III SA/Kr 1813/23

III SA/Kr 1813/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący sprawozdawca/
Ewelina Dziuban
Katarzyna Marasek-Zybura
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 2151
Art. 14, 18
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 września 2023 r., nr SKO.NA/4130/240/2023 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 29 września 2023 r. nr SKO.NA/4130/240/2023 działając na podstawie art. 14 ust. 6, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 165, dalej jako: "ustawa") oraz 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 czerwca 2023 r. Nr SA-06.7340.299.2023 orzekającą o odmowie wydania P. K. (dalej: "skarżący") zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, lokalu (kontenerze) gastronomicznym, zlokalizowanym w K., przy ul. [...] (dz. nr [...], obręb [...], P.).
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 26 kwietnia 2023 r. skarżący złożył wniosek o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, lokalu (kontenerze) gastronomicznym, zlokalizowanym w K., przy ul. [...] (dz. nr [...], obręb [...], P.). Kompleks gastronomiczny to część Obiektu Rekreacyjnego "[...]" wraz z dwoma zbiornikami wodnymi, w tym jednym umożliwiającym kąpiel i drugim pod jednostki pływające (rowerki wodne, łódki). Do wniosku dołączył kopię umowy najmu z 5 kwietnia 2023 r. zawartą z właścicielem terenu, tj. K. S.A. z siedzibą w K. Przedmiotem umowy jest najem kompleksu gastronomicznego znajdującego się na terenie nieruchomości gruntowych położonych w K. przy ul. [...] oznaczonych jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. P. Do wniosku dołączono również zaświadczenie o dokonaniu zmian w rejestrze zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 26 kwietnia 2023 r. opisując zakład jako punkt małej gastronomii "[...]" zlokalizowany w K. przy ul. [...].
Po rozpoznaniu wniosku, Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia 01 czerwca 2023 r. nr SA-06.7340.299.2023, odmówił wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, lokalu (kontenerze) gastronomicznym, zlokalizowanym w Krakowie, przy ul. [...] - [...].
W uzasadnieniu organu I instancji wskazał, że z ustaleń dokonanych w dniu 19 maja 2023 r. podczas wizji lokalnej punktu sprzedaży wynika, że obiektem, w którym ma być prowadzona sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, jest kontener gastronomiczny z ladą wydawniczą, wewnątrz kontenera znajdował się jeden stolik oraz trzy krzesła. Kontener usytuowany jest na terenie Obiektu Rekreacyjnego "[...]". Obok przedmiotowego kontenera usytuowany ma być "ogródek gastronomiczny", a w dalszej odległości znajduje się duża drewniana zadaszona wiata z pozostałymi miejscami konsumpcyjnymi. Wejście do kontenera gastronomicznego znajduje się w odległości ponad 100 m od linii brzegowej pierwszego zbiornika wodnego. Ustalenia wizji utrwalono w materiale fotograficznym i protokole z oględzin.
W dalszej części uzasadnienia organ I instancji przeanalizował, w pierwszej kolejności, zapisy uchwały nr XXVIII/241/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 października 2003 r. w sprawie miejsc i obiektów oraz określonych obszarów na terenie Gminy Miejskiej Kraków, w których ze względu na ich charakter obowiązuje stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych m.in. na terenie kąpielisk i zalewów - z uwagi na rekreacyjny charakter tych obiektów (§ 2 pkt 4 uchwały), wydanej na podstawie dyspozycji z art.14 ust. 6 cyt. na wstępie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Zwrócił również uwagę, na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru na którym znajduje się przedmiotowy obiekt (uchwała nr LXXXIII/2381/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 27.04.2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta Krakowa" - etap B, podetap B9), zgodnie z którym jest to teren oznaczony numerem i symbolem literowym 167.WS/ZP.1. - opisany jako Tereny wód powierzchniowych śródlądowych i zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod zbiorniki wodne wraz z zielenią towarzyszącą. Zgodnie z § 17 pkt 2 tej uchwały na terenach oznaczonych jako 167.WS/ZP.1. dopuszcza się lokalizację: 1) wyciągu narciarskiego dla narciarzy wodnych; 2)pomostów; 3) basenów pływających; 4) miejsc parkingowych; 5) obiektów budowlanych, takich jak: wypożyczalnie sprzętu sportowego, kawiarnie, cukiernie, sanitariaty, przebieralnie. Na terenie Obiektu Rekreacyjnego "[...]" funkcjonuje kąpielisko, co potwierdza uchwała nr CVIII/2938/23 Rady Miasta Krakowa z dnia 05.04.2023 r. w sprawie określenia sezonu kąpielowego oraz wykazu kąpielisk na terenie Gminy Miejskiej Kraków.
