III SA/Kr 1869/24

III SA/Kr 1869/24 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Janusz Kasprzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III OZ 222/25 - Postanowienie NSA z 2025-05-14
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie na wydanie zaświadczenie z dnia 4 maja 2005 r. o przebiegu służby w resorcie spraw wewnętrznych. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
K. J., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wydane z urzędu przez Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie zaświadczenie z dnia 4 maja 2005 r. o przebiegu służby w resorcie spraw wewnętrznych (k. 5 akt administracyjnych).
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. zaświadczenia
i wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym,
na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa
w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania
w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów
lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień
lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań,
do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.).
W myśl art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach,
w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg
w sprawach określonych w powołanych przepisach.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest w istocie zaświadczenie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 4 maja 2005 r. o przebiegu służby
w resorcie spraw wewnętrznych.
Wskazać należy, że zaświadczenie jest czynnością organu administracji publicznej o cechach całkowicie odrębnych od typowych aktów administracyjnych, poddanych kontroli sądów administracyjnych, jak decyzje czy postanowienia. Jest też odrębną czynnością od indywidualnych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, innych niż decyzje lub postanowienia, które dotyczą uprawnień
lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.).
Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, regulującymi wydawanie zaświadczeń (art. 217 - 220 k.p.a.) oraz przyjętego orzecznictwa
- zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza i nie uznaje uprawnień
lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz jedynie potwierdza
ich istnienie. Treść zaświadczenia wymyka się zatem spod kontroli legalności dokonywanej przez sądy administracyjne. Zaświadczenie może być oceniane
w kategoriach prawdy bądź fałszu, ale już nie - zgodności bądź niezgodności
z prawem (tj. wg kryterium "legalne - nielegalne"). Zaświadczenie nie wywołuje bowiem żadnych skutków prawnych, które mogłyby być oceniane z punktu widzenia legalności. Stanowi jedynie oświadczenie wiedzy organu administracji publicznej
na temat pewnych faktów lub stanu prawnego. Chodzi przy tym o wiedzę,
którą organ dysponuje z urzędu na podstawie posiadanych przez siebie danych, informacji i dokumentów. Prawidłowość zaświadczenia wymyka się spod kontroli sądowoadministracyjnej jeszcze z tego względu, że sąd administracyjny
nie dysponuje danymi, które pozwoliłyby zweryfikować zgodność z prawdą treści zaświadczenia. Poza tym, wykraczałoby to poza zakres funkcji sądu, ograniczonych do kontroli zgodności z prawem działań administracji publicznej. Notabene wyraźnie w tej kwestii wypowiedział się także Naczelny
Sąd Administracyjny m. in. w postanowieniu przywołanym przez samego skarżącego – tj. postanowieniu z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2339/14;
LEX nr 1530716
W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona na czynność organu niemieszczącą się w przywołanym w art. 3 § 2 P.p.s.a. katalogu czynności i aktów poddawanych kontroli sądowej.
Oznacza to, że niedopuszczalne jest, aby sąd administracyjny badał zasadność takiej skargi, która w tej sytuacji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.