III SA/Kr 202/06

III SA/Kr 202/06 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Kremer
Halina Jakubiec /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Kutzner
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Elżbieta Kremer Protokolant: Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego skargę oddala.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 5 stycznia 2006 nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 znak: [...] o odmowie przyznania S. S. prawa do zasiłku przedemerytalnego przewidzianego art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm.) w jej brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy powołały przepis art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.).
Zgodnie z tym przepisem "Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia z zastrzeżeniem, ust. 2 ust. 2. Prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego.
Z ustalonego przez organ pierwszej instancji i niespornego stanu faktycznego wynika, S. S. został zarejestrowany i uznany za osobę bezrobotną z dniem 3 grudnia 2001 roku na mocy decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] grudnia 2001 r. znak: [...] nr [...].
W dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. S. S. przedłożył świadectwo pracy z dnia [...] listopada 2001 potwierdzające zatrudnienie w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego "N." S.A. w okresie od [...] września 1975 do [...] listopada 2001 w pełnym wymiarze czasu pracy. Z treści świadectwa pracy wynika, że pracodawca zastosował skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art. 361 § 1 kodeksu pracy od 1 grudnia 2001 do dnia 31 grudnia 2001 r. Za ten okres S. S. otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę.
Na tej podstawie Prezydent Miasta N. w decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. odmówił przyznania S. S. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 3 grudnia 2001 r., w oparciu o przepis artykułu art. 27 ust. 1 pkt. 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w/w), obowiązującej w dniu rejestracji skarżącego. Przepis ten stanowił, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę.
Zasiłek dla bezrobotnych S. S. otrzymał po upływie okresu, za który przyznane zostało odszkodowanie tj. zgodnie z przepisem art. 27 ust. 2 pkt. 4 ustawy w/w, a mianowicie od dnia 1 stycznia 2002 r. na okres 12 miesięcy, na mocy decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] stycznia 2002 znak: [...] nr [...]. Kolejną decyzją, wydaną w dniu [...] stycznia 2003r. orzeczono o utracie przez S. S. prawa do zasiłku z dniem 1 stycznia 2003r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
W dniu [...] kwietnia 2005 S. S. złożył wniosek do Powiatowego Urzędu Pracy w N., z którego wynika, że w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego (z dnia 30 kwietnia 2005 r.) domaga się pozytywnego rozpatrzenia kwestii swoich uprawnień. Wniosek ten został potraktowany, na tle znajdującej się w aktach dokumentacji, jako wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, jednakże organ zatrudnienia w dniu [...] maja 2005 wystosował jedynie informację o tym, że w aktualnym stanie prawnym realizacja orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie jest możliwa albowiem nie ma przepisów wykonawczych jak i organu właściwego do przyznania i wypłaty świadczeń wynikających z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (z dnia 30 maja 2005 sygn. akt. K19/02). W przygotowaniu znajduje się projekt uregulowania sytuacji prawnej osób, których wyrok dotyczy, w związku z czym rozpatrzenie wniosku będzie możliwe po ukazaniu się odpowiednich przepisów prawa.
Po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 164 poz. 1366), która wprowadziła art. 150a (wyżej powołany) mający na celu realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. K 19/02. poprzez określenie zasad przyznawania zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych, na zasadach "dotychczasowych" (tj. obowiązujących na gruncie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej brzmieniu do 31 grudnia 2001 r.), Prezydent Miasta N. rozpoznał wniosek S. S. z dnia [...] kwietnia 2005 r. wydając opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2005 r.
Odmawiając S. S. prawa do zasiłku przedemerytalnego organ pierwszej instancji stwierdził, że w dniu rejestracji skarżący posiadał 29 lat 1 miesiąc 13 dni okresu uprawniającego do zasiłku, w tym 17 lat wykonywania pracy uznanej w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach.
Zasiłek przedemerytalny, według przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujących w dniu 31 grudnia 2001 r. (art. 37j) przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:
1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 mężczyzn,
2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.
Skarżący S. S. dysponuje wyłącznie okresem uprawniającym do zasiłku wykazanym w dniu rejestracji tj. 29 lat 1 miesiąc 13 dni, albowiem fakt, że w dacie 31 grudnia 2001 nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych wyklucza możliwość doliczenia pobieranego od 1 stycznia 2002 zasiłku dla bezrobotnych.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji S. S. zwrócił się o pozytywne rozpatrzenie wniosku o zasiłek przedemerytalny wskazując na bardzo ciężką sytuację osobistą. Podniósł, że żyje samotnie, jest człowiekiem potrzebującym ze względu na stan zdrowia specjalistycznego leczenia. Po latach uczciwej i ciężkiej pracy znalazł się w sytuacji całkowitego ubóstwa. Na potwierdzenie swojej sytuacji załączył kartę informacyjną z pobytu w szpitalu specjalistycznym w G. na Oddziale Okulistycznym.
Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podzielając stanowisko wyrażone w decyzji Prezydenta Miasta N., Wojewoda [...] wydał w oparciu o przepis art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy opisaną wyżej decyzję z dnia 5 stycznia 2006r. będącą przedmiotem skargi S. S.
Wprawdzie do dnia 12 stycznia 2002r. skarżący S. S. spełnił określone w ustawie warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jednakże nie spełnił pozostałych warunków określonych w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Mianowicie nie posiadał 30 letniego okresu uprawniającego do zasiłku.
Z kolei fakt spełnienia warunków określonych przepisem art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu po dniu 12 stycznia 2002 uprawnia do przyznania zasiłku przedemerytalnego, jedynie w sytuacji określonej w art. 150a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten uzależnia nabycie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego (lub świadczenia przedemerytalnego) na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2001, przez osoby, które po dniu 12 stycznia 2002 spełniły warunek posiadania wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego (lub świadczenia przedemerytalnego) w wyniku zaliczenia do tego okresu, okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Skorzystanie z możliwości uzupełnienia okresu uprawniającego do zasiłku przemerytalnego przez zaliczenie do niego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jest uzależnione od faktu pobierania go w dniu 31 grudnia 2001 r.
Skarżący S. S. nie pobierał zasiłku w tej dacie, gdyż decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Prezydent Miasta N. odmówił przyznania prawa do zasiłku od dnia 3 grudnia 2001 r. dlatego skarżący w dacie 31 grudnia 2001 zasiłku nie pobierał.
W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...] wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, S. S. domagał się przyznania mu zasiłku przedemerytalnego zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu według zasad przewidzianych ustawą i obowiązujących do końca 2001 r. Zaznaczył, że przepracował w jednym zakładzie pracy 29 lat kiedy był zwalniany zapewniano go, że po doliczeniu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych uzyska zasiłek przedemerytalny. Wskutek zmiany przepisów, zasiłek przedemerytalny nie został przyznany, dlatego czuje się zapewnieniami tymi oszukany zwłaszcza, że doprowadziło go to do skrajnej dramatycznej sytuacji bytowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Powołany przez organy jako podstawa prawna decyzji przepis art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadzony ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w) ma na celu wykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 sygn. akt K19/02 , który orzekł, że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy ... o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. Nr 154 poz. 1793) w części w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z Konstytucją.
Równocześnie treść przepisu art.150a ust. 1 uwzględnia regulację wynikającą z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003r. nr 6 poz. 65) dalej zwaną ustawą uzupełniającą, który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego (...) na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych (tj. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 roku) przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia.
Wyrokiem z dnia 18 września 2006 sygn. akt. SK 15/05 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 3. ust. 1 (w/w) w części w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r.) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP (sentencja wyroku ogłoszona została w dniu 26 września 2006 r. Dz. U. nr 17 poz. 1222).
Analiza przepisu art. 150a prowadzi do wniosku, że ustawodawca powtórzył w prawdzie formułę prawną zawartą wcześniej w art. 3. ust. 1 ustawy uzupełniającej z dnia 20 grudnia 2002, lecz równocześnie rozszerzył prawo do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego na rzecz osób, które w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierały zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu zasiłkowego do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, spełniły warunek dotyczący wykazania odpowiedniego okresu uprawniającego do zasiłku, po dniu 12 stycznia 2002. Rozszerzenie to ma na celu ochronę realizacji uprawnień nabytych na podstawie przepisów dotychczasowych poprzez zabezpieczenie "interesów w toku".
W rozpatrywanej sprawie S. S. nie spełnił warunku umożliwiającego zaliczenie okresu pobierania zasiłku do uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, gdyż nie pobierał zasiłku w dniu 31 grudnia 2001. Ustawodawca rozszerzając krąg osób uprawnionych do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach dotychczasowych w sposób umożliwiający nabycie tych uprawnień przez osoby, które warunki spełniły po dniu 12 stycznia 2002, uczynił to w sposób umożliwiający ochronę praw nabytych in abstracto - tj. osób które spełniły zasadniczo wszystkie przesłanki ustawowe do nabycia praw po rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., to znaczy osobom, których sytuacja prawna w chwili zmiany przepisów pozwalała na stwierdzenie, iż przysługiwała im na gruncie tych przepisów ekspektatywa maksymalnie ukształtowana.
