III SA/KR 1950/24

III SA/Kr 1950/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura
Marta Kisielowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II GZ 677/25 - Postanowienie NSA z 2025-10-30
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
Art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2025 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Śródmieście Zachód Michała Żurka sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na postanowienie Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 września 2024 roku znak NP.906.14.2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza na rzecz skarżącej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. od Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 15 września 2024 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez V. sp. z o.o. (dalej: "skarżąca") od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie z 9 sierpnia 2024 r. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.").
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z 9 sierpnia 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tarnowie nakazał J. S.A. zaprzestać udostępniania na rynku i wycofać ze sprzedaży produkty biobójcze pn.: a) V. "P." na komary, kleszcze i meszki 1 rok+, b) V. "P." S. na komary, kleszcze i meszki 6 miesięcy+, c) V. "P." na komary, kleszcze i meszki 3 rok+. 2) Poinformować Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji o realizacji obowiązku, o którym mowa w pkt 1 poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających jego wykonanie. W decyzji wskazano, że obowiązek wymieniony w punkcie 1, należy wykonać w trybie rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 416, dalej: "u.p.i.s.").
W odwołaniu od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie skarżąca zarzuciła:
- nieważność decyzji wynikającą z naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej i miejscowej, tj. przepisu art. 8 i 27 u.p.i.s. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji obszaru, na jakim obowiązuje nakaz wynikający z decyzji, ponadto brak było podstaw do orzekania przez organ z uwagi na brak takiej sankcji w przepisach szczególnych rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych; brak było po stronie organu kompetencji do orzekania o wycofaniu produktu z obrotu, gdyż kwestie reklamy nie należą do kompetencji organu zgodnie z rozporządzeniem;
- nieważność decyzji z powodu naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 27 u.p.i.s. poprzez doręczenie decyzji J., który nie jest podmiotem wprowadzającym produkty do obrotu, ponieważ za to odpowiedzialny jest skarżący;
- poprzez prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy przed PPIS we Wrocławiu toczy się postępowanie w sprawie oceny spełnienia przez produkty skarżącej wymogów wynikających z rozporządzenia.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania, wstrzymanie wykonania decyzji, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów.
Postanowieniem z 15 września 2024 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą. W uzasadnieniu organ wskazał, że adresatem decyzji jest podmiot odpowiedzialny za udostępnianie produktów na rynku. Nieprawidłowości zostały stwierdzone w sklepie B. w T. na ulicy K. Organ wskazał, że przedmiotem decyzji nie jest wprowadzanie do obrotu produktu, za które odpowiada skarżąca, lecz nakaz zaprzestania udostępniania produktów, znajdujących się w sklepie B., czyli w dyspozycji dystrybutora. Udostępnianie na rynku, nie jest tożsame z definicją wprowadzania do obrotu. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt i rozporządzenia udostępnianie na rynku oznacza każde odpłatne lub nieodpłatne dostarczanie produktu biobójczego lub wyrobu poddanego działaniu produktów biobójczych w celu jego dystrybucji lub stosowania w ramach działalności handlowej. Zgodnie z punktem j powołanego przepisu, wprowadzanie do obrotu oznacza pierwsze udostępnianie na rynku produktu biobójczego lub wyrobu poddanego działaniu produktu biobójczego. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Sanitarnego wskazał, że zakres definicji określa odpowiedzialność, a ta determinuje interes prawny, który jest niezbędny do zdefiniowania strony postępowania. Skarżąca nie ma interesu prawnego w postępowaniu, ponieważ stroną postepowania jest wyłącznie podmiot, który udostępniał produkty, a nie wprowadzał je do obrotu. Na marginesie organ wskazał, że adresat decyzji – J. S.A. złożył odwołanie od decyzji, które będzie merytorycznie rozpoznawane przez organ II instancji. W rezultacie, skarżąca nie ma legitymacji do wniesienia odwołania. Z tej przyczyny organ stwierdził jego niedopuszczalność.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła:
- naruszenie art. 127 §1 w zw. z art. 134 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 27 § 2 u.p.i.s. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego przez skarżącą odwołania, w sytuacji gdy skarżąca posiada status strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji i nie było podstaw do tego, aby stwierdzić niedopuszczalność wniesionego przez skarżąca odwołania.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W niniejszej sprawie niesporny był stan faktyczny. Skarżąca jest podmiotem wprowadzającym na rynek produkty V. "P.", jest również posiadaczem zezwolenia na wprowadzanie do obrotu wskazanych produktów biobójczych oraz ich producentem. W decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nakazano J. S.A. zaprzestać udostępniania na rynku i wycofać ze sprzedaży produkty biobójcze pn.: a) V. P. na komary, kleszcze i meszki 1 rok+, b) V. "P." S. na komary, kleszcze i meszki 6 miesięcy+, c) V. "P." na komary, kleszcze i meszki 3 rok+.
