III SA/Kr 1888/22

III SA/Kr 1888/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna
Maria Zawadzka /przewodniczący/
Marta Kisielowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
I OZ 170/23 - Postanowienie NSA z 2023-05-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1205
art. 3
Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j.)
Sentencja
|Sygn. akt III SA/Kr 1888/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Ewa Michna, Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.), Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 r., sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 października 2022 r. nr SKO.Al/4112/81/2022 w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 11 października 2022 r., znak SKO.Al/4112/81/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2022 r. uznającej S. S. (dalej: "skarżący") za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 1, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 25 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1205, dalej: "u.p.o.u.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.").
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 7 lipca 2021 r. skarżący został poinformowany o przyznaniu na rzecz małoletniej A. S. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres od 1 czerwca 2021 r. do 30 września 2021 r. w wysokości 500 zł. Skarżący został poinformowany, że jest zobowiązany do zwrotu wypłaconych świadczeń wraz z odsetkami. Wpłat powinien dokonywać na rachunek bankowy komornika sądowego wskazany w piśmie. Z pisma z dnia 7 lipca 2021 r. wynika, że kwota zobowiązań skarżącego wobec Skarbu Państwa wynosi 500 zł wraz z odsetkami w wysokości 27,22 zł.
Pismem z dnia 7 lipca 2021 r. skarżący został wezwany do stawienia się w Krakowskim Centrum Świadczeń Urzędu Miasta Krakowa celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego. W piśmie nie wskazano terminu, w jakim skarżący powinien zgłosić się do organu, zawarto w nim pouczenie o konsekwencjach niezłożenia oświadczenia oraz uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 12 lipca 2021 r.
W dniu 8 września 2021 r. skierowano do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] pismo z prośbą o informację, czy skarżący przez okres ostatnich sześciu miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów.
Z pisma z dnia 21 września 2021 r. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] P. L. wynika, że skarżący nie wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% ustalonych alimentów. Do zapłaty przez skarżącego pozostaje kwota 28844,05 zł.
Pismem z dnia 8 września 2021 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie uznania za dłużnika uchylającego od zobowiązań alimentacyjnych.
Decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa uznał skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji nie odniósł się w ogóle do wpłat dokonywanych przez skarżącego, oparł się wyłącznie na zaświadczeniu komornika, a ponadto w aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, jakie są zobowiązania alimentacyjne skarżącego względem córki.
Z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. XI Wydział Cywilny- Rodzinny z dnia 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt [...]) wynika, że skarżący został zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz małoletniej córki w wysokości 1000 zł miesięcznie.
Z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w K. z dnia 31 stycznia 2022 r. wynika, że skarżący w okresie ostatnich sześciu miesięcy nie wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty ustalonych alimentów.
Decyzją z dnia 3 marca 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa uznał skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
W odwołaniu od decyzji skarżący nie zgodził się z przyjętym ustaleniem, że utrudniał, czy też odmówił złożenia oświadczenia majątkowego. Podkreślił, że składał wszystkie wymagane dokumenty w Krakowskim Centrum Świadczeń UMK. Skarżący podniósł, że pogarszający się stan zdrowia uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej. Podniósł, że wpłat z tytułu zobowiązań alimentacyjnych na rzecz córki dokonywał za pośrednictwem swojej siostry w łącznej kwocie 2626,75 zł w 2021 r., a w 2020 r. na łączną kwotę 7000 złotych.
Decyzją z dnia 4 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2022 r. o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji w dalszym ciągu nie wykonał wskazań wynikających z uprzedniej decyzji SKO – nie dokonał ustaleń na okoliczność wpłat dokonywanych przez skarżącego lub jego siostrę we wskazanych przez skarżącego okresach. Kolegium podkreśliło, że w dalszym ciągu organ I instancji opiera swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na zaświadczeniu od komornika. SKO nakazało organowi I instancji ponowne przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem wszystkich wpłat dokonanych przez skarżącego do dnia wydania kolejnej decyzji.
