III SA/KR 1758/24

III SA/Kr 1758/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna /przewodniczący/
Ewelina Dziuban /sprawozdawca/
Janusz Kasprzycki
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi H. K. i J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 19 sierpnia 2024 r., znak SKO-Dr.-4122-8/24 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżących H. K. i J. K. kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2024 r., znak SKO-Dr.-4122-8/24 stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez H. K. i J. K. od pisma Wójta Gminy B. z dnia 12 stycznia 2024 r. (znak: GKiOŚ.7211.4.24.2023), którym odmówiono wyrażenia zgody na lokalizację ogrodzenia działki ewid. nr [...] obręb B., ul. J. [...] od strony działki ewid. nr [...] obręb B. stanowiącej drogę, będącą własnością Gminy B.
W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia powołano art. 134 w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572), w związku z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.320).
Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
H. K. i J. K. wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2023 r., wystąpili do Wójta Gminy B. o wydanie zgody na lokalizację w zbliżeniu do krawędzi drogi obiektu budowlanego tj. ogrodzenia działki. We wniosku podano, iż teren inwestycji zlokalizowany jest przy ulicy J. [...] w m. B. i obejmuje działkę ewid. nr [...], obręb [...] B., a ogrodzenie zamierza się wykonać jako mur z prefabrykowanych pustaków szalunkowych zalewanych betonem z wypełnieniem w formie metaloplastyki - prętów stalowych w układzie pionowym. Wskazano również, iż ogrodzenie w całości zostanie wykonane na działce stanowiącej własność wnioskodawców w odległości 4,5 m od istniejącego ogrodzenia posesji sąsiedniej usytuowanego w granicach działki drogowej oraz w odległości od 1,56 m do 1,95 m do granicy działki [...].
Decyzją z dnia 5 września 2023 r. Wójt Gminy B. odmówił wyrażenia zgody na lokalizację ww. ogrodzenia działki ewid. nr [...] (...).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 14 listopada 2023 r. uchyliło powyższe rozstrzygniecie organu I instancji i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
W piśmie z dnia 12 stycznia 2024 r. Wójt Gminy B. stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba wydania decyzji w oparciu o art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych z uwagi na fakt, iż działka ewid. nr [...] stanowiąca drogę, mimo, że stanowi własność gminy nie jest drogą gminną publiczną, którą to wyznacza w drodze uchwały Rada Gminy, a więc nie podlega przepisom ustawy o drogach publicznych.
H. K. i J. K. reprezentowani przez radcę prawnego B. Z., w piśmie z dnia 2 lutego 2024 r. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od opisanego wyżej pisma (nazwanego decyzją) Wójta Gminy B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie prowadzonego przed organem I instancji postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 7,77 i 107 § 1 k.p.a. poprzez brak zastosowania się przez organ I instancji do wytycznych zawartych w decyzji kasatoryjnej Kolegium z dnia 14 listopada 2023 r. oraz ponowne przyjęcie, że istniejący miedzy stronami spór o granicę jest przesłanką uzasadniającą wydanie decyzji odmawiającej wyrażenia zgody na lokalizację ogrodzenia,
- obrazę art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 320) poprzez ich zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy Wójt Gminy nie był uprawniony do wydania decyzji o odmowie wyrażenia zgody na lokalizację ogrodzenia od strony drogi gminnej, gdyż działka nr [...] nie stanowi drogi publicznej, a w/w przepisy ustawy nie dają podstawy do wydania decyzji o lokalizacji ogrodzenia w stosunku do działki stanowiącej wyłącznie własność gminy, lecz nie posiadającej statusu drogi publicznej, co stanowi jednocześnie o wydaniu przez Wójta Gminy B. decyzji bez podstawy prawnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w uzasadnieniu zaskarżonego, wyżej opisanego postanowienia w pierwszej kolejności wskazało, że "ustalenia wymaga, czy podnoszone w odwołaniu i kwestionowanym piśmie organu kwestie dotyczące ustalenia linii ogrodzenia działki nr [...] położonej w R. (sprawa dotyczy ogrodzenia działki ewid. nr [...] obręb B. – uwaga Sądu) są załatwiane przez organ administracji w drodze decyzji, czy też brak jest podstaw prawnych do wydania takiego rozstrzygnięcia."
Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa droga nie jest drogą publiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy, a zatem w świetle art 8 ust. 1 tej ustawy, jest to droga wewnętrzna. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 2 i ust. 3 u.d.p., budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym zlokalizowana jest droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.
Zatem w sprawie niniejszej nie ma podstaw prawnych do wydania - zgodnie z wnioskiem odwołujących - zgody na lokalizację w zbliżeniu do krawędzi drogi obiektu budowlanego na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy w formie decyzji administracyjnej.
Na gruncie powszechnie obowiązujących przepisów prawa brak jest normy prawa materialnego upoważniającej organ administracji publicznej do wydania decyzji w kwestii dotyczącej ogrodzenia działki od strony drogi publicznej czy też ustalenia linii ogrodzenia działki od strony drogi publicznej. Jeżeli zaś sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1992r. sygn. akt SA/Gd 746/92, opubl. OSP 1993/9, poz.178 ).
Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że w tej sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych.
W piśmie z dnia 8 października 2024 r. H. K. i J. K. (skarżący), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie:
- art. 134 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, w sytuacji gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadziło żadnej weryfikacji mającej na celu ustalenie, czy zawiadomienie/pismo Wójta Gminy B. z dnia 12 stycznia 2024 r. znak: GKiOŚ.7211.4.24.2023 stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 107 § l k.p.a., podczas gdy z analizy w/w zawiadomienia wynika w sposób oczywisty, że posiada ono wszelkie cechy świadczące, iż stanowi ono decyzję administracyjną, tj. datę wydania, organ wydający, podpis organu upoważnionego do wydania decyzji, jak również władcze, kategoryczne, jednostronne rozstrzygnięcie sytuacji prawnej Skarżących, sprowadzające się do odmowy wyrażenia zgody na lokalizację w zbliżeniu do krawędzi drogi gminnej obiektu budowlanego, tj. ogrodzenia działki na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;
- art. 134 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, wskutek błędnego przyjęcia, że wszczęte i będące w toku postępowanie administracyjne, może zostać zakończone w formie skierowania do strony zwykłego zawiadomienia w przypadku występującego w sprawie braku podstawy prawnej do wydania decyzji merytorycznej, w sytuacji gdy wszczęte i toczące się już postępowanie administracyjne może zostać zakończone wyłącznie w drodze wydania decyzji merytorycznej lub postanowienia o charakterze formalnym umarzającym wszczęte i toczące się postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu rozpoznając sprawę nie dokonało jakiejkolwiek analizy mającej na celu ustalenie czy zawiadomienie z dnia 12 stycznia 2024 r. stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., skupiając się wyłącznie na występowaniu w przedmiotowym postępowaniu braku podstawy prawnej do orzekania, która w ocenie pełnomocnika ma charakter wtórny, wobec w/w analizy sprowadzającej się do oceny czy zawiadomienie organu l instancji z 12 stycznia 2024 r. stanowi de facto decyzję administracyjną. Jednocześnie pełnomocnik nie kwestionuje oceny prawnej dokonanej przez organ II instancji, iż brak jest podstaw do orzekania przez Wójta Gminy B. w przedmiocie lokalizacji ogrodzenia od strony drogi wewnętrznej, popierając ją w całości. Organ zdaje się jednak w całości pomijać okoliczność, że ma do czynienia z wszczętym w dniu 22 sierpnia 2023 r. wnioskiem Skarżących i toczącym się postępowaniem administracyjnym, w którym już raz została wydana decyzja merytoryczna, która została uchylona przez organ II instancji do ponownego rozpoznania, a skierowanie do stron kwestionowanego przez Skarżących zawiadomienia nastąpiło na skutek orzeczenia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchylające pierwotne rozstrzygnięcie i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania.
