznie w sytuacji gdyby postępowanie zostało wznowione w trybie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. Dopiero wówczas powinny być rozważane przy ocenie zasadności wniosku skarżącej o uchylenie przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w N. z dnia [...].07.2004 r. w celu wydania decyzji we wznowionym postępowaniu zgodnie z treścią art. 245 Ordynacji podatkowej. Postępowanie nie zostało jednak wznowione.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ewentualne zakwestionowanie postanowienia sądu w zakresie orzeczenia przepadku bądź braku wyraźnego wypowiedzenia się, co do uiszczonej kwoty należności publicznoprawnej przez skarżącą nie pozostawał w kompetencji organu celnego natomiast, właściwym zaś organem, do której skarżąca mogła się zwrócić w tej sprawie, był sąd powszechny.
Należy również zauważyć, że treść odwołania skarżącej od decyzji organu l instancji o odmowie wznowienia postępowania jak i treść wniesionej skargi na decyzję organu odwoławczego w niniejszej sprawie wskazywały, że działania skarżącej ukierunkowane były na otrzymanie zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w N. z dnia [...].07.2004 r. w wysokości 30.[...][...][...],[...] zł. zapłaconego poprzez rozliczenie złożonego uprzednio przez skarżącą zabezpieczenia. Trafnie organ odwoławczy w tym zakresie podniósł, ze Dyrektor Izby Celnej nie jest organem właściwym do orzekania o zwrocie podatku od towarów i usług. Kompetencję w tej materii posiada naczelnik urzędu skarbowego właściwy dla podatnika (art. 39 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, Dz. U. z 2004r, Nr 54, poz. 535 ze zmianami), pomimo tego, że organem właściwym dla poboru i określania ich wysokości w decyzji podatkowej był celny organ podatkowy - odpowiednio naczelnik urzędu celnego bądź w drugiej instancji dyrektor izby celnej. Trudno zaś mówić o kwocie należności celnych, gdyż w niniejszej sprawie wynosiły one 0,00 PLN. Jak wynika jednak z treści pisma skarżącej z dnia [...].09.2005r. skierowanego do Urzędu Celnego w N., które zainicjowało postępowanie w niniejszej sprawie poddanej kontroli Sądu na skutek skargi, Urząd Skarbowy w R. odmówił zwrotu wpłaconego podatku za towar, który uległ przepadkowi.
Skarżąca powoływała się także na przepis Ordynacji Podatkowej - art. 59 § 1 pkt 6 stanowiący o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego na wskutek przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych oraz art. 66 § 1 pkt 1 stanowiący o przeniesieniu własności na rzecz Skarbu Państwa. Niewątpliwie orzeczony przez sąd powszechny przepadek towaru nastąpił w wyniku odpowiedzialności za popełnione przez skarżącą wykroczenie skarbowe, polegające na wprowadzeniu w błąd organów celnych i tym samym narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenia cła w kwocie 90.[...][...][...],[...] PLN i podatku VAT w wysokości 23 [...][...][...],[...] PLN, tym samym przepisy powołane przez skarżącą w przedmiotowej sprawie nie mogły mieć zastosowania.
Trafnie też organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że podatek od towarów i usług w kwocie określonej w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w N. z dnia [...].07.2004 r. w wysokości 30.[...][...][...],[...] zł został zapłacony poprzez rozliczenie złożonego uprzednio przez skarżącą zabezpieczenia, zanim Sąd Rejonowy w P. wydał swoje orzeczenie w dniu [...].11.2004 r. Tym samym, w momencie pokrycia kwoty podatku VAT z zabezpieczenia doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z tytułu importu. Zgodnie, bowiem z art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. Oznacza to, że inne zdarzenie niż orzeczenie przepadku przez sąd doprowadziło do wygaśnięcia obowiązku zapłaty należności publicznoprawnej.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.