III SA/Kr 2008/24

III SA/Kr 2008/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki /sprawozdawca/
Marta Kisielowska
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 323
ArtArt. 30 ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
Dz.U. 1985 nr 12 poz 49
Art. 27  ust. 2
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant starszy referent Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Kraków- Krakowski Ośrodek Szkolno-Sportowy im. Szarych Szeregów w Krakowie na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 września 2024 roku, znak NK.906.6.2024 w przedmiocie nakazu wyłączenia z użytkowania niecek na pływalni oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną przez Gminę Miejską Kraków - Krakowski Ośrodek Szkolno -Sportowy im Szarych Szeregów w Krakowie, zwaną dalej stroną skarżącą, decyzją z dnia 27 września 2024 r. znak: NK.906.6.2024, nr 5/2024 Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w związku z art. 4 pkt 1 oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 416, zwanej dalej ustawą o PIS), § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1230) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w Krakowie nr 683/2024 z dnia 1 sierpnia 2024 r. w przedmiocie nakazu wyłączenia z użytkowania basenu sportowego, jacuzzi I i II na pływalni w Ośrodku Sportowo-Rekreacyjnym "Kurdwanów Nowy" przy ul. Wysłouchów 34a w Krakowie, zamieszczenia komunikatu z informacją o aktualnych przekroczeniach dopuszczalnych norm jakości wody, przedstawienia wyników badań jakości wody potwierdzających spełnienie wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach.
Powyższa decyzja zapadał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia 1 sierpnia 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nakazał wyłączenia z użytkowania basenu sportowego, jacuzzi I i II na pływalni w Ośrodku Sportowo-Rekreacyjnym "Kurdwanów Nowy" przy ul. Wysłouchów 34a w Krakowie oraz zamieszczenia komunikatu z informacją o aktualnych przekroczeniach dopuszczalnych norm jakości wody, przedstawienia wyników badań jakości wody potwierdzających spełnienie wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach.
Organ podał, że ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego odstąpiono od zastosowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a.
W dniu 1 sierpnia 2024 r. przeprowadzono kontrolę sanitarną ww. obiektu, w zakresie sprawdzenia realizacji obowiązków określonych w decyzji - stwierdzono wykonanie obowiązków decyzji podlegających natychmiastowemu wykonaniu. Z kolei w dniu 6 sierpnia 2024 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły sprawozdania z badań nr 3933/1/2024, 3933/11/2024, 3931/1/2024, 3931/11/2024, 3932/11/2024, 3932/11/2024 z dnia 6 sierpnia 2024 r., wody pobranej z pływalni Ośrodka Sportowo-Rekreacyjnego "Kurdwanów Nowy", wykonanych w Centralnym Laboratorium Wodociągów Miasta Krakowa SA, ul. Lindego 9, 30-148 Kraków. Wyniki badań potwierdziły spełnienie wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach w zakresie bakterii Pseudomonas aeruginosa - nie stwierdzono ww. bakterii w badanych próbkach wody.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła strona skarżąca.
Wymienioną na wstępie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję nakazującą w oparciu o przekazane przez zarządzającego obiektem wyniki badania jakości wody na pływalni w Ośrodku Sportowo-Rekreacyjnym "Kurdwanów Nowy" przy ul. Wysłouchów 34a w Krakowie. Decyzję wydano w oparciu o przepisy art. 4, 12 oraz 27 ustawy o PIS.
