III SA/Kr 1657/22

III SA/Kr 1657/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 180
Art. 18, art. 18b, art. 92a, art. 92b, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 8
Art. 2  ust. 2
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
|Dnia 14 marca 2023 r. | Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Jakub Makuch WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 września 2022 r. znak: BP.501.147.2021.0949.ML6.267910 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 września 2022 r. znak: BP.501.147.2021.0949.ML6.267910 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 grudnia 2020 r. nr [...] o nałożeniu na [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową z siedzibą w S. (dalej: skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 3.500 zł (słownie: trzy tysiące pięćset złotych).
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 7 oraz pkt 22 lit. l, art. 18b ust. 1 pkt 2, 3 i 7, art. 18b ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1, art. 20a ust. 1 i 2, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 z późn. zm.; dalej: u.t.d.), § 18 i 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.) oraz lp. 2.2 pkt 3 i lp. 2.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Decyzją z dnia 7 grudnia 2022 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3.500 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na:
- wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo braku potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczącego ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków,
- wykonywaniu przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym w zakresie prawidłowego oznakowania lub wyposażenia pojazdu, przewidzianym dla danego rodzaju wykonywanego przewozu drogowego, tj. naruszenia określone w lp. 2.2 pkt 3 i lp. 2.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono podczas kontroli drogowej autobusu marki Mercedes o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. B., przeprowadzonej w dniu 7 października 2020 r. w S. Kierujący wykonywał przewóz osób na linii regularnej Z. – L. w imieniu skarżącej. Do kontroli kierujący okazał sześć rozkładów jazdy stanowiących załącznik do zezwolenia nr [...]. Podczas kontroli ustalono, że przewóz osób na ww. trasie kierujący zakończył na przystanku obok stacji PKP w S. Przeprowadzona kontrola wykazała również, że ww. pojazd nie posiadał tablicy kierunkowej. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 7 października 2020 r.
W odwołaniu wniesionym od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 grudnia 2020 r., skarżąca wniosła o umorzenia postępowania. Powołując się na art. 7 pkt 1 ustawy - Prawo przewozowe i art. 15n ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, skarżąca wskazała, że wymienione przepisy umożliwiły jej skrócenie trasy przejazdu. Natomiast oznakowanie pojazdu tablicą kierunkową z nazwą "S." było prawidłowe. Dlatego w ocenie skarżącej postępowanie powinno zostać umorzone.
Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał wniesione odwołanie za nieuzasadnione i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ powołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie wskazując, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa natomiast w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do tej ustawy. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Ponadto wskazano, że zastosowania w sprawie nie znajdą art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
W dalszej kolejności organ wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz osób na linii regularnej, niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym jej zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr [...] oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. W dniu kontroli kierujący w imieniu strony wykonywał przewóz osób na linii regularnej Z. - L. Przewóz ten wykonywał autobusem marki Mercedes o numerze rejestracyjnym [...]. Jednak przewóz ten zakończył na przystanku obok stacji PKP w S. Natomiast zgodnie z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do ww. zezwolenia kierujący powinien zakończyć ten przewóz w miejscowości L., bowiem jest to ostatni przystanek na ww. linii regularnej. Z zeznań złożonych przez kierującego w charakterze świadka, wynika że w dniu kontroli na trasie Z. – L. wykonał cztery kursy i każdy z nich zakończył w S., zamiast w miejscowości L. Zatem kierujący opuszczając jedną z miejscowości, na którą przedsiębiorcy udzielono ww. zezwolenia, naruszył warunki tego zezwolenia. Do wykonywania przewozów osób na liniach regularnych, zgodnie z warunkami określonym w zezwoleniu, zobowiązuje przedsiębiorcę przepis art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d. Natomiast przepis art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. wskazuje, że przewoźnik ma obowiązek zatrzymywać się na wszystkich przystankach wyznaczonych w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do udzielonego mu zezwolenia. Kończąc przewóz w S. zamiast w miejscowości L., kierujący wykonujący przewóz naruszył wskazane przepisy.
Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek realizowania przejazdu na danej linii regularnej zgodnie z rozkładem jazdy. Przedsiębiorca, starając się o zezwolenie na linię regularną, zobowiązany jest przedstawić proponowany rozkład jazdy danej linii, określający przystanek początkowy, końcowy i przystanki pośrednie, długość linii komunikacyjnej podanej w kilometrach i odległości między przystankami, dni, godziny, minuty odjazdu i przyjazdu środków transportu, a także dokładne wskazanie miejsca tego odjazdu, przyjazdu i kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów zgodnie z rozkładem jazdy. Do rozkładu jazdy przedsiębiorca dołącza schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami. Przewoźnik otrzymując zezwolenie zobowiązuje się do bezwzględnego przestrzegania rozkładu jazdy zgłoszonego przez siebie i zatwierdzonego przez organ samorządu terytorialnego. Kwestie związane z transportem publicznym mają istotne znaczenie z punktu widzenia społecznego. Transport ten służy bowiem zaspokojeniu potrzeb komunikacyjnych mieszkańców danej miejscowości, w tym związanych z koniecznością dotarcia do wyznaczonego miejsca. Zatem przestrzeganie warunków określonych w zezwoleniu i rozkładzie jazdy, w tym trasy przejazdu jest bardzo istotne z punktu widzenia osób korzystających z przewozów. O tym jak jest to ważne, wskazuje chociażby art. 24 ust. 4 u.t.d., zgodnie z którym naruszenie warunków zezwolenia jest jedną z obligatoryjnych przesłanek cofnięcia zezwolenia.
Organ zaznaczył, że ustawodawca przewidział możliwość odstąpienia od warunków zezwolenia, ale tylko na warunkach wskazanych w art. 20a u.t.d. Zgodnie z tym przepisem odstąpienie jest możliwe, ale tylko w przypadku wystąpienia okoliczności niezależnych od przewoźnika, uniemożliwiających wykonywanie przewozu osób na danej linii regularnej zgodnie z posiadanym zezwoleniem. Także czas trwania tych okoliczności ma znaczenie dla realizowania przewozów w ramach posiadanych zezwoleń. Jeżeli czas trwania okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów regularnych nie przekracza 14 dni, przewoźnik może je wykonywać zmienioną trasą. Natomiast jeżeli czas trwania okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów przekracza 14 dni, to wówczas przewoźnik jest zobowiązany otrzymać zgodę na odstąpienie od warunków zezwolenia, od organu, który udzielił mu zezwolenia na wykonywanie przewozów osób na danej linii regularnej. Zgoda jest udzielana decyzją administracyjną, w której organ określa warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, a w przypadku przewozów regularnych - także miejscowości, w których znajdują się przystanki. Przewoźnik, który nie otrzyma takiej decyzji, nie może legalnie kontynuować swojej działalności. Przepis art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wymienia tylko przykładowe sytuacje, w których przewoźnik może zmienić trasę przewozu osób. Inne okoliczności mogące mieć miejsce, muszą być okolicznościami uniemożliwiającymi wykonywanie przewozu i jednocześnie niezależnymi od przedsiębiorcy, których wystąpieniu i skutkom przedsiębiorca nie może zapobiec. Tym samym nie mogą to być sytuacje, które tylko utrudniają wykonywanie przewozu zgodnie z zezwoleniem.
Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że słusznie organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.2 pkt 3 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Odnośnie naruszenia określonego w lp. 2.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ wyjaśnił, że za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym w zakresie prawidłowego oznakowania lub wyposażenia pojazdu, przewidzianym dla danego rodzaju wykonywanego przewozu drogowego nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 zł.