Pismem z dnia 23 maja 2022 r. skarżący został wezwany do przedłożenia udokumentowanych wpłat dokonanych tytułem alimentów na rzecz córki A. S. od 1 stycznia 2021 r.
Z pisma z dnia 17 czerwca 2022 r. wynika, że skarżący przekazał na konto Komornika Sądowego P. L. na rzecz małoletniej następujące kwoty: 1000 zł - 16.08.2021 r.; 625,75 zł - 16.08.2021 r.; 1000 zł – 16.09.2021 r., 210 zł – 2.06.2022 r. Skarżący oświadczył ponadto, że dokonał wpłaty na rzecz córki A. S. w kwocie 3972,90 zł na abonament telefoniczny.
Decyzją z dnia 28 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa uznał skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W uzasadnieniu organ podał, że w związku z uniemożliwieniem przez skarżącego przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz odmową złożenia oświadczenia majątkowego, zostało wszczęte postępowanie w sprawie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W ocenie organu w toku postępowania zostało ustalone, że skarżący przez okres ostatnich sześciu miesięcy nie wywiązywał się ze zobowiązań alimentacyjnych w każdym miesiącu w kwocie nie niżej niż 50% kwoty ustalonych alimentów. W rezultacie, konieczne stało się wydanie decyzji o uznaniu skarżącego jako dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej analizy materiału dowodowego, nienależyte zweryfikowanie twierdzeń zgłoszonych przez skarżącego, w tym jego oświadczenia o dokonywaniu co miesiąc w ramach zasądzonych alimentów na rzecz córki A. S. opłat z tytułu użytkowania przez córkę telefonu komórkowego (miesięcznie 230 zł), a także przedłożonych dowodów opłat (błędne ustalenie przekazanej w czerwcu tego roku kwoty tytułem alimentów),
- art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez brak oznaczenia strony w sentencji decyzji, podczas gdy w przypadku osoby fizycznej oznaczenie to powinno obejmować imię oraz nazwisko, miejsce zamieszkania oraz ewentualnie inne dane – NIP, PESEL;
- art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieprawidłowe, albowiem niepełne wskazanie podstawy prawnej wydanej decyzji, ograniczające się do wskazania poszczególnych artykułów u.p.o.u.a. bez wskazania konkretnych ustępów/punktów;
- art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak wskazania, kto i kiedy złożył do organu właściwego wierzyciela wniosek o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego oraz brak wyjaśnienia na czym polegać miało uniemożliwienie przez skarżącego przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz w jaki sposób miała nastąpić odmowa złożenia przez skarżącego oświadczenia majątkowego;
- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak prawidłowego zawiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;
- art. 5 u.p.o.u.a. poprzez wszczęcie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy skarżący nie uniemożliwiał przeprowadzenia wywiadu, jak również nie odmówił złożenia oświadczenia majątkowego;
- art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a. poprzez uznanie skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, mimo że skarżący w ostatnich sześciu miesiącach wywiązywał się ze zobowiązań alimentacyjnych w wysokości nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów.
Skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność wysokości przelewu z dnia 2 czerwca 2022 r., który opiewał na kwotę 510 zł, a nie jak ustalił organ 210. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Decyzją z dnia 11 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że skarżący w roku 2020 r. dokonał wpłat na łączną kwotę 7000 zł do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w K. W 2021 r. dokonał wpłat w kwocie 2626,75 zł. W 2022 r. dłużnik wpłacił 2 czerwca 2022 r. 510 zł, 10 września 2022 r. 510 zł, 10 września 2022 r. 510 zł. Z okoliczności sprawy wynika zatem, że skarżący nie wywiązywał się przez okres ostatnich sześciu miesięcy ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych zobowiązań alimentacyjnych. Organ podniósł, że skarżący mimo zawiadomienia nie zgłosił się na wywiad alimentacyjny, ani nie złożył oświadczenia majątkowego, a zatem zaistniały przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uznania go za dłużnika uchylającego się ze zobowiązań alimentacyjnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:
- art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę instancyjną dokonaną przez organ odwoławczy, który mimo zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów, przyjął materiał dowodowy zgromadzony w sprawie za wystarczający do uznania skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, pomimo podniesionych w odwołaniu konkretnych zarzutów wobec decyzji organu I instancji, które winny skutkować uchyleniem decyzji;
- art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81a § 2 pkt 1 k.p.a. poprzez rzeczywisty brak postępowania wyjaśniającego, bezpodstawne uznanie przez organ odwoławczy, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została poprzedzona prawidłowym postępowaniem dowodowym, mimo pominięcia wyjaśnień i wniosków dowodowych w czynnościach dowodowych stron, w tym przesłuchania skarżącego, celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, całkowicie dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego czego dowodem jest uznanie, że uiszczanie na rzecz córki kwoty 3972,90 zł przez dłużnika alimentacyjnego, nie stanowi świadczenia alimentacyjnego, podczas gdy w braku jej regulowania przez skarżącego, kwota musiałaby zostać uregulowana przez matkę wierzyciela alimentacyjnego;
- art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a. poprzez pominięcie tej normy i orzeczenie o uznaniu skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 24 maja 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, że skarżący na mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. XI Wydział Cywilny - Rodzinny z dnia 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt [...]) został zobowiązany do udziału w kosztach utrzymania małoletniej córki skarżącego A. S. w kwocie 1000 zł (słownie: tysiąc złotych) miesięcznie. Niesporną okolicznością jest również fakt prowadzenia przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w K. postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego – wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt [...]). Z akt sprawy wynika ponadto, że małoletniej na okres od 1 czerwca 2021 r. do 30 września 2021 r. zostało przyznane świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie 500 zł.
Okolicznością sporną w niniejszym postępowaniu było zaistnienie przesłanek pozytywnych do wydania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych – uniemożliwienie przez skarżącego przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, odmowa złożenia oświadczenia majątkowego, a także ewentualne zaistnienie przesłanki negatywnej do wydania decyzji o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych w postaci ustalenia, czy w okresie ostatnich sześciu miesięcy skarżący wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych powyżej 50% bieżąco ustalonych alimentów. W ocenie organu w sprawie nie zaistniała negatywna przesłanka, w ocenie skarżącego w każdym miesiącu regulował należności w kwocie przekraczającej 50% należnych małoletniej alimentów.
W ocenie Sądu organy przedwcześnie uznały, że w odniesieniu do skarżącego zostały spełnione przesłanki wydania decyzji o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 5 ust. 3 u.p.o.u.a., zgodnie z którym w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy w terminie wyznaczonym przez organ właściwy dłużnika, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Zgodnie z art. 5 ust. 3a u.p.o.u.a. decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich sześciu miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów.
Zdaniem Sądu organy przedwcześnie uznały, że zostały spełnione przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uznania skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Przedwcześnie bowiem uznano, że skarżący uchylił się od przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz odmówił złożenia oświadczenia majątkowego. Wskazać należy, że pismem z dnia 7 lipca 2021 r. skarżący został wezwany do stawienia się w UMK celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego. W piśmie tym nie wskazano jednak, w jakim terminie skarżący powinien stawić się w UMK Centrum Świadczeń. Co więcej, organy I i II instancji całkowicie pominęły okoliczność, że skarżący w okresie od 19 sierpnia 2021 r. do 23 sierpnia 2021 r. oraz od 14 do 15 września 2021 r. (a zatem przed wydaniem pierwszej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 listopada 2021 r.) przebywał w oddziałach szpitalnych. Organ pominął również zaświadczenia znajdujące się w aktach sprawy, z których wynika, że skarżący wymaga rekonwalescencji w warunkach odmowych, nie może w szczególności uczestniczyć czynnie w rozprawach sądowych w okresie od lutego do maja 2022 r. (k. 43), pominął pobyty skarżącego w szpitalu w okresie od 10 do 14 stycznia 2022 r. (k. 42), 30 grudnia 2021 r. do 10 stycznia 2022 r. (k. 40), od 15 do 16 grudnia 2021 r. (k. 40). Co więcej, organy w ogóle pominęły i nie odniosły się do podniesionych przez skarżącego okoliczności, że nie utrudniał przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego (k. 49), oraz oświadczeń skarżącego o gotowości złożenia oświadczenia majątkowego. Skarżący wskazał, że przedkładał w UMK Krakowskim Centrum Świadczeń wszystkie wymagane dokumenty.
