III SA/Gl 683/22

III SA/Gl 683/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /sprawozdawca/
Anna Apollo
Dorota Fleszer /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 690
art. 33 ust. 4 pkt 7,  art. 34, art. 41 ust. 1
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia NSA Anna Apollo, Protokolant specjalista Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 24 czerwca 2022 r. nr PSIII.8640.247.2022 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do stypendium oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 czerwca 2022 r. Nr PSIII.8640.247.2022 Wojewoda Śląski (dalej: organ II instancji, Wojewoda, organ odwoławczy) na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 7 i art., oraz art. 41 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 690 ze zm.), zwanej dalej ustawa o promocji, w trybie art. 138 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735; zwanej dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: organ I instancji) z dnia 29 kwietnia 2022 r. Nr [...] o utracie przez E. G.: (dalej: skarżąca, strona),
-statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 grudnia 2021 r. z powodu nieuzasadnionego przerwania szkolenia,
- prawa do stypendium z dniem 9 grudnia 2021 r.,
-nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy:
Decyzją z dnia 9 sierpnia 2021 r. Nr [...], organ I instancji uznał skarżącą za osobę bezrobotną od dnia 4 sierpnia 2021 r. oraz przyznał jej prawo do zasiłku.
Następnie, skarżąca została skierowana na szkolenie "Kurs samodzielny księgowy" odbywający się w terminie od 6 grudnia 2021 r. do 23 grudnia 2021 r. w formie zdalnej poprzez logowanie się na platformie e-learningowej. W związku z rozpoczęciem odbywania szkolenia organ I instancji przyznał skarżącej prawo do stypendium od 6 grudnia 2021 r., w okresie odbywania szkolenia stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o promocji. Skarżąca nie ukończyła szkolenia, bowiem przerwała jego odbywanie podnosząc zarzuty wobec Urzędu Pracy i jednostki szkolącej.
Organ I instancji w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym na podstawie pisma Krajowej Izby Księgowych ustalił, że strona w trakcie realizacji szkolenia nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń dotyczących sposobu realizacji szkolenia, a przez cały okres jego trwania nie kontaktowała się z instytucją, nie zgłaszała żadnych wątpliwości związanych z treściami prezentowanymi podczas szkolenia, nie informowała, że treści materiałów są dla niej niezrozumiałe. W trakcie odbywania szkolenia istniała możliwość konsultacji mailowych z wykładowcą w przypadku niezrozumienia treści realizowanego szkolenia, o czym skarżąca była poinformowana w harmonogramie, gdzie wskazano kontakt telefoniczny i adres e-mailowy do jednostki szkolącej oraz nazwisko wykładowcy, który służył wsparciem w trakcie szkolenia.
Skarżąca wyraziła chęć uczestnictwa w szkoleniu zdalnym, pomimo możliwości rezygnacji z kursu przeprowadzanego w formie niestacjonarnej.
Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów na poparcie problemów zdrowotnych oraz konieczności nagłego wyjazdu, w okresie, w którym miała odbywać szkolenie, o których informowała w e-mailu z 29 grudnia 2021 r.
Zdaniem organu I instancji przyczyny przerwania przez skarżącą szkolenia były nieuzasadnione, co skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do stypendium.
Strona nie wykazała, jakie przepisy zostały przez organ naruszone lub jakich dowodów w sprawie skarżąca nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć takie uchybienie.
W związku z powyższym organ I instancji decyzją Nr [...], z dnia 13 stycznia 2022 r., orzekł o utracie przez skarżącą z dniem 9 grudnia 2021 r. statusu osoby bezrobotnej i prawa do stypendium z powodu nieuzasadnionego przerwania szkolenia.
W dniu 16 lutego 2022 r., skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji podnosząc m.in., że materiał kursu był bardzo rozległy i mało zrozumiały, a nie było instruktora który mógłby wytłumaczyć trudne aspekty programu. Uczestnictwo w kursie internetowym spowodowało u skarżącej nudności, brak koncentracji oraz brak zrozumienia materiału.