W ocenie organu odwoławczego, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w dniu kontroli kierujący w imieniu strony wykonywał przewóz osób na linii regularnej Z. - L. Jednak przewóz ten zakończył na przystanku obok stacji PKP w S. Przewóz ten wykonywał autobusem marki Mercedes. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego skontrolowany autobus nie spełniał warunków określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Autobus ten nie posiadał wymaganych tablic kierunkowych. Był wyposażony w tablicę czołową z nazwą miejscowości S. Bocznej tablicy kierunkowej autobus w ogóle nie posiadał. Natomiast przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia nakłada na przewoźnika obowiązek wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe czołowe i boczne. Tym samym, to przewoźnik jest zobowiązany zapewnić właściwe przygotowanie pojazdu do wykonywania regularnego przewozu osób i brak chociażby jednej tablicy kierunkowej narusza powołany przepis. Jak wynika z zeznań M. B. przesłuchanego w charakterze świadka, przewóz na linii regularnej Z. – L. wykonywał autobusem wyposażonym tylko w tablicę czołową Z. – S., ponieważ w taką tablicę został wyposażony. Natomiast tablicy bocznej autobus nie posiadał. Zatem skontrolowany autobus przed rozpoczęciem przewozu osób na ww. linii został wyposażony tylko w jedną, niewłaściwą tablicę kierunkową.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.5 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz.1842 z późn. zm., dalej: ustawa o COVID-19), faktycznie umożliwiają przedsiębiorcy odstąpienie od warunków posiadanego zezwolenia. Jednak skorzystanie z tego odstąpienia jest możliwe po spełnieniu określonych warunków. Zgodnie z art. 15n ust. 2 ww. ustawy, w przypadku braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu przekazać organowi, który udzielił zezwolenia informacje o zastosowanych odstępstwach, a także podać je do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach. Przepis ten obowiązuje od dnia 18 kwietnia 2020 r., więc w dacie kontroli (7 października 2020 r.) skarżąca spółka zobowiązana była zastosować się do warunków w nim wskazanych. W złożonych zeznaniach skontrolowany kierowca wskazał, że skrócił kurs z powodu braku pasażerów. Jednak skarżąca ani w postępowaniu przed organem I instancji ani w postępowaniu odwoławczym nie przedłożyła żadnego dowodu świadczącego o zgłoszeniu organowi odstąpienia od warunków zezwolenia i nie zawiadomiła pasażerów o skróceniu linii Z. - L. Skarżąca nie wskazała również, aby przyczyną skrócenia ww. linii była konieczność podjęcia czynności związanych z przeciwdziałaniem COVID-19. Zatem brak było podstaw do pominięcia ostatniego przystanku ww. linii regularnej, tj. przystanku w miejscowości L.
Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji. W toku postępowania organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie:
- art. 7 pkt 1 ustawy Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8) poprzez jego niezastosowanie;
- art. 15n ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez jego niezastosowanie;
- art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie - brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego
- błędne przyjęcie, że brak tablicy bocznej jest naruszeniem warunków technicznych, a zatem brak było podstaw do wymierzenia kary w kwocie 500 zł w trybie art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.
W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że poza sporem jest fakt, że w dniu kontroli kierowca zakończył kurs w S. zamiast w miejscowość L. zgodnie z rozkładem jazdy (opuszczona została jedna miejscowość). Kierowca wskazał przyczyny takiego stanu rzeczy, a skarżący w odwołaniu przywołał art. 15n ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19., innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
Zgodnie z art. 15n ust. 1 pkt 2 ww. ustawy warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.t.d., nie stosuje się w przypadku braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19. Organ przywołał w sprawie jedną tylko kontrolę, w której stwierdzono taki stan rzeczy. Zatem zdaniem skarżącej należy przyjąć, że skarżąca miała 14 dni na przekazanie organowi, który udzielił zezwolenia, informacji o zastosowanych odstępstwach, a także miała obowiązek podać je do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach. Skutkiem takiego stanu rzeczy (negatywny wpływ COVID na branże transportową i w tym na skarżącą) rozkład ten został zmieniony i teraz skarżąca kończy kurs w S. To tylko potwierdza tezę, że słuszne było zastosowanie przez skarżącą cytowanego artykułu i skrócenie rozkładu jazdy, albowiem w okresie późniejszym ten stan rzeczy został zalegalizowany przez organ, który wydał zezwolenie przewozowe. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że w dniu kontroli skarżący nie wykazał, aby poinformował organ o zastosowanych odstępstwach, albowiem zgodnie z powołanym przepisem miał na to 14 dni.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.
