III SA/Kr 154/24

III SA/Kr 154/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna
Magdalena Gawlikowska
Renata Czeluśniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 39 ust. 3 oraz 39c ust. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant starszy referent Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny nr 2680/2023 Komendanta Wojewódzkiej Policji w Krakowie z dnia 6 grudnia 2023 r. w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzkiej Policji w Krakowie rozkazem personalnym z dnia 6 grudnia 2023 r. nr 2680/2023 uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia 16 listopada 2023 r. nr 136/2023 - w sprawie przedłużenia skarżącemu M. T. okresu zawieszenia w czynnościach – w części dotyczącej okresu zakończenia zawieszenia w czynnościach służbowych, ustalił tę datę do czasu ukończenia postępowania karnego, a w pozostałej części rozkaz personalny utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu Komendant wskazał na ustalony w sprawie stan faktyczny wyjaśniając, że rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia 18 sierpnia 2023 r. nr 102/2023 na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy tj. od dnia 18 sierpnia 2023 r. do dnia 17 listopada 2023 r. Przedmiotowy rozkaz wydany został w związku z ogłoszeniem w Prokuraturze Okręgowej w T. w dniu 17 sierpnia 2023 r. wymienionemu funkcjonariuszowi zarzutów o czyn z art. 228 § 3 i 4 k.k. w prowadzonym postępowaniu przygotowawczym sygn. akt [...]. Postanowieniem Sądu Rejonowego w T. II Wydział Karny sygn. akt [...], w dniu 17 sierpnia 2023 r. zastosowany został wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na czas 3 miesięcy, tj. do dnia 15 listopada 2023 r. Postanowieniem z dnia 7 września 2023 r. prokurator prowadzący postępowanie przygotowawcze uchylił środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania i zastosował wobec podejrzanego nieizolacyjne środki zapobiegawcze w postaci m.in. zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji i poręczenia majątkowego. Niniejsze postanowienie było realizacją postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 6 września 2023 roku sygn. akt [...]. Rozkazem personalnym nr 2567/2023 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 14 listopada 2023 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 listopada 2023 r. Przedmiotowemu rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Funkcjonariuszowi wskazany rozkaz personalny doręczono 21 listopada 2023 r. Następnie ww. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia 16 listopada 2023 r. nr 136/2023, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, przedłużono skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych tj. od dnia 18 listopada 2023 r. do dnia 17 lutego 2023 r. Przedmiotowy rozkaz personalny został doręczony skarżącemu w dniu 21 listopada 2023 r. Organ wyjaśnił w tym miejscu, że zgodnie z art. 39c ust. 3 ustawy o Policji decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych podlega natychmiastowemu wykonaniu. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6-11, art. 77, art. 80, art. 133 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie; - zaniechanie wyjaśniania istotnych okoliczności w sprawie co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy materialnej i obowiązku działania przez organ I instancji na podstawie przepisów prawa; - uchybienie ustawowemu obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków; - nieprzeprowadzenie istotnych czynności dowodowych, w szczególności nieprzesłuchanie funkcjonariusza i zgłoszonych przez niego świadków oraz niewystąpienie o wydanie opinii w sprawie jego zwolnienia do właściwej organizacji związkowej; - niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; - art. 108 k.p.a. poprzez zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w braku wytłumaczenia przesłanek jego zastosowania. Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności na zasadzie art. 135 k.p.a., oraz o uchylenie decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania.
KWP wskazał następnie, że analizując przedmiotową sprawę należy zauważyć, iż Komendant Powiatowy Policji w D. przyjął za podstawę prawną decyzji art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, niemniej jednak już z samego tytułu decyzji a także argumentacji podniesionej w uzasadnieniu bezsprzecznie wynika, iż wydanie jej związane jest z przedłużeniem okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Regulacja związana z przedłużeniem okresu zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta zawarta jest w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Niewątpliwie w niniejszym przypadku to art. 39 ust. 3 ustawy jest materialno-prawną podstawą wydanego rozkazu personalnego o przedłużeniu skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Konsekwencją wskazania art. 39 ust. 1 ustawy było, zdaniem organu, określenie konkretnej daty zakończenia zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. 17 luty 2024 r.
Komendant podkreślił, że niewątpliwie przepis art. 39 ust. 3 ustawy wprost określa czas trwania zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych i uzależnia go od wystąpienia dwóch przesłanek tj. "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego. Ukończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. Fakt toczenia się przeciwko skarżącemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego jest bezsporny w niniejszej sprawie. Pomimo, iż ustawodawca nie określił co należy rozumieć przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku", to jednak nawiązując w treści tego przepisu do prowadzonego postępowania karnego, wskazał pośrednio na przesłankę do dalszego trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, określając tym samym, że okres ten może zostać przedłużony do czasu jego zakończenia. W ocenie organu II instancji spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, uzasadniająca przedłużenie skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Jak bowiem ustalono postępowanie karne wobec wymienionego jest kontynuowane. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ I instancji podkreślił, że charakter przestępstwa określonego w art. 228 § 3 i 4 k.k. może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się policjant, który nadal chce pozostać w służbie. Nadmienić należy, że podmiotem mogącym dopuścić się tego przestępstwa może być wyłącznie osoba pełniąca funkcje publiczne, a strona przedmiotowa polega na przyjęciu korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy w związku z pełnieniem funkcji publicznej.
Organ wyjaśnił, że przepisy art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji wprowadzają wobec funkcjonariusza Policji niezwykle wysokie wymagania w zakresie postawy względem porządku prawnego. Zatem osoba pełniąca służbę w Policji obowiązana jest legitymować się nieposzlakowaną opinią oraz pilnie przestrzegać prawa, strzec godności i dobrego imienia służby. Już samo podejrzenie popełnienia czynu karalnego musi prowadzić do odsunięcia go od zajęć wykonywanych w imieniu organu władzy publicznej. Zasadnie zatem Komendant Powiatowy Policji uznał, że dalsze odsunięcie skarżącego od zajęć wykonywanych w imieniu organu władzy publicznej jest w pełni uzasadnione. Policja jako organ powołany do ochrony praworządności, nie może realizować tej ochrony przez funkcjonariusza, który jest podejrzany o sprzeniewierzenie tej wartości. Policja jest instytucją zaufania publicznego, tym samym wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, wobec którego toczy się postępowanie karne, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym tożsamym z interesem służby oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Charakter zarzucanych skarżącemu czynów jest bardzo ważny, ponieważ uzależnienie wykonania czynności służbowej od wręczenia korzyści majątkowej jest istotną przeszkodą w realizacji zadań służbowych funkcjonariusza Policji. Zachowanie skarżącego należało zatem uznać za niedopuszczalne i sprzeczne z rotą ślubowania. Z tych względów organ I instancji uznał, że postawienie zarzutów popełnienia nagannych czynów powinno skutkować podjęciem określonych działań, mających na celu odsunięcie skarżącego od dalszego wykonywania czynności służbowych.
Komendant wskazał też, że zmiana środków zapobiegawczych zastosowanych przez prokuratora wobec skarżącego w postaci m.in. zawieszenia w czynnościach służbowych, nie stanowi przesłanki negatywnej do przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych przez jego przełożonego. Albowiem inne cele służą zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych w postępowaniu przygotowawczym a inne na podstawie ustawy o Policji. W pierwszym przypadku chodzi o zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania przygotowawczego, natomiast w drugim przypadku jego celem jest ochrona dobrego imienia służby. Skutek de facto jest tożsamy gdyż uniemożliwia funkcjonariuszowi wykonywanie czynności służbowych.
Reasumując organ uznał, że zarzuty naruszenia postępowania administracyjnego, tj. art. 6-11, art. 77, art. 80, art. 133 i art. 107 § 3 k.p.a. okazały się nieuzasadnione. Podnoszone w odwołaniu zarzuty najprawdopodobniej w zamyśle kierowane były do odrębnego postępowania, które dotyczyło rozkazu personalnego nr 2567/2023 z dnia 14 listopada 2023 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 listopada 2023 r. Za powyższym przemawia użyta argumentacja dotycząca m.in. niewystąpienia o wydanie opinii w sprawie jego zwolnienia do właściwej organizacji związkowej, nieprzesłuchania funkcjonariusza i zgłoszonych świadków. Ponadto świadczy o tym zarzut dotyczący naruszenia art. 108 k.p.a. o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem w przypadku decyzji z dnia 16 listopada 2023 r. nie ma on zastosowania, gdyż zgodnie z art. 39c ust. 3 ustawy o Policji decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie:
- art. 6-11, art. 77, art. 80, art. 133 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez::
- wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie.
- zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie, co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy materialnej i obowiązku działania przez organ I instancji na podstawie przepisów prawa,
- uchybienie ustawowemu obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków,
- nieprzeprowadzenie istotnych czynności dowodowych, w szczególności nieprzesłuchanie funkcjonariusza i zgłoszonych przez niego świadków oraz niewystąpienie o wydanie opinii w sprawie jego zwolnienia do właściwej organizacji związkowej,
- niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy;
- art. 108 k.p.a. poprzez zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w braku wytłumaczenia
- art. 25 ust. 1 w związku z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji poprzez dowolne uznanie, że skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii i nie zachował zasad etyki zawodowej, pomimo wyrażonej w art. 5 § 1 k.p.a. zasady domniemania niewinności;
- art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji poprzez zwolnienie funkcjonariusza ze służby mimo braku ku temu podstaw,
- art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez niezasięgnięcie - przed wydaniem decyzji - opinii właściwej organizacji związkowej, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Skarżący wniósł o wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji na zasadzie art. 135 k.p.a. oraz o uchylenie przedmiotowej decyzji i decyzji organu I instancji oraz przekazanie jej do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie nie stawiła się żadna ze stron postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie:
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej - p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz.171 ze zm.). Zgodnie jej art. 39 :
1. Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
2. Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.
2a. W razie wniesienia przeciwko policjantowi aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.
Zgodnie natomiast z art. 39 c ust. 3 ustawy o Policji decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub decyzja o jego przedłużeniu podlega natychmiastowemu wykonaniu.
W pierwszej kolejności – ze względu na zarzuty skargi – podkreślić należy, że przedmiotem skargi nie jest rozkaz personalny nr 2567/2023 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 14 listopada 2023 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 listopada 2023 r., lecz rozkaz opisany na wstępie nin. uzasadnienia. Na powyższe zwrócił uwagę pełnomocnikowi skarżącego Komendant Wojewódzkiej Policji w Krakowie już w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia 6 grudnia 2023 r. nr 2680/2023, jak również w odpowiedzi na skargę. Pomimo to w skardze na rozkaz dotyczący zawieszenia w czynnościach służbowych powtórzone zostały zarzuty z odwołania dotyczące rozkazu o zwolnieniu skarżącego.
Sąd, wobec bezspornej okoliczności postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego i to przestępstwa ściśle związanego z pełnieniem służby oraz biorąc pod uwagę treść art. 39 ust. 3 oraz 39c ust. 3 ustawy o Policji, uznaje za zgodny z prawem zaskarżony rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie.
Komendant prawidłowo podkreślił, że ww. przepis art. 39 ust. 3 ustawy wprost określa czas trwania zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych i uzależnia go od wystąpienia dwóch przesłanek tj. "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego. Ukończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. Prawidłowo też uznał, że fakt toczenia się przeciwko skarżącemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego wyczerpuje znamiona "szczególnie uzasadnionego przypadku" ze względu na charakter przestępstwa określonego w art. 228 § 3 i 4 k.k.. Zarzut popełnienia przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy w związku z pełnieniem funkcji publicznej nasuwa uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się policjant, który nadal chce pozostać w służbie. Jest zatem istotną przeszkodą w realizacji zadań służbowych funkcjonariusza Policji. Organ prawidłowo też wyjaśnił (chociaż skarżący zna wymagania, jakich wymaga się od policjanta), że przepisy art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji wprowadzają wobec funkcjonariusza Policji niezwykle wysokie wymagania w zakresie postawy względem porządku prawnego - nieposzlakowana opinia, przestrzeganie prawa, strzeżenie godności i dobrego imienia służby. Dlatego już samo podejrzenie popełnienia czynu karalnego musi prowadzić do odsunięcia go od zajęć wykonywanych w imieniu organu władzy publicznej. Prawidłowo zatem Komendant uznał, że dalsze odsunięcie skarżącego od zajęć wykonywanych w imieniu organu władzy publicznej jest uzasadnione. Prawidłowo też Komendant wskazał, że zmiana środków zapobiegawczych zastosowanych przez prokuratora wobec skarżącego w postaci m.in. zawieszenia w czynnościach służbowych, nie stanowi przesłanki negatywnej do przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych przez jego przełożonego ponieważ inne cele służą zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych w postępowaniu przygotowawczym a inne na podstawie ustawy o Policji. W pierwszym przypadku chodzi o zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania przygotowawczego, natomiast w drugim przypadku jego celem jest ochrona dobrego imienia służby.
Prawidłowo też organ uznał, że zarzuty naruszenia postępowania administracyjnego, tj. art. 6-11, art. 77, art. 80, art. 133 i art. 107 § 3 k.p.a. okazały się nieuzasadnione.
Nie są także, z wyżej podanych przyczyn, zasadne ww. zarzuty skierowane w skardze co do zaskarżonego rozkazu. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej, a wydanie kwestionowanego rozkazu poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił też podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych i argumentów odwołania.
Ponieważ, jak prawidłowo wskazał organ, zgodnie z art. 39c ust. 3 ustawy o Policji decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych podlega natychmiastowemu wykonaniu, wręcz niezrozumiały jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 108 k.p.a. "poprzez zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w braku wytłumaczenia przesłanek jego zastosowania" oraz wniosek o jego wstrzymanie, skoro organ nie zastosował w ogóle tego przepisu.
Z wyżej wymienionych przyczyn, Sąd nie podzielił żadnego zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organy wskazanych przepisów prawa. Wprost przeciwnie, świetle dotychczasowych wywodów zgodzić się należy z oceną organów, że poczynione w tym wypadku ustalenia całkowicie uzasadniały zastosowanie ww. przepisów art. 39 ust. 3 oraz 39c ust. 3 ustawy o Policji.
Reasumując, postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Z tych powodów, nie dopatrując się nieprawidłowego, mającego wpływ na wynik sprawy stosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego ani nie dostrzegając innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.