III SA/Kr 1696/22

III SA/Kr 1696/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Magdalena Gawlikowska /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1982 nr 35 poz 230
Art. 18  ust. 1 , ust. 7 pkt 5  i ust. 10 pkt 2
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie WSA Tadeusz Kiełkowski Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 września 2022 r. nr SKO.NA/4130/24/2022 w przedmiocie cofnięcia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z 1 września 2022 r., nr SKO.NA/4130/24/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 maja 2022 r., znak: [...] orzekającą o cofnięciu zezwolenia numer [...] z 20 listopada 2018 r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, jakim jest bar gastronomiczny mieszczący się w K., ul. [...], wydanego dla J. P. (dalej: skarżący).
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa orzekł w sposób wyżej opisany.
Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżący prowadził sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, na podstawie zezwolenia z 20 listopada 2018 r., wydanego na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2026 r.
Pismem z 9 listopada 2021 r. skarżący został wezwany przez organ pierwszej instancji do dostarczenia aktualnego tytułu prawnego do terenu, na którym usytuowany jest lokal. W odpowiedzi skarżący przedstawił wyciąg z ugody zawartej 10 grudnia 2015 r. pomiędzy skarżącym, a Fundacją dla realizacji siedziby C. w K. (dalej: Fundacja).
W punkcie 3 ugody skarżący oraz Fundacja w wykonaniu ugody z 19 września 2008 r. (podpisanej w obecności przedstawicieli Gminy) ustalają, że od 1.01.2016 r. wiąże je umowa dzierżawy przedmiotowego gruntu stanowiącego część działki oznaczonej nr 1/1, obręb 5, położonej przy ul. [...], o powierzchni 780 na czas nieokreślony, nie krócej jednak niż do momentu wskazanego w ugodzie z dnia 19.09.2008 r., tj. do czasu wybudowania inwestycji w stanie surowym, za zapłatą umówionego czynszu. Ugoda została zatwierdzona przez Sąd Rejonowy dla [...] w K. Wydział IV Gospodarczy postanowieniem z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt [...]. W ocenie skarżącego umowa dzierżawy nadal obowiązuje.
Ustalono, że właścicielem gruntu, na którym skarżący prowadzi sprzedaż alkoholi jest Gmina Miejska Kraków. Na podstawie pisma Dyrektora Wydziału Skarbu Miasta Krakowa z 10 marca 2022 r. ustalono, że w skutek podziału działki nr 2/1 wyodrębniono min. działkę nr 2/7, którą to skarżący w części posiada w złej wierze i nie dysponuje żadnym tytułem prawnym do tej nieruchomości. Od 22 kwietnia 2009 r. ta część nieruchomości pozostawała w użytkowaniu Fundacji na podstawie umowy notarialnej z 22 kwietnia 2009 r., Rep. A Nr [...]. Z kolei z aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z 11 kwietnia 2019 r. wynika, że umowy użytkowania zawarte przez Miasto z Fundacją, dotyczące m.in. działki zajmowanej przez skarżącego, uległy rozwiązaniu z dniem 31 maja 2018 r., z uwagi na ziszczenie się warunku rozwiązującego zawartego w punkcie X ppkt. 4 tiret drugi umowy z 22 kwietnia 2009 r. Dnia 3 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy [...] w K., I Wydział Cywilny po rozpoznaniu sprawy z wniosku Gminy Miejskiej Kraków przeciwko Fundacji dla realizacji siedziby C. wydał postanowienie, którym nadał klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu z 22 kwietnia 2009 r., Rep. A Nr [....] w zakresie obowiązku zwrotu Gminie Miejskiej Kraków m.in. nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1/1. Na podstawie tego postanowienia w dniu 23 września 2019 r. dokonano wykreślenia użytkowania z prowadzonej dla nieruchomości księgi wieczystej. Na mocy porozumienia z 22 kwietnia 2020 r. Fundacja zobowiązała się do wydania Gminie Miejskiej Kraków terenu przy ul. [...]. Ostatecznie Fundacja uczyniła to 29 maja 2020 r., co udokumentowano protokołem przekazania - przejęcia nieruchomości położonych przy ul. [...] w K., obejmujący m.in. zajmowaną przez skarżącego działkę nr 1/1. W momencie przejęcia na części tej działki znajdował się obiekt Gospoda – [...], ogrodzony drewnianym ogrodzeniem.
