III SA/Kr 1638/24

III SA/Kr 1638/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Marta Kisielowska
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 145  par. 1  lit. a i art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 615
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant Starszy Referent Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2024 r., nr 1201-IPK-4.117.1.2024. w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącego A. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia 9 kwietnia 2024 r. znak: 1201-IPK-4.117.1.2024, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: DIAS), działając na podstawie art. 437 § 1 Kodeksu postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 37, dalej: k.p.k.) w zw. z art. 266 ust. 1, art. 267 ust. 1 oraz art. 275 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm, dalej: ustawa o KAS), utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie (dalej: MUCS) z dnia 12 stycznia 2024 r. Nr 358000-CWW2.117.4.2023 w przedmiocie uznania A. C. (dalej: skarżący) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu określonego w art. 254 pkt. 1 ustawy o KAS i wymierzenia na podstawie art. 255 ust. 1 pkt. 1 ustawy o KAS kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Postanowieniem z dnia 14 września 2023 r. Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu pełniącego służbę w Izbie Administracji Skarbowej w K. na stanowisku [...] w sprawie o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, polegający na tym, że w dniach od 1 do 31 sierpnia 2023 r. zachował się nagannie w służbie w trakcie służbowego przeniesienia do Izby Administracji Skarbowej w L., [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. Delegatury w Z. - Oddziału Celnego w H., tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 254 pkt 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej.
W toku postępowania dyscyplinarnego przeprowadzono szereg dowód z przesłuchań w charakterze świadków funkcjonariuszy z MUCS w K., którzy w tym samym czasie co skarżący, również byli czasowo przeniesieni do pełnienia służby w OC H. oraz bezpośredniego przełożonego skarżącego Kierownika Oddziału Celnego [...] w K., z wyjaśnień skarżącego oraz z dokumentów, tj. wiadomości e-mail oraz zdjęć, które zostały wysłane przez Kierownika Hotelu I. w T. do Izby Administracji Skarbowej w L, a następnie przez Dyrektora tej Izby do Dyrektora IAS w Krakowie, z których wynika, że skarżący pozostawił pokój hotelowy w stanie nagannym ze stertami śmieci różnego rodzaju i ogólnym nieporządku.
W związku z powyższym, Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie, orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia 12 stycznia 2024 r. uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu określonego w art. 254 pkt. 1 ustawy o KAS i wymierzył na podstawie art. 255 ust. 1 pkt. 1 ustawy o KAS karę dyscyplinarną w postaci upomnienia.
W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, że skarżący w trakcie służbowego przeniesienia do [...] UCS w B. Delegatury w Z. - Oddziału Celnego w H. w okresie od 1 do 31 sierpnia 2023 r. mieszkał w pokoju w I. w T. i pozostawił swój pokój w stanie nagannym, w ogólnym nieporządku, z dużą ilością śmieci w postaci m.in. porozrzucanych na wykładzinie chusteczek do nosa i patyczków do uszu, opakowań po lekach oraz szklanek i kubków prawdopodobnie wyniesionych z hotelowej restauracji. W ocenie organu I instancji zdjęcia i opis pozostawionego nieporządku nadesłane przez Kierownika hotelu I. nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że mogło to się spotkać z reakcją obsługi hotelu jako sytuacja niestandardowa wymagająca zawiadomienia przełożonych funkcjonariusza. Skarżący nie kwestionował pozostawienia bałaganu w hotelu. Hotel nie wykazał realnych strat materialnych w wyniku pozostawienia pokoju w nagannym stanie. Przy wymierzeniu kary, organ I instancji podkreślił, że wziął pod uwagę dotychczasowy nienaganny przebieg służby skarżącego, jak również nie stwierdził istnienia okoliczności mających wpływ na zaostrzenie wymiaru kary.
W odwołaniu wniesionym od ww. orzeczenia dyscyplinarnego, skarżący wskazał, że zaskarżone orzeczenie dotyczy rzekomych zarzutów, które polegają na naruszeniu zasad Służby i honoru funkcjonariusza tej Służby.
Następnie w piśmie z dnia 3 kwietnia 2024 r. oraz podczas wysłuchania w dniu 5 kwietnia 2024 r., skarżący przedstawił swoje stanowisko dotyczące m.in. niewłaściwej organizacji realizacji przeniesienia do OC H., swojego oraz kolegów - funkcjonariuszy zachowania podczas czasowego przeniesienia, w tym w zakresie pobytu w hotelu I. W szczególności skarżący podtrzymał zgłoszony w toku postępowania dyscyplinarnego zarzut, że na ujawniony na zdjęciach nieporządek z ostatniego dnia pobytu w hotelu wpływ miały okoliczności związane z wykazanym w materiale dowodowym zachowaniem pozostałych członków grupy. Każdy z pozostałych funkcjonariuszy swoją postawą, zarówno w dniu 18 sierpnia 2023 r., jak i podczas całego okresu trwania przeniesienia czasowego, w tym w dniu 28 sierpnia 2023 r., naruszył jego honor, godność osobistą i przede wszystkim wiarę w drugiego człowieka. Ponadto wskazywał, że jego koledzy - funkcjonariusze swoją postawą wykazali się brakiem współpracy w grupie i brakiem kierowania się zasadami szacunku do drugiego człowieka, swojego kolegi z pracy, gdzie wspólnie przecież, razem delegowani do innego i zupełnie nowego miejsca pełnienia służby, realizowali wspominane wcześniej trudne zadanie. Nie było dobrej współpracy w grupie, opartej na klarownym porozumiewaniu się w istotnych sprawach dotyczących delegacji, zabrakło również dobrej woli i chęci ze strony pozostałych funkcjonariusz. Skarżący wskazał, że w dniu wyjazdu z hotelu, był zastraszany przez swoich współtowarzyszy, że wyjadą bez niego z hotelu, a ich postawa była wroga.
Skarżący uważa, że swoim postępowaniem nie naruszył norm prawnych czy etycznych, wręcz przeciwnie, strzegł dobrego imienia służby poprzez: zwrócenie pokoju hotelowego oraz wyposażenia w stanie bez uszkodzeń; prawidłowej eksploatacji pokoju, dochował wszelkich starań dotyczących utrzymywania czystości oraz porządku w pokoju w ciągu swojego pobytu; nie było żadnych uszkodzeń wynikających z nieprawidłowej eksploatacji, a hotel nie poniósł żadnych kosztów napraw w użytkowanym przez niego pokoju. Ponadto skarżący stwierdził, że wykazał się postawą pro-aktywną, ale nie mógł przewidzieć zachowania "kolegów" (w tym "koleżanek"), które w bezpośredni sposób miało wpływ na jego zachowanie w ostatnim dniu służby.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uznał wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisanym na wstępie orzeczeniem dyscyplinarnym orzekł o utrzymaniu w mocy orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że stosownie do art. 254 pkt 1 ustawy o KAS funkcjonariusze podlegają odpowiedzialność: dyscyplinarnej za naruszenie obowiązków służbowych, w szczególności za niedopełnienie obowiązków służbowych lub wynikających ze złożonego ślubowania oraz przepisów prawa. Następnie przywołał pkt 15 Regulaminu Ogólnego, Regulaminu Musztr, Ceremoniału Krajowej Administracji Skarbowej stanowiącego Załącznik do Zarządzenia nr 28 Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wprowadzenia w Izbie Administracji Skarbowej w Krakowie, z którego wynika, że funkcjonariusz jest obowiązany być zdyscyplinowanym i lojalnym wobec przełożonych, przestrzegać zasad etycznych, norm współżycia społecznego oraz zachowywać się z godnością wobec podwładnych oraz współpracowników, zachować kulturę osobistą oraz dbać o przepisowy i estetyczny wygląd osobisty i umundurowanie. Natomiast przesłanką ponoszenia odpowiedzialności dyscyplinarnej przez funkcjonariusza jest ustalenie, że jego działanie lub zaniechanie było w danej sytuacji naganne ze względu na okoliczności towarzyszące działaniu, skutkujące ujemną oceną jego zachowania.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że skarżący jest funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej, którego dotyczą bezwzględnie obowiązki w zakresie zachowania się zarówno na służbie jak i poza służbą. W ocenie Dyrektora, ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji fotograficznej nadesłanej przez kierownika hotelu I., wynika, że skarżący pozostawił pokój hotelowy, w którym mieszkał w trakcie przeniesienia służbowego, w ogólnym nieporządku, czego nie kwestionował, ale wskazywał, że bałaganiarstwo nie jest deliktem dyscyplinarnym.