Nadto skarżącej w dniu 9 grudnia 2021 r., wyłączono internet z powodu wygaśnięcia umowy, a Urząd Pracy nie poinformował ile będzie potrzebne GB internetu oraz nie zapewnił narzędzi pracy takich jak komputer czy internet. Podniosła też, że kurs ten nie spełniał kryteriów o które prosiła i w żaden sposób nie mógł jej przygotować do pracy księgowej.
Decyzją z dnia 22 marca 2022 r. Nr [...] organ II instancji uchylił ww. decyzję organu I instancji z dnia 13 stycznia 2022 r. Nr [...], oraz przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr [...] orzekł o utracie przez skarżącą z dniem 9 grudnia 2021 r. statusu osoby bezrobotnej i prawa do stypendium z powodu nieuzasadnionego przerwania szkolenia z powołaniem się na art. 9 ust.1 pkt 14 lit a i b), art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 33 ust. 4 pkt 7 ust. 4 c a) i art. 41 ust. 1 pkt 1 b i 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Od powyższej decyzji skarżąca w dniu 20 maja 2022 r., wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego podnosząc m.in., że podpisała skierowanie na szkolenie lecz organ nie wyjaśnił jej jak to szkolenie będzie przebiegać. Zaś sam kurs był realizowany poprzez przedstawianie materiałów do czytania, które były przestarzałe.
Skarżąca podniosła, że w dniu 7 grudnia 2021 r., poinformowała Urząd Pracy, że nie o taki jej kurs chodziło i że materiał jest niezrozumiały.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu ww. zaskarżonej decyzji wskazał, że:
- w związku z przystąpieniem do odbywania szkolenia skarżąca zaakceptowała warunki szkolenia, w tym harmonogram zajęć, z którego wynika obowiązek uczestnictwa w szkoleniu, systematycznego realizowania programu i przestrzegania regulaminu obowiązującego w jednostce szkolącej, jak również każdorazowego informowania o niezdolności do udziału w zajęciach oraz usprawiedliwiania nieobecności w terminie nieprzekraczającym 2 dni od daty jej wystąpienia. W harmonogramie wskazano także kontakt telefoniczny i adres e-mailowy do jednostki szkolącej oraz nazwisko wykładowcy, który służył wsparciem w trakcie szkolenia,
- odwołująca w trakcie realizacji szkolenia nie zgłaszała do jednostki szkolącej żadnych zastrzeżeń dotyczących sposobu realizacji szkolenia, nie kontaktowała się z instytucją, nie zgłaszała żadnych wątpliwości związanych z treściami prezentowanymi podczas szkolenia oraz nie informowała, że treści materiałów są dla niej niezrozumiałe,
- skarżąca w skierowaniu na szkolenie została poinformowana o tym, że szkolenie odbywa się w formie e-learningowej. Ten rodzaj szkolenia zakłada samodzielną pracę z materiałem szkoleniowym i dostosowanie tempa pracy do swoich możliwości,
- po telefonicznym zgłoszeniu pracownikowi PUP w dniu 7 grudnia 2021 r., że materiał jest obszerny i niezrozumiały, pracownik PUP poinformował odwołującą, że z wykładowcą wskazanym w harmonogramie zajęć można konsultować się e-mailowo w przypadku konieczności wyjaśnienia niezrozumiałych treści szkolenia,
- skarżąca po raz pierwszy skontaktowała się z jednostką szkoleniową 28 grudnia 2021 r. z informacją, że ma zablokowany dostęp do platformy i nie może realizować szkolenia (bezrobotna logowała się na platformie szkoleniowej tylko 6 i 8 grudnia 2021 r.),
- skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów na poparcie problemów zdrowotnych oraz konieczności nagłego wyjazdu, w okresie, w którym miała odbywać szkolenie, o których informowała w e-mailu z 29 grudnia 2021 r.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż Urząd Pracy nie zapewnił jej narzędzi, by mogła prowadzić kurs w formie e-learningowej organ podkreślił, że Urząd Pracy nie ma ani obowiązku ani możliwości zapewnienia uczestnikom szkoleń e-learningowych sprzętu i łączy internetowych potrzebnych do ich odbycia. Przeciwnie, to bezrobotna wyrażając zgodę na odbycie szkolenia e-learningowego, powinna mieć świadomość konieczności posiadania odpowiedniego sprzętu komputerowego oraz niezbędnego do transmisji internetowej zasobu ilości danych.
