III SA/Kr 1304/10

III SA/Kr 1304/10 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2012-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grażyna Danielec
Maria Zawadzka /przewodniczący/
Tadeusz Wołek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 1044/12 - Wyrok NSA z 2013-07-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
Art. 65 ust. 5, ust. 6, art. 73 ust. 1, art. 76
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
Art. 121, art. 122, art. 124, art. 125, art. 180, art. 187, art. 191, art. 210
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 4 pkt 5 i pkt 18, art. 5 ust. 2 , art. 6 ust. 3 i ust. 4, art. 7, art. 20 ust. 1 i ust. 3, ust. 6, art. 62, art. 63, art. 67, art. 71, art. 78, art. 201, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, ust. 2 lit. b), art. 221, art. 244
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
Art. 1
Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
Dz.U.UE.L 2007 nr 286 poz 1
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr  2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) NSA Grażyna Danielec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi "A" H. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 27 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego skargę oddala
Uzasadnienie
W dniu [...] 2008 r. za zgłoszeniem celnym SAD nr [...], firma "A" H. A., zadeklarowała do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany w zgłoszeniu jako akcesoria do aparatów cyfrowych - pierścienie pośrednie. Dla towarów objętych zgłoszeniem celnym, zgłaszający zadeklarował - kod CN 8529.90.20 ze stawką celną 0%. Towar został zwolniony do deklarowanej procedury w dniu 16.04.2008 r.
We wszczętym z urzędu postępowaniu celnym Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2010 r. znak [...], określił kwotę długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 2.559,00 zł., powiadomił o jej retrospektywnym zaksięgowaniu, poinformował o obowiązku zapłaty odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa celnego, określił jako dłużnika firmę "A" H. A.. W decyzji organ określił także, jako prawidłowy kod towaru (kod CN) dla towaru objętego zgłoszeniem celnym - CN 9002.11.00 dla fotograficznych pierścieni pośrednich.
Organ odrzucając klasyfikację towarów dokonaną przez zgłaszającego i określając ich taryfikację do pozycji 9002.11.00, oparł się na 1 i 6 regule Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, stanowiących integralną część Taryfy celnej oraz na uwadze 1 m) do sekcji XVI, na uwadze 2b) do działu 90 WTC oraz na brzmieniu kodów 9002 i 9002.11.00.
Strona złożyła odwołanie od w/w decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania, a także złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 244 WKC. Strona zarzuciła decyzji naruszenie:
- art. 180 Ordynacji podatkowej przez oparcie się w decyzji na dowodach zgromadzonych w toku kontroli, która została przeprowadzona z naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;
- art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów;
- przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 17.10.2006 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia celnego niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu (błędny numer rozporządzenia Komisji (WE) tj. Nr 1031/2008 zamiast Nr 1214/2007 z 20.09.2007r.);
- art. 221 WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania tj. zaksięgowana uprzednio kwota nie była niższa od prawnie należnej;
- art. 220 ust. 1 WKC, ponieważ nieprawidłowa klasyfikacja towaru, jakiej dokonał organ celny nie doprowadziła do zaksięgowania kwoty niższej od prawnie należnej;
- art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez uznanie, iż działanie strony, w przypadku uznania, że klasyfikacja towarów jest nieprawidłowa, nie wyczerpywało przesłanek uzasadniających odstąpienie od odsetek od ustalonej retrospektywnie kwoty długu celnego.
Dyrektor Izby Celnej, decyzją znak [...] z dnia 27.09.2010 r. - uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia kwoty długu celnego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz informacji o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 2.559,00 zł i w tym zakresie orzekł, co do istoty, natomiast w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy- na podstawie art. 207, art. 210 § 1 i § 4, art. 233 § 1 ust. 2 a) ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa (tj.: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.- dalej O.p.), art. 65 ust. 5 i ust. 6; art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. -Prawo celne (Dz. U. z 2004r., nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 4 pkt 5, pkt 18; art. 6 ust. 3 i ust. 4; art. 7, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6; art. 67, art. 78; art. 201, 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.; Dz.Urz. polskie wydanie specjalne z 2004 r., rozdz. 2, t. 4, str. 307; dalej: WKC), oraz na podstawie art. 1 Rozporządzenia Rady /EWG/ Nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z 7.09.1987 r. Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 2 str. 382), zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20.09.2007 r. zmieniającym załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 289 z 31.10.2007 r.).
