III SA/Kr 2085/24

III SA/Kr 2085/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch
Katarzyna Marasek-Zybura /przewodniczący/
Magdalena Gawlikowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne
Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 497
Art. 28 ust. 2  i 3
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
Par. 3
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie WSA Jakub Makuch Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 października 2024 r., nr UP-709/2024 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.
Uzasadnienie
Decyzją z 21 października 2024 r. nr UP – 710/2024 Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 9 września 2024 r. nr 1861/2024, którą odmówiono małoletniemu wówczas skarżącemu M. P. umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek, za które skarżący jest odpowiedzialny zgodnie z decyzją o przeniesieniu odpowiedzialności z 10 maja 2024 r., w łącznej kwocie 18 516,53 zł, w tym na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy.
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Zmarły ojciec skarżącego – S. P. prowadził działalność gospodarczą i z tego tytułu podlegał obowiązkowi opłacania składek. Na jego koncie, jako płatnika składek powstały zaległości, ponieważ nie wywiązywał się z tego obowiązku.
Postanowieniem Sądu Rejonowego w Limanowej I Wydział Cywilny z 24 listopada 2023 r., sygn. akt. [...] spadek po zmarłym S. P. na podstawie ustawy z dobrodziejstwem inwentarza nabył skarżący wraz z matką i dwójką rodzeństwa.
Decyzją z 10 maja 2024 r. (220000.71.2023-RED-23-2-SP) Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeniósł na skarżącego, jego matkę oraz rodzeństwo odpowiedzialność za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek po zmarłym mężu i ojcu do wysokości wartości czynnej spadku. Decyzja jest prawomocna od 17 czerwca 2024 r.
Matka skarżącego, działając także imieniem skarżącego, wniosła o umorzenie należności z tytułu składek po zmarłym ojcu skarżącego. Wskazała, że nie pracuje ze względu na sprawowanie opieki na dziećmi. Oświadczyła, że rodzina nie otrzymała renty rodzinnej, ponieważ zmarły nie wypracował lat pracy. Podkreśliła, że nie jest wstanie spłacić długu, ponieważ utrzymuje rodzinę jedynie z zasiłku rodzinnego i świadczenia 800+. Powyższe dochody wystarczają na opłatę bieżących rachunków, kosztów wyżywienia i potrzeby dzieci. Matka skarżącego oświadczyła, że nie może znaleźć pracy.
Decyzją z 9 września 2024 r., nr 1861/2024 odmówił skarżącemu wnioskowanego umorzenia, argumentując, że nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne w myśl zapisu art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. Dodano, że matka skarżącego nie wykazała, zgodnie z zapisem art. 28 ust. 3a u.s.u.s., że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną spłata należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych jej gospodarstwa domowego. Nie wykazała także, że powstanie zadłużenia było następstwem szczególnych zdarzeń. Ponadto nie wykazała, że stan zdrowia lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiły ją możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
W dniu 27 września 2024 r. matka skarżącego, działając także imieniem małoletniego skarżącego, wniosła do Prezesa ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jej zdaniem, zapadłe względem niej i jej dzieci decyzje ZUS zostały oparte na niepewnych ustaleniach, ponieważ nie uwzględniają sytuacji życiowej jej i jej dzieci. Matka skarżącego podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z trojgiem dzieci w wieku szkolnym (17, 13 i 10 lat). Rodzina utrzymuje się z zasiłku rodzinnego oraz świadczenia wychowawczego 800+. Oświadczyła, że nie pracuje, ale aktywnie poszukuje pracy. Oznajmiła, że nie posiada wierzytelności, innych niż wobec ZUS zaległości oraz dodała, że jedynym majątkiem rodziny jest niewielki dom o powierzchni 66,80 m2 oraz pastwiska o powierzchni 0,1539 ha. W posiadaniu rodziny jest, również samochód należący do zamarłego męża marki Nissan [...]. Zdaniem matki skarżącego w sprawie zachodzi przesłanka § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r., Nr 141, poz. 1365), dalej "rozporządzenie", tj. opłacenie należności z tytułu składek pozbawiła zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Matka skarżącego podkreśliła, że z dnia na dzień została sama z dziećmi, a w sprawie kosztów utrzymania trojga dzieci wystarczy odwołać się do doświadczenia życiowego. Podniosła, że egzekucja należności z majątku może pozbawić ją możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, a w konsekwencji zmusi do dalszego korzystania z pomocy społecznej w jeszcze szerszym zakresie.