W takich okolicznościach sprawy, gdy mamy do czynienia z wszczętym i toczącym się postępowaniem administracyjnym, jedyną dopuszczalną, prawną formą jego zakończenia, w przypadku uznania, że występuje brak podstawy prawnej do wydania decyzji merytorycznej jest umorzenie postępowania w drodze postanowienia, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, tj. brak podstaw prawnych do rozstrzygania rozpatrywanej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej. W ocenie pełnomocnika skarżących zakończenie toczącego się postępowania w drodze zwykłego zawiadomienia jest na gruncie obowiązującego prawa niedopuszczalne. Zakończenie sprawy administracyjnej w drodze zawiadomienia wprowadza bowiem obywatela w błąd co do możliwości zaskarżenia niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia, gdyż osoba nie posiadająca wykształcenia prawniczego nie wie, iż również od takiego zawiadomienia, jeżeli posiada wszystkie charakterystyczne cechy decyzji/postanowienia, przysługuje środek odwoławczy.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając zawartą w postanowieniu argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonego postanowienia pod względem jego celowości czy słuszności.
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Odwołanie, zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a., służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji.
Instytucja niedopuszczalności odwołania ma na celu zapobieżenie sytuacjom, w których organ odwoławczy przystąpiłby do merytorycznego rozpoznania sprawy bez uprzedniego przesądzenia o dopuszczalności prowadzenia postępowania administracyjnego. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma więc charakteru merytorycznego, lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane przez organ.
Niedopuszczalność może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Odwołanie (wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy) przysługuje od decyzji, a zatem jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy czynność organu administracji nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (por. M. Jaśkowska, A Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 766 oraz powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, LEX nr 425381).
W sprawie niniejszej organ powołał się na przyczynę przedmiotową i stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma organu I instancji z 12 stycznia 2024 r.. Organ uznał mianowicie, że brak jest substratu zaskarżenia, albowiem nie doszło do wydania decyzji administracyjnej.
Należy jednak zauważyć, że w postepowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem skarżących z 22 sierpnia 2023 r. zapadły wcześniej dwie decyzje administracyjne. Organ I instancji decyzją z 5 września 2023 r. na podstawie art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. od drogach publicznych – odmówił skarżącym wyrażenia zgody na lokalizację ogrodzenia. Następnie Kolegium decyzją z dnia 14 listopada 2023 r. na podstawie art. 138 § 2 kpa (...) w zw. z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. od drogach publicznych - uchyliło ww. decyzję organu I instancji oraz przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Co istotne Wójt B. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z 12 stycznia 2024 r. stwierdził, że w niniejszym postępowaniu nie zachodzi potrzeba wydania decyzji w oparciu o art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (brak podstaw pranych do wydania decyzji) co potwierdza ww. materiał dowodowy (...) i odmówił zgodnie z dyspozycją wniosku skarżących z dnia 22.08.2023 r. " wyrażenia zgody na lokalizację w zbliżeniu do krawędzi drogi gminnej obiektu budowlanego tj. granicy działki na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. od drogach publicznych."
W ocenie Sądu całokształt okoliczności faktycznych i prawnych w tej sprawie uzasadnia tezę, że ww. pismo Wójta Gminy B. stanowiło merytoryczne rozstrzygnięcie o charakterze władczym, noszące cechy decyzji administracyjnej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się jednolicie, że decyzją administracyjną jest kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administrujących w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej, w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Jednocześnie przyjmuje się, że na zakwalifikowanie aktu do kategorii decyzji nie ma wpływu nazwa tego aktu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuj się, że do uznania przejawu działalności organu administracji publicznej za decyzję administracyjną wystarcza, że dane rozstrzygnięcie zawiera minimum niezbędnych elementów formalnych tj. oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata rozstrzygnięcia, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis reprezentującego organ (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. o sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982. nr 9-10. poz. 169). Wskazuje się również, że jeżeli decyzja nie zawiera pozostałych elementów zawartych w art. 107 k.p.a., to nadal jest decyzją, przy czym mamy do czynienia z wadliwym aktem administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1828/11).