W decyzji nie wskazano żadnych okoliczności indywidualizujących produkty objęte nakazem, poprzez określenie numerów seryjnych produktów, numerów partii, czy choćby miejsca, w którym znajdują się towary objęte nakazem wycofania z obrotu i zakazem udostępniania (w szczególności nie wskazano na sklep B. w T. przy ulicy K.). Z treści decyzji wynika, że na J. spoczywa obowiązek zaprzestania udostępniania na rynku oraz wycofania ze sprzedaży produktów na komary i kleszcze, których producentem jest skarżąca.
Okolicznością sporną w sprawie była ocena, czy skarżąca – producent, podmiot udostępniający produkt na rynku, posiadacz zezwolenia na wprowadzanie produktu do obrotu powinna być stroną postępowania, którego przedmiotem ocena spełnienia wymagań higienicznych przez produkty skarżącej, a w dalszej kolejności nakaz zaprzestania udostępniania na rynku i nakazanie wycofania z obrotu produktów produkowanych i wprowadzanych przez skarżącą do obrotu.
Zdaniem Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie nakazania zaprzestania przez J. S.A. udostępniania na rynku oraz wycofania produktów biobójczych, ponieważ należy odróżniać podmiot udostępniający produkt na rynku od podmiotu, który produkt na rynek wprowadza, a zatem skarżąca – podmiot wprowadzający produkt na rynek – nie jest stroną postępowania w sprawie zaprzestania udostępniania produktu i jego wycofania z obrotu. W ocenie organu, skoro postępowanie dotyczyło tylko jednego sklepu B. w T. przy ulicy K., tylko podmiot prowadzący sklep i adresat decyzji powinien być stroną postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej, decyzja dotyczy jej praw, jako podmiotu wprowadzającego produkt do obrotu, udostępniającego produkt na rynku (sprzedaż bezpośrednia), producenta i posiadacza zezwolenia, a zatem powinna być stroną postępowania o nakazanie wycofania z obrotu i zakazanie udostępniania na rynku produktów.
Zaznaczyć należy, że z akt sprawy, ani z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby J. był jedynym podmiotem udostępniającym produkty objęte nakazem na rynku. Z treści odwołania oraz skargi wynika okoliczność przeciwna, że również skarżąca jest podmiotem udostępniającym produkty na rynku (poprzez sprzedaż bezpośrednią). Konieczne zatem było rozważenie oddziaływania postępowania w sprawie na prawa i obowiązki skarżącej, jako podmiotu udostępniającego produkty na rynku.
Okolicznością sporną w sprawie była zatem ocena, czy decyzja adresowana do J. S.A. nakazująca zaprzestania udostępniania na rynku i wycofania ze sprzedaży produktów biobójczych produkowanych przez skarżącą i wprowadzanych przez skarżącą do obrotu, dotyczy interesu prawnego lub obowiązku skarżącej.
Zdaniem Sądu w zaskarżonym postanowieniu nie wskazano, ani nie wyjaśniono, na jakiej podstawie Małopolski Wojewódzki Państwowy Inspektor Sanitarny przyjął, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu. Samo powołanie się przez organ na wynikające z art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 20 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz. Urz. UE L 161/1 z 26.6.2012, dalej: "rozporządzenie w sprawie produktów biobójczych) rozróżnienie "udostępniania na rynku" i "wprowadzania do obrotu", należy uznać za niewystarczające. Równocześnie, zdaniem Sądu samo wskazanie w treści decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie, że przedmiotem nakazu jest wycofanie z obrotu i nieudostępnianie na rynku produktów produkowanych przez skarżącą, nie oznacza, że stroną tego postępowania ma być wyłącznie podmiot odpowiadający definicji zawartej w art. 3 ust. 1 lit. i rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych. Zwrócić ponadto należy uwagę, że organ w zaskarżonym postanowieniu – poza odwołaniem się do definicji zawartych w rozporządzeniu – nie wskazał na żadne normy prawa administracyjnego, które dawałyby podstawę do przyjęcia, że J. posiada wyłączną legitymację do bycia stroną w postępowaniu, a skarżąca nie. W zaskarżonym postanowieniu organ w ogóle nie rozważył, czy decyzja może oddziaływać na prawa lub obowiązki skarżącej.
Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Jak przyjął w jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 12.07.2007 r., I OSK 1559/06): "Pojęcie «interes prawny», na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązujący, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby".