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o PIS w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Natomiast jeżeli naruszenie wymagań spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części, zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, a decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Dlatego też istotnym jest charakter stwierdzonych naruszeń w odniesieniu do szacowania ryzyka zdrowotnego korzystających z obiektu. Stwierdzenie obecności bakterii Pseudomonas aeruginosa w próbkach wody pobranej z pływalni stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach, gdzie w załączniku nr 1 jako najwyższą dopuszczalną liczbę ww. mikroorganizmów dopuszcza się 0 jtk w 100 ml wody, jest zatem naruszeniem wymagań higienicznych i zdrowotnych, w przypadku których państwowy inspektor sanitarny obowiązany jest, w świetle wcześniej przytoczonych przepisów, wydać decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych uchybień. Korzystanie z wody zanieczyszczonej mikrobiologicznie może stwarzać ryzyko zdrowotne dla osób kąpiących się. Aby woda wprowadzana do basenu na pływalni była bezpieczna dla zdrowia ludzkiego i nie powodowała zagrożeń zdrowotnych, musi być wolna od zanieczyszczeń zarówno mikrobiologicznych jak i fizykochemicznych. Bakteria Pseudomonas aeruginosa powoduje wiele rodzajów zakażeń, gdyż kolonizuje ona przede wszystkim uszkodzone obszary skóry i błon śluzowych; do zakażenia dochodzi przez kontakt ze skażoną wodą. Przez takie miejsca zakażenia drobnoustroje wnikają do organizmu, powodując inwazyjne postacie zakażenia, w tym zagrażające życiu, jak posocznica i zapalenie opon mózgowych. Na zakażenia narażone są również osoby z obniżoną odpornością, u których może prowadzić do ciężkiego, postępującego zapalenia płuc. Ponadto może powodować zapalenie ucha, zapalenie mieszków włosowych i zapalenie rogówki u osób korzystających z basenów i spa. Ponadto stwierdzone zanieczyszczenia mikrobiologiczne w zakresie Pseudomonas aeruginosa, zwłaszcza w kontekście stwierdzonego w trakcie poboru próbek stężenia chloru wolnego może świadczyć o nieskuteczności prowadzonych procesów uzdatniania i/lub ewentualnym powstawaniu biofilmu. Ponadto, co najistotniejsze, stwierdzenie obecności bakterii Pseudomonas aeruginosa w próbkach wody pobranej z pływalni stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach, gdzie w załączniku nr 1 jako najwyższą dopuszczalną liczbę ww. mikroorganizmów dopuszcza się 0 jtk w 100 ml wody.
Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących wydania decyzji w oparciu o wyniki badań przeprowadzonych w ramach kontroli wewnętrznej obiektu tydzień przed wydaniem decyzji, bez przeprowadzenia badań w ramach sprawowanego nadzoru i bez uwzględnienia poprawy jakości poprzez bieżącą dezynfekcję niecki organ uznał zarzut jako bezzasadny. Organ wyjaśnił, że organ pierwszej instancji oparł się na wynikach badania jakości wody przekazanych przez zarządcę pływalni. Takie działanie jest działaniem prawidłowym. Brak jest logicznego uzasadnienia wydłużania czasu potencjalnego kontaktu z patogenem poprzez oczekiwanie na dodatkowe wyniki badania jakości wody. Podobnie, nieuwzględnienie informacji dotyczącej zwiększenia chlorowania przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, było działaniem prawidłowym. Samo bowiem oświadczenie o wdrożeniu działań naprawczych przez zarządcę pływalni nie może zostać potraktowane jako potwierdzenie ich skuteczności. Powyższe odnosi się również do argumentu strony skarżącej, iż "obecność w wodzie środka dezynfekującego wodę zabija 104 komórki Pseudomonas aeruginosa w ciągu 30 sekund, zatem założyć należy, iż zwiększenie stężenia środka dezynfekującego w procesie tzw. chlorowania szokowego daje niemal natychmiastowy oczekiwany efekt", w związku z czym, w ocenie strony skarżącej wydanie decyzji było bezpodstawne.