Z kolei jak wykazała wizja lokalna, kompleks gastronomiczny, w którym planowane jest prowadzenie punktu sprzedaży i podawania napojów alkoholowych stoi na działce nr [...], obręb [...] P. w niedalekiej odległości od linii brzegowej zbiornika wodnego nr l (wiata z częścią konsumpcyjną). Wejście do lokalu/kontenera znajduje się w odległości ponad 100 m od wyznaczonego kąpieliska, jako fragmentu wód powierzchniowych. Można zatem przyjąć, że lokal gastronomiczny nie znajduje się na terenie kąpieliska. Jednakże w ocenie organu I instancji za teren kąpieliska w rozumieniu uchwały nr XXVIII/241/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 października 2003 r. należy rozumieć cały obszar Obiektu Rekreacyjnego "[...]", gdyż cały obiekt zlokalizowany jest na jednej działce.
Zdaniem organu I instancji, celem Rady Miasta Krakowa nie było wprowadzenie zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych wyłącznie w odniesieniu do terenu wód powierzchniowych, ale również w odniesieniu do plaży oraz infrastruktury towarzyszącej kąpielisku. Celem wprowadzonego ww. uchwałą stałego zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych jest ochrona miejsc przeznaczonych do rekreacji przed negatywnymi skutkami spożywania alkoholu. Jak wynika z treści § 2 pkt 4 ww. uchwały, zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie kąpielisk i zalewów został wprowadzony z uwagi na rekreacyjny charakter tych obiektów.
W związku z powyższym, organ I instancji stwierdził, iż wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w kontenerze gastronomicznym zlokalizowanym w Krakowie, przy ul. [...] na terenie Obiektu Rekreacyjnego "[...]" (dz. nr [...], obr. [...], P.) naruszyłoby przepisy uchwały nr XXVIII/241/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 października 2003 r. w sprawie miejsc i obiektów oraz określonych obszarów na terenie Gminy Miejskiej Kraków, w których ze względu na ich charakter obowiązuje stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych.
Odwołanie w ustawowym terminie od ww. decyzji wniósł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 18 ust.1 i 3a ustawy poprzez odmowę wydania zezwolenia, pomimo, że prowadzone postępowanie nie wykazało niezgodności lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych z uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CA/II/2739/18 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej Kraków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych
- art. 14 ust. 6 ustawy w zw. § 2 pkt 4 uchwały nr XXVIII/241/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 października 2003 r. w sprawie miejsc i obiektów oraz określonych obszarów na terenie Gminy Miejskiej Kraków, w których ze względu na ich charakter obowiązuje stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych – poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało dowolnym uznaniem, że za teren kąpieliska (zalewu) w rozumieniu ww. uchwały należy rozumieć cały obszar Obiektu Rekreacyjnego "[...]" i doprowadziło do nieuprawnionej odmowy wydania zezwolenia;
II. naruszenie przepisów postępowania, a to:
- art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a.- poprzez niewyjaśnienie całokształtu okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, zaniechanie podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dowolna interpretację materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego ze stanem faktycznym:
- art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej i prezentowanie odmiennych poglądów prawnych przy takim samym stanie faktycznym i prawnym;
- art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 3a ustawy - poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego skierowania sprawy do gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych i uzyskania opinii tejże komisji.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji., ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie przez Kolegium orzeczenia co do istoty sprawy.
