III SA/Kr 1383/22

III SA/Kr 1383/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par.,1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
Art. 3  par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1882
Art. 121 e
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Sentencja
| | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 19 lipca 2022 r., nr 999/2022 w przedmiocie utraty prawa do uposażenia w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego oddala skargę
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z dnia 19 lipca 2022 r. nr 999/2022 Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 24 maja 2022 r. nr 190/2022, orzekający o utracie przez sierż. szt. H. P. (dalej: skarżący, policjant), prawa do uposażenia za okres od 27 czerwca 2021 r. do 28 sierpnia 2021 r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie sprawy.
Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w Ś., pismem z dnia 23 sierpnia 2021 r. poinformował Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie o kontroli przebywającego na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza Komisariatu Policji Ś. Do pisma dołączono notatkę służbową Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w Ś. z dnia 23 sierpnia 2021 r., w której stwierdzono, że w dniu 22 sierpnia 2021 r. o godz. 16.20, w ramach nadzoru kierowniczego w miejscowości T., dokonano kontroli policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim od dnia 26 maja 2021 r. w związku z urazem kolana, jakiego doznał podczas pełnienia służby. Co do policjanta uzyskano bowiem informację, że pomimo posiadanego zwolnienia lekarskiego z powodu urazu kolana, uczestniczy w rozgrywkach piłki nożnej w klubie sportowym LKS D., m. in. w meczach w dniach 24 lipca 2021 r., 7 sierpnia 2021 r. i 14 sierpnia 2021 r. W dniu kontroli ustalono, że w związku z planowanym meczem o godz. 17.00 pomiędzy drużynami LKS D. i G., w składzie wyjściowym LKS D. był skarżący, który uczestniczył w meczu i nie wykazywał, zdaniem kontrolującego, najmniejszych oznak, aby posiadał jakiekolwiek problemy z urazem kolana. Na tej podstawie kontrolujący stwierdził, że zwolnienie lekarskie wymienionego budzi wątpliwości i znacznie wpływa na morale pozostałych funkcjonariuszy Komisariatu.
Organ ustalił, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim ZUS ZLA w terminach: 26.05.2021 r. - 08.06.2021 r.; 05.06.2021 r. - 26.06.2021 r.; 27.06.2021 r. - 24.07.2021 r.; 25.07.2021 r. - 31.07.2021 r.; 01.08.2021 r. - 28.08.2021 r..
W zakresie harmonogramów meczów z udziałem skarżącego ustalono, że brał udział w meczach w dniach: 9 maja 2021 r. – L. – D. (od 55 minuty), 19 maja 2021 r. – Z. – D. (od 70 minuty), 22 maja 2021 r. – D. – G. (od 15 minuty), 24 lipca 2021 r. – D. – L. (do 70 minuty), 31 lipca 2021 r. – D.- H. (bez adnotacji), 14 sierpnia 2021 r. – S. – D. (do 67 minuty), 22 sierpnia 2021 r. – D. – G. (do 75 minuty), 29 sierpnia 2021 r. – O. – D. (do 75 minuty).
Na podstawie powyższych ustaleń, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w trybie art. 121e § 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1882), w sprawie uznania zwolnienia lekarskiego, wystawionego od dnia 26 maja 2021 r. skarżącemu, za wykorzystane nieprawidłowo.
Rozkazem personalnym z dnia 3 listopada 2021 r. nr 420/2021, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie orzekł o utracie przez skarżącego prawa do uposażenia za okres od dnia 26 maja 2021 r. do dnia 28 sierpnia 2021 r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu rozkazu personalnego przywołano okoliczności kontroli dokonanej w trybie art. 121e ustawy o Policji, przytoczono również szczegóły zdarzenia z dnia 25 maja 2021 r. kwalifikowanego jako wypadek policjanta na służbie, który dał początek jego długotrwałemu zwolnieniu lekarskiemu. Rozstrzygnięcie oparto również na zeznaniach przesłuchanych świadków, opisanych szczegółowo w orzeczeniu.
W wyniku wniesionego odwołania ww. rozstrzygnięcie zostało uchylone, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, rozkazem personalnym z dnia 24 maja 2022 r. nr 190/2022, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie orzekł o utracie prawa do uposażenia za okres od dnia 27 czerwca 2021 r. do dnia 28 sierpnia 2021 r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono przebieg sprawy, w tym czynności zapewnienia stronie i jej pełnomocnikowi udziału w postępowaniu oraz treść zgromadzonego materiału dowodowego. Powołując się na poczynione ustalenia, z uwzględnieniem orzecznictwa sądów administracyjnych, dokonano analizy zachowania policjanta w postaci udziału w meczach piłki nożnej LKS D. oraz treningach podczas przebywania na zwolnieniach lekarskich, w kontekście zapisów art. 121e ustawy o Policji. Kwestionując wykorzystanie zwolnień lekarskich przez policjanta zgodnie z ich celem, powołano się na charakter schorzenia, którego te absencje dotyczyły.
Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniono ważnym interesem społecznym, tożsamym z interesem służby, polegającym na konieczności racjonalnego wydatkowania środków budżetowych przez Policję oraz dążenia do niezwłocznego egzekwowania konsekwencji wynikających z nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego.
W odwołaniu wniesionym od ww. rozstrzygnięcia, pełnomocnik skarżącego podjął polemikę z treścią zebranego materiału dowodowego i jej oceną przez organ I instancji, w szczególności z opinią biegłego i dokumentacją z leczenia. Podniesiono, że w sprawie analizą objęto treść zwolnienia lekarskiego oraz zakres zaleceń wydanych przez lekarza prowadzącego, sugerując tym samym wpisanie tych działań w granice kontroli w trybie art. 121e ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, a zatem w zakresie kompetencji przyznanych komisjom lekarskim podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Jednocześnie w korelacji z treścią opinii biegłego wskazano na wagę i niepomijalność informacji pochodzących od lekarza prowadzącego.
Opisanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia 19 lipca 2022 r. nr 999/2022, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że bezsporne jest, iż skarżący w dniu 25 maja 2021 r. doznał urazu kolana podczas służby i z tego tytułu przebywał na zwolnieniach lekarskich w terminach: 26.05.2021 r. - 08.06.2021 r. (wystawione 26 maja 2021 r.), 5.06.2021 r. - 26.06.2021 r. (wystawione 5 czerwca 2021 r.), 27.06.2021 r. - 24.07.2021 r. (wystawione 26 czerwca 2021 r.), 25.07.2021 r. - 31.07.2021 r. (wystawione 23 lipca 2021), 1.08.2021 r. - 28.08.2021 r. (wystawione 31 lipca 2021 r).
Wszystkie powyższe zwolnienia lekarskie zawierały zapis, że "chory może chodzić".
Na podstawie dokumentów z LKS D. i zeznań sekretarza klubu oraz wyjaśnień skarżącego, nie ma również wątpliwości, że skarżący uczestniczył podczas przebywania na części z tych zwolnień lekarskich, w meczach piłki nożnej jako zawodnik amator LKS D., tj. w dniach 24 i 31 lipca 2021 r. oraz 14 i 22 sierpnia 2021 r. Z powyższym koresponduje treść informacji o aktywności klubu i skarżącego jako zawodnika na dedykowanej stronie internetowej "Łączy nas piłka". Z oświadczeń skarżącego oraz sekretarza klubu sportowego, wynika również fakt uczestniczenia skarżącego po 24 lipca 2021 r., a przed zakończeniem leczenia, w niedokumentowanych przez klub, treningach drużyny.
W sprawie potwierdzono także fakt wydania zaświadczenia w dniu 4 września 2021 r. przez lekarza prowadzącego, na prośbę skarżącego i o treści przez niego wskazanej, tj. "pacjentowi z uwagi na pracę w zespole patrolowo-interwencyjnym zalecono wzmożenie wysiłku fizycznego w postaci ćwiczeń na siłowni, pływania basenie, jazdy na rowerze, udział w amatorskich meczach piłkarskich celem obciążenia kolana, wzmocnienia mięśni, redukcji wagi i sprawdzenia w trakcie wykonywanych czynności jak kolano reaguje na obciążenia oraz zmiany kierunku biegu przed powrotem do służby".
Organ wskazał następnie, że przy ustaleniu ewentualnej nieprawidłowości w wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego nie należy abstrahować od rodzaju schorzenia czy niesprawności, jaką stwierdzono u pacjenta, i w związku z której istnieniem, udzielono zwolnienia od służby. Każda choroba może bowiem wymagać innego zachowania pacjenta i innego postępowania. Każdy przypadek należy badać w sposób indywidualny, nie opierając się wyłącznie na ogólnych założeniach.
