III SA/Kr 1708/23

III SA/Kr 1708/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewelina Dziuban /sprawozdawca/
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 645
Art. 29 ust. 1  i ust. 4
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tanowie z dnia 15 września 2023 r., sygn. akt SKO.Dr/4122/8/2023 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi powiatowej skargę oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 15 września 2023 r., nr SKO.Dr/4122/8/2023 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 19 czerwca 2023 r., odmawiającą udzielenia J. B. zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z ul. [...] - drogi powiatowej nr [...] (działka nr [...] obr. [...]) do posesji zlokalizowanej na działce nr [...] (przed podziałem nr [...]) obr. [...] w Tarnowie (nieruchomość przeznaczona na cele mieszkalno-rekreacyjne).
W podstawie prawnej tej decyzji powołano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 775), art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 645).
Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżąca zwróciła się do organu administracyjnego o zezwolenie na lokalizację zjazdu zwykłego z ul. [...] - drogi powiatowej nr [...] (działka nr [...] obr. [...]) do posesji zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] w Tarnowie (nieruchomość przeznaczona na cele mieszkalno-rekreacyjne).
Organ I instancji w uzasadnieniu swoje decyzji powołał się na opinię Zarządu Dróg i Komunikacji w Tarnowie w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji, w której negatywnie ustosunkowano się do projektowanego zjazdu, z uwagi na stwarzane zagrożenie ruchu drogowego mogące powodować niepożądane zdarzenia drogowe w obszarze skrzyżowania z udziałem pojazdów oraz innych uczestników ruchu (...). Opierając się o powyższą analizę wykazującą na szereg czynników wpływających negatywnie na warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz mając na uwadze ustawową konieczność zapewnienia dostępności do drogi publicznej przedmiotowej działki nr [...] obręb [...], którą można uzyskać dojazd w sposób inny, niż dostęp bezpośredni do drogi, organ l instancji doszedł do wniosku, że planowany zjazd nie wypełnia warunków w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
W piśmie z dnia 7 lipca 2023 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie w zaskarżonej, opisanej na wstępie decyzji stwierdziło, że analiza Zarządu Dróg i Komunikacji w Tarnowie w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Po pierwsze wskazano bowiem, że podmiot jakim jest Zarząd Dróg i Komunikacji w Tarnowie jest jednostką specjalistyczną w zakresie organizacji i bezpieczeństwa ruchu drogowego w Tarnowie. Po drugie organ II instancji wyjaśnił, że załączony do akt sprawy ww. dokument (którego wnioski zostały wyczerpująco opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) jest wyjątkowo szczegółowy i przewiduje wszystkie możliwe sytuacje mające wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego wraz z możliwymi sytuacjami kolizyjnymi w tym z udziałem pieszych i rowerzystów. W ocenie organu odwoławczego, opinia ta jest wyczerpująca, spójna i logiczna prawidłowo należało na niej oprzeć podstawę rozstrzygnięcia.
W konsekwencji przeprowadzonej analizy materiałów dowodowych, Kolegium doszło do takich samych wniosków jak organ I instancji. Z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo skrzyżowania, a także organizację ruchu w pobliżu planowanego zjazdu, mającą zapewnić bezpieczeństwo i sprawną organizację skrzyżowania, planowany zjazd stanowić będzie istotne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, w szczególności pieszych i rowerzystów, a także stwarzać będzie sytuacje kolizyjne pojazdów dojeżdżających do skrzyżowania jak i opuszczających skrzyżowanie.
Organ II instancji jako prawidłowe uznał także wnioski, iż właściwym jest zorganizowanie dostępu do drogi publicznej pośrednio - poprzez drogę wewnętrzną lub ustanowienie służebności.
