III SA/Kr 182/22

III SA/Kr 182/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /sprawozdawca/
Marta Kisielowska
Renata Czeluśniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1361/23 - Wyrok NSA z 2024-02-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1990
Art. 79 ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w likwidacji w K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
Uzasadnienia
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A spółka z o.o. w likwidacji w K - od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2019 r. (znak: [...]) orzekającej o odmowie wyrejestrowania pojazdu, działając na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn. Dz.U.2018, poz. 1990) oraz § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U.2017, poz. 2355), a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z 21 sierpnia 2019 r. (znak: [...]) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Decyzja ta, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Prezydent Miasta decyzją z [...] 2019 r. (znak: [...]), po rozpoznaniu wniosku A sp. z o.o. w likwidacji w K, orzekł o odmowie wyrejestrowania samochodu marki Jelcz C [...], o numerze identyfikacyjnym [...], zarejestrowanym na wskazaną spółkę w Urzędzie Miasta pod nr rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał, że do wniosku o wyrejestrowanie wskazanego pojazdu spółka dołączyła m.in. podpisane przez jej likwidatora oświadczenie z 17 października 2018 r. zawierające informację, że spółka nie jest właścicielem tego samochodu (k. 33 a.a.). Z oświadczenia tego wynikało również, iż zbycie przedmiotowego auta nastąpiło w oparciu o ustną umowę sprzedaży, a spółka nie posiada dowodu dokonania tej czynności w formie pisemnej. Z uwagi na omyłkę, po zbyciu pojazdu nie złożono też wniosku o jego wyrejestrowanie.
W toku postępowania spółka przedłożyła kserokopię rachunku nr [...] z 27 grudnia 1996 r. (k. 48 a.a.), w którym jako nabywcę pojazdu Jelcz nr rej. [...] wskazano "osobę fizyczną" (bez podania danych kupującego). Podano również cenę (5 tys. zł) oraz informację, iż za towar zapłacono gotówką. Prowadzący postępowanie organ administracji pismem z 4 stycznia 2019 r. wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień odnośnie osoby nabywcy auta mającego podlegać wyrejestrowaniu oraz do przedłożenia dodatkowych dowodów. Ponadto, organ wystąpił do:
- Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o podanie, czy przedmiotowy pojazd był ubezpieczony po 1996 r. przez inne podmioty niż wnioskodawca;
- Komendy Wojewódzkiej Policji o podanie, czy po 1996 r. został wystawiony mandat karny na sporny pojazd;
- A. L., który w 1996 r. był odpowiedzialny za flotę samochodową firmy A sp. z o.o., w celu potwierdzenia sprzedaży pojazdu.
Ubezpieczeniowy Funduszu Gwarancyjnego udzielając odpowiedzi na zadane przez organ pytanie wskazał, że aktualnie brak jest podstaw prawnych do udostępniania żądanych informacji. Z kolei Komenda Wojewódzka Policji poinformowała organ I instancji, że nie znaleziono informacji o popełnieniu wykroczenia drogowego przedmiotowym pojazdem. Natomiast pismo skierowane do A. L. zostało zwrócone przez urząd pocztowy po dwukrotnym jego awizowaniu.
Organ I instancji wskazał, że przyjęcie zawiadomienia o zbyciu pojazdu wiąże się z koniecznością przedłożenia kopii dokumentu, na podstawie którego to zbycie nastąpiło. Prezydent Miasta podkreślił, że choć wnioskodawczyni twierdzi, iż sprzedała sporny pojazd, to jednak nie wskazała danych nabywcy. Ponadto, zgodnie z danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz prowadzoną przez Prezydenta Miasta ewidencją pojazdów, właścicielem przedmiotowego auta nadal jest wnioskodawczyni. Organ rejestrujący uznał, że skoro nie przedstawiono bezspornych dowodów potwierdzających fakt przeniesienia prawa własności pojazdu, to spółkę nadal należy traktować jako właściciela. Prezydent Miasta zaakcentował, że w toku postępowania nie uzyskano dokumentów uzasadniających wyrejestrowanie pojazdu, w oparciu o którąkolwiek z przesłanek określonych art. 79 Prawa o ruchu drogowym. Zwrócił uwagę, że nawet gdyby przyjąć jako podstawę wyrejestrowania przesłankę określoną w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy (udokumentowana trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności), to przesłanka ta dotyczy jednak sytuacji zachowania prawa własności przez wnioskodawcę. Natomiast spółka w toku postępowania twierdziła, że doszło jednak do sprzedaży pojazdu, a zatem wskazana wyżej przesłanka wyrejestrowania, nie miałaby zastosowania. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy nie ma możliwości przedłożenia innych dokumentów potwierdzających okoliczności zbycia pojazdu, niż kserokopia rachunku z 27 grudnia 1996 r.
Odwołanie od opisanej wyżej decyzji wniosła A spółka z o.o. w likwidacji w K. Zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że spółka do chwili obecnej jest właścicielem przedmiotowego pojazdu pomimo, iż zbyła ten samochód 27 grudnia 1996 r., na co przedstawiła stosowne dowody. W konsekwencji zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uzasadniając odwołanie spółka podkreśliła, że zgodnie z ewidencją środków trwałych, pojazd ten nie figuruje jako składnik majątku spółki. Przedmiotowy pojazd został zbyty na podstawie umowy ustnej, a jego nabywcy nie dopełnili czynności rejestracyjnych, za co spółka nie ponosi winy. W ocenie odwołującej się, brak czynności zarejestrowania pojazdu (po stronie nabywcy) nie może skutkować automatycznym uznaniem, że spółka jest nadal jego właścicielem. Istnienie ewidencji pojazdów nie zwalnia organów administracji z należytego i wyczerpującego gromadzenia środków dowodowych, a opieranie się wyłącznie na danych wskazanych w ewidencji pojazdów stanowi o wadliwym prowadzeniu postępowania. W odwołaniu zwrócono też uwagę na sugestię organu administracji, iż najlepszym sposobem załatwienia tej sprawy będzie uznanie, iż pojazd uległ trwałej utracie, co wiązać by się miało z uiszczeniem przez spółkę opłaty w wysokości 5 000 zł., podczas gdy opłata od wniosku o wyrejestrowanie pojazdu wynosi 10 zł.
W odwołaniu podkreślono także, iż Spółka w zakreślonym terminie przedłożyła stosowny dokument niezbędny do wyrejestrowania pojazdu lub potwierdzenia zbycia samochodu, jednak organ nie odniósł się do tego dokumentu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 21 sierpnia 2019 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołał art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, który określa przesłanki wyrejestrowania pojazdu. Zwrócił uwagę, że w przypadku wyrejestrowania pojazdu z powodu udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności (art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy) warunkiem wyrejestrowania jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach, a wysokość tej opłaty określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2002 r. w sprawie wysokości opłaty będącej warunkiem wyrejestrowania pojazdu w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności (Dz.U. Nr 44, poz. 419). Organ odwoławczy powołał też przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U.2017, poz. 2355), które precyzują wymagania dotyczące wyrejestrowywania pojazdów.
SKO wskazało, że wymieniony w art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym katalog przesłanek stanowiących podstawę do wyrejestrowania pojazdu, jest katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że poza sytuacjami określonymi tym przepisem, inne przyczyny nie mogą stanowić podstawy żądania wyrejestrowania pojazdu. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wnioskodawczyni nie powołała się na żadną z przesłanek wyrejestrowania pojazdu, o której mowa w art. 79 ust. 1 ustawy, zaś z akt sprawy nie wynika również, iż zachodziła jakakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. W szczególności – akcentowało Kolegium Odwoławcze - z akt sprawy nie wynika, iż w sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa jest w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy, a zatem, że ma miejsce udokumentowana trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Odnosząc się do powyższej przesłanki, organ II instancji wskazał, że w tym przypadku wymagane jest, aby utrata posiadania pojazdu nastąpiła bez zmiany w zakresie prawa własności, co oznacza, że okoliczności opisane w tym przepisie muszą zaistnieć jednocześnie, a zatem właściciel pojazdu traci możliwość korzystania z danej rzeczy (pojazdu) ale równocześnie zachowuje prawo własności. Tymczasem z oświadczeń wnioskodawczyni jednoznacznie wynikało (niezależnie od braku wykazania innych okoliczności, o których mowa jest w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy), iż własność pojazdu została przeniesiona na inny podmiot. Przesłanka wyrejestrowania auta z powołanego przepisu aktualizować się będzie w przypadkach wyjątkowych, obejmujących sytuacje utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności połączonych z unicestwieniem pojazdu poprzez jego zniszczenie w sposób, który nieodwracalnie wiąże się z brakiem możliwości jego powrotu w posiadanie właściciela. Odwołując się do literatury prawniczej Kolegium Odwoławcze wskazało, iż przesłanka ta obejmuje wypadki przywłaszczenia pojazdu, ukrywania go przez określoną osobę, czyniąc niemożliwym korzystanie z niego przez właściciela.
W ocenie SKO, nie można uznać, iż wyrejestrowanie pojazdu może nastąpić jedynie na podstawie oświadczeń osób działających w imieniu spółki oraz przedłożonej kserokopii rachunku (z której ponadto nie wynikają w ogóle dane nabywcy). Dokument ten nie stanowi dowodu na zaistnienie jakiejkolwiek przesłanki do wyrejestrowania pojazdu wymienionej w art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponownie zwróciło Kolegium uwagę, że spółka nie powołuje się przy tym na zaistnienie jakiejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie.
Organ odwoławczy, wskazując wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1235/16) akcentował, że brak jest po stronie organu administracji publicznej obowiązku poszukiwania przyczyn wyrejestrowania pojazdu, jeżeli nie wynikają one z wniosku i przedłożonych wraz z nim dokumentów oraz dowodów na zaistnienie przesłanki do wyrejestrowania pojazdu.
Wg SKO, w świetle obowiązujących przepisów, sprzedaż pojazdu, na którą powołuje się A sp. z o.o. w likwidacji w K, nie stanowi przesłanki wyrejestrowania tego pojazdu. Zwróciło Kolegium Odwoławcze uwagę, iż w uchwale 5 sędziów NSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt OPK 20/00, przesądzono, iż instytucji wyrejestrowania pojazdu uregulowanej w art. 79 ust. l prawa o ruchu drogowym nie należy łączyć z obowiązkami właściciela pojazdu dotyczącymi powiadomienia o nabyciu lub zbyciu pojazdu, wynikającymi z art. 78 ust. 2 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ma jedynie charakter porządkujący i związany jest z art. 78 ust. 3, który stanowi, że zdarzenia, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, są dokumentowane w karcie pojazdu, a odpowiednich wpisów dokonuje starosta. Zatem, art. 78 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie stanowi podstawy do wyrejestrowania przez starostę pojazdu na wniosek dotychczasowego właściciela, który zawiadomił o zbyciu pojazdu.
Zarzuty odwołania, SKO uznało za niezasadne. Zdaniem organu II instancji, nie można uznać, iż treść zaskarżonej decyzji jest równoznaczna z kwestionowaniem tego, iż własność pojazdu przysługuje spółce, a także jednocześnie z drugiej strony, iż nie jest skuteczne przeniesienie w drodze umowy ustnej własności pojazdu. Kolegium przychyliło się do stanowiska organu I instancji, iż zgromadzone dowody nie są wystarczające dla tego, aby uznać, iż własność pojazdu nie przysługuje już odwołującej się. Podkreśliło, że do zakresu ustaleń w ramach postępowania o wyrejestrowanie pojazdu należy jedynie ustalenie zaistnienia przyczyn z art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję SKO z 21 sierpnia 2019 r. wniosła A sp. z o.o. w likwidacji w K. Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania. Skarga zwierała żądanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów wskazanych w treści skargi oraz przesłuchania L. G., likwidatora spółki. Zawierała też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż spółka do chwili obecnej jest właścicielem pojazdu, zobowiązanym do uiszczenia podatku - pomimo, iż zbyła pojazd 27 grudnia 1996 r. na co przedstawiła dowody - a w konsekwencji zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;
2. niewłaściwe zastosowanie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowym, podczas gdy organ I oraz II instancji miały do dyspozycji wszelkie dokumenty oraz wyjaśnienia skarżącej, a nadto nie odniosły się do istotnych i zasadnych zarzutów;
3. naruszenie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym - poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż skarżąca do chwili obecnej jest właścicielem pojazdu Jelcz [...] nr rej. [...], pomimo iż spółka zbyła pojazd 27 grudnia 1996 r., na potwierdzenie czego, przedstawiła dowody.
W odpowiedzi na skargę SKO domagało się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.