Zdaniem organu, na podstawie wyjaśnień skarżącego, zeznań lekarza prowadzącego, dokumentacji medycznej pacjenta oraz opinii biegłego z dnia 29 marca 2022 r., uzasadniona jest konkluzja, że w zakresie udziału w amatorskich meczach piłki nożnej podczas leczenia, policjant na własną rękę interpretował informacje o swoim stanie zdrowia i warunkach jego poprawy. Czynił to na własne ryzyko i to w warunkach posiadania bezspornie konkretnej wiedzy, co do charakteru tej aktywności.
Powszechnie znany jest bowiem fakt, działający na rzecz wątpliwości obciążających stronę postępowania, że piłka nożna jako taka należy do sportów kontaktowych i kontuzjogennych, której reguły dopuszczają bezpośredni kontakt rywalizujących zawodników, co zwiększa prawdopodobieństwo urazów.
Policjant żądając w dniu 4 września 2021 r. od lekarza zaświadczenia o ustalonej przez siebie, jako pacjenta, treści, faktycznie stworzył przestrzeń do oświadczeń tego lekarza na piśmie, dotyczących zaleceń, w szczególności w postaci udziału w amatorskich meczach piłki nożnej. Sam lekarz kwestię możliwości gry w piłkę nożną przez skarżącego w czasie leczenia, poruszył tak naprawdę dopiero podczas przesłuchania. Do tego czasu jedynie w zaświadczeniu z dnia 4 września 2021 r., wystawionym na prośbę byłego już wówczas pacjenta, umieścił tam takie zalecenie. Na potrzeby niniejszego postępowania ma ono zatem ograniczoną wartość dowodową, zwłaszcza że odczytane przez lekarza w dniu 3 marca 2022 r., jego odręczne zapisy w dokumentacji medycznej, w znikomym stopniu odzwierciedlają liczne zalecenia sformułowane przez niego potem w zaświadczeniu z dnia 4 września 2021 r. Wbrew oświadczeniu strony, podczas składania wyjaśnień w dniu 22 września 2021 r., nie ma w zeznaniach lekarza, ani dokumentacji medycznej potwierdzenia, aby w czasie leczenia policjant otrzymał od niego wprost zalecenie udziału w meczach piłki nożnej.
W związku z powyższym, zdaniem organu, w stopniu wystarczającym wykazano, że to policjant samodzielnie podejmował każdorazowo decyzję o przystąpieniu do gry w meczu lub uczestnictwie w treningu podczas zwolnienia lekarskiego.
Okoliczności pozwalają stwierdzić, że czynności lekarza w dniu 4 września 2021 r., w gruncie rzeczy były konsekwencją pewnej strategii policjanta, jako że sam lekarz nie formułował ściśle w czasie leczenia zaleceń co do udziału w amatorskich meczach piłki nożnej, o czym - jak zeznał - dowiedział się dopiero na okoliczność wydania przedmiotowego zaświadczenia.
Organ odwoławczy podkreślił, że niezależnie od subiektywnego odbioru zaistniałej sytuacji przez policjanta, przedmiotem oceny jest jego zachowanie, a nie kompetencje lekarza prowadzącego, czy jego plan leczenia. Fakt bowiem, że lekarz, w ustalonych w sprawie warunkach, przychylił się po zakończeniu leczenia do wydania przedmiotowego zaświadczenia, wobec zebranego materiału dowodowego, nie uprawnia do wskazania go jako źródła badanych decyzji policjanta podczas okresu leczenia.
Z oświadczeń policjanta oraz lekarza prowadzącego wynika zatem, że policjant, prosząc o wydanie zaświadczenia o określonej treści, po zakończeniu leczenia, w rzeczywistości dokonał legitymizacji własnych decyzji z okresu leczenia, które podejmował odnosząc się swobodnie do swojej sytuacji zdrowotnej, interpretując bezrefleksyjnie brak jednoznacznych zakazów, jako przyzwolenie do aktywności o rozpoznawalnym i przewidywalnym ryzyku.
Co istotne, biegły lekarz, w opinii z dnia 29 marca 2022 r., jednoznacznie wykluczył możliwość udziału osoby leczonej z powodu urazu kolana, w meczach piłki nożnej i ten wniosek stanowi istotę dowodu z opinii biegłego z perspektywy organu prowadzącego postępowanie.
Wbrew zarzutom odwołania, szczegóły sprawy przemawiają za co najmniej ostrożnym podejściem organu do kwestii automatycznego uznania związku pomiędzy konkretnym zaleceniem lekarza, tu: udziału w meczach piłki nożnej, sformułowanym jak wynika z zeznań lekarza jedyny raz, na piśmie oraz wstecznie i na wyraźne życzenie pacjenta, a zachowaniem tego pacjenta w czasie procesu leczenia. Ta ostrożność (w rozumieniu potocznym, ale i procesowym), stanowiła również warunek wystarczający do wsparcia się przez organ I instancji w postępowaniu opinią biegłego w zakresie indywidualnej sytuacji wymienionego.