Źródłem interesu prawnego mogą się być normy prawa administracyjnego, jak również normy zawarte w innych gałęziach prawa, szczególności normy prawa cywilnego, jeśli decydują one o zastosowaniu regulacji administracyjno-prawnej. Co więcej, przepis art. 28 k.p.a. nie wymaga, aby postępowanie dotyczyło interesu prawnego jednostki w sposób bezpośredni.
Należy zaznaczyć, że postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym wypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim – postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, decyzja nie rozstrzyga bowiem wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem (prawa refleksowe) (por. Z. R. Kmiecik, Interes prawny w postępowaniu administracyjnym, PiP 2013/1/19-35).
Materialnoprawną podstawę decyzji nakazującej J. wycofanie i nieudostępnianie na rynku produktów stanowił art. 27 ust. 1 u.p.i.s., który stanowi: w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu (ust. 2).
W uzasadnieniu decyzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tarnowie wskazał na naruszenie art. 35 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji mieszanin zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz. Urz. EU L nr 353/1 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie pakowania substancji"). W decyzji zarzucono produktom skarżącej, że mają one kolorową grafikę, opakowania przedstawiają [...] "P.", mają znaczek P. P. oraz odsyłają do strony internetowej bajki. Zdaniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie stanowi to naruszenie przepisów powołanego rozporządzenia oraz art. 31 ustawy o środkach biobójczych.
Tymczasem, zgodnie z punktem 47 preambuły rozporządzenia o pakowaniu substancji dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych powinny w dalszym ciągu być w pełni stosowanie do wszystkich produktów objętych ich zakresem stosowania.
Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. i rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych "udostępnianie na rynku" oznacza każde odpłatne lub nieodpłatne dostarczanie produktu biobójczego lub wyrobu poddanego działaniu produktów biobójczych w celu jego dystrybucji lub stosowania w ramach działalności handlowej; z kolei zgodnie z lit. j "wprowadzenie do obrotu" oznacza pierwsze udostępnienie na rynku produktu biobójczego lub wyrobu poddanego działaniu produktów biobójczych". W powołanym artykule zawarto jeszcze definicję "posiadacza pozwolenia", która oznacza wymienioną w pozwoleniu osobę prowadzącą działalność w Unii i odpowiedzialną za wprowadzanie produktu biobójczego do obrotu w danym państwie członkowskim lub w Unii (lit. p).
Zaznaczyć należy, że art. 69 rozporządzenia w sprawie środków biobójczych określa obowiązki posiadacza zezwolenia (czyli skarżącej) związane z oznakowaniem i pakowaniem produktów biobójczych. Zgodnie z art. 69 ust. 1 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych posiadacze pozwoleń zapewniają, aby produkty biobójcze były klasyfikowane, pakowane i oznakowane zgodnie z zatwierdzoną charakterystyką produktu biobójczego, w szczególności w odniesieniu do zwrotów określających zagrożenie i środki ostrożności, o których mowa odpowiednio w art. 22 ust. 2 lit. i) oraz zgodnie z dyrektywą 1999/45/WE, a także zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1272/2008. Ponadto produkty, które mogą zostać pomylone z żywnością, w tym napojami lub paszami, pakuje się w taki sposób, aby ograniczyć do minimum ryzyko wystąpienia tego rodzaju pomyłek. Jeżeli są one dostępne dla powszechnego użytkownika, muszą zawierać składniki, które zniechęcają do ich konsumpcji, a w szczególności nie mogą być atrakcyjne dla dzieci.