Po przejęciu nieruchomości, Gmina Miejska Kraków zawiadamiała skarżącego o braku możliwości korzystania z nieruchomości. Naliczano też skarżącemu czynsz z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Finalnie Gmina wystąpiła przeciwko skarżącemu z pozwem o wydanie części działki nr 1/7 obręb [...] K.
Ponadto ustalono, że Fundacja wystosowała do skarżącego oświadczenie woli z 11 stycznia 2019 r. o wypowiedzeniu umowy dzierżawy oraz wezwanie do zapłaty w związku z uporczywym nieuiszczaniem czynszu i zaleganiem z opłatą (k. 79). W odpowiedzi skarżący skierował do Fundacji pismo z 14 lutego 2019 r., w którym stwierdził, że wypowiedzenie umowy dzierżawy przez Fundację jest bezprawne i bezskuteczne (k. 78). Pismem z 6 kwietnia 2022 r. Fundacja przekazała organowi informację, że nie łączy ją ze skarżącym żaden stosunek cywilnoprawny w postaci umowy najmu lub dzierżawy. Wskazano, że umowa dzierżawy zawarta ze skarżącym została wypowiedziana 11 stycznia 2019 r. (k.61).
Skarżący stał na stanowisku, że skoro stan surowy sali koncertowej jeszcze nie został osiągnięty, to i umowa dzierżawy nadal trwa w ustalonym charakterze. Ponieważ zaś zarówno zawarcie umowy dzierżawy pomiędzy Fundacją, a skarżącym, jak i określone w niej warunki (w tym czasu jej trwania) zostały zaakceptowane przez Gminę Miejską Kraków, to zdaniem skarżącego właściciel nieruchomości zobowiązał się honorować jego prawa wynikające z umowy dzierżawy do upływu zastrzeżonego w ugodzie zdarzenia (w postaci wykonania stanu surowego inwestycji). Zdaniem skarżącego to, że Fundacja przestała być użytkownikiem przedmiotowego gruntu nie ma w sprawie znaczenia, albowiem Gmina Miejska Kraków zdecydowała się kontynuować przedmiotowa inwestycje we własnym zakresie. Podniesiono, że do chwili obecnej skarżącemu nie doręczono żadnego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy dzierżawy. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, nadal posiada on nieruchomość przy ul. [...] na podstawie ważnego tytułu prawnego, jakim jest obowiązująca umowa dzierżawy.
Biorąc pod uwagę całość okoliczności faktycznych sprawy organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że skarżący prowadząc sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych nie spełnia warunku prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych określonego w art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, albowiem nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości przy ul. [...] w K.
Organ pierwszej instancji uznał, że skoro Fundacja, od której skarżący dzierżawił nieruchomość, utraciła tytuł prawny do tego terenu, to skarżący nie ma podstaw prawnych do tego, aby powoływać się na fakt, że zawarta przez niego z Fundacją umowa dzierżawy ww. nieruchomości nadal obowiązuje. Podniesiono przy tym, że właściciel nieruchomości, na której skarżący prowadził sprzedaż alkoholi tj. Gmina Miejska Kraków, od momentu zwrotu nieruchomości przez Fundację konsekwentnie nie wyrażał zgody na kontynuowanie przez skarżącego swojej działalności i wzywał go o zwrot zajmowanej nieruchomości gruntowej ostatecznie kierując do sądu cywilnego pozew o wydanie.
Organ nie uznał za zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia sprawy toczącej się za sygnaturą akt [...] przed Sądem Rejonowym [...] Wydział I Cywilny w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej Kraków przeciwko skarżącemu o wydanie nieruchomości przy ul. [...] i powództwa skarżącego przeciwko Gminie o ustalenie istnienia stosunku prawnego (sygn. akt [...]). W konsekwencji nie stwierdził podstaw do zawieszenia postępowania. Uznał bowiem, że organ w zakresie własnej kognicji jest uprawniony i zobowiązany do ustalenia, czy skarżący dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości.
