III SA/Kr 1469/25

III SA/Kr 1469/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-01-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch
Michał Niedźwiedź /przewodniczący/
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 7, art. 8, art. 77  par. 1, art. 107  par. 1, art. 109  par. 1, art. 110 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie: WSA Urszula Zięba (spr.) WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2022 r. nr IG-I.7220.1.28.2022.AZ w przedmiocie odmowy przyjęcia operatu technicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: MWINGiK) decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r. nr IG-I.7220.1.28.2022.AZ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.") oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej: "Pgik"), po rozpoznaniu odwołania J. P. (dalej: skarżący) utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z 8 listopada 2022 r. znak GEO.6640.7694.2022.AF w przedmiocie odmowy przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w Nowym Sączu operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...], których celem jest sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie B., gm. G., pow. [...], sporządzonej przez Wykonawcę – G. USŁUGI GEODEZYJNE mgr inż. J. P.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 19 lipca 2022 r. wykonawca prac geodezyjnych G. USŁUGI GEODEZYJNE - skarżący zgłosił do Starosty Nowosądeckiego prace geodezyjne o celu "sporządzenie innej mapy do celów prawnych". W zgłoszeniu tym jako kierownika prac wskazano J. P., a jako sposób określenia położenia obszaru zaznaczono: 1) jednostki podziału terytorialnego lub podziału dla celów EGiB; 2) godło mapy; 3) współrzędne punktów wielokąta (poligonu). Powierzchnia obszaru zgłoszenia wynosi 0,9919 ha.
W dniu 8 września 2022 r. wykonawca złożył za pośrednictwem systemu teleinformatycznego – Portal Geodety zawiadomienie o przekazaniu wyników prac geodezyjnych wraz z operatem technicznym do zgłoszenia o przekazaniu wyników prac geodezyjnych wraz z operatem technicznym do zgłoszenia nr [...] "Mapa do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewid. nr [...] w obrębie B. – do postępowania [...] Starosty Nowosądeckiego". Natomiast 9 września 2022 r. Skarżący osobiście złożył w organie wniosek o opatrzenie klauzulą dokumentów dla zleceniodawcy ("do uwierzytelnienia") – 3 egzemplarze ww. mapy.
Wykonawca nie przekazał plików do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.
Przedmioty operat techniczny poddany został weryfikacji w dniu 19 września 2022 r., stosownie do art. 12b Pgik. W protokole weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych Starosta Nowosądecki, stwierdził, że wynik weryfikacji zgodności z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii jest negatywny. Wskazano w szczególności, że operat nie zawiera wymaganych obligatoryjnych zbiorów danych przez co jest niekompletny i nie może zostać przyjęty do zasobu.
W dniu 10 października 2022 r. skarżący ustosunkował się do wyników weryfikacji zawartych w ww. protokole. Z kolei w dniu 14 października 2022 r. skarżący przekazał staroście wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych udokumentowane w operacie elektronicznym.
Zawiadomieniem z 14 października 2022 r. Starosta Nowosądecki poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego operatu technicznego, wykonanego do zgłoszenia pracy geodezyjnej nr [...], której celem jest, sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie B., jednostka ewidencyjna G. oraz poinformował o możliwości składania pisemnych wyjaśnień i wniosków oraz zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zawiadomienia.
Pismem z 19 października 2022 r. skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie.
Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta Nowosądecki, ww. decyzją z 8 listopada 2022 r. orzekł o odmowie przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w Nowym Sączu operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...], których celem jest sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie B., gm. G.
Organ I instancji szczegółowo opisał proces dotyczący weryfikacji przekazanego przez wykonawcę operatu technicznego, wskazując, że w wyniku analizy przedmiotowego operatu technicznego, przekazanego przez skarżącego po poprawie w dniu 14 października 2022 r. stwierdzono, że został on oddany w niezmienionym stanie. Odnosząc się do wniosków skarżącego, organ I instancji stwierdził, że skarżący, nie poruszył kwestii zgłoszenia niewłaściwego celu pracy dla opracowania mapy z wykazem synchronizacyjnym oraz nie zgodził się, że przedmiotowy operat podlega zgłoszeniu prac geodezyjnych gdyż zawiera dane do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków i winien zostać przyjęty do Państwowego Zasobu. Operat zawiera sprawozdanie i kopię mapy do celów prawnych obejmującą obszar działki ewidencyjnej nr [...] wraz z wykazem synchronizacyjny oraz zestawienie tabelaryczne.
Ustosunkowując się do faktu, iż celem zgłoszonych prac geodezyjnych było sporządzenie innej mapy do celów prawnych organ I instancji stwierdził że opracowanie nie posiada cech dokumentu, które mogą świadczyć o przyporządkowaniu go do jednego z wymienionych rodzajów map do celów prawnych wymienionych w § 24 ust. 1 pkt 1 lit. i rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1429 – dalej "rozporządzenie w sprawie standardów"). Organ podkreślił, że charakter wszystkich dokumentów określanych jako mapa do celów prawnych wskazuje, że dokumenty te nie zawierają w swej treści tylko stanu istniejącego na mapie ewidencyjnej (stan istniejący przedstawiają wyrysy z mapy ewidencyjnej udostępniane na wniosek stron przez starostę), ale każde tego typu opracowanie ilustruje konkretny projekt zamierzenia geodezyjnego lub zasięgu potencjalnych praw rzeczowych w powiązaniu z elementami stanowiącymi obligatoryjną treść map do celów prawnych wymienionymi w § 26 rozporządzenia w sprawie standardów, przy których sporządzaniu należy zastosować § 25 tegoż rozporządzenia.
Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy operat pozostaje niekompletny z uwagi na naruszenie przepisu oraz art. 2 ust. 1 – braku konkretnego projektu zamierzenia geodezyjnego a w konsekwencji, z powodu braku dokumentacji do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, naruszenia przepisu §36 pkt 5 rozporządzenia w sprawie standardów oraz nieprzekazania zbiorów danych w postaci plików do aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków naruszenia przepisu §35 ust. 1.
Organ podał, że uwzględniając, że kluczowym celem opracowania dokumentu określonego jako mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym jest przedstawienie, której archiwalnej parceli katastralnej odpowiada aktualnie działka ewidencyjna nr [...], co zawarto w wykazanie synchronizacyjnym, organ stwierdził, że sporządzonego opracowania nie należy traktować jako mapę do celów prawnych, lecz jako wykaz z danymi dotyczącymi zgłoszonych działek ewidencyjnych oraz odpowiadających im parcel katastralnych.
Organ I instancji podał, że w świetle zacytowanych uregulowań prawnych, stoi na stanowisku, że w przekazywanym do zasobu operacie technicznym zawierającym wyniki wykonanych prac geodezyjnych powinny znaleźć się dokumenty, których obligatoryjność opracowania wynika z przepisów rozporządzenia w sprawie standardów technicznych i które zawierają nowe, zmodyfikowane lub zweryfikowane dane, służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a Pgik. Z dokumentów wchodzących w skład przedmiotowego operatu technicznego wynika, że ww. elementów w nim nie ma. Tym samym – w ocenie organu - operat techniczny zawierający wyniki prac geodezyjnych zarejestrowanych pod identyfikatorem [...], wobec nieprzekazania przez wykonawcę prac, nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, 3, 10 i 12 Pgik, nie spełnia kryterium dotyczącego dokumentacji geodezyjnej, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ponieważ na jej podstawie nie następuje aktualizacja bądź weryfikacja prawidłowości danych tego zasobu (ewidencji gruntów i budynków).
Końcowo, organ nadmienił także, że skarżący nie przekazał tez dokumentów do opatrzenia klauzulą urzędową na podstawie art. 12b ust. 5 Pgik.
Od powyższej decyzji odwołanie do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, przyjęcie ww. operatu technicznego – z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia [...] do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego oraz uwierzytelnienia 3 egz. "Mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewid. nr [...] położonej w obrębie B., jedn. ewid. G. – wieś".
Opisaną we wstępie decyzją Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że celem prac geodezyjnych stanowiących przedmiot niniejszego postępowania było sporządzenie innej mapy do celów prawnych (...), w wyniku czego skarżący sporządził dokument pn. "Mapa z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewid. nr [...] w obrębie B., jedn. ewid. G. – wieś". W sprawozdaniu technicznym wskazano, że mapa ta została wykonana do postępowania [...] Starosty Nowosądeckiego, który zlecił opracowanie ww. mapy z wykazem synchronizacyjnym.
Organ odwoławczy podał, że przepisy z zakresu geodezji i kartografii nie definiują pojęcia wykazu synchronizacyjnego. Pojęcie to występuje w art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz w § 9 ust. 1 pkt 12 i ust. 2, a także w § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. nr 268, poz. 2663). Uwzględniając jednak specyfikę dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej szczególnie na obszarze dawnego katastru austriackiego trzeba dostrzec potrzebę opracowania dokumentu określanego jako wykaz synchronizacyjny na potrzeby postępowań innych niż podziały nieruchomości, w przypadku gdy w księdze wieczystej - lub w razie jej braku - w innych dokumentach określających stan prawny nieruchomości, nieruchomość posiada inne oznaczenia i inną powierzchnię niż w ewidencji gruntów i budynków.
W świetle uregulowań zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne (art. 2 pkt 1, art. 12 ust. 1 pkt 3, art. 12a ust. 1) oraz w § 24 ust.1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w przekazywanym do zasobu operacie technicznym zawierającym wyniki wykonanych prac geodezyjnych powinny znaleźć się dokumenty, których obligatoryjność opracowania wynika ze standardów technicznych i które zawierają nowe, zmodyfikowane lub zweryfikowane dane, służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a Pgik.
W ocenie MWINGiK, z dokumentów wchodzących w skład operatu technicznego, stanowiącego przedmiot sporu, wyżej wymienionych elementów w nim nie ma. Sporządzona "Mapa z wykazem synchronizacyjnym (...)" zawarta w operacie nie stanowi efektu pracy geodezyjnej zdefiniowanej w art. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zdaniem organu odwoławczego jest to opracowanie własne geodety i służy wyłącznie zleceniodawcy i wykonawcy. Organ II instancji prowadząc postępowanie nie dostrzegł, aby w rezultacie wykonania przedmiotowego zlecenia doszło do zmiany opisowych danych ewidencyjnych dotyczących działek lub budynków. Tym samym stwierdził, że sporządzony operat techniczny zawierający wyniki prac geodezyjnych zarejestrowanych pod numerem [...], wobec nieprzekazania przez wykonawcę prac nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, 3, 10 i 12 Pgik, nie spełnia kryterium, jakie powinna zachować dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Końcowo, organ odwoławczy wskazał, że zauważa nieścisłości w sporządzonym protokole weryfikacji w zakresie spójności przekazanych zbiorów danych z bazami danych prowadzonymi przez Starostę, jednakże pozostaje to bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ti.:
1. art. 2 pkt 1 Pgik w zw. z art. 4 ust. 1a pkt 2 Pgik poprzez stwierdzenie, że sporządzona przez skarżącego mapa z wykazem synchronizacyjnym zawarta w operacie technicznym nie stanowi efektu pracy geodezyjnej (w myśl definicji z powołanego przepisu) z uwagi na:
- rzekome niespełnianie kryterium jakie powinna zachować dokumentacja geodezyjna podlegająca przyjęciu do państwowego zasobu, podczas gdy z treści powołanego przepisu (art. 2 pkt 1d Pgik) wynika, że przez pracę geodezyjną rozumie się "tworzenie określonych w ustawie zbiorów danych, ortofotomapy oraz dokumentacji geodezyjnej na potrzeby postępowań administracyjnych, postępowań sądowych oraz czynności cywilnoprawnych związanych z nieruchomościami, a także wykonywanie opracowań geodezyjno-kartograficznych na potrzeby budownictwa", a praca skarżącego tworzy zbiór danych katastru nieruchomości i jest dokumentacją geodezyjną opracowaną na potrzeby postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę Nowosądeckiego (znak: [...]) w celu uregulowania prawa własności oraz postępowania sądowego (wieczystoksięgowego) o ujawnienie tego prawa własności — na rzecz podmiotu, który zlecił opracowanie przedmiotowej mapy z wykazem synchronizacyjnym, tj. Skarbu Państwa - Starosty Nowosądeckiego;
- uznanie, że operat jest opracowaniem własnym geodety, służy wyłącznie zleceniodawcy i wykonawcy (a nie stanowi efektu pracy geodezyjnej), podczas gdy geodeta jest zobowiązany sporządzić operat z należytą starannością, wiedzą techniczną i obowiązującymi przepisami prawa (w tym w związku z realizacją zadań określonych w ustawie Pgib, m.in. w celu prowadzenia baz danych), co wynika wprost z art. 42 ust. 2 ustawy Pgik;
2. art. 12 ust. 1 pkt 3 Pgik poprzez uznanie, że czynności skarżącego nie można kwalifikować jako zdefiniowane w ustawie Pgik prace geodezyjne, które podlegają zgłoszeniu właściwemu miejscowo staroście i przekazaniu ich wyników do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
3. art. 12a ust. 1 Pgik poprzez stwierdzenie, że w operacie wykonawcy nie znalazły dokumenty, których obligatoryjność opracowania wynika ze standardów technicznych i które zawierają nowe, zmodyfikowane lub zweryfikowane dane służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a pkt 2 Pgik, podczas gdy w operacie znalazły się co najmniej zweryfikowane dane (potwierdzające prawdziwość rzeczy stanu przy użyciu obiektywnych źródeł i dokumentów), w szczególności dotyczące danych przedmiotowych i podmiotowych gruntu, jego granic, prawa własności - poprzez ustalenie, że księgi gruntowe (LWH) prowadzone dla gminy katastralnej B. zostały zniszczone oraz podanie numeru parceli tworzącej przedmiotową działkę - które to dane nie zostały w pełni ujawnione przed organem itd., a sam organ II instancji dostrzegł nieprawidłowości we wprowadzonych dotychczas zbiorach danych, które winny ulec przynajmniej weryfikacji na podstawie przedłożonego operatu; nadto omawiany przepis nie ogranicza się do obowiązku wprowadzenia jedynie nowych czy zmodyfikowanych danych, jak błędnie odczytują to organy, a pozwała na wprowadzanie do baz danych takich operatów, które weryfikują istniejący stan rzeczy i tym samym zasilają obowiązujący zakres baz; opracowana mapa z wykazem synchronizacyjnym (stanowiąca część operatu) zawiera zweryfikowane dane służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a pkt 2 Pgik, co zresztą przyznają organy;
4. art. 12b ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 Pgik poprzez niezweryfikowanie lub całkowicie chybioną weryfikację zgłoszonych prac z obowiązującymi przepisami prawa i spójnością przekazywanych przez wykonawcę danych z prowadzonymi prze organ danymi, w sytuacji gdy prawidłowa weryfikacja doprowadziłaby organ do wniosku (o którym lakonicznie na końcu uzasadnienia napomniał organ II instancji), że w bazach danych organu istnieją nieścisłości (prawdopodobnie te, o których wspominał skarżący i które polegają na tym, że przy sporządzaniu operatu ewidencji gruntów i budynków opisywanego obrębu, nie zostały opracowane wykazy synchronizacyjne z przypisaniem parcel katastralnych (ujawnionych w LWH i KW) do działek ewidencyjnych wykazanych w ewidencji), które wykazuje wykonawca w przedłożonej pracy porównując stan wieczystoksięgowy ze stanem ewidencyjnym - stwierdzając brak LWH lub KW dla parceli która ustanowiła działkę ewid. nr [...].
5. art. 12b ust. 5 Pgik poprzez niepotwierdzenia przyjęcia przedmiotowej mapy z operatem do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu i nieopatrzenie dokumentów i materiałów klauzulą urzędową o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3 Pgik, podczas gdy w myśl powołanych przepisów, operat - jako zgodny z przepisami - winien zostać przyjęty do zasobu;
6. art. 12b ust. 8 Pgik poprzez nieuwzględnienie przez organ stanowiska skarżącego i wydanie decyzji o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników zgłoszonych prac geodezyjnych, w sytuacji, gdy są one zgodne z przepisami prawa i powinny zostać wprowadzone do bazy danych, jako dokumenty służące co najmniej do weryfikacji już wprowadzonych tam informacji;
7. § 24 ust. 1 pkt 1i rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego poprzez uznanie przez organ I instancji, że choć ustawodawca nie sprecyzował w rozporządzeniu, czego "inne opracowania geodezyjne do celów prawnych" stanowiące mapy do celów prawnych mają dotyczyć, to mimo to, opracowanie wykonawcy z pewnością mapą do celów prawnych nie jest i podtrzymanie tego stanowiska przez organ II instancji, bez żadnego odniesienia się do tej kwestii;
8. § 25 i § 26 rozporządzenia w sprawie standardów (...) poprzez uznanie, że opracowanie geodety nie stanowi mapy do celów prawnych pomimo, że przy jego opracowywaniu wykorzystano informacje wskazane w przepisie rozporządzenia (§24), jak również, że mapa skarżącego została stworzona z wykorzystaniem informacji wymienionych w §25 rozporządzenia w sprawie standardów (...);
9. § 34 ust. 1, § 35 ust. 1, § 36 pkt 5 rozporządzenia w sprawie standardów (...) oraz § 34 ust. 1 rozporządzenia do Egib poprzez uznanie, że przedmiotowy operat nie stanowi efektu pracy geodezyjnej i pozostaje niekompletny z powodu braku dokumentacji do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oraz nieprzekazania zbiorów danych do aktualizacji danych, podczas gdy do organu została przedłożona wystarczająca (i zgodna z przepisami prawa) dokumentacja pozwalająca na zweryfikowanie i zaktualizowanie baz danych, a błędne twierdzenia organu odnośnie rzekomej niezgodności operatu z przepisami prawa, powstałe w wyniku błędnej interpretacji przepisów nie może świadczyć o jego niekompletności czy nieprzekazaniu zbioru, bowiem z §34 rozporządzenia w sprawie standardów (...) wynika, że przekazywane przez skarżącego wyniki geodezyjne obejmują analizę kwestii niezbędnych do wykonania prac, a nie wszelkie wymienione w rozporządzeniach kwestie techniczne, które nie mają znaczenia przy sporządzaniu wykazu synchronizacyjnego dla działki nie są niezbędne;
10. § 11 pkt 1, 2 rozporządzenia w sprawie Egib poprzez niedokonanie przez organ uzupełnienia/zweryfikowania bazy danych ewidencji gruntów i budynków o informacje wynikające z opracowanego wykazu synchronizacyjnego przez wykonawcę, w sytuacji gdy stanowią one podstawowe dane podmiotowe, jakie ma obowiązek prowadzić w bazie danych organ, których aktualnie brakuje bądź są niekompletne/niespójne, a które dotyczą właścicieli, opisu prawa własności i informacji o dokumentach (LWH), które stanowią podstawę opisu prawa własności;
11. § 16 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia w sprawie Egib poprzez niedokonanie przez organ uzupełnienia/zweryfikowania bazy danych ewidencji gruntów i budynków o informacje wynikające z opracowanego wykazu synchronizacyjnego przez wykonawcę, podczas gdy stanowią one podstawowe dane ewidencyjne jakie ma obowiązek prowadzić w bazie danych organ, których aktualnie brakuje bądź są niekompletne/niespójne, a które dotyczą oznaczenia dokumentów potwierdzających własność i informacji o tych dokumentach (LWH);
II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności prowadzących do należytego wyjaśnienia sprawy oraz błędne rozpatrzenie i niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że złożony operat nie spełnia kryterium, jakie powinna zawierać dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
2. art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w myśl którego gdy w sprawie pozostawały wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej (art. odnośnie § 24 ust. 1 pkt 1 lit. i rozporządzenia w sprawie standardów), w kontekście którego organ I instancji stwierdził że (cyt.): "ustawodawca co prawda nie sprecyzował czego te opracowania mają dotyczyć" lub braku zdefiniowania w ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne "wykazu synchronizacyjnego", co podkreślił organ II instancji), a przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę uprawnienia lub ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia (tu odebranie uprawnienia do uregulowania i ujawnienia prawa własności), wątpliwości te winny być rozstrzygane na korzyść strony (w tożsamych dotychczas sprawach organ I instancji od wielu lat przyjmował do zasobu operaty techniczne z wykonania prac geodezyjnych takie jak przedmiotowy), należało nie dające usunąć się wątpliwości, rozstrzygnąć na korzyść wnioskodawcy i orzec zgodnie z ich wnioskiem, tj. przyjąć operat do zasobu;
3. art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, zgodnie z którym organy administracyjne prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (tu: wybiórcze przyjmowanie, bądź nieprzyjmowanie operatów do zasobu wbrew dotychczasowej, utrwalonej praktyce organu);
4. art. 138 § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ II instancji winien zaskarżoną decyzję uchylić w całości i doprowadzić do przyjęcia przedmiotowego operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...] do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (w ramach merytorycznego orzeczenia co do istoty sprawy) lub uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z 30 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 348/23, oddalił skargę.
Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd zauważył, że skarżący zgłosił do Starosty Nowosądeckiego prace geodezyjne o celu "sporządzenie innej mapy do celów prawnych". Wynikiem jego prac był operat techniczny składający się ze sprawozdania technicznego oraz mapy dla celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym. W operacie brak jest natomiast wykazu zmian, które miałyby być wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków. W operacie wykorzystano mapę ewidencyjną, która już została ujawniona w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo w operacie tym znajduje się zestawienie tabelaryczne porównujące "stan wieczysto-księgowy" ze stanem ewidencyjnym wraz z opisem słownym. Zdaniem Sądu rację ma zatem organ, że przedstawiony do wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków operat techniczny – mapa dla celów prawnych - nie jest wykazem zmian danych ewidencyjnych, ponieważ nie zawiera żadnych nowych informacji, danych, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.
Praca przedstawiona przez skarżącego spełnia definicję pracy geodezyjnej, gdyż jest opracowaniem dokumentacji geodezyjnej dotyczącej nieruchomości na potrzeby postępowań administracyjnych lub sądowych oraz czynności cywilnoprawnych. Jednakże mapa znajdująca się w operacie została w całości zaciągnięta z mapy ewidencyjnej znajdującej się już w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie dokonał więc żadnych samodzielnych pomiarów, ani nie stworzył nowej mapy, która mogłaby być podstawą zmian danych zawartych w ewidencji. Tak więc w odniesieniu do działki, której operat dotyczy nie ujawniono żadnych nowych danych. W samym operacie nie zostały też ujawnione jakiekolwiek nowe dane dotyczące właściciela przedmiotowej działki. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że przedmiotowy operat nie zawiera jakichkolwiek nowych informacji o charakterze przedmiotowym, czy podmiotowym które podlegałyby ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków. Wszystkie bowiem dane już się w niej znajdują. Stąd Sąd przyjął, że operat opracowany przez skarżącego jest pracą geodezyjną, która nie podlega wprowadzeniu do ewidencji, z uwagi na brak dokonania aktualizacji (zmiany) istniejących danych. Istotny w przedstawionym operacie jest jedynie wykaz synchronizacyjny, jednak wskazuje on, że zmiany należy dokonać w księgach wieczystych, a nie w ewidencji gruntów i budynków. To bowiem w księgach wieczystych analizowana działka ewidencyjna nr [...] położona w obrębie B., gm. G., pow. [...] ma nieprawidłowy numer, a dodatkowo księga wciąż posługuje się określeniem parceli gruntowej. Przedstawiony wykaz synchronizacyjny należałoby więc, w ocenie Sądu, zgłosić do ksiąg wieczystych, a nie do ewidencji gruntów i budynków, w której to ujawniony stan faktyczny i prawny jest prawidłowy.
Skarga kasacyjna od powyższego wyroku wniesiona przez skarżącego została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 2379/23, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Sąd kasacyjny za zasadny uznał najdalej idący zarzut dotyczący naruszenia art. 141 §4 p.p.s.a.
Sąd kasacyjny przypomniał, że podstawą odmowy przyjęcia do ewidencji sporządzonego przez skarżącego operatu było ustalenie przez organy, że przedstawiona przez niego mapa wraz z wykazem synchronizacyjnym nie stanowi efektu prac geodezyjnych. Tymczasem Sąd Wojewódzki uznał, że przedstawiona przez skarżącego praca spełnia definicję pracy geodezyjnej, by następnie zaznaczyć, że mapa znajdująca się w operacie została w całości zaciągnięta z mapy ewidencyjnej znajdującej się już w ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że skarżący nie stworzył nowej mapy, która mogłaby być podstawą zmiany danych zawartych w ewidencji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pomimo obszernego zacytowania przepisów ustawy i rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków Sąd I instancji nie wyjaśnił jak rozumieć należy pojęcie prac geodezyjnych zdefiniowane w przywołanym przezeń art. 2 pkt 1 ustawy. Sąd Wojewódzki nie przedstawił również wykładni zawartego w art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia podlegających zgłoszeniu do ewidencji zbiorów nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy.
W konsekwencji nie jest możliwe odtworzenie toku rozumowania Sądu Wojewódzkiego, który uznał opracowanie wykonane przez skarżącego za pracę geodezyjną, która jednak nie doprowadziła do sporządzenia nowej mapy, która mogłaby być podstawą ujawnienia zmian w rejestrze. Sąd Wojewódzki nie przedstawił również żadnego uzasadnienia prawnego wyrażonego w końcowej części uzasadnienia poglądu, w świetle którego sporządzony przez skarżącego wykaz synchronizacyjny należałoby zgłosić do ksiąg wieczystych a nie do ewidencji gruntów i budynków.
Podsumowując NSA uznał, że uzasadnienie wyroku nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Samo zacytowanie przepisów prawa nie może być uznane za przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaniechanie wskazania konkretnych przepisów, które doprowadziły Sąd do wyrażenia określonego poglądu, oznacza, że nie jest możliwe dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny nie jest bowiem w stanie ustalić, jakie przepisy i jak rozumiane stanowiły podstawę uznania przez Sąd Wojewódzki, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Końcowo NSA zaznaczył, że uznanie za zasadną skargi kasacyjnej, opartej na art. 141 § 4 p.p.s.a., czyni zbędnym na tym etapie sprawy wypowiadanie się co do pozostałych zarzutów kasacyjnych. Przy ponownym zaś rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki powinien po raz kolejny skargę rozpoznać i orzec mając na względzie wymogi przewidziane tym przepisem w tym w szczególności uwagi zasygnalizowane powyżej.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z istotnym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznanej sprawie jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 27 grudnia 2022 r. nr IG-I.7220.1.28.2022.AZ utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z 8 listopada 2022 r. znak GEO.6640.7694.2022.AF w przedmiocie odmowy przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w Nowym Sączu operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych. Wyrokiem WSA w Krakowie z 30 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 348/23, skarga na powyższą decyzję została oddalona. Z kolei wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 2379/23 i sprawa została przekazana Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny za zasadny uznał bowiem najdalej idący zarzut dotyczący naruszenia art. 141 §4 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę wyżej przedstawiony przebieg postępowania sądowego, podkreślenia wymaga, że w myśl art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pojęcie wykładni obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego jej zastosowanie, uznane zostało za błędne. Istotą zastosowania regulacji przewidzianej w art. 190 p.p.s.a., jest zatem wiążące wyjaśnienie treści przepisów prawa materialnego i prawa procesowego oraz sposobu ich stosowania w danej sprawie. Na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, ciąży natomiast obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa jednak, że dopiero w toku ponownego rozpoznania sprawy ustalił, że znajdująca się w aktach sprawy decyzja organu I instancji z 8 listopada 2022 r. nie zawiera podpisu, jak również pieczęci imiennej osoby wydającej to rozstrzygnięcie. W decyzji tej jedynie pod rozdzielnikiem widnieje pieczęć oraz podpis A. F. – głównego specjalisty oraz data "09 LIS. 2022", a więc jeden dzień późniejsza niż data wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.
Stosownie zaś do treści art. 104 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego – pouczenie (...). Wymienione składniki decyzji, służą pełnemu określeniu elementów stosunku prawnego zarówno materialnego, jak też procesowego.
W doktrynie i orzecznictwie sądowym wyrażane są poglądy, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, zgodnie z którymi pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 866/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wspomnianych elementów powoduje, że nie mamy do czynienia z decyzją. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że brak podpisu osoby reprezentującej organ na decyzji jest wadą istotną, prowadzącą do oceny, iż chodzi wówczas o pismo będące jedynie projektem decyzji. Konsekwencją tego jest, że projekt taki nie wchodzi jeszcze do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków, z którymi przepisy łączą konsekwencje prawne (zob.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 10 października 2008 r., sygn. akt II GSK 508/07; 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1143/11). Nieakt nie wiąże ani organów, ani strony, stąd do uchylenia się przed jego skutkami nie jest konieczne stwierdzanie jego wadliwości. Nie może być on podstawą regulowania sytuacji prawnej jednostki, lecz ewentualnie może być traktowany jako projekt przyszłej decyzji (M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 156). Wskazuje się ponadto, że decyzja niezawierająca podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania powoduje, że pismo takie traci charakter decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2021 r., sygn. akt I OSK 576/21).
Trzeba także zauważyć, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej wydania, czyli sporządzenia i podpisania oraz opatrzenia datą, ale skutki prawne wywołuje dopiero z chwilą doręczenia (ogłoszenia). Zgodnie bowiem z art. 110 §1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Nie ma wątpliwości, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Taki wniosek wypływa z treści art. 109 §1 k.p.a., który stanowi o doręczeniu stronie "decyzji", a więc właśnie jej oryginału.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznanej sprawy należy zaznaczyć, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w ogóle nie odniósł się do faktu, że znajdujący się w aktach administracyjnych egzemplarz decyzji organu I instancji nie zawiera podpisu osoby, która ją wydała, a zawiera jedynie pod rozdzielnikiem podpis głównego specjalisty opatrzony datą późniejszą niż data jej wydania. Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, nie zbadał, czy decyzja doręczona stronie zawierała podpis, nie zwrócił się do Starosty Nowosądeckiego o wyjaśnienie braku podpisanej decyzji w przekazanych aktach administracyjnych, nie zażądał przesłania akt zawierających podpisaną decyzję. Sąd stwierdza, że dopiero wyczerpujące wyjaśnienie tych okoliczności mogło doprowadzić do jednoznacznego ustalenia, czy Starosta wydał decyzję w dniu 8 listopada 2022 r. i czy wywołała ona skutek w postaci uprawnienia do wniesienia odwołania. W przeciwnym wypadku, rozpoznanie odwołania i wydanie decyzji utrzymującej w mocy "projekt decyzji" niewątpliwie stanowiłoby wydanie przez organ odwoławczy decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu wymaga zaznaczenia, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. W aktach sprawy egzemplarz decyzji organu I instancji jest niepodpisany. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, rozumiany jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego, oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu, a w konsekwencji zakaz wykraczania poza ten materiał. Należy podkreślić, że warunkiem wydania przez Sąd rozstrzygnięcia merytorycznego jest stwierdzenie, że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne zostały w sprawie wyjaśnione. Jest to możliwe jedynie wówczas, gdy sąd będzie dysponował kompletnymi aktami sprawy. Sąd nie może wyrokować na podstawie wybiórczej dokumentacji przedstawionej mu przez organ, którego rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Niedopuszczalne jest zatem, aby sąd orzekał w sprawie nie dysponując całością akt administracyjnych, a w konsekwencji nie zapoznawszy się ze wszystkimi dokumentami sprawy. Wskazać także trzeba, że obowiązkiem organu jest przekazanie Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę kompletnych akt administracyjnych. Nie jest rolą Sądu poszukiwanie akt w celu ich skompletowania.
Niewyjaśnienie przez Kolegium tak istotnej kwestii podpisania decyzji przez organ I instancji świadczy o tym, że postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy a także art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i art. 8 k.p.a., który nakazuje organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Naruszenie przez MWINGiK tych podstawowych zasad postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do przedwczesnego wydania decyzji z 27 grudnia 2022 r., a więc naruszenia także przepisu 138§1 pkt 1 k.p.a.
Z powyższych względów decyzja MWINGiK z 27 grudnia 2022 r. jest wadliwa i narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 138§1 pkt 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczące postępowania, obligowały Sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Wobec stwierdzonego istotnego uchybienia przepisom postępowania, za przedwczesne należało uznać odnoszenie się do zarzutów skargi.
Rozpoznając ponownie sprawę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego weźmie pod uwagę powyższe rozważania, uzupełni postępowanie we wskazanym zakresie, tj. wyjaśni kwestię braku podpisu na znajdującym się w aktach sprawy egzemplarzu decyzji oraz ustali czy na oryginale decyzji doręczonej skarżącemu znajdował się podpis organu. W zależności od wyników powyższych ustaleń wyda w tej sprawie prawidłowe rozstrzygnięcie.
Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach (pkt II sentencji wyroku) orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 §2 p.p.s.a. Stosownie do tych przepisów, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, który obejmuje także wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika reprezentującego skarżącego. Na wysokość zasądzonych kosztów w łącznej kwocie 697 zł składa się zatem uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł ustalone w oparciu o §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r., poz. 1935 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.