Opisaną na wstępie decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Na wstępie organ odwoławczy przytoczył treść art. 14 ust. 1 ustawy który wprowadza ogólny zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w miejscach enumeratywnie wymienionych ww. przepisie. Przepis ten zawiera właśnie wyliczenie miejsc (obiektów), w których zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych. Zamiarem ustawodawcy nie jest wprowadzenie całkowitego zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych. Niemniej jednak wyszynk alkoholu w niektórych miejscach i obiektach jest niepożądany, dlatego Rada gminy - działając w ramach upoważnienia ustawowego, może rozszerzyć ustawowo określony katalog miejsc i obiektów objętych zakazem sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych. Rada Miasta Krakowa w dniu 22 października 2003 r. podjęła taką uchwałę nr XXVIII/241/03 w sprawie miejsc i obiektów oraz określonych obszarów na terenie Gminy Miejskiej Kraków, w których ze względu na ich charakter obowiązuje stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych m.in. na terenie kąpielisk i zalewów - z uwagi na rekreacyjny charakter tych obiektów (§ 2 pkt 4 uchwały).
Zdaniem Kolegium, organ I instancji słusznie uznał, że wnioskowany punkt sprzedaż napojów alkoholowych znajduje się na terenie funkcjonalnie związanym w kąpieliskiem, na terenie którego obowiązuje zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Zgodnie z definicją z Prawa wodnego kąpieliskiem jest wyłącznie fragment wód powierzchniowych, jednakże pod względem funkcjonalnym za część kąpieliska należy uznać również towarzyszącą mu infrastrukturę, tj. plażę, urządzenia i obiekty związane z funkcją kąpieliskową (sanitariaty, stanowiska ratowników, sprzętu ratowniczego itp. szczególnie w kontekście zakazu sprzedaży i spożywania napojów alkoholowych wprowadzonego uchwałą nr XXVIII/241/03 RMK. Kolegium w całości podzielił stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji i jej uzasadnieniu.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania, a to:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta powinna być uchylona, bowiem została wydana z rażącym naruszeniem art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a., polegającym na wprowadzeniu w błąd skarżącego co do przebiegu postępowania administracyjnego poprzez informowanie skarżącego, że jego sprawa zostanie skierowana do gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, której opinia będzie miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a ostatecznie podjęcie decyzji bez udziału tejże komisji, co wpłynęło na kierunek działań i argumentację skarżącego w postępowaniu administracyjnym;
2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. - poprzez niewywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i dowolną jego ocenę, w tym:
- błędne ustalenie, że Obiekt Rekreacyjny "[...]", w tym punkt sprzedaży piwa, znajduje się w całości na terenie kąpieliska stanowiąc jego część, podczas gdy to kąpielisko znajduje się w całości na terenie Obiektu Rekreacyjnego "[...]", co skutkowało błędnym uznaniem, że Obiekt Rekreacyjny "[...]" należy traktować jako obiekt chroniony, w stosunku do którego zastosowanie winny znaleźć przepisy uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXVIII/241/03, wprowadzające stały zakaz prowadzenia sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych;
- niepodjęcie działań zmierzających do ustalenia charakterystyki Obiektu Rekreacyjnego "[...]", na terenie którego znajduje się punkt sprzedaży piwa, tj. tego jak ten Obiekt jest zorganizowany i jak funkcjonuje, w tym pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego twierdzeń i dowodów skarżącego w tym zakresie, co skutkowało błędnym uznaniem, że Obiekt Rekreacyjny "[...]" należy traktować jako obiekt o szczególnym charakterze, w stosunku do którego zastosowanie winny znaleźć przepisy uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXVIII/241/03, wprowadzające stały zakaz prowadzenia sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych;
3. art. 8 § 2 k.p.a. - poprzez prezentowanie odmiennych poglądów prawnych przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, ignorujących fakt, że ten sam organ wydawał koncesje na sprzedaż piwa dla tego samego punktu sprzedaży w poprzednich latach, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia odbiegającego od dotychczasowej, utrwalonej praktyki rozstrzygania;
4. art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nienależyte i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w uzasadnieniu lakonicznych, zbyt ogólnych twierdzeń i nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu, a w konsekwencji niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;
5. art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, co stanowi konsekwencję naruszenia przepisów postępowania wskazanych w punktach powyżej.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego:
1. art. 18 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a ustawy, w zw. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez odmowę wydania zezwolenia na sprzedaż piwa przeznaczonego do spożycia w miejscu sprzedaży, na skutek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy, a przynajmniej do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze skierowaniem pod opinię gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;