Organ odwoławczy określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.413,00 zł., poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 1.413,00 zł. za okres od dnia 17.04.2008 do dnia powiadomienia o kwocie retrospektywnie zaksięgowanego długu celnego oraz zmienił ustalony przez organ I instancji kod CN dla towaru- pierścienie pośrednie i określił, jako prawidłowy kod CN 9006.91.00 ze stawką celną 3,7%.
W ocenie organu odwoławczego, klasyfikacja taryfowa pierścieni pośrednich dokonana przez organ I instancji jest nieprawidłowa.
Organ wskazał, że dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze podlega, bowiem pewnym regułom. Zgodnie z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Zgodnie z regułą 1 ORINS opis pozycji, jak również uwagi do sekcji i działów, zwykle mają pierwszeństwo w stosunku do ogólnych reguł interpretacyjnych o numerach 2 - 6, co potwierdza chronologiczny układ uwag. Dopiero, jeśli wyroby nie mogą być zaklasyfikowane zgodnie z postanowieniami reguły 1 ORINS lub gdy mogą być pozornie klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacja winna być dokonana zgodnie z kryteriami zawartymi w kolejnych regułach ORINS.
Decydującym kryterium klasyfikacji taryfowej towarów powinny być w pierwszej kolejności obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru ujęte w opisie pozycji oraz w uwagach do sekcji i działów taryfy celnej. Obiektywnym kryterium klasyfikacji może być również przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi, co należy oceniać w każdym przypadku według obiektywnych cech i właściwości tego towaru.
Z materiału dowodowego wynika, że towar oznakowany na fakturze, jako akcesoria fotograficzne A, to zestaw pierścieni pośrednich. Zastosowanie pierścieni pozwala na zmniejszenie minimalnej odległości fotografowania, umożliwiając wykonywanie zdjęć makro za pomocą standardowych obiektywów. Pierścienie zakładane są między korpusem aparatu, a obiektywem. Można je stosować pojedynczo lub w dowolnej konfiguracji.
Z informacji na stronach internetowych sprzedawcy towaru (S) wynika, że zestaw składa się z trzech pierścieni, posiada odpowiednie wewnętrzne połączenia (kompatybilne z korpusem aparatu) systemu automatycznej ekspozycji w cyfrowych lustrzankach oraz manualne połączenia w systemie ostrzenia w cyfrowych lustrzankach (tryb ostrzenia ręcznego). Z dokumentacji fotograficznej wynika, że pierścienie są montowane pomiędzy korpusem aparatu a obiektywem. Brak jednak jakichkolwiek innych szczegółowych informacji nt. funkcji zestawu, jaką pełni po zamontowaniu. Pierścienie współpracują z aparatami o mocowaniach (typu bagnet) C (EOS), N (NAF), czy P, M.
Dokładniejsze informacje o zastosowaniu i działaniu zestawu pierścieni pośrednich zostały zamieszczone na stronach internetowych sklepu internetowego B, prowadzonego przez "A" H. A. Sklep oferuje przedmiotowe pierścienie (oraz pierścienie innych producentów - K) do w/w marek aparatów. Strona wskazuje, że "pierścienie nie posiadają soczewek, nie ma, więc obawy o pogorszenie jakości optycznej zestawu, nawet stosując obiektywy wysokiej klasy. Zakładane są pomiędzy aparatem i obiektywem, a ich działanie polega na zmianie odległości między soczewkami obiektywu, a filmem fotograficznym lub matrycą CCD w aparacie - co pozwala uzyskać większą skalę odwzorowania. Wykorzystując trzy pierścienie (można je używać osobno lub łączyć w dowolne kombinacje) można zrobić zdjęcia makro o bardzo dużej skali odwzorowania oraz bardzo dobrej jakości".
Są to, więc pierścienie o funkcjach i zasadach działania takich samych, jak pierścienie pośrednie firmy K. Z informacji zamieszczonych w katalogu produktów (K Catalog), wynika, iż pierścienie pośrednie (Extension Tube Set DG) zostały zaprojektowane, aby obiektywy mogły mieć większą ogniskową niż ogniskowa w normalnym zestawie (obiektyw plus aparat). Przybliżenie (osiągnięte przez zastosowanie pierścieni), daje efekt powiększenia (fotografowanego) przedmiotu (sprawia, że obraz w wizjerze i na zdjęciu jest większy). Pierścienie są wyjątkowo użyteczne przy fotografii makro. Firma K, zwraca uwagę, że pierścienie pośrednie nie posiadają optyki. Są montowane pomiędzy korpusem aparatu, a obiektywem, aby zwiększyć odległość pomiędzy obiektywem, a płaszczyzną filmu. Przez oddalenie obiektywu od filmu lub matrycy CCD w aparacie, obiektyw jest zmuszony do większego odwzorowania (przybliżenia) niż normalnie. Im większa długość pierścieni pośrednich, tym dłuższa ogniskowa i tym większe przybliżenie fotografowanego obrazu.