Organ nie uznał za zasadne też przeprowadzenia dowodu z dowodu z postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia skarżącego w postępowaniu przed Sądem Rejonowym [...] w K., prowadzonym za sygnaturą [...] w przedmiocie naruszenia posiadania albowiem w postepowaniu tym sąd nie rozpoznaje samego prawa ani dobrej wiary skarżącego, a jedynie ostatni stan posiadania oraz sam fakt jego naruszenia.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o:
- uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji,
- przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do odwołania oraz dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym [...] w K. pod sygn. akt [...] i sygn. akt [...], w szczególności złożonych po dniu 28.04.2022 r. - tj. dniu wezwania organu pierwszej instancji do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w aktach niniejszej sprawy;
- o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia powództwa o ustalenie istnienia stosunku prawnego (umowy dzierżawy) w odniesieniu do nieruchomości, której dotyczy przedmiotowe zezwolenie albowiem do Sądu Rejonowego [...] w K. zostało wniesione powództwo i zarejestrowane pod sygn. akt [...] oraz postępowania w sprawie o wydanie nieruchomości toczące się przed Sądem Rejonowym[...] w K. pod sygn. akt [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1/ art. 18 ust. 10 pkt 2 i art. 18. ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez ich zastosowanie i wszczęcie z urzędu niniejszego postępowania, a następnie wydania negatywnej dla skarżącego decyzji, podczas gdy w związku z toczącym się sporem cywilnoprawnym o istnienie bądź nieistnienie tytułu prawnego do nieruchomości, na której skarżący prowadzi działalność gospodarczą, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej nie było możliwe do czasu rozstrzygnięcia sporu przez sąd powszechny;
2/ art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie pomimo występowania zagadnienia wstępnego podlegającego rozstrzygnięciu przez sąd powszechny;
3/ art. 674 w zw. z art. 694 K.c. oraz art. 704 w zw. z art. 694 K.c. poprzez ich pominięcie w sprawie i wydanie negatywnej decyzji, podczas gdy zastosowanie tych przepisów potwierdza aktualny tytuł prawny skarżącego do nieruchomości, na której skarżący prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie objętym decyzją;
4/ naruszenie art. 7a § 1 i art. 81a § 1 K.p.a. w zw. z naruszeniem opisanym powyżej, poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść skarżącego;
5/ art. 78 § 1 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy i pominięcie dowodów z dokumentów zgłoszonych przez skarżącego, co doprowadziło do pominięcia przy wydaniu decyzji aspektu kontynuacji przez Fundację dla realizacji siedziby C. umowy dzierżawy po dniu 11.01.2019 r. bez zmian, skutkujące cofnięciem oświadczenia o wypowiedzeniu umowy dzierżawy z dnia 11.01.2019 r. lub co najmniej przedłużeniem stosunku dzierżawy nieruchomości na czas nieoznaczony i jej przejścia na właściciela nieruchomości;
6/ art. 9 i art. 77 § 4 K.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego o skierowaniu przez organ pierwszej instancji pism (wezwań) do osoby trzeciej - Fundacji, oraz o ich treści, jak również niepoinformowaniu skarżącego o złożeniu odpowiedzi przez Fundacje, korespondencji elektronicznej otrzymanej od Zespołu Radców Prawnych Organu w dniu 27.04.2022 r. oraz od Wydziału Skarbu Miasta Krakowa w dniach 27-28.04.2022 r., a także w zakresie faktów znanych organowi z urzędu;
7/ zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 8 § 1-2, art. 10 § 1, art. 13 § 1-2, art. 80, art. 81a § 1 K.p.a.
Decyzją z 1 września 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy powołał się na treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przywołał ustalony w sprawie stan faktyczny. Kolegium stwierdziło, że skarżącemu zasadnie cofnięto ww. zezwolenie, albowiem nie dysponuje on obecnie żadnym tytułem prawnym do korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Na uzasadnienie powołano fakt, że Fundacja przestała być użytkownikiem nieruchomości, którą wydzierżawiała skarżącemu, a na której prowadził on sprzedaż alkoholi. Okoliczność ta wynika z sekwencji zdarzeń szczegółowo przedstawionych przez organ, a nie kwestionowanych przez skarżącego. Jednocześnie stwierdzono, że w sytuacji gdy wydzierżawiającym jest użytkownik umowa dzierżawy nie może trwać dłużej niż samo użytkowanie.
W tym kontekście uznano, że okoliczność skuteczności bądź braku skuteczności wypowiedzenia dzierżawy pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. pozbawiona jest znaczenia prawnego dla przedmiotowej sprawy.
Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 2 i art. 18. ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez ich zastosowanie i wszczęcie z urzędu niniejszego postępowania, a następnie wydania negatywnej dla skarżącego decyzji, uznając że były ku temu pełne podstawy.
Nie podzielono również stanowiska skarżącego, że w sprawie zachodzi zagadnienie wstępne w związku z toczącymi się sporami cywilnoprawnymi przed sądami powszechnymi. Uznano, że utrata przez skarżącego tytułu prawnego do zajmowanej nieruchomości na cele prowadzonej działalności gospodarczej nie budzi wątpliwości, zaś w ramach administracyjnego postępowania dowodowego organ administracji jest uprawniony do samodzielnych ustaleń i ocen w tym zakresie.