2. art. 14 ust. 6 ustawy w zw. z § 2 pkt 4 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXVIII/241/03 z dnia 22 października 2003 r. w sprawie miejsc i obiektów oraz określonych obszarów na terenie Gminy Miejskiej Kraków, w których ze względu na ich charakter obowiązuje stały zakaz prowadzenia sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych (dalej jako "uchwała RMK nr XXVIII/241/03") - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że teren kąpieliska (zalewu) położonego na Obiekcie Rekreacyjnym "[...]" (zarówno według rozszerzającej definicji organów administracji jak i według definicji prezentowanej przez skarżącego), posiada szczególny charakter, nakazujący objęcie go dodatkowym zakazem nieprzewidzianym ustawą ustawy ani uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CVII/2739/18 z dnia 4 lipca 2018 r., wydaną na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy, w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Miejskiej Kraków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu;
3. § 2 pkt 4 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXVIII/241/03 z dnia 22 października 2003 r. - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że znajdujące się w tym przepisie pojęcie terenu kąpieliska i zalewu nie dotyczy wyłącznie fragmentu wód, ale obejmuje swym zakresem także powiązane funkcjonalnie obiekty i infrastrukturę, co skutkowało uznaniem, że za teren kąpieliska (zalewu) w rozumieniu ww. uchwały należy rozumieć cały obszar Obiektu Rekreacyjnego "[...]", podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że teren kąpieliska (zalewu) to wyłącznie fragment/obszar wód powierzchniowych, ewentualnie fragment/obszar plażą/brzegiem wód powierzchniowych wraz z przyległą plażą/brzegiem.
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zobowiązania organu do wydania decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.)
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 września 2023 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 czerwca 2023 r. o odmowie wydania P. K. (dalej: "skarżący") zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, lokalu (kontenerze) gastronomicznym, zlokalizowanym w K., przy ul. [...] – [...] (dz. nr [...], obręb [...], P.), pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2151 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o wychowaniu w trzeźwości.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym".
Zezwolenie, o którym mowa powyżej, jest wydawane na podstawie wniosku przedsiębiorcy. W świetle ust. 3 powołanego przepisu zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych:
1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo;
2)powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa);
3)powyżej 18% zawartości alkoholu.
Zgodnie z ust. 3a art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zezwolenia takie organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1-3.
Z kolei ust. 3b przewiduje, iż w przypadku gdy liczba wniosków o wydanie zezwolenia przewyższa ich maksymalną liczbę, o której mowa w art. 12 ust. 1, zezwolenie w pierwszej kolejności wydaje się uwzględniając kryterium jak największej odległości punktu, w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych od najbliższego działającego punktu sprzedaży napojów alkoholowych, liczonej najkrótszą drogą dojścia ciągiem dróg publicznych, a w następnej kolejności - kryterium prowadzenia przez wnioskodawcę jak najmniejszej liczby punktów sprzedaży.
Warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest:
1) posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości;
2) wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości;
3) zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców:
a) posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych lub
b) o których mowa w art. 91 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości;
4) w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego dowodu potwierdzającego dokonanie opłaty, o której mowa w art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości;
5) posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży;
6) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu;
7) zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany;
8) prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1-3;
9) przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.
Z punktu widzenia rozważań w niniejszej sprawie istotny jest również art. 14 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W ust. 1 powołany przepis stanowi, że zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych:
1) na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych i domów studenckich;
2) na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników;
3) w miejscach i czasie masowych zgromadzeń;
4 )w środkach i obiektach transportu publicznego, z wyjątkiem:
a) wagonów restauracyjnych i bufetów w pociągach komunikacji krajowej, w których dopuszcza się sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa,
b) pociągów komunikacji międzynarodowej, w których dopuszcza się sprzedaż, podawanie i spożywanie:
–napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w wagonach restauracyjnych i bufetach oraz w wagonach sypialnych i z miejscami do leżenia,
–napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% alkoholu przy stolikach w wagonach restauracyjnych, w tym napojów o zawartości powyżej 18% alkoholu tylko do posiłków,
c) międzynarodowych portów lotniczych i samolotów komunikacji międzynarodowej,
d) statków i portów morskich;
5) (uchylony);
6) w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych.