Powołany w zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 1 rozporządzenia w sprawie pakowania substancji opakowania zawierające substancje lub mieszaniny stwarzające zagrożenie spełniają następujące wymagania: a) opakowanie jest zaprojektowane i skonstruowane w taki sposób, by jego zawartość nie mogła się wydostać na zewnątrz, z wyjątkiem przypadków, w których nakazane jest stosowanie innych bardziej szczegółowo określonych urządzeń zabezpieczających; b) materiały stanowiące opakowanie i jego zamknięcie nie są podatne na uszkodzenie na skutek działania zawartości opakowania ani na tworzenie z zawartością związków stwarzających zagrożenie; c) opakowanie i jego zamknięcia są w całości mocne i trwałe, tak aby zagwarantować, że ich szczelność nie ulegnie naruszeniu i będą całkowicie odporne na typowe naprężenia i odkształcenia związane z przemieszczaniem; d) opakowania zaopatrzone w wymienne urządzenia do zamykania są zaprojektowane w sposób umożliwiający ich wielokrotne zamykanie bez wydostawania się zawartości. Zgodnie z ust. 2 opakowania zawierające substancję lub mieszaninę stwarzającą zagrożenie udostępnianą ogółowi społeczeństwa nie mogą mieć kształtu ani nie mogą być zaprojektowane w sposób, który stwarza prawdopodobieństwo przyciągnięcia uwagi dzieci, wzbudzenia ich ciekawości lub wprowadzenia w błąd konsumentów, jak również nie mogą wyglądać ani być zaprojektowane w sposób podobny do opakowań środków spożywczych, pasz dla zwierząt lub produktów leczniczych lub kosmetycznych, co mogłoby wprowadzić w błąd konsumentów. Jeżeli opakowanie zawiera substancję lub mieszaninę, która spełnia wymagania przewidziane w sekcji 3.1.1 załącznika II, zaopatruje się je w zamknięcie utrudniające otwarcie przez dzieci zgodnie z przepisami w sekcji 3.1.2, 3.1.3 i 3.1.4.2 załącznika II. Jeżeli opakowanie zawiera substancję lub mieszaninę, która spełnia wymagania przewidziane w sekcji 3.2.1 załącznika II, zaopatruje się je w wyczuwalne dotykiem ostrzeżenie o niebezpieczeństwie zgodnie z przepisami w sekcji 3.2.2 załącznika II.
Zgodnie z art. 31 ustawy o produktach biobójczych, produkty biobójcze, na które wydano pozwolenie na obrót, mogą być udostępniane na rynku i stosowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tylko, jeżeli posiadają oryginalne, szczelne opakowania jednostkowe, wykluczające możliwość omyłkowego ich zastosowania do innych celów, w szczególności spożycia przez ludzi.
Interes prawny jest określany jako osobisty, konkretny i aktualny, prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Istnieje on więc wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2024 r., II OSK 826/22).
Skoro przedmiotem postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie była z jednej strony kwestia oceny, czy opakowania produktów wprowadzanych przez skarżącą do obrotu odpowiadają w szczególności zasadom wynikającym z rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych, a w następstwie dokonanych przez organ ustaleń nakazano nieudostępnienie produktu na rynku oraz wycofanie produktów z obrotu (bez określenia elementów indywidualizujących produkty objęte nakazem), konieczne było rozważenie, w jaki sposób rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie oddziałuje na prawa i obowiązki skarżącej, jako podmiotu wprowadzającego produkt do obrotu, podmiotu posiadającego licencję na wprowadzanie do obrotu produktu biobójczego oraz podmiotu udostępniającego produkty na rynku (w drodze sprzedaży bezpośredniej).
Zaznaczyć ponadto należy, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego źródłem legitymacji w postępowaniu administracyjnym mogą być również tzw. prawa refleksowe. Ma to miejsce w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach adresata decyzji, nie rozstrzyga wprost o prawach i obowiązkach skarżącej, ale oddziałuje pośrednio na prawa i obowiązki skarżącej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 19 stycznia 2016 r., I OSK 1138/14) prawo refleksowe ma wtedy zastosowanie, gdy w postępowaniu administracyjnym może zapaść decyzja ograniczająca lub wręcz uniemożliwiająca skorzystanie z przysługujących skarżącej praw. Jak wskazał NSA w powołanym wyroku wprawdzie interes ten ma charakter pośredni, nie wynika bowiem z przepisów zastosowanej normy prawnej, ale jest on indywidualny i skonkretyzowany w przepisach prawa materialnego, a przede wszystkim ściśle powiązany z prawem głównym, o którym rozstrzyga się w niniejszym postępowaniu. Ten interes prawny nie daje uprawnień do wszczęcia postępowania, nie ma bowiem samoistnego bytu prawnego, ale aktualizuje się w sytuacji wszczęcia postępowania z urzędu lub na wniosek właściwego podmiotu, dając w nim podmiotom trzecim uprawnienie strony, a co za tym idzie, również podstawę do wnoszenia stosownych środków odwoławczych od zapadłych orzeczeń (wyrok NSA jw.).
Ponownie rozpoznając sprawę Małopolski Wojewódzki Państwowy Inspektor Sanitarny oceni, czy skarżąca (producent, posiadacz zezwolenia, podmiot wprowadzający do obrotu i udostępniający produkty na rynku) posiada status strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest nakaz wycofania z obrotu i zaprzestania udostępniania produktów na rynku zgodnie z wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej należy wskazać, że przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej, a nie decyzja nakazująca wycofanie produktu z obrotu i zaprzestanie udostępniania produktów. W rezultacie, wszystkie podniesione w tym zakresie zarzuty pozostawały bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia.
O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z treścią art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2023, poz. 1935) zasądzając na rzecz skarżącej od Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt II wyroku).
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku.