III SA/Kr 1582/21

III SA/Kr 1582/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Marta Kisielowska /sprawozdawca/
Renata Czeluśniak /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
Art. 92a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 Art. 32, art. 33, art. 34
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: S WSA Tadeusz Kiełkowski ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 września 2021 r., [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 16 września 2021 r., znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2021 r. o nałożeniu na A. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. Z. Usługi [...] K, N (dalej: "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 5500 (słownie: pięć tysięcy pięćset) złotych. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 87 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919, dalej: "u.t.d."), lp. 1.12, lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32 ust. 3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t. j. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
5 maja 2021 r. zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy Mercedes Benz, którego kierowcą był S. G. W wyniku kontroli stwierdzono następujące naruszenia przepisów u.t.d.: w chwili zatrzymania do kontroli kierujący poruszał się pojazdem bez karty w tachografie, kierowca posiadał w pojeździe swoją ważną kartę do tachografu cyfrowego. Sporządzono wydruk dzienny aktywności pojazdu z 5.05.2021 r. i 4.05.2021 r. W dniu 4.05.2021 r. również stwierdzono jazdę bez karty w tachografie. W pojeździe był zamontowany sprawny tachograf posiadający wymaganą kalibrację o numerze [...]. Stwierdzono również, że kierowca nie posiadał żadnego dokumentu związanego z przewożonym ładunkiem.
W czasie przesłuchania kierowca zeznał, że wykonuje przewozy ziemi z R do N przy budowie nowej drogi, tzw. Z. Podwykonawcą drogi jest skarżący. Kierowca nie otrzymał żadnego dokumentu związanego z ładunkiem. Kierowca nie włożył karty do tachografu, ponieważ jak wskazał, nie starcza czasu pracy, a skarżący podjął decyzję o wyjmowaniu karty z tachografu. W dniu 4 maja 2021 r. kierowca prowadził pojazd bez karty w tachografie, wykonując przewozy na tej samej trasie co w dniu 5 maja 2021 r., a kartę do tachografu kierowca włożył dopiero o godzinie 16:52.
Pismem z dnia 5 maja 2021 r. skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w spawie naruszenia przepisów u.t.d.
Pismem z dnia 22 maja 2021 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary za naruszenia opisane pod l.p.6.2.1. załącznika nr 3 u.t.d. jako bezprzedmiotowego i wszczęcie postępowania w sprawie deliktu zapisanego pod l.p. 6.3.5. Skarżący wskazał, że naruszenie przepisów u.t.d. przez kierowcę polegało na wyjęciu karty z tachografu. W ocenie skarżącego przepis sankcjonujący zapisany pod l.p. 6.3.5. stanowi lex specialis w stosunku do przepisu zapisanego pod l.p. 6.2.1. i to właśnie on powinien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego, z art. 7a § 1 k.p.a. wynika nakaz stosowania przepisu względniejszego dla skarżącego, a takim właśnie przepisem jest l.p.6.3.5.
Decyzją z dnia [...] 2021 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5500 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że kierowca nie dokonał wyjęcia karty z tachografu, gdyż przed rozpoczęciem pracy w ogóle nie umieścił karty w tachografie. Taka sama sytuacja miała miejsce w dniu 4 maja 2021 r., a decyzję o nieumieszczaniu karty w tachografie podjął skarżący. Tym samym, skarżący dopuścił się nieprawidłowej obsługi tachografu, skutkującej niezarejestrowaniem danych o aktywności kierowcy i przebytej drodze. W decyzji wskazano, że skarżący dopuścił się naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. związane z przewożonym ładunkiem oraz na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego techniczne tachografu, skutkującego niezarejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (kierujący pojazdem poruszał się bez karty w tachografie).
W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie ar. 7 a § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie mniej względnej dla strony normy prawnej będącej nośnikiem sankcji administracyjnej z dwóch możliwych opisujących przypadek jazdy bez zalogowanej w tachografie karty kierowcy. W ocenie skarżącego, niewłaściwa obsługa tachografu była w istocie wyjęciem przez kierowcę spersonalizowanej karty, a wykonywanie przewozu przez kierowcę, który wyjął posiadaną kartę z tachografu jest jednocześnie deliktem wskazanym pod pozycją 6.3.5. załącznika do ustawy transportowej, który powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżący podniósł, że przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do normy wyrażonej w lp. 6.2.1., a nadto jest przepisem względniejszym dla skarżącego.
Decyzją z dnia 16 września 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie kary pieniężne nakładane są na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Przepisy te określają wysokość kar w sposób sztywny, a w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Organ II instancji stwierdził, że prawidło ustalono w decyzji, że w sprawie doszło do naruszenia określonego w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, ponieważ kierowca nie zarejestrował aktywności na karcie kierowcy w momencie rozpoczęcia przewozu, a w dniu 4 maja 2021 r. kierowca załadował kartę do tachografu dopiero o godzinie 16:52.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony postępowania, przejawiające się zastosowaniem przepisu sankcjonującego lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.p., podczas gdy stan faktyczny polegający na ukaraniu wypełnia także dyspozycję przepisu sankcjonującego zapisanego pod l.p. 6.3.5. tego załącznika, który jest względniejszy dla strony postępowania jako nośnik niższej sankcji. Skarżący zarzucił także naruszenie zasady lex specialis derogat legi generali poprzez zastosowanie jako podstawy nałożenia kary przepisu bardziej ogólnego, pomimo możliwości przyjęcia normy, której dyspozycja dokładnie opisuje stan faktyczny wymagający reakcji prawnej. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu wniesionej opłaty sądowej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pomiędzy stronami nie ma co do zasady sporu w kwestii stanu faktycznego, różnice natomiast istnieją w postrzeganiu sytuacji z dnia kontroli, jak i kwalifikacji prawnej.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.
W niniejszej sprawie bezsporny był ustalony przez organ I i II instancji stan faktyczny. W wyniku kontroli pojazdu ciężarowego Mercedez Benz stwierdzono, że kierujący (S. G.) w dniu 5 maja 2021 r. poruszał się pojazdem bez umieszczonej karty kierowcy w tachografie. W toku kontroli stwierdzono również, że w dniu 4 maja 2021 r. kierowca poruszał się bez umieszczonej karty w tachografie, umieścił ją w urządzeniu dopiero o godzinie 16.52. Bezsporną okolicznością jest również, że kierowca nie był wyposażony w dokumenty dotyczące przewożonego ładunku. Sporną kwestią w niniejszej sprawie była kwalifikacja naruszenia polegającego na nieumieszczeniu karty kierowcy w tachografie. W ocenie organu I i II instancji naruszenie to należy zakwalifikować lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ("niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi), natomiast w ocenie skarżącego naruszenie powinno zostać zakwalifikowane z jako l.p. 6.3.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (niedopuszczalne wyjęcie wykresówki lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych). Różnica kwalifikacji przekłada się bowiem na wysokość kary pieniężnej, która może być orzeczona za naruszenie: 5000 zł w przypadku kwalifikacji przyjętej przez organ, a 3000 zł w przypadku kwalifikacji wskazanej przez skarżącego.
W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, kwalifikujące naruszenie popełnione przez skarżącego jako l.p. 6.2.1. Zwrócić należy również uwagę, że skarżący nie kwestionował kary nałożonej z powodu braku wyposażenia kierowcy w dokumenty związane z przewożonym towarem.
W Załączniku nr 3 do u.t.d. pt. "Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 a ust. 1 u.t.d., wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz waga naruszeń" przewidziano w szczególności dwie grupy naruszeń: "6.2. Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf", a w obrębie grupy: "6.2.1. Niewłaściwa obsługa tachografu lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące niezarejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdy lub przebytej drogi"; "6.3. Naruszenie zasad i warunków działania tachografu", a w obrębie tej grupy: "6.3.5. Niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy mające wpływ na rejestrację danych".
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze w wysokości od 5000 do 40 000 zł.
Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia tachografy powinny rejestrować co najmniej: przebytą odległość i prędkość pojazdu, pomiar czasu, aktywność kierowcy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie tachografów i kart kierowcy. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona (ust. 2). Zgodnie z art. 33 ust. 1 rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie by ich kierowcy byli właściwe wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich, ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki, ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub konieczne jest wprowadzenie symbolu państwa przy przekroczeniu granicy.
Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającym załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wyróżnia się następujące grupy naruszeń przepisów: "Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki, a w tym: podstawa prawna art. 34 ust. 1 i punkt 13. Nieodpowiednie stosowanie wykresówek/karty kierowcy oraz punkt 14. Niedopuszczalne wyjęcie wykresówek mające wpływ na rejestrację danych". Obydwa te naruszenia zostały zakwalifikowane w rozporządzeniu jako bardzo poważne.
Wskazać należy, że treść załącznika do u.t.d., w tym w szczególności określone w nim naruszenia powinny być interpretowane z uwzględnieniem treści rozporządzenia, a także celu wyposażenia pojazdów w tachograf. Wskazać bowiem należy, że urządzenie tachografu z umieszczoną w nim kartą kierowcy ma ewidencjonować czas pracy kierowcy, prędkość pojazdu oraz przebytą przez pojazd drogę. Tymczasem brak umieszczenia przez kierowcę karty w tachografie w dniu 5 maja 2021 r., a 4 maja 2021 r. umieszczenie jej w tachografie dopiero pod koniec dnia pracy, czyli o 16:52 spowodowały, że żadne z tych danych nie zostały zapisane. Oznacza to, że skutkiem działania kierowcy było niezarejestrowanie aktywności kierowcy oraz prędkości pojazdu i przebytej drogi, co odpowiada skutkom naruszenia określonego w punkcie 6.2.1. Podkreślić ponadto należy, że kierowca jest zobowiązany od momentu przejęcia pojazdu umieścić w tachografie wykresówkę lub kartę pojazdu. Brak zatem umieszczenia tych elementów w tachografie (skutkujące uniemożliwieniem zapisu danych) jest wadliwą obsługą tachografu (uniemożliwiającą realizowanie przez tachograf przypisanej mu funkcji).