W u.t.d. zawarto przepisy odnoszące się do problematyki administracyjnych kar pieniężnych, co nastąpiło w rozdziale 11 tej ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
Następnie w art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., określono przypadki, w których, pomimo wystąpienia naruszenia przepisów o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy nie ponosi z tego tytułu odpowiedzialności.
Przepis art. 92b u.t.d. dotyczy stanów faktycznych związanych z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku.
Pozostałe przesłanki egzoneracyjne, zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym:
1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia:
1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez:
a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,
b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej,
c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b,
d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny,
d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu,
e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1,
f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa,
g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.
Z kolei stosownie do art. 18b u.t.d.
1. Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:
(...)
2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach;
3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy;
(...)
7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.
Jeżeli chodzi o wynikający z art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. obowiązek przewoźnika podania rozkładu jazdy do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach, to należy zauważyć, że obowiązek ten wynika także z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 8), przy czym zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. j u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego obejmują zarówno obowiązki lub warunki wynikające z u.t.d. jak i Prawa przewozowego. Zasady zamieszczania na przystankach rozkładu jazdy zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 202), wydanym na podstawie art. 34 ust. 2 Prawa przewozowego. Normy zawarte w art. 18b u.t.d. i art. 2 prawa przewozowego mają na celu ochronę interesu klienta (podróżnego), zatem oczywistym jest, że obowiązek przewoźnika podania rozkładu jazdy do publicznej wiadomości, musi zostać zrealizowany przed rozpoczęciem przewozu, którego rozkład jazdy dotyczy.
Skarżąca twierdzi natomiast, że podstawą jej działania był art. 15n ust. 1 ustawy o COVID-19. Stosownie do tego przepisu - warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.t.d., nie stosuje się w przypadku:
1) konieczności podjęcia czynności związanych z przeciwdziałaniem COVID-19;
2) braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.
Nadto w świetle ust. 2 ww. przepisu, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu przekazać organowi, który udzielił zezwolenia informacje o zastosowanych odstępstwach, a także podać je do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach.
Zatem stosownie do powoływanego przez skarżącą art. 15n ust. 1 pkt 2 ustawy o COVID-19, warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.t.d., nie stosuje się w przypadku braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19. W takiej sytuacji przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu przekazać organowi, który udzielił zezwolenia informacje o zastosowanych odstępstwach, a także podać je do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach (art. 15n ust. 2).
Przepis ten nie znajduje jednak zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem jego dyspozycja pozwala m.in. na ograniczenie lub zaprzestanie wykonywania przewozów, nie zaś na modyfikacje poszczególnych ustaleń zawartych w zezwoleniu oraz zatwierdzonym rozkładzie jazdy (w tym skrócenie trasy). W konsekwencji zdaniem Sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącą nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wskazać ponadto należy, że termin czternastodniowy od dnia odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu, wskazany w art. 15n ust. 1 pkt 2 ustawy o COVID-19 odnosi się wyłącznie do obowiązku przekazania organowi, który udzielił zezwolenia informacji o zastosowanych odstępstwach, nie odnosi się natomiast do obowiązku podania ich do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach. Oczywistym bowiem celem wprowadzenia tego obowiązku jest ochrona interesu podróżnego, zatem obowiązek ten musi zostać wykonany przed zastosowaniem odstępstwa, bowiem jego dopełnienie dopiero po czasie w jakim miały zostać wykonane przewozy, do których zastosowano odstępstwa, nie miałoby dla podróżnego znaczenia. Natomiast skarżąca nie wykazała, aby nie później niż w terminie 14 dni od dnia odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu przekazała organowi, który udzielił zezwolenia informacje o zastosowanych odstępstwach, a także aby przed ich zastosowaniem podała je do publicznej wiadomości, przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach stosownie do art. 15n ust. 2 u.t.d.