Z kolei ust. 2a art. 14 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przewiduje, że zabrania się spożywania napojów alkoholowych w miejscu publicznym, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów.
Na podstawie ust. 6 art. 14 ustawy o wychowaniu w trzeźwości rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych w innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, ze względu na ich charakter. Dodatkowo na podstawie ust. 3 i 4 art. 14 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zabraniana została sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych oraz sprzedawanie i podawanie napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w domach wypoczynkowych.
Na wstępie należy podkreślić, że ustawodawca w preambule uznał życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu. Stąd już w art. 1 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zobowiązał organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego stosownie do tego przepisu cele ustawy można ująć w czterech grupach: ograniczenie spożywania alkoholu, przeciwdziałanie powstawaniu i usuwanie następstw nadużywania alkoholu, a także wspieranie działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Dla osiągnięcia wskazanych wyżej celów ustawodawca przewidział przede wszystkim instrumenty o charakterze administracyjnym. Taki charakter ma niewątpliwie instytucja zezwoleń na obrót hurtowy i detaliczny napojami alkoholowymi. System sprzedaży alkoholu opiera się na zasadzie reglamentacji (Wyrok TK z 8.04.1998 r., K 10/97, OTK 1998, nr 3, poz. 29). Dalej Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że działalność gospodarcza, ze względu na jej charakter, a zwłaszcza na bliski związek zarówno z interesami innych osób, jak i interesem publicznym może podlegać różnego rodzaju ograniczeniom w stopniu większym niż prawa i wolności o charakterze osobistym bądź politycznym. Istnieje w szczególności legitymowany interes państwa w stworzeniu takich ram prawnych obrotu gospodarczego, które pozwolą zminimalizować niekorzystne skutki mechanizmów wolnorynkowych, jeżeli skutki te ujawniają się w sferze, która nie może pozostać obojętna dla państwa ze względu na ochronę powszechnie uznawanych wartości. Negatywne skutki nadmiernego spożywania alkoholu wykraczają poza sferę indywidualnego interesu przedsiębiorcy.
Temu celowi służyć mają rozwiązania przyjęte w ustawie i zgodnie z celami tejże ustawy winny być interpretowane jej zapisy.
Zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności:
1) tworzenie warunków sprzyjających realizacji potrzeb, których zaspokajanie motywuje powstrzymywanie się od spożywania alkoholu;
2) działalność wychowawczą i informacyjną;
3) ustalanie odpowiedniego poziomu i właściwej struktury produkcji napojów alkoholowych przeznaczanych do spożycia w kraju;
4) ograniczanie dostępności alkoholu;
5) leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych od alkoholu;
6) zapobieganie negatywnym następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwanie;
7) przeciwdziałanie przemocy domowej;
8) wspieranie zatrudnienia socjalnego poprzez finansowanie centrów integracji społecznej.