W piśmie z dnia 12 października 2023 r. skarżący nie kwestionował pozostawienia pokoju hotelowego w ogólnym nieładzie, ale wskazał na małą pojemność kosza na śmieci, brak wtorków na śmieci, złe samopoczucie, niekoleżeńską postawę pozostałych funkcjonariuszy z grupy. Poza tym skarżący podkreślił, że sprzątanie pokoju należało do obowiązku hotelu, a posprzątanie pozostawionych śmieci ocenia na pracę około 5-10 minut.
W ocenie Dyrektora, poziom nieporządku był na tyle duży i bulwersujący dla obsługi hotelu, pomimo braku realnych strat materialnych, że kierownik hotelu zdecydował się na poinformowanie o tym fakcie Izby Administracji Skarbowej w L., co wpłynęło zdecydowanie negatywnie na wizerunek Służby Celno-Skarbowej. Skarżący swoim zachowaniem poprzez: niegodne zachowanie poza służbą naraził dobre imię Służby i tym samym wypełnił znamiona deliktu dyscyplinarnego określonego w art. 254 pkt 1 ustawy KAS.
Organ odwoławczy stwierdził, że argumentacja skarżącego dotycząca wpływu zachowania osób trzecich na zaistniały nieporządek, w żaden sposób nie wpływa na ocenę prawną zaistniałego przewinienia. Poza tym skarżący wiedząc, że opuszcza hotel i zarazem pokój w godzinach porannych, a jego służba dnia poprzedniego kończy się o 21:00 winien był tak zorganizować sobie czas, aby nieporządek w pokoju był usunięty najpóźniej dnia poprzedniego.
W związku z powyższym, organ I instancji orzekając o karze upomnienia za popełniony delikt dyscyplinarny prawidłowo kierował się dyrektywą wynikającą z art. 255 ust. 4 ustawy o KAS, zgodnie z którą kara wymierzona powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, uwzględniając okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki i następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki jego działania, zachowanie skarżącego przed popełnieniem przewinienia i po jego popełnieniu, przebieg służby.
Niezależnie od powyższego, Dyrektor zwrócił uwagę, że w trakcie postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez organ I instancji wystąpiło kilka uchybień, tj.:
- zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oznaczone jest datą 12 stycznia 2024 r., a w analizowanej sprawie wysłuchanie obwinionego miało miejsce w dniu 8 stycznia 2024 r. i w tym dniu uznano skarżącego winnym zarzucanego czynu oraz orzeczono karę dyscyplinarną. Zgodnie z art. 266 ust. 3 pkt 2 ustawy o KAS orzeczenie dyscyplinarne zawiera datę wydania orzeczenia, co oznacza, że orzeczenie winno być oznaczone datą 8 stycznia 2024 r., a nie 12 stycznia 2024 roku;
- organ I instancji przesłał odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy, ale bez zajęcia własnego stanowiska w sprawie, które przedstawił dopiero po wezwaniu;
- prowadzący postępowanie dyscyplinarne nie poinformował Rzecznika Dyscyplinarnego o możliwości zapoznania się z aktami tego postępowania (§ 8 ust. 1 ww. rozporządzania);
- sprawozdania z wyników postępowania przez Rzecznika Dyscyplinarnego zostało sporządzone z trzydniowym przekroczeniem terminu (§ 8 ust. 5 ww. rozporządzania).
Dyrektor podkreśli, że wskazane powyżej uchybienia popełnione przez organ I instancji w trakcie postępowania dyscyplinarnego nie miały jednak wpływu na treść orzeczenia, które jest zgodne z prawem.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wskazał, że nie zgadza się z ustaleniami organów dyscyplinarnych, gdyż w jego ocenie nie wzięto pod uwagę całego szeregu zdarzeń, które doprowadziły w efekcie do pozostawienia pokoju w nieporządku, po zakończeniu pobytu w tym hotelu. Ponadto podniósł, że hotel nie poniósł żadnych kosztów. Skarżący wskazał na szereg nieprawidłowości, które, jego zdaniem, wystąpiły w organizacji wyjazdu, a także postawę kolegów - funkcjonariuszy wobec jego osoby.