W sprawie nie sposób uznać, aby uczestniczenie policjanta w meczach piłki nożnej i treningach w okresie zwolnienia lekarskiego podyktowanego urazem kolana, stanowiło działania zmierzające do uzyskania pełnej sprawności i zdolności do służby. Na taką ocenę nie może mieć wpływu wydane wstecz zaświadczenie lekarza po zakończeniu leczenia i na życzenie byłego pacjenta, w szczególności wobec stanu dokumentacji medycznej, zeznań tego lekarza oraz treści opinii biegłego.
Zdaniem organu, uzasadniony jest również wniosek, że udział policjanta w meczach i treningach, nie tylko nie mieścił się w ustalonym w sprawie przebiegu zastosowanego wówczas postępowania medycznego dla tego konkretnego schorzenia, ale z uwagi na jego charakter, wykraczał również poza tzw. zwykłe czynności dnia codziennego, nosząc znamiona dowolności.
Organ podkreślił również, że samo zamieszczenie na druku zaświadczenia lekarskiego wskazania lekarza, że "chory może chodzić", nie oznacza, że przebywający na zwolnieniu lekarskim policjant może traktować okres zwolnienia lekarskiego jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Nie budzi też wątpliwości, że powyższy zapis uprawnia policjanta jedynie do załatwiania podstawowych potrzeb życiowych, a więc do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, dokonania zakupów żywnościowych, leków, udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne czy rehabilitacyjne.
Z powyższych względów, organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego w zakresie, w jakim miały one na celu wykazanie zasadności uczestniczenia od dnia 24 lipca 2021 r. do dnia 28 sierpnia 2021 r., tj. zakończenia leczenia z powodu urazu kolana, w rozgrywkach piłki nożnej LKS D. Funkcjonują one bowiem w oderwaniu od rodzaju schorzenia, oświadczeń lekarza prowadzącego, dokumentacji medycznej z leczenia, opinii biegłego oraz powszechnej wiedzy co do charakteru dyscypliny sportu, którą wymieniony uznał za formę rehabilitacji. Wyjaśnienia te zaliczyć można zatem jedynie w poczet dozwolonej taktyki procesowej.
Biorąc pod uwagę szczególny charakter służby w Policji, wynikający z przypisanych jej zadań, prawny wymiar stosunku służbowego, korespondujący z hierarchicznym statusem organizacji, a także fakt, że beneficjentem działań tej formacji jest społeczeństwo, postawę policjanta organ ocenił krytycznie także w kategorii lojalności wobec przełożonych, wpływającej na efektywność i dyscyplinę służby, oraz okoliczności, że podczas jego absencji w służbie inni policjanci byli zmuszeni wykonywać jego zadania.
Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie, jako przełożony policjanta w sprawach osobowych, w sposób właściwy skorzystał ze swoich uprawnień określonych w art. 121e ustawy o Policji i prawidłowo zastosował ten przepis materialny w zakresie przypisanym organowi.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 121e ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 121e ust. 5 ustawy o Policji, w zakresie w jakim Komendant Wojewódzki Policji analizuje możliwość wcześniejszego powrotu skarżącego do służby w przypadku nieuczestniczenia w rozgrywkach piłkarskich, podczas gdy zgodnie z ustawą o Policji, uprawniona do analizy dokumentacji w tym zakresie jest komisja lekarska,
- art. 10 i 40-41 Kodeksu etyki lekarskiej w związku z art. 4 ustawy o zawodzie lekarza i art. 53 ustawy o izbach lekarskich, poprzez przyjęcie, że zaświadczenie lekarskie z dnia 4 września 2021 r. zawiera treść ustaloną przez pacjenta, podczas gdy tego typu działanie, stanowi naruszenie kodeksu etyki lekarskiej oraz ustawy o zawodzie lekarza, w związku z czym na podstawie ustawy o izbach lekarskich może być podstawą odpowiedzialności zawodowej lekarza, co skutkowało naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, która powinna być zgodna z wiedzą i sumieniem lekarza, nie może być ona formułowana przez lekarza pod presją lub w oczekiwaniu osobistych korzyści, podczas gdy wykonując zawód lekarza, lekarz zobowiązany jest do korzystania ze wskazań wiedzy medycznej, dostępnych metod, środków rozpoznawania i leczenia chorób.
