III SA/Kr 1776/21

III SA/Kr 1776/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-12-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
II OSK 1800/23 - Wyrok NSA z 2025-12-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
Art. 3  par. 1, art. 11, art. 134  par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
Art. 86, art. 80, art. 103
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 510
Art. 24, art. 25, art. 28, art. 31, art. 35
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2022 r. w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 października 2021 r. nr WO-II.621.1.110.2021 w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 października 2021 r. znak: WO-II.621.1.110.2021 Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 31 ust. 1(2) ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 510 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 26 lipca 2021 r. znak: SA-02-2.5343.573.2021 o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 22 września 1984 r. pobytu stałego E. G. (dalej: skarżąca) pod adresem: K., ul. [...] 23/3.
Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 12 kwietnia 2021 r. do Urzędu Miasta Krakowa wpłynął wniosek K. R. - współwłaścicielki lokalu nr 3 przy ul. [...] 23 w K., o wymeldowanie skarżącej. Wnioskodawczyni poinformowała, że skarżąca nigdy nie zamieszkała w mieszkaniu nr 3 przy ul. [...] 23 w K., natomiast mieszka wraz z całą swoją rodziną w mieszkaniu nr 2 przy ul. [...] 23 w K.
Po wszczęciu postępowania organ przesłuchał wnioskodawczynię, która poprosiła o przekwalifikowanie złożonego wniosku z "wymeldowania skarżącej" na "anulowanie zameldowania". Wnioskodawczyni oświadczyła, że skarżąca zawsze zamieszkiwała w lokalu numer 2 przy ul. [...] 23 w K. i aktualnie także zamieszkuje w lokalu nr 2. Po wyodrębnieniu lokalu na własność, nie doszło do zmiany numeracji lokali w budynku przy ul. [...] 23. W lokalu nr 3 nikt nie zamieszkuje. Skarżąca nigdy nie dysponowała kluczami do tego mieszkania, nigdy nie wprowadziła do niego swoich rzeczy osobistych oraz nigdy w nim nie zamieszkała.
W dniu 30 czerwca 2021 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem stron postępowania, tj. K. R.- współwłaścicielki spornego lokalu oraz J. R. - współwłaściciela spornego lokalu, a także świadków: M. K. - powinowatej stron postępowania, E. M. - kuzynki stron postępowania, M. D. - mieszkającą w sąsiedztwie spornego budynku. Wszystkie słuchane osoby zgodnie przyznały, że skarżąca nie zamieszkała nigdy w lokalu nr 3 przy ul. [...] 23. Gdy wprowadziła się do przedmiotowego budynku, zamieszkała w mieszkaniu nr 2.
W oparciu o powyższe ustalenia Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 26 lipca 2021 r. orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego skarżącej pod adresem: K., ul. [...] 23/3.
W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie, iż zameldowanie skarżącej w mieszkaniu nr 3 potwierdzały w 1984 roku ówczesne właścicielki mieszkania nr 3. Skarżąca zarzuciła również wydanie decyzji bez wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, jakie dowody legły u podstaw zmiany kwalifikacji postępowania administracyjnego z postępowania o wymeldowanie z pobytu stałego na postępowanie o anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i ponowne rozpoznanie sprawy.
W opisanej na wstępie decyzji z dnia 6 października 2021 r. Wojewoda Małopolski orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
W pierwszej kolejności organ wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, najpóźniej w 30. dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca.
Organ gminy prowadzący ewidencję ludności, jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania, poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.
Uznanie pobytu za stały, uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek, tj.: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu, połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Ponadto za miejsce koncentracji życiowych interesów można uznać lokal, w którym osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj.: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego użytku (odzież, żywność, meble, przyjmuje wizyty członków rodziny i znajomych itp.). Oceniając, gdzie znajduje się centrum życiowe bierze się pod uwagę całokształt okoliczności zaistniałych w danej sprawie.
W ocenie Wojewody Małopolskiego, Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo wywiódł z materiału dowodowego, że skarżąca nigdy nie zamieszkała pod adresem: K., ul. [...] 23/3. W ocenie organu II instancji zarówno zeznania stron jak i świadków, jednoznacznie potwierdzają stanowisko przedstawione przez K. R. we wniosku z dnia 12 kwietnia 2021 r., że skarżąca została zameldowana pod adresem: K., ul. [...] 23/3, natomiast nigdy tam nie zamieszkała.