Ponadto ustawodawca rozszerzył też ochronę w stosunku do osób, które w prawdzie nie dysponują uprawieniem wyrażającym się w ekspektatywie maksymalnie ukształtowanej, lecz ich interesy znajdują się w toku jednakże ich realizacja jest uzależniona od spełnienia warunku posiadania wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego (lub świadczenia przedemerytalnego) poprzez doliczenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, do czego uprawniał art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pozwalający na zaliczenie "okresu aktualnie pobieranego zasiłku". Rozszerzenie to obejmuje te osoby, które zasiłek dla bezrobotnych pobierały w dniu 31 grudnia 2001 i ma charakter regulacji szczególnej na co wskazuje sposób sformułowania przepisu ust. 1 art. 150a, poprzez użycie słów "z zastrzeżeniem ust. 2"
Tym samym omawiany przepis art. 150a ust. 1 realizuje orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 nie tylko w stosunku do osób, które mogły uzyskać prawo do zasiłku przedemerytalnego (lub świadczenia przedemerytalnego) na gruncie ustawy uzupełniającej z dnia 20 grudnia 2002 roku, której przepis art. 3 ust. 1 w części w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002" został uznany za niezgodny 2 Konstytucji RP.
Skarżący S. S. nie może zostać zaliczony do kręgu osób objętych regulacją ust. 2 art. 150a. Fakt rejestracji i uzyskania statusu bezrobotnego z dniem 31 grudnia 2001 nie gwarantował skarżącemu tego, iż po upływie okresu, za który otrzymał odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia uzyska prawo do zasiłku. W tym czasie jako osoba bezrobotna mógł np. otrzymać propozycję pracy, jak również mogły wystąpić inne okoliczności skutkujące utratą statusu bezrobotnego.
Trzeba także zauważyć, że ustawodawca zaliczenie okresu pobierania zasiłku uzależnia od jego faktycznego pobierania w dacie 31 grudnia 2001, co wyklucza możliwość rozszerzenia tego przepisu w stosunku do osób będących w okresie oczekiwania na zasiłek niezależnie od podstawy prawnej, z której wynika okres oczekiwania.
Skarżący upatruje możliwość przyznania mu uprawnień do zasiłku przedemerytalnego bezpośrednio w oparciu o treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 nie przywrócił dotychczasowych zasad przyznawania zasad przyznawania zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych jak oczekuje tego skarżący.
Orzeczenie Trybunału nie jest źródłem prawa, a jego wykonanie nie oznacza automatycznego powrotu dotychczasowych zasad przyznawania świadczeń. W tym celu niezbędne jest wydanie przez ustawodawcę odpowiednich przepisów.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 30 marca 2005 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych nie wyklucza wprowadzenia regulacji, które znoszą bądź ograniczają prawa podmiotowe, w tym także prawa nabyte. Jednakże, odbierając te prawa ustawodawca jest skrępowany szeregiem ograniczeń...".
Wyrok Trybunału, z którego skarżący wywodzi swoje uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego wskazał jedynie na konieczność nowej regulacji, uwzględniającej zasady legislacji, zwłaszcza w zakresie sposobu określenia okresu dostosowawczego vacatio legis. Regulacja art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy porządkuje powyższe kwestie ustanawiając równocześnie ograniczenia co do możliwości zaliczenia do uprawnień okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych (ust. 2). To ograniczenie spowodowało, że skarżący nie może uzupełnić brakującego mu w dacie rozwiązania stosunku pracy i rejestracji, okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego poprzez zaliczenie okresu pobieranego po dniu 31 grudnia 2001 r. zasiłku dla bezrobotnych.
Oceniając sytuację prawną skarżącego w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006r. należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o przepis art. 150a ust. 1i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który korzysta z domniemania konstytucyjności a zakres jego zastosowania jest szerszy od zakresu wynikającego z regulacji uznanej tym wyrokiem Trybunału za niezgodny z Konstytucją RP.
Mając na uwadze, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1279 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej wyłącznie pod względem zgodności z prawem, należy stwierdzić w oparciu o powyższe rozważania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Uwzględnienie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny może nastąpić wyłącznie w sytuacji określonej przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zmianami) - p.p.s.a, który stanowi, że sąd
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części jeżeli stwierdzi
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
2) stwierdza nieważność decyzji (..) jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach,
3) stwierdza wydanie decyzji ".." z naruszeniem prawa jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach."
Działając w zakresie wskazanym wyżej powołanym przepisem Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, dlatego uległa ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.