Z uwagi na powyższe, przyczyny przerwania przez odwołującą szkolenia organ uznał za nieuzasadnione, co skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do stypendium. Zgodnie z art. 33 ust 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która z własnej winy przerwała szkolenie, staż, realizację indywidualnego planu działania lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie.
W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o promocji - bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.
Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności faktyczne i prawne Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Od tej decyzji skarżąca wniosła w dniu 8 sierpnia 2022 r., skargę. W uzasadnieniu podała, że nie zgadza się z tezami oraz stanem który ustalił Urząd Pracy w S.. W wielu aspektach jej pracy Urząd Prac myli się oraz mija z prawdą. Narusza jednocześnie w sposób znaczący prawo a w szczególności art. 7 oraz art. 8 kpa, co wpłynęło w dużej mierze na treść zaskarżonej decyzji.
Powołując się na art 128 k.p.a, wnosi skargę w związku z tym, iż nie jest zadowolona z w/w decyzji. Podniosła, że wszystkie fakty podważające decyzję Urzędu Pracy przedstawi sądowi w czasie przesłuchania.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie i wniósł o oddalenie skargi powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r., skarżąca oświadczyła, że skorzystała ze zwolnienia chorobowego, ale nie miała świadomości, że taki dokument jak zwolnienie lekarskie jest potrzebny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: ppsa), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Kwestia sporna w rozpatrywanej sprawie dotyczy ustalenia czy przerwanie szkolenia nastąpiło z winy skarżącej.
Sąd stwierdził, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie narusza prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom o postępowaniu.
Sąd zaznaczył, iż ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji reguluje zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. Zadania te realizowane są w celu pełnego i produktywnego zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich, osiągnięcia wysokiej jakości pracy i wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o promocji). W ramach tych założeń wypracowano zasady funkcjonowania statusu bezrobotnego (art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji). Status ten przysługuje nie każdej osobie pozostającej bez zatrudnienia, a jedynie tej, która spełnia warunki ustawowe. Należy zauważyć, że otrzymanie statusu zarezerwowane jest dla osób nie tylko nieposiadających źródeł dochodów, ale przy tym aktywnych, zdolnych i gotowych do podjęcia zatrudnienia, a nadto - do podnoszenia kwalifikacji zawodowych, dokształcania. Przyznanie statusu bezrobotnego wiąże się bowiem z przywilejami obejmującymi (poza otrzymywaniem ofert pracy) dostęp do nieodpłatnych usług poradnictwa zawodowego, zajęć w klubach pracy, szkoleniach, projektach lokalnych oraz szeregu świadczeń w postaci zasiłków, stypendiów, dodatków szkoleniowych (art. 34 ustawy o promocji). Jednocześnie, uzyskanie statusu bezrobotnego nakłada na osobę pozostającą bez zatrudnienia szereg obowiązków. Gdy chodzi o doskonalenie zawodowe, ustawodawca zdecydował, iż prawu bezrobotnego do korzystania z bezpłatnych szkoleń odpowiadać będzie obowiązek sumiennego w nich uczestnictwa. Zaznaczyć należy, iż obowiązek ten nie przewiduje wyjątków, niezależnie od własnej opinii bezrobotnego co do merytorycznej wartości szkolenia, sposobu, czy poziomu przekazywanej wiedzy. Jedyną drogą dla kwestionowania poprawności prowadzonego szkolenia jest zgłoszenie dostrzeżonych nieprawidłowości właściwemu organowi organizującemu kształcenie. Natomiast uwagi w tym zakresie nie mogą ani uprawniać ani usprawiedliwiać przerwania szkolenia.
Naruszenie obowiązku uczestnictwa w szkoleniu w sposób zawiniony obciążono sankcją w postaci orzeczenia o utracie statusu bezrobotnego (art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji). Podkreślenia wymaga bezwzględnie obowiązujący charakter omawianego przepisu, co oznacza, iż w razie stwierdzenia, że zachodzi wymieniona w nim okoliczność, organ zobowiązany jest orzec o utracie statusu bezrobotnego. Jedyna usprawiedliwiona nieobecność w szkoleniu to tylko taka, którą uznać można za niezawinioną, np. choroba, siła wyższa. Żadne inne przyczyny nie mogą usprawiedliwiać niestawiennictwa na zajęciach. Podnieść przy tym należy, że orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego z powodu przerwania szkolenia następuje niezależnie od tego, czy bezrobotny był usatysfakcjonowany szkoleniem, czy też kwestionował prawidłowość jego prowadzenia.
W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, iż skarżąca przerwała szkolenie w dniu 9 grudnia 2021 r. i nie wykazała braku własnej winy.
Wręcz przeciwnie z zebranego materiału dowodowego wynika, że przerwanie szkolenia nastąpiło z winy skarżącej. Jako przyczynę przerwania szkolenia skarżąca podniosła w odwołaniu to, że nie czuła się na siłach aby uczestniczyć w szkoleniu.
Sąd zauważył, iż skarżąca była poinformowana o skutkach przerwania szkolenia co wynika z podpisanego przez nią pouczenia, w którym zawarta jest informacja o utracie statusu bezrobotnego w razie przerwania szkolenia z własnej winy. Również w otrzymanym skierowaniu na szkolenie z 1 grudnia 2021 r. skarżąca zobowiązała się do uczestnictwa w szkoleniu, do przestrzegania obowiązującego regulaminu oraz do ukończenia szkolenia w terminie przewidzianym programem.
W skardze podała, że szkolenie nie pozwoliło jej zapoznać się z całym materiałem, który był przestarzały i miała poczucie, iż nie przekazywano jej dostatecznej wiedzy w czasie szkolenia. W ocenie sądu nie są to okoliczności, które pozwalałaby uznać, iż przerwanie szkolenia nastąpiło bez winy skarżącej. Skarżąca podnosiła szereg zarzutów dotyczących sposobu prowadzenia szkolenia. Zarzuty te dotyczą tego, że program był przepełniony materiałem co bardzo stresowało skarżącą. W przekonaniu sądu wszystkie te zarzuty nie zwalniały skarżącą od uczestnictwa w szkoleniu. Nawet gdy miała ona uwagi i zastrzeżenia do sposobu realizacji szkolenia to zobowiązana była do uczestnictwa w szkoleniu ponieważ był to jej obowiązek, który wynikał ze skierowania na szkolenie z 1 grudnia 2021 r.
Natomiast jednostronne przerwanie szkolenia przez skarżącą, ponieważ jej zdaniem było prowadzone nieprawidłowo, nie może zasługiwać na aprobatę.
Tego rodzaju zachowanie nie pozwala uznać, iż przerwanie szkolenia nastąpiło bez jej winy. Organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż. przerwała szkolenie z własnej winy ponieważ obowiązkiem skarżącej było uczestnictwo w przedmiotowym szkoleniu gdyż była to realizacja powinności wynikających z otrzymania statusu bezrobotnego.
Skarżąca nie przedłożyła ponadto żadnych dokumentów na poparcie problemów zdrowotnych w okresie, w którym odbywała szkolenie. Próbowała to wyjaśnić na rozprawie, lecz w ocenie Sądu całokształt okoliczności sprawy potwierdza winę skarżącej w przerwaniu szkolenia.
Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. W dniu 9 grudnia 2021 r., skarżąca przerwała szkolenie i brak jest podstaw do uznania, iż nastąpiło to bez jej winy. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa, sąd oddalił skargę