2. naruszenie przepisów postępowania, tj.
- art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, poprzez pominięcie treści zeznań M. T.,
- art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegające na przyjęciu, że zaświadczenie z dnia 4 września 2021 r. zostało wydane na prośbę skarżącego i zgodnie z treścią wskazaną przez skarżącego,
- art. 84 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wskazanie opinii biegłego, której zakresem objęto ocenę części materiału dowodowego, jako środka dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych,
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie, w związku z brakiem uzasadnienia prawnego oraz nieprawidłowym uzasadnieniem faktycznym, pozbawionym analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym brak wskazań którym dowodom organ dał wiarę, a które dowody zostały zakwestionowane przez organ i z jakich powodów.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sprawy administracyjnej było ustalenie prawidłowości wykorzystywania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego, w szczególności wykorzystywania go zgodnie z celem jego wystawienia (art. 121e ust. 3 i 7 ustawy o Policji).
W sprawie niekwestionowane jest, że w terminach: 26.05.2021 r. - 08.06.2021 r. (wystawione 26 maja 2021 r.), 5.06.2021 r. - 26.06.2021 r. (wystawione 5 czerwca 2021 r.), 27.06.2021 r. - 24.07.2021 r. (wystawione 26 czerwca 2021 r.), 25.07.2021 r. - 31.07.2021 r. (wystawione 23 lipca 2021), 1.08.2021 r. - 28.08.2021 r. (wystawione 31 lipca 2021 r), skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich oraz, że w polu "wskazania lekarskie" wpisana została cyfra "2", co oznacza, że "chory może chodzić".
W sprawie nie jest też sporne, że podczas przebywania na części z tych zwolnień lekarskich, skarżący uczestniczył w meczach piłki nożnej jako zawodnik amator LKS D., tj. w dniach 24 i 31 lipca 2021 r. oraz 14 i 22 sierpnia 2021 r.
Zgodnie z art. 121e ust. 1 ustawy o Policji, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego może podlegać kontroli. Stosownie do art. 121e ust. 3 ustawy, jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant, w okresie orzeczonej niezdolności do służby, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej (art. 121e ust. 7 ustawy o Policji). W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, w którym podaje na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 ustawy). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13 zdanie pierwsze ustawy). Ustalenia dokonane w tym postępowaniu, jeśli są bezsporne i kwalifikowane są przez organ jako nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, stanowią podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o utracie przez policjanta prawa do uposażenia.
Zdaniem Sądu, prawidłowe jest ustalenie organu, iż skarżący wykorzystywał wskazane zwolnienia lekarskie niezgodnie z ich celem. Nie budzi wątpliwości, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym. Trafnie w wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. III UK 120/05, Sąd Najwyższy wskazał, że wykonywanie jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby, zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu, przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję.
Okoliczność zamieszczenia na druku zaświadczenia lekarskiego cyfry "2", oznaczającej iż chory może chodzić, nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego, jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. "Celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego policjanta pełnej zdolności do służby. Związane z konkretnym policjantem zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby implikuje domniemanie, że policjant, którego to zaświadczenie dotyczy, jest niezdolny do służby z powodu choroby przez okres wskazany w tym zaświadczeniu. Zalecenia lekarskie wskazujące na konieczność podejmowania – w okresie, w którym miało miejsce sporne zdarzenie – jak największej aktywności fizycznej w celu szybkiego powrotu do pełnej sprawności nie oznaczają jeszcze, że przebywający na zwolnieniu lekarskim policjant może traktować okres zwolnienia lekarskiego jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Powyższy zapis uprawnia policjanta jedynie do załatwiania podstawowych potrzeb życiowych, a więc do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, a więc przykładowo poruszania się po mieszkaniu, dokonania zakupów żywnościowych, leków, udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne czy rehabilitacyjne. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu – w tym przypadku na sędziowaniu meczów piłkarskich. Zachowaniem niezgodnym z celem zwolnienia można zatem określić takiego typu postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. I OSK 2029/18, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Za prawidłowe Sąd uznał ustalenie organu odwoławczego, że udział skarżącego w meczach piłki nożnej w trakcie zwolnienia lekarskiego, nie stanowił niezbędnych czynności życia codziennego i był nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. Zwolnienie lekarskie poświadcza jedynie, że policjant jest czasowo niezdolny do służby. W postępowaniu tym organ ocenia zatem, czy doszło do nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Organ nie ustala w tym postępowaniu stanu zdrowia policjanta. Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy zaś rozumieć każdą czynność, która dla osoby niezdolnej do służby (pracy), nie stanowiła czynności dnia codziennego. Ustalone przez organ czynności (uczestnictwo w meczach piłki nożnej jako zawodnik amator), które podjęte zostały przez niezdolnego do służby policjanta (we wskazanych wyżej okresach), nie były czynnościami dnia codziennego. Nie sposób przyjąć – jak domaga się tego skarżący – że uczestniczenie przez policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim w meczach piłkarskich jako zawodnika amatora podczas rozgrywek piłki nożnej, jest formą wypełniania zaleceń lekarskich wskazujących na konieczność podejmowania aktywności fizycznej. Jednocześnie organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że zawodnik amator, wykonując podczas meczu piłki nożnej czynności fizyczne, jest narażony na różnego rodzaju kontuzje i urazy, co dodatkowo stanowi argument przeczący twierdzeniu, jakoby uczestniczenie w meczach piłkarskich jako zawodnik amator, w przypadku osoby odbywającej rehabilitację kolana, było konkretnie wypełnianiem zaleceń lekarskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. I OSK 2029/18, opubl. w CBOSA).