Rozpoznając ponownie sprawę organ oparł się min. na oświadczeniu matki skarżącego z 14 sierpnia 2024 r. o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi działalności gospodarczej. Jak wskazano wynika z niego, że skarżący jest kawalerem, nie pracuje zarobkowo, nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych, nie uzyskuje dochodów z innych źródeł, nie pobiera zasiłków i nie korzysta z innych form pomocy, nie ponosi stałych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostają: matka skarżącego, 17 – letni na tamten czas skarżący oraz jego dwie siostry: 13 - letnia A. oraz 10 - letnia N. P. Skarżący nie posiada też innych zobowiązań finansowych, jest współwłaścicielem w ¼ części domu o powierzchni 66,80 m2 w J., nie posiada wierzytelności i praw majątkowych. Rodzina utrzymuje się ze świadczeń 800 plus oraz świadczenia rodzinnego w wysokości 853 zł.
Organ ustalił, że małoletni skarżący nabył udział wynoszący ¼ części spadku po ojcu S. P., który był właścicielem:
- we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nieruchomości (działki ewidencyjnej nr [...]) położonej w powiecie [...] w miejscowości J., o powierzchni 0,1539 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym i objętej księgą wieczystą numer [...],
- nieruchomości (działki ewidencyjnej nr [...]) położonej w tej samej miejscowości, o powierzchni 0,5418 ha, dla której Sąd Rejonowy w Limanowej prowadzi księgę wieczystą numer [...],
- samochodu osobowego marki Nissan [...]l z 2005 r. o szacunkowej wartości 15.600 zł.
Ustalono też, że postępowanie egzekucyjne w stosunku do skarżącego, zmierzające do wyegzekwowania należności po zmarłym ojcu nie zostało dotychczas wdrożone.
Ustalono, że skarżący od 1 września 2022 r. jest zgłoszony do ubezpieczeń w ZUS jako pracownik młodociany, podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne od czerwca 2024 r. wynoszą 733,26 zł, tj. 611,38 zł netto miesięcznie.
Mając na uwadze tak poczynione ustalenia organ doszedł do wniosku, że w przypadku skarżącego nie zachodzą żadne z przesłanek nieściągalności określone w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. jednocześnie podkreślono, że zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek (w tym także odsetki za zwłokę, koszty upomnienia, opłata dodatkowa) mogą być umarzane tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności.
Stwierdzono też, że nie zachodzi w przypadku skarżącego uzasadniony przypadek kiedy należności z tytułu składek mogą być umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej bądź szczególnego zdarzenia. Nie występuje też przewlekła choroby osoby zobowiązanej. W drodze spadkobrania nabył on majątek nieruchomy, który w całości nie służy zaspokojeniu niezbędnych potrzeb mieszkaniowych i z jego sprzedaży lub dzierżawy można pozyskać środki finansowe na spłatę zaległości składkowych. Dlatego uznano, że w przypadku skarżącego opłacenie należności z tytułu składek nie pozbawi go i jego rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.
Organ stwierdził, że ograniczone możliwości płatnicze rodziny skarżącego, nie mogą być uznane za przesłankę wystarczającą do umorzenia zaległości we wnioskowanym zakresie.
Zdaniem organu odwoławczego, budżet gospodarstwa domowego skarżącego jest niższy niż poziom minimum socjalnego, określony w czerwcu 2024 r. przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych na kwotę 5.737,01 zł w I kwartale 2024 r. dla 4 - osobowego gospodarstwa pracowniczego i jednocześnie wyższy niż poziom minimum egzystencji w roku 2023 r. określony na kwotę 3.143,69 zł dla takiego gospodarstwa. Potwierdzono, że sytuacja gospodarstwa domowego jest trudna, jednak nie stanowi zagrożenia bytu. Matka skarżącego nie korzysta z żadnych form wsparcia socjalnego skierowanego do osób znajdujących się w niedostatku, tj. zasiłków celowych lub świadczeń rzeczowych, z czego wywiedziono, że niezbędne potrzeby bytowe rodziny są zaspokojone. Uznano, że aktualna sytuacja matki skarżącego jest spowodowana brakiem zatrudnienia i nie uzyskiwaniem przez nią dochodów.
Następnie organ wskazał, że minimalne wynagrodzenie z pracę w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 lipca 2024 r. wynosi 4.300 zł brutto, tj. 3.261,53 zł netto miesięcznie.