W podsumowaniu SKO stwierdziło, że ustalenia poczynione przez organy prowadzące postępowanie wyczerpują dyspozycje z art. 7 i 77 k.p.a. Prawidłowo ponadto przewidziano wszystkie możliwe sytuacje wpływające na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Wskazano także na inne możliwe rozwiązania w celu zapewnienia dostępu działki do drogi publicznej. Powyższe pozwoliło wydać w sprawie decyzję w ramach uznania administracyjnego, której rozstrzygnięcie oparte zostało o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. W tym stanie rzeczy zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję, zarzucono:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela oraz przekroczenie granic uznania administracyjnego, polegające na przyjęciu, że lokalizacja zjazdu jest niedopuszczalna z uwag na miejsce zagrażające bezpieczeństwu ruchu; b) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez niezasadne odebranie stronie uprawnionej zapewnienia dostępu do nieruchomości będącej przedmiotem jej własności, niezastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony; c) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębionego zaufania do organów państwa poprzez odmowę wydania skarżącej zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego podczas gdy w zbliżonych warunkach faktycznych inni obywatele otrzymali zgodę na lokalizację zjazdów,
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przez błędną interpretację, a w konsekwencji wydanie decyzji o odmowie lokalizacji zjazdu; b) art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku z § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych przez uznanie, iż wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego z drogi publicznej zagraża bezpieczeństwu ruchu.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Nadto wniesiono o: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji fotograficznej załączonej do niniejszej skargi na okoliczność ustalania, że w zbliżonych warunkach lokalizacyjnych tj. w lokalizacji skrzyżowań, na terenie miasta Tarnowa organ administracji publicznej l instancji wydawał szereg zezwoleń na lokalizację zjazdu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając zawartą w decyzji argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja SKO w Tarnowie nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
Jak wynika ze stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych (dalej w skrócie u.d.p.): budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu tub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 29 ust. 4 u.d.p. ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu (...).
Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że w zakresie określania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, w sprawie zastosowanie miało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1518), dalej w skrócie jako "rozporządzenie".
Pojęcie zjazdu stosownie do art. 4 pkt 8 u.d.p. oznacza część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W § 54 ust. 4 rozporządzenia wyróżniono zjazdy: techniczny, awaryjny oraz zwykły - którego dotyczy kontrolowana sprawa. Z § 54 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że projektuje się jako przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. Zgodnie z § 55 ust. 1 rozporządzenia zjazdu zwykłego nie projektuje się z jezdni głównej drogi klasy A, S lub GP, z wyjątkiem drogi klasy GP w trudnych warunkach, natomiast stosownie do § 55 ust. 2 - zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków.
Rację ma strona skarżąca, że decyzja wydawana na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p., ma charakter uznaniowy. Powyższe jednak, jak szeroko wskazuje się w orzecznictwie, nie oznacza dowolności działania organu. Organ administracyjny może bowiem wydać decyzję dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego oraz zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego. Granice uznania administracyjnego wyznaczają - w myśl art. 7 k.p.a. - interes społeczny i słuszny interes obywatela, a ponadto przepisy szczególne. Niewątpliwie jednak zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Dlatego należy dokładnie ocenić wszystkie okoliczności składające się na ewentualną lokalizację takiego zjazdu (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2711/21; to i kolejne powoływane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem rozpoznając wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, organ administracyjny jest obowiązany w szczególności do wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a następnie załatwienia sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, o ile nie stoi on w sprzeczności z interesem społecznym, który należy utożsamiać z potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom drogi.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ wydając decyzję, o której mowa w art. 29 u.d.p., powinien rozważyć przede wszystkim dwie kwestie, po pierwsze bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a po drugie, czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości (vide wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r. I OSK 2936/19).
Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa, naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym, korzystaniu ze swojej nieruchomości (vide wyrok NSA z 23 grudnia 2004 r. sygn. OSK 986/04). Prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany (por. wyroki NSA z 24 maja 2012 r. sygn. I OSK 1864/14; z 8 lutego 2012 r. sygn. I OSK 176/11; z 11 lipca 2007 r. sygn. I OSK 1148/06; z 13 lutego 2001 r. sygn. II SA 770/00; z 31 marca 1999 r. sygn. II SA188/99; z 15 lipca 1998 r. sygn. II SA 705/98).
W ocenie Sadu, w rozpatrywanej sprawie Kolegium rozważyło obie te kwestie.
Orzekające w sprawie organy przy wydaniu rozstrzygnięć posiłkowały się m.in. opinią Zarządu Dróg i Komunikacji w Tarnowie z 5 czerwca 2023 r. (k. 79-85 a.a.). w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji. Po weryfikacji materiału – uwzględniając kryteria bezpieczeństwa ruchu drogowego m.in. dostrzegalność oraz widoczność zaopiniowano negatywnie możliwość wykonania przedmiotowego zjazdu jako dostępu bezpośredniego do drogi publicznej - stwierdzono zagrożenie ruchu drogowego mogące powodować niepożądane zdarzenia drogowe w obszarze skrzyżowania z udziałem pojazdów oraz pozostałych uczestników ruchu, w szczególności niechronionych uczestników ruchu tj. pieszych czy rowerzystów.
Ze znajdującej się w opinii ryciny wynika, że planowany zjazd w istocie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania, bezpośrednio przed przejściem dla pieszych oraz w miejscu, w którym znajdują się dwa pasy ruchu dojazdowe do skrzyżowania przedzielone linią ciągłą z oznaczonymi znakami poziomymi wskazującymi kierunek opuszczania skrzyżowania. W miejscu planowanego zjazdu znajduje się zatem duże natężenie oznakowania mającego na celu zorganizowanie sprawnego ruchu na skrzyżowaniu oraz poruszania się pieszych i rowerów.