Skoro zatem organ, w oparciu o opinię biegłego oraz wyjaśnienia lekarza, który wystawił skarżącemu zwolnienie lekarskie, ustalił że "uczestnictwo w meczu piłkarskim stanowi narażenie stawu kolanowego na dodatkowe urazy lub pogłębienie już istniejących uszkodzeń. W dokumentacji leczenia w dniu 31.07.2021 odnotowane dolegliwości bólowe – tkliwość więzadła pobocznego przyśrodkowego, w USG obrzęk więzadła. Opisywane objawy i dolegliwości nie są wskazaniem do uczestnictwa w rozgrywkach piłki nożnej. Treść podpisanego przez H. P. oświadczenia o stanie zdrowia i braku przeciwwskazań zdrowotnych do udziału rozgrywkach piłki nożnej dnia 22.07.021 może świadczyć o braku dolegliwości i braku zaburzenia funkcji stawu kolanowego lewego po uznanym urazie. Sierżant sztabowy H. P. przebywając na zwolnieniu lekarskim w związku z doznanym urazem kolana nie powinien uczestniczyć w rozgrywkach piłkarskich w związku z dużym narażeniem na urazy stawu kolanowego w trakcie gry. Dokumentacja medyczna nie potwierdza zaleceń uczestniczenia w rozgrywkach piłki nożnej. W dokumentacji leczenia w dniu 31.07.2021 nadal opisywane są dolegliwości i objawy uszkodzenia więzadła pobocznego przyśrodkowego kolana lewego. Przy urazach skrętnych stawu kolanowego z uszkodzeniem wiązadeł, nie zaleca się standardowo uprawiania sportu, który naraża staw kolanowy na kolejny uraz. Przebywając na zwolnieniu lekarskim w związku z urazem stawu kolanowego lewego, H. P. nie powinien uczestniczyć w rozgrywkach piłkarskich... Przy opisanych objawach i dolegliwościach w dokumentacji medycznej P. H. nie powinien uczestniczyć w meczach piłkarskich" (opinia biegłego k. 224-225 akt administracyjnych), a przesłuchany lekarz prowadzący na pytanie "dlaczego świadek użył sformułowania udziału w amatorskich meczach piłki nożnej...", odpowiedział "takiego sformułowania użyłem na prośbę pacjenta, gdyż chciał on wyjaśnić swojemu przełożonemu, że mógł brać udział w zawodach amatorskich piłki nożnej", ponadto świadek ten zeznał "nie pamiętam, czy w trakcie leczenia zalecałem pacjentowi udział w amatorskich meczach piłkarskich", "nie pamiętam czy na pewno pacjent miał zalecenia aby pacjent miał grać w piłkę nożną" (przesłuchania świadka k. 74-76 i 185-187 akt administracyjnych); to już tylko te dowody prowadziły do konkluzji, także uwzględniając pozostały materiał dowodowy, że udzielone zwolnienie lekarskie jest wykorzystywane niezgodnie z celem jego udzielenia. Z tych też przyczyn nie można organowi odwoławczemu poczynić zarzutu uchybienia przepisom postępowania.
W ocenie Sądu, w sprawie tej organ nie naruszył ani przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał pełne podstawy do stwierdzenia utraty prawa do uposażenia. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.