W ocenie Kolegium nie zostały także naruszone przez organ pierwszej instancji przepisy Kodeksu cywilnego, tj. art. 674 w zw. z art. 694 K.c. albowiem Gmina Miejska Kraków wielokrotnie dawała wyraz temu, że nie zgadza się na dalsze używanie przez skarżącego działki nr 1/1, Fundacja nie jest już użytkownikiem przedmiotowej działki i Gmina nie jest następcą prawnym Fundacji w stosunku prawnym dzierżawy, a przedmiotowa działka nie jest gruntem rolnym (art. 704 KC).
Nie zgodzono się również z zarzutem naruszenia art. 7a § 1 K.p.a. i art. 81a § 1 K.p.a. Jak stwierdzono przepisy te nie znajdowały i nie znajdują w sprawie zastosowania, gdyż nie pojawiły się wątpliwości co do treści normy prawnej lub niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego.
Zdaniem Kolegium w sprawie nie doszło również do naruszenia pozostałych przepisów K.p.a. zarzucanych w odwołaniu.
W dniu 21 października 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie kopię sentencji wyroku Sądu Rejonowego [...] w K., Wydział l Cywilny, sygn. akt [...] na mocy którego, nakazano skarżącemu wydanie Gminie Miejskiej Kraków nieruchomości, na której prowadzi sprzedaż alkoholu oraz oddalono powództwo skarżącego o ustalenie istnienia stosunku prawnego między nim, a Gminą.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił naruszenie:
- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i art. 18. ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez nieustalenie faktów i zdarzeń mających znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mających znaczenie dla zastosowania art. 18. ust. 7 pkt 5 powołanej ustawy;
- art. 138 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji i uznanie, że decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia numer [...] z dnia 20.11.2018 r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych kat. A przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży przy ul. [...] w K. w dniu wydania decyzji organu l instancji jest prawidłowa;
- art. 18 ust. 10 pkt 2 i art. 18. ust. 7 pkt 5 powołanej ustawy poprzez ich zastosowanie przy wydaniu negatywnej dla skarżącego decyzji, podczas gdy w związku z toczącym się sporem cywilnoprawnym o istnienie bądź nieistnienie tytułu prawnego do nieruchomości, na której strona prowadzi działalność gospodarczą, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej nie było możliwe do czasu rozstrzygnięcia sporu przez sąd powszechny co oznacza, że nie został stwierdzony brak dysponowania tytułem prawnym do lokalu przy ul. [...] w K. przez skarżącą, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji;
- art. 674 w zw. z art. 694 K.c. oraz art. 704 w zw. z art. 694 K.c. poprzez ich pominięcie w sprawie i wydanie negatywnej decyzji, podczas gdy zastosowanie tych przepisów potwierdza aktualny tytuł prawny strony do nieruchomości, na której skarżący prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie objętym decyzją w dniu jej wydania oraz w dniu wydania decyzji organu l instancji;
- naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie pomimo występowania zagadnienia wstępnego podlegającego rozstrzygnięciu przez sąd powszechny - Sąd Rejonowy [...] w K., Wydział l Cywilny, sygn. akt [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżący, w okresie ważności wydanego na jego rzecz zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych utracił tytuł prawny do nieruchomości zajmowanej pod prowadzenie działalności gospodarczej związanej ze sprzedażą alkoholi, a tym samym, czy ziściła się przesłanka cofnięcia wydanego zezwolenia.
Na płaszczyźnie proceduralnej spór wymagał natomiast wyjaśnienia, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jej rozstrzygnięcie możliwe było pomimo braku prawomocnego wyroku sądu cywilnego w sprawie z powództwa skarżącego o ustalenie istnienia stosunku dzierżawy z właścicielem gruntu - Gminą Miejska Kraków.
Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2021 r., poz. 1119 ze zm.) dalej jako: "UWT". Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 UWT sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Stosownie natomiast do treści art. 18 ust. 7 pkt 5 UWT warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m.in. posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Z kolei stosownie do art. 18 ust. 10 pkt 2 UWT zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych.
Z powyższych przepisów wynika, że utrata tytułu prawnego wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych jest równoznaczna z nieprzestrzeganiem określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, skutkującym cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (por. wyrok WSA w Gdańsku z 17.04.2019 r., III SA/Gd 86/19, LEX nr 2656592).