Organ zwrócił uwagę na informacje podane zarówno przez stronę jak i firmę K, iż pierścienie mogą współpracować zarówno z aparatami fotograficznymi, w których materiałem światłoczułym jest film fotograficzny, jak i z aparatami cyfrowymi, w których materiałem światłoczułym jest matryca CCD. Tak, więc pomimo twierdzeń strony, że pierścienie pośrednie zostały zaprojektowane i są przeznaczone wyłącznie do aparatów cyfrowych, współpracują również z aparatami fotograficznymi.
W odwołaniu strona podkreśla, iż w aparatach fotograficznych pierścienie te są bezużyteczne. Takiemu twierdzeniu jednak przeczy podając na stronie internetowej sklepu B zupełnie inne dane dotyczące zastosowania przedmiotowych pierścieni. Także firma K przewidziała współdziałanie przedmiotowych pierścieni z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi (mimo oznakowania DG, które wskazuje, iż taki sprzęt może współpracować z aparatami cyfrowymi). Jak wynika z informacji na stronach internetowych sklepu internetowego B dotyczących przedmiotowych pierścieni, strona jest w posiadaniu wiedzy, że zestawy pierścieni pośrednich A (firmy S), czy E (firmy K) współpracują tak z aparatami cyfrowymi, jak i z aparatami fotograficznymi. Zatem organ I instancji nie przeanalizował wnikliwie materiału dowodowego i niewłaściwe określił cechy i właściwości pierścieni.
Organ przyznał rację stronie, że pierścienie pośrednie nie stanowią elementu, części, ani akcesorium obiektywu. Dlatego są równorzędnym elementem stosowanym w fotografii, co obiektywy, czy konwertery. Z tego względu nie można ich klasyfikować do pozycji 9002 obejmującej m.in. obiektywy fotograficzne, konwertery, filtry. Taka klasyfikacja nie uwzględnia obiektywnych cech i właściwości oraz przeznaczenia towaru. W związku z tym dokonana przez organ I instancji klasyfikacja pierścieni pośrednich do kodu 9002.11.00 jest nieprawidłowa (pozycja 9002.11.00 obejmuje, bowiem soczewki obiektywów, jak i same obiektywy do aparatów fotograficznych, powiększalników lub pomniejszalników).
O ile, więc przedmiotowe pierścienie stanowią oprzyrządowanie aparatów cyfrowych i fotograficznych, o tyle pojawia kwestia ich prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Czy powinna być związana z aparatami cyfrowymi objętymi podpozycją 8525.80.30 WTC, czy też z aparatami fotograficznymi objętymi pozycją 9006. Czy powinny być klasyfikowane do kodu CN 8529.90.20 który obejmuje Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528 -Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30 [aparaty cyfrowe], 8528 41 00, 8528 51 00 i 8528 61 00, jak zadeklarował zgłaszający w zgłoszeniu celnym, czy do kodu 9006.91.00 obejmującego części i akcesoria do aparatów fotograficznych.
Próba klasyfikacji pierścieni pośrednich do CN 8529.90.20 znajduje swoje oparcie w regule 1 i 6 ORINS oraz w Uwadze 2 b) do Sekcji XVI Taryfy celnej, natomiast próba klasyfikacji do CN 9006.91.00 znajduje swoje oparcie w regule 1 i 6 ORINS oraz w Uwadze 2 a) do Działu 90 Taryfy celnej.
W myśl Uwagi 2 b) do sekcji XVI Taryfy celnej, "z uwzględnieniem treści uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi l do działu 84 i uwagi l do działu 85, części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującą zasadą b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529, lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania zarówno z towarami objętymi pozycją 8517, jak i pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517".