Podkreślić należy, że ustawa wyraźnie wskazuje, że przesłanką wszczęcia postępowania w sprawie uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych jest ustalenie przez organ, że dłużnik uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego bądź odmówił złożenia oświadczenia majątkowego. W ocenie Sądu okoliczności te powinny być ustalone przez organ z dużą wnikliwością, ponieważ konsekwencje wydania przedmiotowej decyzji są daleko idące – decyzja stanowi podstawę do wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo określone w art. 209 Kodeksu karnego oraz zatrzymania prawa jazdy dłużnika (por. art. 5 ust. 3b u.p.o.u.a.). Sąd podziela przyjmowany w orzecznictwie pogląd, że przesłanki określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 u.p.o.u.a. należy odnosić do określonych działań (zachowań) dłużnika alimentacyjnego, nacechowanych jego złą wolą, negatywnym nastawieniem do organu. Jeżeli chodzi o przesłankę "uniemożliwiania" w grę może wchodzić np. stała nieobecność dłużnika w miejscu zamieszkania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r., I SA/Wa 3173/14). Tymczasem, w niniejszej sprawie organy uznały za wystarczające wysłanie do skarżącego wezwania do przeprowadzenia wywiadu oraz złożenia oświadczenia majątkowego (bez wskazania terminu), pomijając zupełnie twierdzenia i okoliczności podnoszone przez skarżącego, w tym w szczególności kwestie hospitalizacji oraz deklaracji skarżącego o gotowości złożenia oświadczenia.
Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu brak ustalenia powyższych okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości powoduje, że przedwczesne było wydanie zaskarżonej decyzji. Koniecznym bowiem było w pierwszej kolejności bezsporne ustalenie, że skarżący uchylał się od przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, czy też odmówił złożenia oświadczenia majątkowego. Zdaniem Sądu, żadna z tych okoliczności nie może być ustalona w oparciu o zebrany w toku postępowania materiał dowodowy. Co więcej, mając na względzie treść art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona, konieczne było odniesienie się przez organy do twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania, w tym w szczególności, tych w których wskazywał brak zaistnienia przesłanek do wszczęcia postępowania. Pominięcie tych okoliczności oraz twierdzeń skarżącego przez organy, stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez uwzględnienia aktualnego na dzień wydania decyzji stanu wywiązywania się przez skarżącego ze zobowiązań alimentacyjnych. W aktach znajduje się bowiem informacja od Komornika, że 31 stycznia 2022 r., brak jest natomiast informacji na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2022 r., czy tez decyzji organu II instancji.
Mając na względzie fakt, że zarówno zaskarżona decyzja, jak poprzedzającą ją decyzja Prezydenta Miasta Krakowa zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organy odbiorą od skarżącego oświadczenie majątkowe oraz przeprowadzą wywiad alimentacyjny, w przypadku braku współpracy ze strony skarżącego, ustalą stan uregulowanych przez skarżącego zobowiązań alimentacyjnych na dzień wydania decyzji z uwzględnieniem stanu egzekucji oraz wpłat uiszczanych bezpośrednio przez skarżącego do rąk osoby uprawnionej do odbioru alimentów.
Sąd nie orzekał o kosztach wynagrodzenia pełnomocnika, ponieważ skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika nie zgłosił żądania o zwrot kosztów postępowania. W rezultacie, w świetle art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") utracił uprawnienie do żądania tych kosztów.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.