Organ odwoławczy zauważył, że w przedmiotowej sprawie w trakcie pobrania próbek wody wykonano również badania chloru wolnego w wodzie, którego stężenie było w normie, zgodnie zatem z tokiem argumentacji strony skarżącej sama obecność chloru wolnego (dezynfektanta) w badanej wodzie winna skutkować stwierdzeniem braku bakterii, tymczasem, w przedłożonych sprawozdaniach stwierdzono obecność Pseudomonas aeruginosa. Dodał, że zarządzający pływalnią obowiązany jest do zapewnienia bezpieczeństwa osób kąpiących się m.in. poprzez zapewnienie wody spełniającej określone wymagania mikrobiologiczne. W przedmiotowej sprawie powyższe nie zostało spełnione, co świadczyć może o niewłaściwym funkcjonowaniu systemów uzdatniania wody, brak było zatem podstaw i zasadności do odstąpienia od wydania decyzji na podstawie oświadczenia o wdrożeniu działań naprawczych, które nie może być gwarantem ich skuteczności.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących zasadności wydania decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu oraz braku uzasadnienia powyższego w decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy wskazał, że wykrycie bakterii Pseudomonas aeruginosa w wodzie na pływalniach może wskazywać na nieprawidłowości związane z funkcjonowaniem procesu dezynfekcji wody, nieodpowiednim stanem technicznym instalacji basenowej, a także, iż ww. bakteria wywołuje zakażenia, a stwierdzony stan naruszenia dopuszczalnych norm określonych w rozporządzeniu wymaga natychmiastowego wyłączenia niecek z użytku ze względu na ochronę zdrowia. Brak zapewnienia stronie czynnego udziału jest natomiast następstwem opatrzenia decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności i jest działaniem prawidłowym, a ewentualne wniesienie uwag dotyczących wdrożenia działań naprawczych nie wpłynęłyby na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Strona skarżąca przekazując wyniki badania jakości wody mogła przekazać wyjaśnienia w powyższej sprawie.
W podnoszonej przez stronę skarżącą błędnej interpretacji dat poszczególnych czynności dokonywanych w sprawie organ wskazał, że prawdą jest, że data wydania sprawozdania nie jest tożsama z datą przekazania tegoż sprawozdania do zleceniodawcy. Jednakże w piśmie przekazującym odwołanie organ pierwszej instancji wskazał, że "do informacji e-mail zostało dołączone pismo o Nr KN.070.1.25.2024, gdzie w tabeli, w pkt 4 data otrzymania wyników widnieje zapis 31.07.2024 r. - data otrzymania wyniku". Powyższa tabela nie jest sprawozdaniem z badania jakości wody, a zgłoszeniem pogorszenia jakości wody przekazywanym przez zarządcę pływalni, w którym znajduje się zapis dotyczący daty otrzymania wyniku.
Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego podpisania decyzji przez osobę nieupoważnioną organ odwoławczy wyjaśnił, że z przepisu 107 § 1 pkt 8 k.p.a. nie wynika, iż każdorazowo przy wydawaniu decyzji z upoważnienia PPIS należy przedkładać ww. upoważnienie. Ponadto upoważnienie Zastępcy PPIS w Krakowie do wykonywania jego obowiązków służbowych wynika zarówno z załącznika nr 7, § 5 Zarządzenia Wojewody Małopolskiego z dnia 2 września 2020 r. w sprawie nadania statutów Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Krakowie oraz powiatowym stacjom sanitarno-epidemiologicznym położonym na obszarze województwa małopolskiego jak i § 22 ust. 3 Regulaminu Organizacyjnego Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Krakowie stanowiącego załącznik do zarządzenia Wojewody Małopolskiego z dnia 19 października 2020 r. Zgodnie z powyższym w przypadku, w którym PPIS w Krakowie nie może pełnić obowiązków służbowych, zakres zastępstwa Zastępcy PPIS w Krakowie rozciąga się na wszystkie zadania i kompetencje PPIS w Krakowie - zatem każdorazowo, w przypadku nieobecności PPIS w Krakowie w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej decyzje podpisywane są przez jego zastępcę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art 80 w zw. z art 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujący błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że stwierdzony stan naruszenia norm był na tyle istotny, że należało zastosować wobec strony skarżącej rygory przewidziane w art. 27 ust. 2 ustawy o PIS, podczas gdy przekroczenie norm było jednostkowe, incydentalne i krótkotrwałe; - art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 140 k.p.a. przez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie ogólnikowego stwierdzenia, że na pływalni zarządzanej przez stronę skarżącą doszło do przekroczenia norm i pobieżnego wyjaśnienia konsekwencji zakażenia bakterią pałeczki ropy błękitnej, bez przywołania szczegółowych sytuacji, konkretnych wskaźników, wyników badań czy też szczegółowego sposobu szacowania ryzyka bezpośredniego zagrożenia życia łub zdrowia, co doprowadziło organ do konkluzji o istotnym naruszeniu norm przez stronę skarżącą, a tym samym do zastosowania rygoru, który był nieadekwatny i nieproporcjonalny;
- art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji przyczyn przyjętej podstawy prawnej;