Natomiast w myśl Uwagi 2 a) do Działu 90 "z zastrzeżeniem postanowień uwagi l do niniejszego działu [dotyczy towarów wykluczonych z działu 90], części lub akcesoria do maszyn, aparatury, przyrządów lub artykułów, objętych niniejszym działem klasyfikuje się zgodnie z następującymi zasadami: a) części i akcesoria, które są towarami objętymi dowolną pozycją niniejszego działu lub działu 84, 85 lub 91 (inne niż objęte pozycją 8487, 8548 lub 9033), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiednich pozycji", a taką pozycją jest właśnie 9006.91.00 (części i akcesoria do aparatów fotograficznych).
Nie można, więc dokonać klasyfikacji taryfowej pierścieni jedynie na podstawie 1 reguły ORINS, bowiem zachodzi możliwość pozornego klasyfikowania towaru do dwóch różnych pozycji. Zatem, klasyfikacja winna być dokonana zgodnie z kryteriami zawartymi w kolejnych regułach ORINS.
Organ eliminując możliwość zastosowania reguły 2a) oraz reguły 2 b) wskazał, że w myśl reguły 3 ORINS, jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji należy dokonać zgodnie z kolejnymi regułami. Zgodnie z regułą 3 a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z dwoma pozycjami (CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00), które w jednakowym stopniu określają towar.
Organ eliminując możliwość zastosowania drugiej części reguły 3 a) oraz reguły 3 b) wskazał, że zgodnie z regułą 3 c), jeśli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania. Stosując tę regułę można określić właściwy kod towaru. Z dwóch pozycji (kodów CN) możliwych pozornie do zastosowania tj. CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00, pozycją ostatnią w kolejności numerycznej jest CN 9006.91.00, z przypisaną, przez WTC, stawką celną 3,7%.
Zatem zgodnie z regułą 1, 3c) i 6 ORINS oraz brzmieniem pozycji 8529 i 9006 oraz Uwagi 2b) do sekcji XVI i Uwagi 2a) do działu 90 Taryfy celnej, pierścienie pośrednie, należy klasyfikować do kodu CN 9006.91.00, który obejmuje "części i akcesoria do aparatów fotograficznych". Z tych względów klasyfikacja pierścieni pośrednich do kodu CN 8529.90.20 jest nieprawidłowa.
Organ przyznał, zatem, iż zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20.09.2007 r. przez dokonanie klasyfikacji pierścieni pośrednich, niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu -jest słuszny.
Przyczyniło się do tego nieuprawnione stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym ma w sprawie zastosowanie wyjaśnienie pojęcia "części", ogłoszone w wyroku ETS C-250 z dnia 26.10.2006. Z orzeczenia Trybunału wynika, że termin część w rozumieniu pozycji CN 8473 wskazuje na obecność całości, dla której działania ta część jest niezbędna. ETS nie sformułował jednak generalnej zasady jak rozumieć termin część na gruncie całej taryfy celnej, a odniósł się bezpośrednio do sprawy, jaką rozstrzygał.
Stwierdzone naruszenie w/w przepisów skutkuje uchyleniem decyzji organu I instancji w zakresie wskazanym w sentencji i orzeczeniem w tym zakresie, co do istoty sprawy.
Błędna klasyfikacja taryfowa doprowadziła do zastosowania niewłaściwej stawki celnej tj. 6,7%, zamiast stawki 3,7% przypisanej do towarów klasyfikowanych do kodu CN 9006.91.00. To spowodowało określenie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w niewłaściwej wysokości. Ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru przez organ celny powoduje konieczność zastosowania do w/w towaru stawki celnej właściwej dla ustalonego kodu CN, określonej we WTC obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Organ przedstawił prawidłowe określenie kwoty wynikającej z długu celnego, podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. Pozostałe elementy dotyczące określenia kwoty długu celnego, dokonane w formie tabelarycznej przez organ I instancji, pozostają niezmienione, jako prawidłowe.
Kwota wynikająca z długu celnego podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu wynosi 1.413,00 zł. i jest to kwota prawnie należna za towar objęty zgłoszeniem celnym. W związku z tym, że kwota ta jest większa od kwoty zadeklarowanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym (tj. 0,00 zł.), powstały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC. Zgodnie z art. 221 ust. 1 WKC, dłużnik, którym jest "A" H. A., został powiadomiony o kwocie należności celnych w dniu doręczenia mu zaskarżonej decyzji (6.04.2010r.) w wysokości 2.559,00 zł., a więc w kwocie wyższej, niż określona w niniejszej decyzji. Zatem zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 i art. 221 WKC również nie znajduje uzasadnienia.