Skoro zatem skarżąca nie była uprawniona do skrócenia trasy, zobowiązana była do oznakowania autobusu tablicami wskazującymi pełną trasę, jaką zobowiązana była realizować. Rację zatem ma organ, że skontrolowany autobus nie spełniał warunków określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Autobus ten nie posiadał wymaganych właściwych tablic kierunkowych. Był wyposażony w tablicę czołową z nazwą miejscowości S. Bocznej tablicy kierunkowej autobus w ogóle nie posiadał. Natomiast przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nakłada na przewoźnika obowiązek wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe czołowe i boczne. Tym samym, przewoźnik jest zobowiązany zapewnić właściwe przygotowanie pojazdu do wykonywania regularnego przewozu osób i brak chociażby jednej tablicy kierunkowej narusza powołany przepis. Jak wynika z zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka, przewóz na linii regularnej Z. – L. wykonywał autobusem wyposażonym tylko w tablicę czołową Z. – S., ponieważ w taką tablicę został wyposażony. Natomiast tablicy bocznej autobus nie posiadał żadnej. Zatem skontrolowany autobus przed rozpoczęciem przewozu osób na ww. linii został wyposażony tylko w jedną, niewłaściwą tablicę kierunkową.
Stanowisko przedstawione przez skarżącą należy zatem uznać za błędne.
Organy zgromadziły w tej sprawie materiał dowodowy, który następnie został poddany ocenie w celu dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji. Podkreślenia wymaga, że skarżąca zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji, jak i postępowania odwoławczego, dysponowała inicjatywą dowodową. Skarżąca była także uprawniona do zapoznania się z aktami sprawy, co umożliwiało uzyskanie informacji przez stronę postępowania, jakie czynności zostały przeprowadzone przez organ, oraz jakiej treści materiał dowodowy został zgromadzony przez organy w toku postępowania. Z pewnością dla ustalenia stanu faktycznego, istotne znaczenie miała treść protokołu z kontroli drogowej. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że naruszono w tej sprawie art. 7 k.p.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy wypełniły wymogi wynikające z treści tego przepisu. W szczególności podjęły działania zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej tj. ustalenia stanu faktycznego zgodnie z prawdą. Tym samym organy, poprzez przeprowadzenie dowodów, wypełniły ciążące na nich obowiązki wynikające z zasady oficjalności. Wskazany przepis przewiduje, że organy podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, także na wniosek stron. Jak już powyżej wskazano, skarżąca nie podjęła żadnych działań, które umożliwiłyby organom poczynienie odmiennych ustaleń faktycznych.
Organ II instancji dokonując ustaleń faktycznych odnoszących się do danego naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., każdorazowo wskazał na podstawie jakich dowodów czynił ustalenia będące podstawą dla wydania decyzji. Na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, składały się w tej sprawie dowody uzyskane w trakcie kontroli drogowej, znajdujące odzwierciedlenie w treści protokołu kontroli drogowej. Organ, opisując poszczególne naruszenia, powoływał się na konkretne dowody. Organ II instancji uwzględnił także fakt, że kierowca w pełni zaakceptował treść tego dokumentu urzędowego. Organ II instancji w sposób staranny i precyzyjny dokonał omówienia poszczególnych dowodów pod kątem możliwości przypisania skarżącej naruszenia przepisów w/w załącznika. Następnie organ II instancji szczegółowo wskazał przepisy prawa, które stanowiły podstawę do przyjęcia, że miało miejsce naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Równocześnie brak było podstaw do zakwestionowania wymienionych dowodów przez organ II instancji, skoro nie ujawniły się okoliczności przemawiające za zasadnością takiego działania.
W ocenie Sądu także w tym zakresie należy przyjąć, że decyzja organu II instancji jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.