Przez "tytuł prawny" do lokalu, o którym mowa w art. 18 ust. 7 pkt 5 UWT, należy rozumieć zarówno tytuł o charakterze prawnorzeczowym, jaki i tytuł o charakterze obligacyjnym wynikający z zawartej przez wnioskodawcę umowy (por. wyrok WSA w poznaniu z 12 października 2011 r., sygn. akt II SA/Po 436/11).
Z akt sprawy jednoznacznie wynika i nie było sporne między stronami, że tytuł prawny jakim skarżący legitymował się przy wydaniu cofniętego pozwolenia z 20 listopada 2018 r.) wynikał z umowy dzierżawy zawartej między Fundacją (będącą użytkownikiem wydzierżawianej nieruchomości), a skarżącym na podstawie ugody z 10 grudnia 2015 r., zatwierdzonej następnie przez sąd. Nie było też wątpliwości, że przedmiotowa umowa dzierżawy została zawarta za zgodą właściciela gruntu Gminy miejskiej Kraków. Ponadto bezsporne było, że użytkowanie gruntu, na którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą alkoholi, pomiędzy Fundacją, a Gminą ustało, w następstwie czego zostało ono w dniu 23 września 2019 r. wykreślone z księgi wieczystej nieruchomości, a nieruchomość została przez Fundację Gminie zwrócona 29 maja 2020 r., co potwierdza zalegający w aktach sprawy protokół przekazania – przejęcia z tej samem daty (k. 128). Nie było też wątpliwości, że pismem z 11 stycznia 2019 r. Fundacja skierowała do skarżącego oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy dzierżawy, a ten je odebrał.
Skarżący kwestionował skuteczność ww. wypowiedzenia, twierdząc, że na skutek późniejszych zachowań Fundacji, dzierżawa trwała również po dacie wypowiedzenia.
Niemniej jednak wobec niekwestionowanej okoliczności ustania użytkowania oraz zwrócenia przedmiotowej nieruchomości przez użytkowania właścicielowi w dniu 29 maja 2020 r., kwestia skuteczności wypowiedzenia jest dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zbędna. Nie ma bowiem wątpliwości, że skoro Fundacja utraciła władztwo prawne i faktyczne nad przedmiotową nieruchomością - nie mogła od tego momentu przedmiotowej nieruchomości nadal wydzierżawiać skarżącemu. Immanentnym bowiem elementem stosunku dzierżawy jest oddanie dzierżawcy przedmiotu dzierżawy do używania i pobierania pożytków (art. 693 K.c.). By oddać nieruchomość w dzierżawę konieczne jest aby wydzierżawiający władał nieruchomością w taki sposób aby móc zapewnić dzierżawcy korzystanie z rzeczy w ramach danego stosunku prawnego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt V ACa 67/09). Sąd uznał zatem, że wraz z wydaniem przez Fundację nieruchomości właścicielowi, Fundacja utraciła możliwość wydzierżawiania przedmiotowego gruntu skarżącemu. Ze strony Fundacji jako wydzierżawiającego nastąpiła więc niemożność świadczenia względem skarżącego. Zobowiązanie więc mogło przeistoczyć się w zobowiązanie odszkodowawcze (art. 471 K.c.) lub wygasnąć (art. 475 K.c.). W każdym razie wraz z utratą przez Fundację faktycznego władztwa nad nieruchomością skarżący nie mógł skutecznie wywodzić tytułu prawnego do przedmiotowego gruntu z umowy dzierżawy łączącej go z Fundacją.
Analiza argumentacji skarżącego w toku postepowania - również przed Sądem - wskazuje, że nie wywodził. Uznał natomiast, że po odzyskaniu nieruchomości Gmina Miejska Kraków wstąpiła w miejsce Fundacji (jako wydzierżawiającego) w stosunek dzierżawy ze skarżącym.
Biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że ze stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Sąd podziela stanowisko organu, że pierwotna zgoda Gminy na zawarcie umowy dzierżawy między Fundacją, a skarżącym, czy też zachowanie przeznaczenia gruntu - same w sobie nie decydują o wstąpieniu Gminy w miejsce Fundacji jako wydzierżawiającego po ustaniu użytkowania.