Konsekwencją jest stwierdzenie, iż w sprawie zaistniały przesłanki do poboru odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego.
Nieprawidłowe dane (szczególnie kod CN towaru i stawka celna), zadeklarowane w zgłoszeniu celnym, doprowadziły do zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości 0,00 zł., a więc w wysokości niższej od prawnie należnej (1.413,00 zł.). Możliwość uwolnienia się od rygoru art. 65 ust. 5 Prawa celnego zachodzi w przypadku zadziałania (dłużnika), polegającego na wykazaniu, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Z brzmienia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, nie wynikają, jako przesłanki do odstąpienia od poboru odsetek - działania organów celnych.
Organ wskazał, że postanowienia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, nie wskazują, jako przesłanki do odstąpienia od poboru odsetek - działania organów celnych, którym można przypisać błąd. To dłużnik powinien udowodnić, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Ciężar dowodzenia ustawodawca przeniósł, więc na dłużnika, a nie na organy celne.
Wyrok ETS, na który powołuje się strona dotyczy przypadków, gdy opis towaru w zgłoszeniu celnym stoi w sprzeczności z zadeklarowanym w tym samym zgłoszeniu celnym kodem towaru. W tym przypadku opis towaru "akcesoria do aparatów cyfrowych", "akcesoria do aparatów cyfrowych - pierścienie pośrednie" nie stał w sprzeczności do zadeklarowanego kodu CN 8529.90.20, który obejmuje Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528 - pozostałe Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30 [aparaty cyfrowe], 8528 41 00, 8528 51 00 i 8528 61 00.
Strona, jako podmiot, którego rodzaj prowadzonej działalności polega na sprzedaży sprzętu fotograficznego oraz na przywozie takiego towaru, specjalizująca się w tej materii, nie wykazała się starannością i dbałością w należytym sporządzeniu zgłoszenia celnego. Sprowadzany różnorodny sprzęt fotograficzny, w tym przypadku pierścienie pośrednie, konsekwentnie zgłaszała do jednej i tej samej pozycji taryfy celnej (CN 8529.90.20 ze stawką celną 0%) zdając sobie sprawę, iż sprzęt ten nie jest przeznaczony wyłącznie do współpracy z aparatami cyfrowymi. Mając świadomość dokumentacji technicznej producentów towarów i wiedzę o przeznaczeniu pierścieni pośrednich, publikując te informacje na witrynie internetowej sklepu internetowego, deklarowała te towary mimo to, jako części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatów cyfrowych, ignorując istotne informacje o przeznaczeniu pierścieni zarówno do współpracy z aparatami fotograficznymi jak i cyfrowymi.
Strona nie uwzględniła reguł ORINS chociaż znała obiektywne cechy i właściwości towaru. Takie podejście świadczy o nieprzestrzeganiu przepisów dotyczących klasyfikacji towarów (reguł ORINS). Jako doświadczony podmiot gospodarczy, winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Działania strony wskazują, więc albo na niedbałość, albo na celowe działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd. Zatem zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, jest bezzasadny.
Organ odwoławczy nie podzielił zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 180 O.p. organ odwoławczy stwierdził, że dowody zgromadzone w toku kontroli postimportowej zostały uzyskane zgodnie z przepisami, a tym samym mogły być wykorzystane w toku prowadzonych postępowań celnych dotyczących kontrolowanego przedsiębiorcy. Z tego względu zarzut naruszenia art. 180 O.p. przez posługiwanie się dowodami zgromadzonymi z naruszeniem czasu trwania kontroli, jest pozbawiony podstaw.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. organ odwoławczy stwierdził, że strona nie sprecyzowała, na czym polega naruszenie w/w przepisu. Na wszystkich etapach postępowania strona była informowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ celny poinformował stronę o uprawnieniu wynikającym z art. 200 O.p. - do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Powyższe świadczy, iż organ I instancji prowadził postępowanie nie naruszając zasady wzbudzania zaufania do organów. Zatem zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. jest niezasadny.
Zarzutu naruszenia art. 122 i art. 187 O.p. przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego strona nie sprecyzowała. Organ I instancji, będąc w posiadaniu dowodów, jakimi były informacje o pierścieniach pośrednich, nie dokonał należytej ich analizy i oceny, co doprowadziło do zafałszowanego ustalenia właściwości i cech oraz przeznaczenia towaru. Zatem w przypadku klasyfikacji taryfowej towaru doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 O.p., co między innymi spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji w części i orzeczenie co do istoty w tym zakresie.
Organ odwoławczy stwierdził, iż nie dopatrzył się naruszenia innych przepisów proceduralnych, ani materialnych, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia w pełni odwołania tj. uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania.
Postanowieniem znak [...] z dnia [...] 2010 r., w Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z dnia [...] 2010 r.
H. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję organu odwoławczego zarzucając jej rażące naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy, przez:
• błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20.09.2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji towarów będących pierścieniami pośrednimi niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu;
• błędną wykładnię art. 220 ust. 1 WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania;
• obrazę art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie i zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy zostały spełnione przesłanki nakładające na organ obowiązek powstrzymania się od zaksięgowania retrospektywnego;
• obrazę art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez obciążenie strony odsetkami z tytułu długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie w związku z uznaniem, że skarżący nie udowodnił, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania;
• obrazę art. 122, 187 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącego;
• obrazę art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 125 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów, zasadę udzielania informacji przez organ rozpatrujący sprawę oraz zasadę ekonomii procesowej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Skarżący zaskarżył również postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010 r., znak [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 244 WKC przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.
I. Zarzuty dotyczące dokonania niewłaściwej klasyfikacji taryfowej przez organy celne.
W sprawie zgłoszenie celne obejmowało pierścienie pośrednie, jako akcesoria do aparatów cyfrowych. Skarżący nie zgodził z klasyfikacją towaru do kodu 9006.91.00. Skarżący podkreślił, iż pierścienie pośrednie znajdują swoje główne zastosowanie z aparatami cyfrowymi. Organ pomija kwestię, iż pozycja, do jakiej kwalifikuje skarżący tj. 8529 części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528. Towar w szczególności ma swoje zastosowanie z aparatami cyfrowymi. Pierścienie pośrednie mają również zastosowanie do aparatów analogowych, ale przede wszystkim ich pierwszorzędnym zastosowaniem jest z aparatami cyfrowymi. Pierścienie zakładane są pomiędzy aparatem a obiektywem-ich działanie polega na zmianie odległości pomiędzy soczewkami obiektywu a matrycą CCD w aparacie. Są to pierścienie z najnowszej linii DG- optymalizowane do aparatów cyfrowych.
Organ pominął kwestię zastosowania towaru o jakiej mówi kod 8529. Organ przyporządkował towar do kodu 9006.91.00, który obejmuje "części i akcesoria do aparatów fotograficznych" który zgodnie z Notą wyraźnie wykluczył aparaty cyfrowe.
Reguły ORINS wskazują, jakie powinno być postępowanie w sytuacji, gdy dany artykuł można poddać klasyfikacji celnej do więcej niż jednej pozycji. Taka sytuacja została przewidziana w regule 3 ORINS. Zgodnie z regułą 3 a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny.
W tym przypadku mamy do czynienia z dwoma pozycjami (CN 8529 90 20 i CN 9006.91.00). Jednak już na poziomie reguły 3 a) należy wskazać, iż to pozycja CN 8529 90 20 jest pozycją, która w sposób bardziej szczegółowy określa przedmiotowy towar, wskazując na jego główne przeznaczenie do aparatów cyfrowych. Tą klasyfikację uzasadnia obiektywne kryterium, jakim jest przeznaczenie towaru. Organ niesłusznie pominął tą regułę uzasadniając to jednakowym stopniem określenia towaru uznając za najbardziej odpowiednią regułę 3 c) w której najbardziej odpowiednią w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania. W tym wypadku jest to pozycja CN 9006.91.00, która to w ocenie skarżącego, jest błędna.
Ponadto pozycja 8529 przewiduje, iż pozostałe części, nadają się do stosowania głównie do określonego rodzaju maszyny. Pozycja ta mówi, iż w szczególności pierścienie pośrednie mają zastosowanie z aparatami cyfrowymi, ale "głównie" nie wyłącza tego, iż towar nie może mieć zastosowania z aparatami analogowymi.
W sprawie istotne jest brzmienie uwagi 2b do sekcji XVI.
Zatem zgodnie z regułą 1, 3 a) i 6 ORINS, brzmieniem pozycji 8529 Taryfy celnej, pierścienie pośrednie należy klasyfikować do kodu CN 8529 90 20.
II. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, dokonanie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego nie jest możliwe. WKC uzależnia niezastosowanie instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego od łącznego spełnienia następujących warunków: 1) zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania było następstwem błędu samych organów celnych, 2) błąd ten nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności, 3) osoba zobowiązana działała w dobrej wierze, 4) osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.
Termin "błędu organu celnego" wielokrotnie był przedmiotem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Generalnie ETS kwestię organu, którego "błąd" mógł doprowadzić do zaniżenia kwoty zaksięgowania, traktuje szeroko. Zgodnie z Komentarzem LEX do Wspólnotowego Kodeksu Celnego z 2007 r., "zasadniczo chodzi o błąd każdego organu, a nie tylko tego, który dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego". Koniecznym jest by taki błąd organu celnego miał charakter błędu samodzielnego, tj. takiego, który nie został wywołany działaniem dłużnika. ETS przyjmuje, że błąd może polegać także na powtarzającym się akceptowaniu przez organy celne błędów zgłaszającego, polegających przykładowo na niewłaściwym zastosowaniu klasyfikacji taryfowej, gdy organy celne mogły łatwo ten błąd wykryć na podstawie danych zawartych w deklaracji celnej.
Towar zgłoszony przez skarżącego, jako akcesoria do aparatu cyfrowego z dołączoną fakturą, szczegółowo przedstawiającą importowany towar, były wystarczającymi dokumentami, pozwalającymi organowi celnemu na bieżące sprawdzanie poprawności taryfikowanego towaru. Brak reakcji ze strony organu celnego potwierdziła, iż zgłaszany towar został prawidłowo opisany.
W wyroku w sprawie Hewlett Packard France p. Directeur general des douanes, ETS zwrócił szczególną uwagę na dużą liczbę i znaczenia transakcji dokonanych przez importera. Sprawa dotyczyła dużej ilości zgłoszeń celnych, co w ocenie ETS mogło umocnić przekonanie handlowca o tym, że postępuje właściwie. ETS uznał, iż: " istnieje błąd organów właściwych do zaksięgowania w znaczeniu tej regulacji, jeżeli te organy, mimo liczby i znaczenia przywozów wykonanych przez zobowiązanego, nie podniosły żadnych obiekcji, co do klasyfikacji taryfowej spornych towarów, podczas gdy porównanie między zadeklarowaną pozycją taryfową a wyraźnym opisem towarów według specyfikacji nomenklatury taryfowej pozwoliłoby odkryć błędność klasyfikacji taryfowej".
Powyższa sytuacja zaistniała w sprawie, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą "A" H. A., zajmującą się importem oraz dystrybucją aparatów cyfrowych oraz części i wyposażenia do nich. Przedmiotowe pierścienie skarżący importuje od rozpoczęcia działalności gospodarczej. Towar taryfikowany do zakwestionowanego przez organy kodu, przed kontrolą celną, był akceptowany przez organy. Ponadto do momentu zwolnienia towaru znajduje się on do dyspozycji organu celnego, przez ten czas ma możliwość weryfikacji zgłoszenia.
Zachowanie skarżącego wypełniło także drugi warunek, odnoszący się do działania w błędzie zgłaszającego. ETS wskazuje, że aby ustalić możliwość wykrycia błędu, należy zbadać: po pierwsze - naturę błędu, po drugie - doświadczenie profesjonalne przedsiębiorcy, po trzecie -stopień staranności przedsiębiorcy. W odniesieniu do pierwszej przesłanki, czyli natury błędu, należy ustalić, czy błędu podmiotu dokonującego zgłoszenia celnego można było uniknąć przez literalną wykładnię przepisów, których zastosowania błąd dotyczył.
Do działu 90 klasyfikowane są m.in. "części i akcesoria do aparatów fotograficznych, natomiast części/akcesoria do aparatów cyfrowych mają swoją pozycję w dziale 85 (tj. pozycja 8529). Skarżący dokonując klasyfikacji taryfowej, kierował się przeznaczeniem towarów i jego głównym zastosowaniem, tj. użycia ich razem z aparatem cyfrowym oraz logiką.
Przez literalne brzmienie przepisów szeroko rozumianego prawa celnego nie jest możliwe prawidłowe dokonanie klasyfikacji celnej przedmiotowego towaru. Skarżący nie może, więc ponosić odpowiedzialności za błędne określenie kodu celnego. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegająca na dystrybucji tylko aparatów cyfrowych oraz części i akcesoriów do nich. Dlatego też stosowany przez skarżącego kod 8529 90 20, nigdy nie wzbudził w nim wątpliwości.