- art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez utrudnianie stronie skarżącej wglądu do akt sprawy, polegające na odmowie zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w umówionym początkowo terminie z uwagi na nieobecność pracownika organu, podczas gdy wynikająca z art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do procesu;
- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione różnicowanie sytuacji strony skarżącej i wydania decyzji zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacji jednostkowego i krótkotrwałego przekroczenia norm, w dodatku bez zbadania i zweryfikowania przez organy administracji rzeczywistego wpływu norm i oszacowania ryzyka zagrożenia dla życia lub zdrowia, podczas gdy inne organy sanitarne pełniące swoje funkcje w innych częściach kraju w zbiorczych rocznych ocenach jakości wody na pływalniach wskazują jednoznacznie, że podejmowanie prawidłowych i skutecznych działań przez zarządców pływalni, mających na celu przywrócenie jakości wody do wymagań, oznacza, że jednostkowe i krótkotrwałe przekroczenia nie powodują zagrożenia zdrowotnego dla korzystających z pływalni;
- art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o PIS poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że doszło do bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, mimo że organy administracji występujące w tej sprawie nie wykazały szczegółowego sposobu oszacowania wystąpienia tego ryzyka, a tym samym zastosowały rygory przewidziane w ust. 2 art. 27 ustawy o PIS w oparciu o niezweryfikowane przesłanki;
- art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających obszarach wodnych (Dz. U. nr 208, poz. 1240, tj. z dnia 10 marca 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 714) w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra na Zdrowia w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach z dnia 9 listopada 2015 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 1230) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że podmiotem wyłącznie właściwym do nakazania wyłączenia z użytkowania pływalni jest Inspektor Sanitarny, podczas gdy z powołanych przepisów wynika, że to zarządzający pływalnią dokonuje oceny spełnienia wymagań jakości wody i podejmuje decyzje o wyłączeniu z użytkowania pływalni w konkretnie wskazanych przypadkach, zaś organy sanitarne dysponują innymi uprawnieniami w zakresie oceny jakości wody na pł5walniach;
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 416, zwanej dalej ustawą o PIS), w szczególności art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 tej ustawy oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra na Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1230).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIS do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości, zakładów pracy, instytucji, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, dróg, ulic oraz osobowego i towarowego transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i morskiego. W syntetycznym więc ujęciu bieżący nadzór sanitarny, do którego prowadzenia zostały zobowiązane organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, polega na kontroli przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne.
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o PIS w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień.
Ratio legis regulacji zawartej w art. 27 ustawy o PIS jest natychmiastowe przeciwdziałanie niebezpieczeństwom i zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego już na etapie wstępnego dokumentowania i rozpoznawania takich zagrożeń (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 2761/15).
Zgodnie z ust. 2 art. 27 ustawy o PIS jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
Zdaniem Sądu postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, a zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji co do istoty sprawy przez organ pierwszej instancji.
Bezsprzecznie z materiału tego wynika, że w dniu 1 sierpnia 2024 r. w basenie sportowym oraz jacuzzi I i jacuzzi II na pływalni w Ośrodku Sportowo-Rekreacyjnym "Kurdwanów Nowy" przy ul. Wysłouchów w Krakowie stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm jakości wody. Ze sprawozdań wynika, że w niecce basenu sportowego stwierdzono w pobranych próbkach wody przekroczenie dopuszczalnej ilości bakterii Pseudomonas aeruginosa w liczbie 28 jtk/100 ml, w niecce jacuzzi I – 1 jtk/100 ml, w niecce jacuzzi II – 2 jtk/ 100 ml.
Wobec powyższego podjęte przez organ pierwszej instancji działania były jak najbardziej prawidłowe i adekwatne. Słusznie i zgodnie z prawem organ inspekcji sanitarnej wydał decyzję w ramach posiadanych kompetencji – orzekając natychmiastowy nakaz wyłączenia z użytkowania basenu sportowego, jacuzzi I i II na pływalni w Ośrodku Sportowo-Rekreacyjnym "Kurdwanów Nowy" przy ul. Wysłouchów w Krakowie, zamieszczenia komunikatu z informacją o aktualnych przekroczeniach dopuszczalnych norm jakości wody, przedstawienia wyników badań jakości wody potwierdzających spełnienie wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1230).