Postanowieniem z 8 stycznia 2020 r. sąd odrzucił opisaną wyżej skargę. Powodem odrzucenia był brak uiszczenia należnego od skargi wpisu. Zażalenie wniesione na to postanowienie, zostało oddalone przez NSA postanowieniem z 10 sierpnia 2020 r. (sygn. akt I OZ 445/20). Pismem z 19 sierpnia 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, który przywrócony został postanowieniem NSA z 13 stycznia 2022 r. (sygn. akt II GZ 474/21), uchylającym wydane przez WSA w Krakowie postanowienie z 14 lipca 2021 r., o odmowie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu.
Przedmiot kontrolowanego postępowania administracyjnego, a przez to zakres koniecznych, merytorycznych ustaleń i ocen organów administracji w tej sprawie, wyznaczył wniosek A sp. z o.o. w likwidacji w K z dnia 19.10.2018 r. Wniosek ten obejmował - skierowane do Prezydenta Miasta - żądanie wyrejestrowania pojazdu marki Jelcz, o numerze rejestracyjnym [...]. W rozpoznaniu tego wniosku wydana została, objęta skargą, decyzja SKO z 21 sierpnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2019 r. o odmowie wyrejestrowania spornego auta. Jak wynika z zaskarżonych aktów, orzekające organy administracji publicznej uczyniły art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2018 r., poz. 1990) materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia tej sprawy. Przepis ten stanowi, że pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku:
1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;
2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania;
3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę;
4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;
5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności;
6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;
7) wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa w art. 70g ust. 5.
Cytowany wyżej przepis, na co trafnie zwróciły uwagę orzekające organy administracji publicznej, określa zamknięty katalog przesłanek wyrejestrowania pojazdu. Powyższe powoduje, że inne, niż określone tym przepisem przyczyny wyrejestrowania pojazdu, nie mogą stanowić skutecznej podstawy domagania się od organu administracji dokonania tejże czynności. W tej natomiast sprawie, organy administracji publicznej ustalając podstawę faktyczną rozstrzygnięcia przyjęły, że powołana przez skarżącą spółkę przyczyna wyrejestrowania spornego auta, nie zawierało się w żadnej z określonych art. 79 ust. 1 ustawy przesłanek, uprawniających organ do uwzględnienia wniosku spółki. Stanowisko to, w ocenie sądu, było trafne. Jak bowiem wynikało z twierdzeń spółki podnoszonych w toku postępowania oraz z dowodów przedłożonych na poparcie zgłoszonego żądania, spółka miała zbyć przedmiotowe auto, na rzecz bliżej nieokreślonej osoby fizycznej, a czynność ta dokonana miała zostać w oparciu o ustną umową sprzedaży. Na powyższą okoliczność, spółka przedstawiła kserokopię wystawionego przez nią dokumentu w postaci "rachunku nr [...]" z 27 grudnia 1996 r., a nadto podnosiła, że przedmiotowy pojazd nie figuruje w wykazie środków trwałych stanowiących jej majątek. W oparciu o powyższe twierdzenia i dowody, nie sposób jednak przyjąć, iż zaktualizowała się którakolwiek z powołanych powyżej przesłanek wyrejestrowania pojazdu, określonych w art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Orzekające organy administracji zasadnie zwróciły w tym zakresie uwagę na fakt, że prezentowane w postępowaniu przez spółkę stanowisko, jak również powołane dowody i argumenty, nie realizowały w szczególności przesłanki określonej art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy. Jak bowiem wyżej wskazano, zgodnie z tym przepisem, przyczyną wyrejestrowania może być udokumentowana trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Z powołanego przepisu wynika, że na jego podstawie wyrejestrowaniu podlega pojazd należący do osoby, w przypadku której nie doszło do żadnych zmian w zakresie jej prawa własności, mimo że całkowicie i w sposób trwały została ona pozbawiona posiadania pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r.; sygn. akt I OSK 2292/16). Tymczasem w tej sprawie, skarżąca spółka przeciwnie podnosiła, że przeniosła prawo własności pojazdu objętego postępowaniem (marki Jelcz, nr rej. [...]) na rzecz nieskonkretyzowanej bliżej osoby fizycznej. Wobec zatem akcentowanej zmiany w zakresie prawa własności spornego auta, nie było podstaw