Naruszenie, na które wskazuje skarżący: "6.3.5. Niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych" dotyczy sytuacji, w której karta kierowcy/wykresówka zostaje umieszczona w tachografie, a dopiero w następnej kolejności z niego wyjęta, tak aby uniemożliwić rejestrację części danych. Równocześnie, w niniejszej sprawie niesporną okolicznością jest, że kierowca w dniu kontroli w ogóle nie umieścił karty w tachografie. Podkreślić należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. wyrok z 24.09.2020 r., II GSK 78/18, CBOSA), że włożenie karty kierowcy/wykresówki do tachografu jest dla kierowcy wykonującego przewozy czynnością podstawą, rutynową, jednocześnie niezwykle ważną. Kierowca powinien być świadomy, że czynność ta jest istotna z punktu widzenia nie tylko jego obowiązków, ale również bezpieczeństwa na drodze. Jak natomiast podkreśla Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (C-394/92 ICHELSEN i Bebel Transport Service ): "dzienny okres pracy" rozpoczyna się wraz z uruchomieniem przez kierowcę tachografu po zakończeniu tygodniowego lub dziennego okresu odpoczynku (...). A zatem uruchomienie tachografu jest podstawową i pierwszą czynnością jaką powinien wykonać kierowca rozpoczynający przewóz, warunkująca prawidłowe rozpoczęcie realizacji obowiązków związanych z przewozem.
W ocenie Sądu prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji, że naruszenie o którym mowa w l.p. 6.3.5. dotyczy innego stanu faktycznego niż zaistniały w niniejszej sprawie. Dotyczy on bowiem sytuacji, w której kierowca przystępując do realizacji przewozu, umieszcza kartę kierowcy/wykresówkę w tachografie, a następnie ją wyjmuje z tachografu przed ukończeniem przewozu, a skutkiem takiego działania jest niepełny obraz przewozu- czasu pracy kierowcy, odległości, prędkości. Tymczasem w niniejszej sprawie, kierowca realizował przewóz bez umieszczenia karty kierowcy/wykresówki w tachografie, co wypełniło przesłanki z l.p. 6.2.1., ponieważ działanie kierowcy uniemożliwiło prawidłowe działanie tachografu i rejestrację danych przez tachograf.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organy art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a. oraz 8 k.p.a. należy wskazać, że zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. oznacza, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., II GSK 2443/21, CBOSA). Tymczasem, w ocenie Sądu organy I i II instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy (niekwestionowany przez skarżącego), prawidłowo zastosowały normę prawa materialnego oraz dokonały rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Podnieść należy, że do zastosowania art. 7a k.p.a. w sprawie muszą zaistnieć wątpliwości co do treści normy, natomiast jeśli treść normy nie budzi wątpliwości zarzucony przez skarżącego art. 7a § 1 k.p.a. nie może znaleźć zastosowania (por. wyrok NSA z 14 września 2021 r., III OSK 582/21). W niniejszej sprawie interpretacja przepisów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji nie nasuwała wątpliwości, więc organ nie mógł ich rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. Podkreślić ponadto należy, że celem przepisów nakładających obowiązki na podmioty realizujące przewóz drogowy jest przede wszystkim ochrona bezpieczeństwa publicznego i również ta okoliczność powinna być wzięta pod uwagę przy ocenie charakteru naruszenia. Działanie skarżącego doprowadziło bowiem do braku rejestracji czasu pracy kierowcy (co uniemożliwia ocenę czasu pracy oraz czasu odpoczynku kierowcy, a nadto zweryfikowanie trasy, czasu, prędkości pojazdu).
W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia zasady lex specialis derogat legi generali ponieważ powołane przez skarżącego postanowienia załącznika do u.t.d. nie pozostają w takiej relacji, są to dwie odrębne kategorie naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, których przesłanki zastosowania są odrębne i mają charakter rozłączny.
Podkreślić należy, że zgodnie z punktem 24 Preambuły do rozporządzenia, aby zapewnić uczciwą konkurencję na wewnętrznym rynku transportu drogowego i wysłać jednoznaczny sygnał kierowcom i przedsiębiorstwom transportowym, państwa członkowskie powinny nakładać skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminacyjne sankcje zgodnie z kategoriami naruszeń określonymi w dyrektywie 2006/22/WE, bez uszczerbku dla zasady pomocniczości. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo określiły charakter naruszenia oraz nałożyły na skarżącego karę w prawidłowej wysokości.
Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa procesowego, ani materialnego, a w rezultacie stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowym zastosowaniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.