Stwierdzono dalej, że przedmiotowy zjazd będzie zlokalizowany bezpośrednio w obszarze skrzyżowania naruszając warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego, stojąc w sprzeczności z zapisami § 55 ww. rozporządzenia. Wyjaśniono też, że "Poza jednoznacznym stwierdzeniem, iż zjazd zlokalizowany będzie w obszarze skrzyżowania, oceniając warunki ruchu, rozwiązania geometrii drogi oraz otoczenie infrastruktury drogowej należy mieć na uwadze również kryteria bezpieczeństwa ruchu drogowego rozumiane poprzez dostrzegalność poszczególnych elementów pasa drogowego, czytelność przebiegu drogi, spełnienie wymaganych warunków widoczność, kolizyjność oraz przejezdność. Projektowanie dróg z uwzględnieniem powyższych wyznaczników prowadzi do wykonania układów drogowych stosunkowo bezpiecznych dla kierujących pojazdami oraz pozostałych uczestników ruchu drogowego. Odnosząc powyższe do zamiaru wykonania zjazdu w obszarze skrzyżowania, na wysokości dodatkowego pasa ruchu oraz w bezpośrednim sąsiedztwie przejścia dla pieszych z przejazdem dla rowerów, podmiot opiniujący stwierdza naruszenie warunków dostrzegalności i czytelności przebiegu drogi na długości wlotu skrzyżowania o ruchu okrężnym. Dodatkowo należy zauważyć, iż wlot skrzyżowania przebiega po lekkim łuku poziomym. Kierujący pojazdem zbliżając się do krawędzi tarczy skrzyżowania powinien być skupiony na wyborze odpowiedniego pasa ruchu i częściowej obserwacji sytuacji na samej tarczy ronda, jednocześnie powinien zachować szczególną uwagę zbliżając się do przejścia dla pieszych, co wynika z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r., prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2022.988 ze zm). W miejscu tym stanowczo stwierdza się, iż wykonanie zjazdu tuż przed przejściem spowoduje wprowadzenie elementu infrastruktury, który wymaga dodatkowej uwagi kierującego, a którego kierowca może się nie spodziewać ha dojeździe do przejścia dla pieszych z przejazdem i krawędzi skrzyżowania co prowadzi do zaburzenia czytelności drogi oraz możliwości braku dostrzeżenia osób wkraczających na przejście dla pieszych lub rowerzystów dojeżdżających do przejazdu. Zwrócono również uwagę na fakt, iż każdy z kierowców posiada indywidualne predyspozycje do percepcji otaczającego go terenu, co przy natężeniu pojazdów określanym jako SDR (średni dobowy ruchu), przekraczający 12100 [P/24], może prowadzić do potrąceń pieszego lub zderzeń bocznych z pojazdem wyjeżdżającym ze zjazdu, które są jedne z najcięższych w skutkach dla osób przebywających w pojeździe."
W zakresie widoczności stwierdzono m.in. że "pojazd włączający się do ruchu ze zjazdu usytuowanego bezpośrednio przy przejściu będzie zlokalizowany w polu widoczności pieszego chcącego przekroczyć jezdnię w kierunku północnym skutecznie ograniczając widoczność pojazdów dojeżdżających od strony zachodniej do przedmiotowego przejścia dla pieszych. Jednocześnie w analogicznej sytuacji patrząc z punktu widzenia kierującego dojeżdżającego do skrzyżowania wspomniany pojazd zatrzymany na zjeździe, chcący włączyć się do ruchu będzie przysłaniał niechronionego uczestnika ruchu dochodzącego lub wkraczającego na przejście dla pieszych z przejazdem: rowerowym. W miejscu tym należy również wskazać, iż dojazd do skrzyżowania w planie sytuacyjnym- przebiega po łuku, który dodatkowo przyczyniałby się do pogorszenia dostrzegalności pieszego poruszającego się chodnikiem, który kieruje się na przejście dla pieszych czy rowerzysty dojeżdżającego do wyznaczonego przejazdu dla rowerów. Ponadto pieszym uczestnikiem ruchu drogowego może być dziecko także w wieku od 10 lat, którego stosunkowo niski wzrost z racji wieku będzie w naturalny sposób przyczyniał się do pogorszenia warunków jego dostrzegalności, a jego zauważenie przez kierującego będzie trudniejsze niż w przypadku osoby dorosłej, której wzrost jest statystycznie znacznie wyższy, niż dziecka.