Wojewoda Małopolski podkreślił, że czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie, nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ gminy właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego. Czynności tej, czyli wyeliminowania błędnego wpisu do ewidencji ludności, dotyczącego zameldowania na pobyt stały, organ administracji publicznej dokonuje na podstawie przepisów art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, tak jak uczyniono w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. Czynność materialno-techniczna, polegająca na zarejestrowaniu pobytu stałego skarżącej została dokonana nieprawidłowo i jako niezgodna z prawem powinna zostać anulowana. Rejestracja pobytu stałego nastąpiła w wyniku wprowadzenia w błąd organu meldunkowego i nie powinna w ogóle zaistnieć, skoro skarżąca, w dacie zgłaszania pobytu stałego, faktycznie w rzeczonym lokalu nie mieszkała z zamiarem stałego przebywania.
Organ podkreślił przy tym, że bez znaczenia w sprawie o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania (w przeciwieństwie do spraw o wymeldowanie), pozostają przyczyny, które spowodowały, iż dana osoba nie przebywała pod adresem wskazanym w zgłoszeniu. Osoba ubiegająca się o zameldowanie, powinna zamieszkiwać pod danym adresem w czasie dokonywania zameldowania. Ma ono bowiem potwierdzać stan aktualny, a nie przeszły lub przyszły. Nie jest też wystarczającą przesłanką dla zameldowania, okoliczność iż w sądzie toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku. Instytucja zameldowania jest wyłącznie rejestracją danych o miejscu faktycznego pobytu osoby, a tym samym nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu.
Po analizie całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, Wojewoda Małopolski stwierdził, że Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo uznał, iż w celu doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym, należy anulować czynność materialno-techniczną, polegającą na zarejestrowaniu pobytu stałego skarżącej pod wskazanym wyżej adresem, która to czynność już od samego początku była wadliwa.
Końcowo, odnosząc się do zarzutu, że organ I instancji nie wskazał w decyzji, jakie dowody legły u postaw zmiany kwalifikacji postępowania administracyjnego z postępowania o wymeldowanie na postępowanie o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania, organ wyjaśnił, że w zawiadomieniu z dnia 23 kwietnia 2021 r., skierowanym do wszystkich stron postępowania, organ l instancji wskazał, że działając na wniosek K. R., przekwalifikowano wniosek z wymeldowania na anulowanie czynności materialno-technicznej.
W skardze z dnia 15 listopada 2021 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła:
- rażące naruszenie art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 104 k.p.a., przez ich nieprawidłowe zastosowanie mimo braku podstaw prawnych i faktycznych;
- naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności pominięcie okoliczności, że w decyzji nr 252/85 XX z dnia 20 czerwca 1985 r., będącej w aktach Urzędu Miasta Krakowa, nie została wskazana w przydziale skarżąca. Skarżąca podniosła w tym miejscu, że nie została uwzględniona w przydziale, ponieważ już zamieszkiwała wraz z ciotkami w lokalu nr 3, które to ciotki zameldowały ją w tym mieszkaniu w dniu 22 września 1984 r. Zameldowanie skarżącej było potwierdzeniem stanu faktycznego zamieszkiwania.
Skarżąca zarzuciła, że twierdzenie K. R., iż skarżąca, będąc zameldowana w lokalu nr 3, miała faktycznie zamieszkiwać od początku zameldowania w lokalu nr 2 wraz z ojcem, matką i rodzeństwem jest nieprawdziwe, gdyż do 20 stycznia 1986 r. w lokalu pod nr 2 zamieszkiwali lokatorzy kwaterunkowi, a matka, ojciec i rodzeństwo skarżącej, zamieszkali przy ul. [...] 23 ponad dwa lata później niż skarżąca.
Skarżąca zarzuciła także błędne przyjęcie przez organy obu instancji, że trwające postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku sygn. akt [...] (prawdopodobnie powinno być [...]), nie jest zagadnieniem wstępnym dla niniejszego postępowania, podczas gdy ustalenie faktycznego kręgu spadkobierców, przesądza o faktycznym kręgu współwłaścicieli lokalu nr 3, a więc jest konieczne do ustalenia wszystkich stron niniejszego postępowania. Skarżąca wskazała na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2011 r. sygn. II PPS 1/11 w której stwierdzono, że osoba dysponująca tytułem prawnym do lokalu jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., w postępowaniu administracyjnym o zameldowanie (wymeldowanie) w tym lokalu innej osoby, prowadzonym na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W toku postępowania uczestniczka K. R. przedłożyła postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt [...], oddalające apelację skarżącej od postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia 12 lipca 2019 r. sygn. akt [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów administracji w niniejszej sprawie, stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności.
W świetle tych przepisów, obowiązek meldunkowy obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego i czasowego, wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych.
Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Oznacza to, że nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Postępowanie meldunkowe, służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu jedynie potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Organ meldunkowy jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby. Decyzja o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego w lokalu, nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do tego lokalu, ani też nie przywraca prawa posiadania, czy też prawa własności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. II OSK 2284/12, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Wykonanie obowiązku meldunkowego w postaci zameldowania lub wymeldowania polega na zgłoszeniu wymaganych danych (art. 24 i nast. w/w ustawy) właściwemu organowi, który dokonuje ich rejestracji, będącej czynnością materialno-techniczną, rodzącą skutki prawne. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności, jest obowiązany, na podstawie zgłoszenia, dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Czynności ewidencyjne podejmowane są zatem na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy, a wyjątki od tej zasady, przewidujące wydanie decyzji, określone zostały w art. 31 i art. 35 ustawy o ewidencji ludności.
Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski dokonuje zameldowania na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. Dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy, przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu.
Stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, stanowiącego podstawę materialnoprawną kontrolowanych decyzji, jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości, o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z ust. 2, wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem, rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej.
Przepis ten, jak trafnie wskazały organy, przewiduje obowiązek weryfikacji przez organ, prawidłowości danych zgłaszanych przez osoby dokonujące obowiązku meldunkowego. W tym trybie może także nastąpić anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania. "Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, w przypadku błędu przy czynności zameldowania organ powinien wykreślić nieprawidłowy wpis w drodze czynności materialno-prawnej. Z uwagi na ochronę praw jednostki należy skorygować błędny zapis w drodze decyzji. W razie powzięcia informacji, że zameldowanie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych danych organ meldunkowy powinien skorygować błędny wpis ewidencyjny poprzez wydanie rozstrzygnięcia uchylającego czynność materialno-prawną polegającą na zarejestrowaniu faktu zameldowania. Ujawniona sprzeczność pomiędzy danymi zawartymi na zgłoszeniu meldunkowym, a stanem faktycznym i prawnym, o którym wiadomość dotarła do organu musi zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji i odpowiednio rozstrzygnięta" (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. III SA/Kr 1196/18, opubl. w CBOSA).
W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko organów, że zaistniały przesłanki do anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej na pobyt stały, jako dokonanej wadliwie.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego; w tym z dowodów zeznań świadków uprzedzonych o obowiązku mówienia prawdy pod rygorem odpowiedzialności karnej; w sposób wystarczający dla podjęcia decyzji co do istoty sprawy, prawidłowo ocenionych w zgodzie z art. 80 k.p.a., wynika że w dacie rejestracji pobytu stałego skarżącej w dniu 22 września 1984 r., skarżąca nie mieszkała w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania. Istotny jest fakt uczynienia z miejsca stałego pobytu centrum życiowego, w którym osoba dokonująca rejestracji wykonuje czynności życia codziennego. Przebywanie w danej miejscowości, pod danym adresem, musi mieć cechy ośrodka swoich interesów osobistych i majątkowych. Wobec powyższego, prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że skarżąca w dacie rejestracji pobytu stałego, nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania.
Skarżąca, prawidłowo zawiadomiona o rozprawie administracyjnej wyznaczonej na dzień 30 czerwca 2021 r. pismem z dnia 11 maja 2021 r., osobiście przez nią odebranym w dniu 1 czerwca 2021 r, nie skorzystała z możliwości wzięcia udziału w tej rozprawie, złożenia zeznań oraz zadawania pytań świadkom. Skarżąca nie skorzystała również z możliwości wnioskowania o przesłuchanie przez organ innych osób w charakterze świadków.
Wbrew zarzutom skarżącej, z zeznań świadków wynika, iż posiadają oni wiedzę co do osób zamieszkujących w spornym lokalu w dniu 22 września 1984 r. Świadek M. K. wskazała bowiem, że zamieszkiwała w tym lokalu w latach 1982-1985 wraz z mężem, synem, teściową oraz jej siostrami i w czasie jej zamieszkiwania w tym lokalu, nie zamieszkała w nim natomiast skarżąca. Podobnie świadek M. D. – sąsiadka, wskazała że przy ul. [...] 19/1 zamieszkuje od 58 lat tj. od 1963 roku, a z E. R. – matką wnioskodawczyni, utrzymywała kontakt i odwiedzała ją w spornym lokalu od lat sześćdziesiątych XX wieku do jej śmierci w 2011 r., zatem także w 1984 r., którego dotyczy niniejsze postępowanie i nigdy nie spotkała skarżącej w tym lokalu.
Zasadnie Wojewoda Małopolski wskazał, że rejestracja zameldowania nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych, w tym do własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. Podstawą zameldowania powinno być więc ustalenie, czy osoba zgłaszająca przebywała pod danym adresem z zamiarem przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu.
Zdaniem Sądu, stan faktyczny ustalony przez organy w przedmiotowej sprawie, pozwalał na anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej w przedmiotowym lokalu w dniu 22 września 1984 r.
Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o ewidencji ludności w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniach decyzji przedstawiły w wystarczający sposób motywy podjętych rozstrzygnięć w zgodzie z art. 103 § 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.