Kierując się powyższymi zasadami ustawodawca wyposażył radę gminy w kompetencję do wprowadzić czasowego lub stałego zakazu sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych w innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, ze względu na ich charakter. W doktrynie pojawił się pogląd, iż "jest to kolejne upoważnienie ustawowe do wydania aktu prawa miejscowego mające dopełniać komplementarnie skuteczność i efektywność regulacji zakazów sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych. Wydaje się, że chodzi tutaj o takie miejsca, obiekty lub określone obszary gminy, które nie mają waloru miejsc publicznych, są niewymienione w art. 14 ust. 1–5, a ich charakter uzasadnia wprowadzenie czasowego lub stałego zakazu sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych" (I. Niżnik-Dobosz [w:] M. Koszowski, I. Niżnik-Dobosz, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, LEX/el. 2022, art. 14). Stanowisko powyższe nie jest w żaden sposób uzasadnione, i Sąd w niniejszej sprawie go nie podziela. Należy bowiem zauważyć, że ustawodawca posłużył się w art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości terminem "miejsce", podczas, gdy w jednostkach redakcyjnych ujętych w ust. 1-5 używa określenia "miejsce publiczne". Należy z tego wyciągnąć jedynie taki wniosek, iż upoważnienie określone w art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest zakresowo szersze i obejmuje nie tylko miejsca publiczne, ale i inne – niepubliczne. Jedynym ograniczeniem jest charakter takiego miejsca, jak również zadania spoczywające na jednostkach samorządu terytorialnego. Trafnie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że omawiana delegacja ustawowa dla wprowadzenia stosownych zakazów prawnych w drodze przepisów gminnych ma wyraźnie komplementarny charakter w stosunku do innych uregulowań tej samej ustawy. Stąd poprawna interpretacja art. 14 ust. 6 ustawy i ustalenie granic upoważnienia wynikającego z tego przepisu może być dokonana jedynie w kontekście pozostałych postanowień tej ustawy, a w szczególności z uwzględnieniem dyspozycji art. 14 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Wynika stąd, że na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (i odpowiednio na podstawie jej art. 14 ust. 3-5), wprowadzony został powszechnie obowiązujący zakaz prawny dotyczący sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w odniesieniu do ściśle określonych kategorii miejsc, obiektów lub obszarów, które zostały określone enumeratywnie w ustawie poprzez użycie sformułowań językowych pozwalających na ich odróżnienie od ogółu pozostałych miejsc, obiektów lub obszarów publicznych. W tej sytuacji redakcja art. 14 ust. 6 ustawy wskazuje, że upoważnienie rady gminnej do wprowadzenia stosowanych zakazów służyć ma nie generalizacji, ale jedynie poszerzeniu zakresu stosowania tego typu zakazów także na inne miejsca, obiekty lub obszary, nie objęte wyliczeniem określonym w art. 14 ust. 1 i to wyłącznie o tyle, o ile okaże się to uzasadnione ze względu na ich charakter (por. wyrok SN z dnia 17 kwietnia 1997 r., III RN 11/97). Jest to upoważnienie szczególne dotyczące możliwości wprowadzenia przez radę gminy ograniczeń w spożywaniu alkoholu na terenie gminy w niektórych miejscach lub obiektach ze względu na ich charakter, np. mają szczególne znaczenie religijne, kulturalne, oświatowe, społeczne, czy też pełnią specyficzną rolę wychowawczą nie tylko w stosunku do dzieci i młodzieży, jak też obszarach, które rada gminy uzna za zasługujące na szczególną ochronę, w których obecność alkoholu jest niepożądana. W ocenie składu orzekającego chodzi tu o funkcje społeczne, których realizacja mogłaby zostać naruszona bądź zakłócona głównie przez zachowanie ludzkie będące skutkiem nadużycia alkoholu (por. wyrok SN z 7 marca 1996 r., III ARN 72/95). Zatem zakazy, o których mowa w art. 14 ust. 6 ustawy służyć mają jako szczególna ochrona pewnych miejsc lub obiektów przed zagrożeniem ze strony alkoholu (Wyrok NSA z 28.09.2012 r., II GSK 824/11, LEX nr 1244841). Należy jednak zauważyć, że z funkcjonowaniem niektórych obiektów wiąże się konieczność zachowania trzeźwości ich użytkowników. Brak bowiem zachowania trzeźwości może nie tylko narażać na negatywne konsekwencje interes indywidualny w postaci naruszenia zdrowia, a nawet życia osób spożywających alkohol w określonych miejscach, ale również wpływać na trzeźwych użytkowników obiektów, jak i oddziaływać negatywnie na interes publiczny z uwagi na konieczność zaangażowania określonych służ, np. ratownictwa medycznego czy wodnego.