Organ podał, że aktualnie ZUS nie prowadzi wobec spadkobierców S. P. przymusowej egzekucji należności składkowych, dlatego istniejąca zaległość nie ma wpływu na poziom zaspokajania potrzeb bytowych rodziny.
Odnośnie kosztów utrzymania skarżącego wskazano, że miesięczne koszty związane z utrzymaniem z tytułu opat eksploatacyjnych w wysokości 630 zł miesięcznie. W miesięcznych kosztach utrzymania nie uwzględniono podstawowych wydatków ponoszonych w każdym gospodarstwie domowym, na zakup żywności, ubrań, środków higienicznych itp. Jednak wydatki te, zdaniem organu, nie są nadzwyczajnymi kosztami jakie matka skarżącego musi ponosić, a ZUS nie może umarzać zaległości każdej osobie, która ponosi, podobnie jak ogół społeczeństwa, zwykłe koszty utrzymania. Dalej wskazano, że skarżący i jego rodzeństwo są objęci obowiązkiem szkolnym. Organ podkreślił możliwość korzystania przez najmłodsze dzieci z opieki świetlicowej w godzinach umożliwiających rodzicom pracę zarobkową.
Wskazano też, że oprócz zadłużenia w ZUS rodzina nie posiada innych zobowiązań finansowych, zatem jej domowy budżet nie jest dodatkowo obciążony.
Za kluczowe znaczenie dla omawianej sprawy uznano przejście w drodze spadkobrania, a następnie decyzji przenoszącej, odpowiedzialności skarżącego i członków jego rodziny za zaległości składkowe zmarłego ojca.
Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia trwałego ubóstwa rodziny oraz uznania, że sytuacja materialno-bytowa, rodzinna oraz zdrowotna całkowicie i trwale uniemożliwia jej sukcesywną, np. w drodze układu ratalnego, spłatę należności z tytułu składek po zmarłym ojcu. Uznano, że sytuacja rodziny nie ma charakteru permanentnego i ostatecznego. Stwierdzono, że aktualna sytuacja finansowa ogranicza jednorazową spłatę zadłużenia ale nie wyklucza ratalnej spłaty w przyszłości
Na powyższą decyzję matka skarżącego, działając jego imieniem, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie, a to art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy w tym ustalenia w sposób prawidłowy sytuacji materialnej skarżących;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na braku przyjęcia, że w realiach sprawy zachodzą uzasadnione okoliczności umożliwiające umarzanie pomimo barku całkowitej nieściągalności;
- błędne przyjęcie, że opłacenie składek z tytułu przedmiotowej należności nie pozbawi możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżących;
- przyjęcie, że obecna sytuacja życiowa i dochody umożliwiają spłatę zadłużenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Po dniu wniesienia skargi skarżący uzyskał pełnoletniość oraz udzielił swojej matce pełnomocnictwa do działania w jego imieniu przed sądem administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022r., poz. 1009) – dalej powoływana jako u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a.
3. Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy:
1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;
2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228, z późn. zm.);
3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;
4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;
4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;
4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;
4c) ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;
6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.
Sąd wskazuje, że organ administracji rozpatrując wniosek o umorzenie należności działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Przy wydawaniu decyzji o umorzeniu należności organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przytoczonych przepisach prawnych (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 321/07).
Jednocześnie podkreślić należy, iż sądowa kontrola legalności takich decyzji jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Stwierdzenie przez ustawodawcę, że organ może umorzyć należności, nie oznacza jednak dowolności (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2012 r. sygn. II GSK 1545/11). Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, czy ustalone okoliczności faktyczne zostały poddane wnikliwiej i rzetelnej ocenie a wyciągnięte wnioski przystają w sposób logiczny i spójny do określonych prawem reguł postępowania w tym także prawnych zasad ogólnych określonych przepisami prawa.
Przechodząc do meritum Sąd podziela stanowisko organów, że nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w ust. 3.
Co prawda dłużnik zmarł, ale pozostawił majątek, brak danych, aby toczyło się wobec dłużnika postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne, wysokość nieopłaconych składek wynosi kilkanaście tysięcy zł, a więc przekracza koszty upomnienia, organy egzekucyjne nie stwierdziły w przewidzianym trybie braku majątku, wartość pozostałego majątku, tj. udziału we współwłasności nieruchomości i ruchomości jest prawdopodobnie wyższa, niż wydatki egzekucyjne. Istnieją także następcy prawni, na których przeniesiono odpowiedzialność za zobowiązania składkowe.
Zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.
Zasady umarzania należności w tym trybie określa rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003r., Nr 141, poz.1365).
Zgodnie z jego § 3:
1. Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:
1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;
2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;
3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
O ile znów należy zgodzić się z organem, że w odniesieniu do strony nie zachodzi przesłanka z pkt 2 ani pkt 3, gdyż strona nie stała się ofiarą klęski żywiołowej i sama działalności gospodarczej nie prowadzi, podobnie jak nie powoływała się na swój zły stan zdrowia, o tyle – zdaniem Sądu – ocena organów, że nie zachodzi również przesłanka pierwsza jest dowolna, a nie swobodna i nie została poprzedzona wnikliwą analizą w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy.
Zauważyć należy, że analizując uregulowania prawne dotyczące możliwości umorzenia należności pomimo braku ich całkowitej nieściągalności należy brać pod uwagę między innymi to, czy spłata zadłużenia w dłuższym czasie nie spowoduje sytuacji, że po uiszczeniu należności z tytułu składek osoba zobowiązana nie będzie dysponowała środkami niezbędnymi do zachowania podstawowych potrzeb życiowych (np. wyżywienie, ubrania, itp.).
Sąd zauważa, że przy wyłożeniu i zastosowaniu zwrotu normatywnego "zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych" trzeba przyjąć, że nie chodzi tu tylko o zachowanie standardu minimum koniecznego do przeżycia, ale o minimum godziwy poziom życia ( por wyrok WSA we Wrocławiu z 13 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 308/24).
Dokonując porównania sytuacji materialnej wnioskodawcy z wysokością zaległej należności organ powinien zestawić wartość posiadanego majątku oraz wysokość dochodu uzyskiwanego przez stronę z niezbędnymi kosztami jej utrzymania, w celu ustalenia, czy jest w stanie faktycznie spłacić istniejące zadłużenie bez niedostatku (por. wyrok NSA z 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1498/17).
Z analizy akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ skupił się jedynie na dochodach, które uzyskuje matka małoletniego wówczas skarżącego, natomiast całkowicie pominął kwestię kosztów utrzymania rodziny. Prawidłowa analiza w przedmiocie umorzenia należności z tytułu zaległych składek musi zawierać zestawienia wydatków ponoszonych miesięcznie przez rodzinę skarżącego, a następnie należy porównać dochody z wydatkami na zaspokojenie niezbędnych potrzeb rodziny. W ocenie Sądu nie jest wystarczające oparcie się na stwierdzeniu, że w przypadku skarżącego są to zwyczajne koszty jakie ponosi jego matka w związku z utrzymaniem rodziny. Sąd ma świadomość, że matka skarżącego składając w imieniu skarżącego wniosek o umorzenie należności z tytułu zaległych składek, w oświadczeniu z 14 sierpnia 2024 r. nie wyszczególniła kosztów utrzymania, a we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odwołała się w tym zakresie do doświadczenia życiowego. Organ jednakże nie powinien poprzestać na takim wyjaśnieniu i w ramach dążenia do ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym dla jej rozstrzygnięcia, powinien był wystosować do matki skarżącego wezwanie o uzupełnienie jej oświadczenia w tym zakresie. Organ powinien dysponować informacjami na temat miesięcznych kosztów utrzymania rodziny, w tym małoletniego wtedy skarżącego, z uwzględnieniem ewentualnych szczególnych potrzeb dzieci.
W tym miejscu należy zauważyć, że jakkolwiek to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania okoliczności dotyczących stanu majątkowego i sytuacji rodzinnej (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II GSK 5381/16, dostępny jw.), to jednak, zważywszy na fakt reprezentowania skarżącego, będącego wówczas osobą nieletnią, przez owdowiałą matkę, organ winien mieć te okoliczności na uwadze, stojąc na straży praworządności przy wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy.
Sąd podkreśla też, że ZUS w decyzjach obu instancji dokonał analizy sytuacji majątkowej rodziny, w szczególności matki, na utrzymaniu której był skarżący. Jej miesięczny dochód to zasiłek rodzinny w kwocie 853 zł oraz świadczenie 800 plus na trójkę dzieci w wysokości 2400 zł. Dochód ten znajduje się poniżej minimum socjalnego dla 4 osobowej rodziny. Jednocześnie organ stwierdził, że powodem trudnej sytuacji finansowej rodziny jest fakt, że matka skarżącego nie podejmuje zatrudnienia pomimo braku ku temu obiektywnych przeszkód.