W konsekwencji powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że pismo Wójta Gminy B. z 12 stycznia 2024 r. dot. sprawy znak GKiOŚ.7211.4.24.2023 – lokalizacja ogrodzenia (...) - pochodziło od podmiotu pełniącego funkcję organu administracyjnego (jako wyposażonego we władztwo administracyjne), było skierowane do indywidualnie oznaczonego adresata i dotyczyło złożonego przez niego wniosku, zawierało rozstrzygnięcie dotyczące niezrealizowania żądania w oznaczonym zakresie, zostało opatrzone podpisem Wójta Gminy B. i co istotne, organ zakończył w ten sposób realizację wniosku skarżących.
Analiza poprzednio wydanej przez Kolegium decyzji z 14 listopada 2023 r., do której nawiązuje organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu w pkt 2 – nie potwierdza stanowiska organu I instancji, że Kolegium przekazując sprawę do ponownego rozpoznania powołało się m.in. na niewłaściwe zastosowanie ustawy o drogach publicznych z uwagi na fakt, że dz. nr [...] obr. B. nie jest drogą gminną publiczną. SKO w Nowym Sączu nie poczyniło wówczas takiego ustalenia.
Z uwagi na powyższe, organ II instancji będzie obowiązany do merytorycznego rozpatrzenia odwołania skarżących od decyzji organu I instancji o odmowie wyrażenia zgody na lokalizację ogrodzenia, błędnie określonego pismem (...).
Na koniec należy też zasygnalizować, że w sytuacji gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli okoliczność taka zostanie stwierdzona na etapie postępowania odwoławczego przez organ drugiej instancji, organ ten uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 (vide H. Knysiak-Sudyka (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III Opublikowano: WKP 2023).
Wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie zostało wszczęte, ale okazało się lub stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego ma miejsce wtedy, gdy brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, który by podlegał konkretyzacji, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Bezprzedmiotowość może wynikać z okoliczności dotyczących podmiotów tego stosunku prawnego lub jego przedmiotu. Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą ustawa łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 10.05.2012 r., II GSK 467/11, LEX nr 1219036). Umorzenie postępowania w przypadku bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, zaś decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna ze stwierdzeniem braku przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 21.12.2021 r., II OSK 22/19, LEX nr 3323161; wyrok WSA w Warszawie z 23.04.2014 r., VIII SA/Wa 112/14, LEX nr 1468433).
Nie ma też racji SKO wskazując w odpowiedzi na skargę, że w ustawie o drogach publicznych brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w sprawach związanych z ogrodzeniem działki przy drodze publicznej.
Ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym tylko w pewnych, określonych w art. 3 pkt 9 p.b. okolicznościach. Kwalifikacja taka jest dopuszczalna tylko w sytuacji, gdy ogrodzenie jest związane z obiektem budowlanym i jednocześnie zapewnia możliwość korzystania z niego. Ustawa traktuje ogrodzenie jako urządzenie budowlane pod warunkiem istnienia związku o charakterze funkcjonalnym pomiędzy istniejącym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1 ustawy) a powiązanym z nim ogrodzeniem, pełniącym w stosunku do niego rolę służebną. W innych okolicznościach, a więc w szczególności w sytuacji braku innego obiektu budowlanego lub też braku wspomnianego związku, przyjmować należy odmienną kwalifikację ogrodzenia z punktu widzenia przepisów p.b., tj. jako obiektu budowlanego (vide wyrok NSA z dnia 6 października 2015 r., II OSK 231/14).
Przepis art. 43 ust. 3 u.d.p. stanowi zaś, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Natomiast z przepisu art. 38 ust. 3 tej ustawy wynika, że wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2, powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 614 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz kwota 34 zł (2 x 17 zł) tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).