W ocenie Sądu brak jest też podstaw do przyjęcia, że Gmina weszła na miejsce Fundacji w stosunek dzierżawy ze skarżącym per facta concludentia. Po odzyskaniu nieruchomości od Fundacji Gmina Miejska Kraków w sposób jednoznaczny i konsekwentny manifestowała swój sprzeciw wobec tego aby skarżący nadal zajmował przedmiotową nieruchomość domagając się jej wydania. Dowodem na to jest skierowane do skarżącego pismo z 26 czerwca 2020 r. gdzie poinformowano skarżącego o braku możliwości dalszego korzystania z nieruchomości (k. 96). Stanowisko to powielono w piśmie Prezydenta Miasta Krakowa z 23 listopada 2020 r. (k. 130). Ponadto od czerwca 2020 r. Gmina naliczała skarżącemu czynsz z tytułu bezumownego korzystania z gruntu (FV zalegające na k. 97-99 akt adm.). Wbrew twierdzeniom skarżącego z akt sprawy nie wynika aby Gmina naliczała skarżącemu czynsz dzierżawny. Ostatecznie 23 listopada 2021 r. przeciwko skarżącemu wniesiono pozew o wydanie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] jako zajmowanej bezumownie.
Skarżący natomiast wytoczył powództwo przeciwko Gminie o ustalenie istnienia stosunku dzierżawy spornego gruntu pomiędzy nim, a Gminą.
W ww. sprawach połączonych do rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt [...] w dniu 27 września 2022 r. zapadł niekorzystny dla skarżącego wyrok oddalający jego powództwo o ustalenie i nakazujący mu wydanie Gminie nieruchomości, na której prowadzi sprzedaż alkoholi (k. 202). Wyrok ten potwierdza stanowisko organów - zaaprobowane przez orzekający w niniejszej sprawie Sąd - o braku tytułu prawnego do nieruchomości, na której skarżący prowadzi sprzedaż alkoholi. W tym miejscu Sąd zauważa, że nie znalazły poparcia w aktach sprawy twierdzenia skargi jakoby sąd cywilny w ww. wyroku uznał, że skarżący posiadał tytuł prawny do nieruchomości. Jednocześnie prawidłowo zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że takiego tytułu nie miał.
Rozstrzygając podnoszoną w skardze kwestię, czy prawomocne zakończenie sprawy [...] stanowi w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd w pełni przyznaje rację organom, które stanęły na stanowisku, że ustalenie tytułu prawnego skarżącego do przedmiotowego terenu nie może być podnoszone jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
Przepis art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na to, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Innymi słowy, aby jakieś zagadnienie prawne mogło zostać zakwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. to od jego rozstrzygnięcia musi zależeć sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia. Można stwierdzić zatem, że związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2083/19 oraz z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2660/19).
Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy o ile wynik ww. sprawy cywilnej jest związany z niniejszą sprawą, to jednak nie ma charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Tym samym organy były w pełni uprawnione i zobowiązane do samodzielnego ustalenia istnienia tytułu prawnego skarżącego do nieruchomości jako przesłanki posiadania zezwolenia na sprzedaż alkoholi.
Brak było więc podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia z powodu toczącego się postępowania przez sądem cywilnym. Prawomocny wyrok sądu cywilnego rozstrzygnie spór co do istnienia między Gminą, a skarżącym prawnego stosunku dzierżawy. Na dzień orzekania przez tutejszy Sąd wyrok ten jest niekorzystny dla skarżącego o czym wskazano powyżej. Jeśli jednak w skutek prawomocnego zakończenia sprawy skarżący uzyska korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, może ono stać się podstawą wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a.
Z przytoczonych wyżej względów Sąd uznał za chybione zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. W tym miejscu trzeba podkreślić, że organy przy wydaniu decyzji obu instancji zebrały materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Dokonały jego skrupulatnej analizy oraz poddały go wszechstronnej ocenie w kontekście przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, czemu dały wyraz uzasadnieniach swych decyzji.
W ocenie Sądu nie zostały także naruszone wymienione w skardze przepisy Kodeksu cywilnego. Zgodnie z treścią art. 674 K.c. w zw. z art. 694 K.c. jeżeli po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w wypowiedzeniu dzierżawca używa nadal rzeczy za zgodą wydzierżawiającego, poczytuje się w razie wątpliwości, że dzierżawa została przedłużona na czas nieoznaczony. Jak wskazano powyżej Gmina Miejska Kraków nigdy nie była wydzierżawiającym i wielokrotnie oraz konsekwentnie dawała wyraz temu, że nie zgadza się na dalsze używanie przez skarżącego spornego gruntu, a przedmiotowa działka nie jest gruntem rolnym (art. 704 K.c.).
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259).