Istotnie w ust. 2 art. 27 ustawy o PIS oprócz stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych lub zdrowotnych, co nie budzi wątpliwości w świetle treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać woda na pływalniach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1230), stanowiącego, że "Woda na pływalniach, w tym woda doprowadzana na pływalnię, powinna spełniać wymagania mikrobiologiczne i fizykochemiczne określone w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia", wymagane jest stwierdzenie realnego bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia ludzi. Nie oznacza to jednak, zdaniem Sądu, że muszą wystąpić konkretne skutki w postaci złego stanu zdrowia w wyniku kontaktu ze stwierdzoną w próbkach wody bakterią. Chodzi tutaj, wbrew twierdzeniom skargi, o to że na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy istnieje realne, bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia ludzi w wyniku kontaktu organizmu z tą bakterią. Organ odwoławczy, ponownie przecież rozstrzygający sprawę w swym całokształcie wskazał przekonująco, że "bakteria Pseudomonas aeruginosa powoduje wiele rodzajów zakażeń, gdyż kolonizuje ona przede wszystkim uszkodzone obszary skóry i błon śluzowych; do zakażenia dochodzi przez kontakt ze skażoną wodą. Przez takie miejsca zakażenia drobnoustroje wnikają do organizmu, powodując inwazyjne postacie zakażenia, w tym zagrażające życiu, jak posocznica i zapalenie opon mózgowych. Na zakażenia narażone są również osoby z obniżoną odpornością, u których może prowadzić do ciężkiego, postępującego zapalenia płuc. Ponadto może powodować zapalenie ucha, zapalenie mieszków włosowych i zapalenie rogówki u osób korzystających z basenów i spa."
W tej sprawie i wykładnia i zastosowanie wskazanego przepisu (a właściwie rzecz ujmując normy w nim wysłowionej) było prawidłowe. Mamy tu jednocześnie do czynienia z sytuacją, w której organ odwoławczy nie może stosować zasady aktualności w klasycznym jej rozumieniu. Wynika to przede wszystkim z charakteru regulacji prawnej art. 27 ustawy o PIS, którą jest – jak wyżej wskazano – jest natychmiastowe przeciwdziałanie niebezpieczeństwom i zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego już na etapie wstępnego dokumentowania i rozpoznawania takich zagrożeń. Organ pierwszej instancji dysponując zatem materiałem dowodowym świadczącym o nieprawidłowych parametrach wody w nieckach pływalni był zobowiązany podjąć działania zmierzające do usunięcia tych zagrożeń i nieprawidłowości, zaś organ odwoławczy nie miał podstaw w takim stanie rzeczy do podjęcia innego rozstrzygnięcia, jak utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej.
Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, by organy inspekcji sanitarnej w tej sprawie dopuściły się w swym działaniu uchybień przepisom postępowania, jak i prawa materialnego w stopniu powodującym uchylenie kontrolowanych decyzji.
Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 art. 10 k.p.a. właśnie w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Ponadto strona brała czynny udział w toczącym się postępowaniu, skoro złożyła środek zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W trybie odwoławczym zapoznała się ostatecznie z aktami sprawy, co potwierdza "Adnotacja służbowa" z dnia 16 września 2024 r. Zajęła nawet stanowisko w piśmie procesowym z dnia 18 września 2024 r.
Zdaniem Sądu zarzuty postawione w skardze nie są zasadne i wynikają z niezrozumienia ratio legis regulacji art. 27 ustawy o PIS, w tym jego ust. 2. Organ odwoławczy mógł więc skorzystać ze swych kompetencji przyznanych art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku. Sąd nie zastosował też art. 106 § 3 P.p.s.a. wobec wniosku strony skarżącej zawartego w skardze o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów odnośnie odmiennych stanowisk organów inspekcji sanitarnych w zakresie norm i parametrów wody. Stronie skarżącej umknęło bowiem, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego z wyjątkiem sytuacji wskazanych w ww. przepisie. Możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy bowiem rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi nie zgadza się strona. Bez znaczenia więc w ogóle były dowody z dokumentów wskazane przez stronę skarżącą.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w sentencji wyroku.