W przypadku warunków widoczności warto mieć również na uwadze, iż ruch drogowy prowadzony, jest również w porze ograniczonej widoczności, po zmroku czy w czasie opadów deszczu. Czynniki te również mają znaczenie dla poszczególnych uczestników ruchu, pogarszając i ograniczając wzajemną widoczność o raz kolejny sytuacja ta jest ściśle powiązana z predyspozycjami psychofizycznymi każdego z kierowców." W opinii przedstawiono potencjalne pole widoczności pieszego przed przejściem dla pieszych z pojazdem na zjeździe ograniczającym widoczność pieszemu uczestnikowi ruchu oraz pole widoczności kierującego dojeżdżającego do przejścia dla pieszych. Na podstawie powyższego stwierdzono, że oba wskazane przypadki mogą przyczynić się do powstania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu prowadzącego do ciężkich zdarzeń drogowych z udziałem wyżej wymienionych użytkowników.
W analizy wskazano także na kryterium kolizyjności i przejezdności i związane z tym niebezpieczeństwo naruszania przepisów i narażania na kolizję poprzez skracanie drogi przez pas drogi wyłączony z ruchu za "wyspą azylu". Wskazano także na niebezpieczeństwo potrącenia pieszego lub rowerzysty poruszających się po przejściu dla pieszych przez włączającego się do ruchu z projektowanego zjazdu.
Należy zatem podzielić stanowisko organu odwoławczego, że z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo skrzyżowania, a także organizację ruchu w pobliżu planowanego zjazdu mającą zapewnić bezpieczeństwo i sprawną organizację skrzyżowania, planowany zjazd stanowić będzie istotne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu (w szczególności pieszych i rowerzystów), a także stwarzać będzie sytuacje kolizyjne pojazdów dojeżdżających do skrzyżowania jak i opuszczających skrzyżowanie.
W zakresie dostępu do drogi publicznej wskazano skarżącej na możliwość skomunikowania działki skarżącej poprzez drogę wewnętrzną lub poprzez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.
Prawidłowe są także wnioski, iż z uwagi na powyższe ustalenia właściwym jest zorganizowanie dostępu do drogi publicznej pośrednio - poprzez drogę wewnętrzną lub ustanowienie służebności.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie słuszny interes strony stoi w sprzeczności z interesem społecznym, z uwagi na zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym. Mają one bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które podobnie jak prawo własności są wartościami chronionymi przez Konstytucję RP. Każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i to w stopniu tym większym, im większe jest natężenie ruchu. Planowany zjazd znajdować się będzie w obszarze skrzyżowania, co tym bardziej zwiększająca ryzyko wystąpienia wypadków lub kolizji na przedmiotowym odcinku drogi.
W ocenie Sądu, organy administracyjne prawidłowo zatem dały w tej sprawie prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem skarżącej.
Za niezasadne uznać należy zatem zarzuty skarżącej w zakresie naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, w tym art. art. 7, 7a, 8 oraz prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 i ust. 4 w zw. z § 55 ust. 2 rozporządzenia. SKO w Tarnowie prawidłowo zebrała, a następnie rozpatrzyło cały materiał dowodowy, który był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny organ odwoławczy trafnie dokonał jego subsumpcji do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu zostało przy tym uzasadnione w sposób, który pozwalał na poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak i na jego kontrolę sądowoadministracyjną.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał bowiem wyraźnie powody, które wyłączały możliwość udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu objętego wnioskiem związane z względami bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Nadto wskazać należy, że organ posiłkował się analizą wyspecjalizowanego organu, której wnioski nie zostały zakwestionowane przez skarżącą w drodze innego, specjalistycznego opracowania. Zatem organ administracyjny, wbrew twierdzeniu skarżącej, ustalił że zaprojektowany sporny zjazd do działki nr [...] (przed podziałem [...]), zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, a ustaleń tych nie podważają zarzuty skargi oraz argumentacja skarżącej podniesiona w uzasadnieniu skargi.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ odmawiając udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowej zjazdu zwykłego, na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., szczegółowo wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zwłaszcza bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji należy uznać, że wydana w zgodzie z przepisami postępowania oraz przepisami prawa materialnego, zaskarżona decyzja nie narusza art. 6 K.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP. Nie doszło również do naruszenia przez organ wynikającej z art. 8 k.p.a., zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Kolegium bowiem w sposób wyczerpujący wyjaśniło podstawy prawne oraz faktyczne podjętego rozstrzygnięcia i prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję I instancji.
Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił zawarty w skardze wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, gdyż nie miały ona wpływu na wyjaśnienie istotnych wątpliwości Sądu.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Wobec powyższego, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.