W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych orzeczeń dyscyplinarnych i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.
Celem postępowania dyscyplinarnego jest ustalenie czy czyn, za który funkcjonariusz ma ponosić odpowiedzialność dyscyplinarną, został popełniony i czy obwiniony jest jego sprawcą. W tej sytuacji organ dyscyplinarny w pierwszej kolejności winien zbadać czy istotnie doszło do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wyjaśniając wszechstronnie okoliczności z tym związane.
Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej uregulowana została w przepisach art. 254-275 ustawy o KAS. Przepisy te określają rodzaje przewinień dyscyplinarnych, rodzaje kar, organy dyscyplinarne, przebieg postępowania dyscyplinarnego, tryb zaskarżania rozstrzygnięć, wykonanie kary dyscyplinarnej i jej zatarcie.
Stosownie do art. 254 pkt 1 ustawy o KAS, funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie obowiązków służbowych, w szczególności za niedopełnienie obowiązków służbowych lub wynikających ze złożonego ślubowania oraz przepisów prawa. Przepis art. 255 ust. 1 ustawy o KAS reguluje rodzaje kar dyscyplinarnych, które mogą być wymierzone za przewinienie dyscyplinarne. Jak stanowi art. 255 ust. 4 ustawy o KAS, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia obowiązków ciążących na funkcjonariuszu, pobudki jego działania, zachowanie funkcjonariusza przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ:
1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po spożyciu alkoholu lub użyciu innego podobnie działającego środka;
2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;
3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań KAS lub naruszenie dobrego imienia KAS;
4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę (art. 255 ust. 5 ustawy o KAS).
Z kolei na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ:
1) nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;
2) podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie skutków przewinienia;
3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;
4) dobrowolne poinformowanie przełożonego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.
Zgodnie z art. 275 ustawy o KAS, w sprawach nieuregulowanych w ustawie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania karnego, które stosuje się odpowiednio. Odesłanie do przepisów k.p.k. oznacza, że ustawodawca świadomie nie uregulował w ustawie o KAS wszystkich kwestii związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, odsyłając w tym zakresie do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.k. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.k. należy rozumieć jako stosowanie z uwzględnieniem cech właściwych materii uregulowanej w Dziale VII ustawy o KAS, normującym odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariuszy celno-skarbowych. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.k. należy stosować wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, a jeszcze inne nie będą miały w ogóle zastosowania.
Nie może być tym samym wątpliwości, że podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne, aby osoba niewinna nie poniosła odpowiedzialności dyscyplinarnej (art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 275 ustawy o KAS). Organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, powinny one kształtować swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 4 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 275 ustawy o KAS).
Mając powyższe na względzie podkreślić trzeba, że odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusz może ponosić za zachowanie (działanie bądź zaniechanie), za które przepisy prawa taką odpowiedzialność przewidują. Orzeczenie dyscyplinarne wymierzające karę dyscyplinarną musi zawierać dokładny opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną (art. 266 ust. 3 pkt 4 ustawy o KAS). Istotne jest zatem, aby w opisie zarzutu zawarte zostało tylko takie zachowanie obwinionego, które zostało przez organ udowodnione. Orzeczenie dyscyplinarne ma zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 266 ust. 3 pkt 6 ustawy o KAS). Uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać w szczególności wskazanie, jakie fakty organ dyscyplinarny uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, jak również przytoczyć okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze kary.
W kontrolowanej sprawie skarżący został ukarany karą dyscyplinarną w postaci upomnienia za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego że w dniach od 1 do 31 sierpnia 2023 r. zachował się nagannie w służbie w trakcie służbowego przeniesienia do Izby Administracji Skarbowej w L., [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. Delegatury w Z. - Oddziału Celnego w H., tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 254 pkt 1 ustawy o KAS.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że skarżący w trakcie służbowego przeniesienia do [...] UCS w B. Delegatury w Z. - Oddziału Celnego w H. w okresie od 1 do 31 sierpnia 2023 r. mieszkał w pokoju w I. w T. i pozostawił swój pokój w stanie nagannym, w ogólnym nieporządku, z dużą ilością śmieci w postaci m.in. porozrzucanych na wykładzinie chusteczek do nosa i patyczków do uszu, opakowań po lekach oraz szklanek i kubków prawdopodobnie wyniesionych z hotelowej restauracji. Skarżący nie kwestionował pozostawienia bałaganu w hotelu. Hotel nie wykazał realnych strat materialnych w wyniku pozostawienia pokoju w nagannym stanie.
Skarżący uważa natomiast, że swoim postępowaniem nie naruszył norm prawnych czy etycznych, zwrócił pokój hotelowy oraz wyposażenia w stanie bez uszkodzeń; prawidłowo go wykorzystując, dochował wszelkich starań dotyczących utrzymywania czystości oraz porządku w pokoju w ciągu swojego pobytu; nie było żadnych uszkodzeń wynikających z nieprawidłowej eksploatacji, a hotel nie poniósł żadnych kosztów napraw w użytkowanym przez niego pokoju, natomiast bałaganiarstwo nie jest deliktem dyscyplinarnym. Poza tym skarżący podkreślił, że sprzątanie pokoju należało do obowiązku hotelu, a posprzątanie tych pozostawionych śmieci ocenia na pracę około 5-10 minut.
W sporze tym rację należało przyznać skarżącemu. Skarżący w trakcie służbowego przeniesienia do [...] UCS w B. Delegatury w Z. - Oddziału Celnego w H. w okresie od 1 do 31 sierpnia 2023 r. mieszkał w pokoju w hotelu I. w T. Oczywistym jest przy tym, iż w przypadku korzystania z usług hotelu, do obowiązków hotelu należy sprzątanie po zakończeniu pobytu gościa hotelowego w hotelu, a także to, że goście hotelowi nie mają dostępu do pomieszczeń gromadzenia odpadów w hotelu, w tym kontenerów na śmieci. W toku niniejszego postępowania organ nie wykazywał, aby pomimo zakwaterowania skarżącego w hotelu na czas wykonywania przez niego obowiązków służbowych, skarżący miał być zobowiązany przez pracodawcę do samodzielnego doprowadzenia pokoju hotelowego do porządku po zakończeniu w nim pobytu. Sąd uznał, że pokój hotelowy to miejsce spędzania przez skarżącego czasu prywatnego podczas jego delegowania, zarzut nie dotyczył wszak popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego, nie dotyczył też utrzymywania nieporządku w miejscu wykonywania obowiązków służbowych, który to nieporządek mógłby rzutować na wizerunek pracodawcy, czy też nagannego zachowania w miejscu publicznym. Istotnie może pozostawiony nieporządek był większy niż standardowy, tym niemniej należy wziąć pod uwagę, że skarżący był zakwaterowany w tym pokoju przez miesiąc, a hotel zgłosił nieporządek jedynie w dniu 29 sierpnia 2023 r., oznacza to, że albo hotel nie sprzątał przedmiotowego pokoju przez pozostałą część miesiąca, mimo długiego w nim pobytu przez skarżącego, albo nieporządek został stwierdzony tylko w tym jednym dniu podczas całego pobytu. Organ wskazał natomiast wyraźnie, że hotel nie wykazał żadnych strat materialnych w wyniku pozostawienia pokoju w nieporządku, a uprzątnięcie pozostawionych śmieci przez serwis sprzątający hotelu nie mogło przekraczać standardowego czasu, jaki winien był zostać przeznaczony na uprzątnięcie pokoju po zakończeniu pobytu przez gościa hotelowego. W sytuacji gdy hotel nie wykazał żadnych strat materialnych po opuszczeniu przez skarżącego pokoju hotelowego, ocena ilości śmieci pozostawionych przez skarżącego w pokoju hotelowym, jest, w ocenie Sądu, nadmiernym wkroczeniem w sferę życia prywatnego skarżącego.
W tym stanie sprawy, uznając że skarga jest usprawiedliwiona, a zachowanie skarżącego nie zrealizował znamion przewinienia dyscyplinarnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił orzeczenia organów obu instancji.