Zgodnie z § 2. uchwały nr XXVIII/241/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 października 2003 r. dla niżej wymienionych obiektów wprowadza się stały zakaz:
1/ sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w przejściach podziemnych oraz w placówkach w nich zlokalizowanych - z uwagi na charakter ciągów komunikacyjnych o dużym natężeniu ruchu pieszych,
2/ sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w placówkach zlokalizowanych w garażach i zespołach garażowych – z uwagi na charakter obiektów użytkowych określonego przeznaczenia,
3/ wnoszenia i spożywania napojów alkoholowych na terenie ogrodzonych placów zabaw dla dzieci – z uwagi na rekreacyjno-wychowawczy charakter obiektów, na których przebywają dzieci,
4/ sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie kąpielisk i zalewów – z uwagi na rekreacyjny charakter tych obiektów,
5/ sprzedaży napojów alkoholowych w obiektach nieposiadających w ich wnętrzu powierzchni sprzedażnej udostępnianej klientom ( tzw. "sprzedaży przez okienko"), z uwagi na charakter obiektów utrudniający egzekwowanie zakazu sprzedaży osobom nietrzeźwym i nieletnim.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto również, że przepisy gminne wydane na podstawie upoważnienia zawartego przepisie art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie mogą być formułowane w postaci ogólnych norm, bo wprowadzenie takich norm zostało zastrzeżone do kompetencji centralnego ustawodawcy (Wyrok NSA z 17.01.2006 r., II GSK 324/05, LEX nr 218047).
Niniejsza sprawa dotyczy zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie kąpielisk i zalewów – z uwagi na rekreacyjny charakter tych obiektów. Z kolei wykaz kąpielisk z dokładnie określonymi ich granicami znajduje się w uchwale nr CVIII/2938/23 z dnia 5 kwietnia 2023r. W pkt 5 wskazanej uchwały zostało wymienione kąpielisko na zbiorniku B. "[...]" na działkach nr [...] i [...] obr. [...] P. o długości linii brzegowej 435 m - współrzędne granic kąpieliska: [...].
Jak z powyższego wynika zakaz wyrażony w uchwale nr XXVIII/241/03 w związku z uchwałą nr CVIII/2938/23 jest ściśle określony i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych jakiego miejsca dotyczy. Cel jego wprowadzenia również nie budzi wątpliwości. Chodzi bowiem zarówno o ochronę interesu indywidualnego – zdrowia i życia użytkowników obiektu, jak i publicznego związanego z koniecznością angażowania się przez różnorodne służby celem wykonywania akcji ratowniczych. Niewątpliwie osoby nietrzeźwe znajdujące się na terenie kąpieliska są zagrożeniem zarówno dla siebie samych, jak i dla innych użytkowników, a konsumowanie alkoholu w trakcie rekreacji wodnej jest zagrożeniem dla wszystkich i często wymaga zaangażowania służb ratowniczych. Stąd zgodnie z celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości Rada Miasta Krakowa zakazała sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych m.in. na terenie kąpieliska "[...]".
Należy przy tym zaznaczyć, że dwuznaczny jest regulamin tegoż obiektu przyjęty przez K. SA, które są właścicielem obiektu. Mianowicie na kąpielisko "[...]" osoby nietrzeźwe nie maja prawa wstępu, co wynika z regulaminu obiektu, a jednocześnie regulamin ten dopuszcza spożywanie piwa w miejscach do tego przeznaczonych, a więc osób nietrzeźwych na samym obszarze kąpieliska. Regulamin ten wyraźnie jest sprzeczny z zapisami uchwały nr XXVIII/241/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 października 2003 r.
Odnosząc się na wstępie do zarzutów proceduralnych skarżącego dotyczącego braku opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, należy wskazać, że jest ona wymagana w sprawach o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1-3. Stąd nie była ona wymagana w sprawach, w których istnieje zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych określony w uchwale wydanej na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Zaniechanie przez organ I instancji uzyskania tejże opinii nie stanowiło więc naruszenia przepisów proceduralnych regulujących proces wydawania zezwoleń na sprzedaż alkoholu.