Sąd podkreśla jednak, że organ zupełnie pominął, że stroną niniejszego postępowania nie jest matka małoletniego, lecz skarżący, który na moment wydawania decyzji był osobą małoletnią, objętą obowiązkiem szkolnym. Uwzględnić należy, że skarżący jest podmiotem odrębnym od matki i w postępowaniu toczącym się z jego wniosku, organ winien analizować jego sytuację majątkową i osobistą z uwzględnieniem tej odrębności. Należy wziąć pod uwagę, że jakkolwiek matka skarżącego ma wpływ na swoją sytuację majątkową (np. może podjąć pracę), to skarżący, będący dotychczas na jej utrzymaniu, nie ma żadnego wpływu na to czy matka podejmie pracę zarobkową. Zatem sytuację skarżącego należy zindywidualizować. Jak ustalono, skarżący od 1 września 2022 r. jest zgłoszony do ubezpieczeń w ZUS jako pracownik młodociany, podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne od czerwca 2024 r. wynoszą 733,26 zł, tj. 611,38 zł netto miesięcznie. Zatem wyjaśnienia wymaga, czy skarżący (który aktualnie jest osobą pełnoletnią) nadal pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką i siostrami, czy kontynuuje naukę i jest na utrzymaniu matki oraz czy generuje dochód.
Uwzględniając powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, organ winien ustalić jakie są koszty utrzymania rodziny, w skład której wchodzi skarżący lub też jakie są koszty życia skarżącego jeśli prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i zestawić to z dochodami. Następnie należy wyjaśnić dlaczego organ uważa, że spłata zobowiązań, nie spowoduje u strony niemożności zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych.
W przypadku prowadzenia przez skarżącego wspólnego gospodarstwa domowego z matką i siostrami, oceniając możliwości zarobkowe matki i zakładając możliwość uzyskania przez nią najniższego wynagrodzenia za pracę, organ weźmie pod uwagę czy kwota powiększonego w ten sposób dochodu, w zestawieniu z ponoszonymi kosztami utrzymania, byłaby wystarczająca dla wyeliminowania zaistnienia przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 cyt. wyż rozporządzenia. Nadto skoro organ ocenia przyszłe możliwości matki skarżącego jako osoby utrzymującej skarżącego, to konsekwentnie winien ocenić także jego przyszłe niezbędne potrzeby życiowe, w tym edukacyjne (w przypadku kontynuowania edukacji przez skarżącego).
W ocenie Sądu organ nie rozważył też w należyty sposób kwestii wartości oraz charakteru majątku odziedziczonego przez skarżącego po zmarłym ojcu, w kontekście zaspokajania jego podstawowych potrzeb. Nie uwzględnił, że nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym niewątpliwie służy celom mieszkaniowym matce i dzieciom, co zabezpiecza bez wątpienia ich podstawową potrzebę. Co do odziedziczonego pojazdu z 2005 r. również należy uwzględnić czy składnik ten nie jest niezbędny do podstawowego funkcjonowania skarżącego lub jego rodziny. Rodzina mieszka w J., jest to niewielka wieś. Organ nie rozważył, czy posiadanie pojazdu nie będzie matce skarżącego niezbędne do dojeżdżania do ewentualnej przyszłej pracy, w braku której upatruje głównego źródła niedostatku rodziny skarżącego. To samo może dotyczyć skarżącego w przypadku podjęcia przez niego zatrudnienia. Nie wiadomo czy w miejscu zamieszkania skarżącego istnieje komunikacja publiczna umożliwiająca ewentualne dotarcie do większej miejscowości.
Powyższe wskazuje, że materiał dowodowy sprawy oraz jego ocena nie były wystarczające i na tyle wnikliwe aby zagwarantować należyte wyważanie interesu indywidualnego i interesu publicznego przy umorzeniu należności z tytułu składek. Sąd zauważa, że interes publiczny należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie dochodów budżetu państwa, ale też jako ograniczenie jego ewentualnych wydatków przeznaczonych na pomoc z opieki społecznej.
Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że organ naruszył przepisy proceduralne, regulujące postępowanie dowodowe, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, co jest niezbędne dla przeprowadzenia swobodnej, a nie dowolnej oceny, wymaganej przy wydaniu decyzji uznaniowej.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko zwarte w niniejszym wyroku.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.