do przyjmowania, iż wskazana powyżej przesłanka wyrejestrowania pojazdu, określona art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, mogła zostać spełniona, a tym samym, że ziściła się podstawa do uwzględnienia wniosku spółki. Jak przy tym wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 21 września 2021 r. (sygn. akt I OSK 4249/18): "instytucja wyrejestrowania pojazdu nie jest instrumentem prawnym służącym do weryfikacji stanu własności, a na skutek zbycia pojazd nie podlega wyrejestrowaniu. Należy bowiem odróżnić obowiązek właściciela zarejestrowanego pojazdu do dokonania zgłoszenia jego zbycia, od wyrejestrowania pojazdu. Tę pierwszą sytuację reguluje art. 78 ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z tymi przepisami, właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, jeżeli w dowodzie rejestracyjnym nie jest określony aktualny termin ważności badania technicznego i kartę pojazdu, jeżeli była wydana. Przepis § 17 ust. 2 rozporządzenia z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. poz. 2355) stanowi, że w przypadku zawiadomienia o zbyciu pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu. Obowiązkowi zbywcy odpowiada obowiązek nabywcy pojazdu, dokonania zgłoszenia jego nabycia. W przypadku zawiadomienia o nabyciu pojazdu zarejestrowanego, organ rejestrujący dokonuje rejestracji pojazdu na wniosek właściciela. W tym modelu nie ma zatem miejsca na wyrejestrowanie pojazdu w odniesieniu do jego zbywcy. Zbycie pojazdu uzasadnia jego wyrejestrowanie jedynie wówczas, gdy nastąpiło za granicą (art. 79 ust. 1 pkt 3), w tym przypadku wyjątkowo wniosek o wyrejestrowanie może złożyć zarówno właściciel będący zbywcą, jak i właściciel będący nabywcą pojazdu wywożonego za granicę (art. 79 ust. 1a p.r.d.). Wyrejestrowanie zaś pojazdu reguluje art. 79 ustawy. (...) Postępowanie w sprawie wyrejestrowania nie może być prowadzone z urzędu, jego wszczęcie jest możliwe wyłącznie na wniosek właściciela, który powinien wskazać podstawę wyrejestrowania i udokumentować ją w sposób przewidziany ustawą. Skoro postępowanie prowadzone jest na wniosek, organ administracji nie jest także uprawniony do samodzielnego poszukiwania podstawy do wyrejestrowania pojazdu i inicjowania w takim zakresie z urzędu postępowania dowodowego."
Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania NSA wskazać należy dodatkowo, iż skarżąca spółka, ani w toku postępowania administracyjnego, ani też na etapie sądowym, nie wskazała tego, na której normatywnej przesłance wyrejestrowania pojazdu, oparła swój wniosek. W tych okolicznościach, trafnie organy administracji uczyniły przedmiotem ocen i uwagi wszystkie ustawowe przesłanki wyrejestrowania auta, czego dowodzi treść decyzji organu I instancji (k. 3 tej decyzji, k. 120 a.a.). Powyższe dokonane zostało w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego i przy uwzględnieniu dowodów zaoferowanych przez spółkę w postępowaniu. Brak było zatem podstaw do podzielenia zarzutu skargi, co do naruszenia art. 77 par. 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W tym zakresie trafnie zwróciło uwagę SKO, że katalog podstaw do wyrejestrowania pojazdu ma charakter zamknięty, a w innych przypadkach niż określonych art. 79 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wniosek właściciela pojazdu nie może zostać uwzględniony. W ocenie sadu, nie budzi wątpliwości fakt, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, ani nie wskazała na okoliczności faktyczne dające podstawę do wyrejestrowania pojazdu. Także zgłoszone w skardze wady decyzji w zakresie przysługiwania spółce prawa własności spornego pojazdu, z przyczyn wyżej już wskazanych, nie zasługiwały na akceptację.
Zajmując stanowisko odnośnie zawartych w skardze wniosków dowodowych podkreślić należy, że – stosownie do art. 106 par. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny może, pod pewnymi warunkami, przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów. W związku z powyższym, żądanie przesłuchania zgłoszonego świadka, nie mogło w ogóle wchodzić w rachubę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odnośnie zaś do przeprowadzenia dowodów z dokumentów powołanych w uzasadnieniu skargi stwierdzić trzeba, że są to zasadniczo dokumenty stanowiące akta administracyjne kontrolowanej sprawy.
Mając powyższe na uwadze sąd orzekł o oddaleniu skargi, a podstawą tego rozstrzygnięcia był art. 151 p.p.s.a.