Istotą problemu w niniejszej sprawie jest objęcie zakazem sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych terenu kąpielisk i zalewów. Samo bowiem kąpielisko zostało zdefiniowane w systemie prawnym, w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 z późn. zm.). Zgodnie z art. 16 pkt 22 prawa wodnego ilekroć w ustawie jest mowa o kąpielisku - rozumie się przez to wyznaczony przez radę gminy wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą liczbę osób kąpiących się, pod warunkiem że w stosunku do tego kąpieliska nie wydano stałego zakazu kąpieli; kąpieliskiem nie jest: pływalnia, basen pływacki lub uzdrowiskowy, zamknięty zbiornik wodny podlegający oczyszczaniu lub wykorzystywaniu w celach terapeutycznych, sztuczny, zamknięty zbiornik wodny, oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych. Niewątpliwie więc kąpielisko w rozumieniu Prawa wodnego dotyczy tylko terenu zalanego wodą, a nie odnosi się do terenów przyległych. Należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 1 ustawy Prawo wodne ustawa reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi. Nie zajmuje się więc regulacją dotyczące terenów przyległych do wód. Stąd należy uznać, że definicja kąpieliska została stworzona specyficznie na potrzeby tejże ustawy i nie może mieć zastosowania w odniesieniu do regulacji prawnej znajdującej się w obszarze ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Dodatkowo należy wskazać, że kąpielisko na zbiorniku B. "[...]" obejmuje zgodnie z uchwałą nr CVIII/2938/23 z dnia 5 kwietnia 2023r. całą działkę nr [...], na której miałby być również zlokalizowany punkt sprzedaży alkoholu skarżącego. Tak więc nawet uchwała, w której nastąpiło wykazanie kąpielisk na terenie Gminy Miejskiej Kraków pojęciem kąpielisko obejmuje obszar szerszy niż tylko teren wód. Należy również podkreślić, że wbrew zasadom logiki byłaby interpretacja uchwały nr XXVIII/241/03, iż ta zakazem obejmowałaby jedynie obszar wód, na których znajduje się kąpielisko. Wówczas bowiem przedmiotowy zakaz dotyczyłby jedynie działalności, która byłaby prowadzona "na wodzie", a więc ewentualnie jakichś jednostek pływających na kąpielisku. Byłaby więc to norma w zasadzie o charakterze pustym. Natomiast zakaz dotyczący terenu kąpielisk ma na celu ochronę zdrowia, życia oraz interesu publicznego. Spożywanie alkoholu i jednocześnie rekreacja wodna może bowiem skończyć się tragicznie zarówno dla osoby ten alkohol spożywającej, jak i dla innych osób. Nie jest również korzystne dla interesu publicznego, gdyż może powodować zaangażowanie służb medycznych, czy wodnych celem podjęcia akcji ratunkowych. Stąd z uwagi na potrzebę ochrony interesu prywatnego, jak i publicznego na terenie kąpielisk został wprowadzony zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych.
Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego co do naruszenia przepisów procedury administracyjnej przez organy rozpoznające niniejsza sprawę.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. zdaniem Sadu organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy. Nie było natomiast potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy ustalenie charakterystyki obiektu "[...]". Skoro z przepisów jasno wynika, że zakazana jest sprzedaż napojów alkoholowych na terenie tegoż kąpieliska, to jest to zakaz bezwzględny i żaden materiał dowodowy nie mógł go podważyć.
Z kolei zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. również jest niezasadny. Zgodnie z powołanym przepisem organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przede wszystkim należy wskazać, że nie można powołać się na naruszenie zasady z art. 8 § 2 k.p.a. w sytuacji, kiedy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji, wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem. Zachowanie zasady praworządności ma w tej sytuacji priorytet nad oczekiwaniem strony do otrzymania decyzji takiej samej jak decyzje uprzednio wydawane w analogicznych stanach faktycznych i prawnych, bowiem oczekiwanie takie nie jest "słuszne" i "uzasadnione" jako naruszające zasadę praworządności (wyrok NSA z 23.08.2023 r., II OSK 2964/20, LEX nr 3623406). Decyzje zarówno organu I, jak i II instancji są prawidłowe i oparte na obowiązujących przepisach prawnych. Nie można na podstawie powołanego przepisu domagać się wydania przez organ decyzji sprzecznej z prawem, gdyż naruszałoby to zasady praworządności, nawet, jeżeli wcześniej identyczne koncesje dotyczące tego samego punktu były wydawane. Należy także zauważyć, że to skarżącego obciąża obowiązek udowodnienia faktów, które są dla nie korzystne. W aktach administracyjnych brak jest natomiast stosownych dowodów, jak również nie zostały załączone do akt sądowych.
Również nie budzi wątpliwości, że organy prawidłowo zastosowały pozostałe przepisy proceduralne. Wprawdzie uzasadnienie decyzji organu II instancji powinno być bardzie dokładne, tym niemniej spełnia podstawowe wymogi wynikające z art. 107 §3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.