Określając stopień staranności, skarżący podkreślił, iż powierzył kwestię przeprowadzenia importowanego towaru przez procedurę celną profesjonalnej Agencji Celnej C Sp. z o.o., która samodzielnie dokonywała określenia kodu celnego towaru w zgłoszeniu. Agencja dokonywała wielokrotnie klasyfikacji celnej, wg kodu zakwestionowanego w decyzjach przez organy celne i do czasu kontroli w firmie, nie spotkała się z negatywną reakcją organów celnych.
Wg wiedzy skarżącego, inny sposób zakwalifikowania towaru nie był możliwy, mimo dochowania odpowiedniej staranności, był to dla niego niewykrywalny błąd.
W odniesieniu do warunku działania w dobrej wierze przez zgłaszającego towar w procedurze celnej skarżący podkreślił, iż do momentu kontroli celnej w firmie, nie zdawał sobie sprawy, iż błędnie klasyfikuje przedmiotowe pierścienie, ponieważ nigdy organy celne nie zakwestionowały używanych kodów. Od chwili powzięcia informacji o możliwym błędnym określaniu kodu celnego, skarżący w kolejnych zgłoszeniach celnych dotyczących tego rodzaju towaru, używa kodu wskazanego przez organ celny, jako prawidłowy.
O spełnieniu ostatniej przesłanki świadczy przestrzeganie przez skarżącego przepisów prawa w trakcie dokonywania zgłoszenia towaru. W przedmiotowym zgłoszeniu zostały przedstawione organowi celnemu wszystkie wymagane dane odnośnie towarów, wg wiedzy zgłaszającego wystarczające i prawidłowe.
Zgodnie z komentarzem "Wspólnotowy Kodeks Celny - LEX 2007" W. Morawski, M. Krzewiński, K. Lasiński-Sulecki, omawiana przesłanka zostaje spełniona również wówczas, gdy zgłaszający towar, "działając w dobrej wierze, przedstawił dane lub dokumenty błędne lub niekompletne, ale racjonalnie rzecz oceniając byty to jedyne dane lub dokumenty, którymi mógł dysponować, to należy uznać, że spełnił on wymóg przestrzegania przepisów dotyczących zgłoszenia celnego".
Skarżący przedstawił wszystkie dane wymagane przy zgłaszaniu towaru do procedury celnej. Towar został opisany w zgłoszeniu celnym pod nazwą akcesoria do aparatów cyfrowych jak również został wyszczególniony na fakturze załączonej do zgłoszenia celnego. Nie można, zatem zarzucić skarżącemu działania niezgodnego z prawem bądź w celu ominięcia prawa. Dla skarżącego była to kolejna, wielokrotnie wcześniej powtarzana procedura celna w odniesieniu do pierścieni pośrednich.
W związku z powyższym organy wydały decyzje o retrospektywnym zaksięgowaniu bezpodstawnie oraz z naruszeniem art. 220 ust. 2 pkt. b) WKC.
III. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, skarżący podniósł, że nie przyczynił się do błędnej klasyfikacji celnej towaru. W ocenie skarżącego, niesłusznie organ celny domagał się odsetek od należności wynikającej z zaksięgowanego długu celnego. Organy celne nie wskazały, jakich zaniedbań skarżący się dopuścił bądź, dlaczego podtrzymuje, że okoliczności sprawy nie zasługują na uznanie, iż podanie niekompletnych/nieprawidłowych danych nie wynikało z jego zaniedbania lub świadomego działania.
Organy zarzuciły skarżącemu, iż podał nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym, tj. nieprawidłowy: kod celny, stawkę celną. Nie zostało jednak wskazane, na czym polega zaniedbanie lub świadome działanie skarżącego. W sprawie zaistniały okoliczności, które wskazują, iż nieprawidłowe określenie kodu celnego przez skarżącego nie miało swojego źródła w jego celowym działaniu. Okoliczności usprawiedliwiające skarżącego to: niejasność przepisów celnych (o czym świadczy długość postępowania oraz problemy z określeniem kodu celnego przez organy celne), wieloletnie określanie przez skarżącego w odniesieniu do pierścieni pośrednich, kodu CN 8529 90 20 oraz korzystanie z usług profesjonalnej agencji celnej. Decydujące znaczenie w sprawie, zdaniem skarżącego, ma kwestia faktycznego zastosowania towarów tj. po zamontowaniu z aparatem cyfrowym.
Również organy celne mają trudności z prawidłowym określeniem kodu CN dla towaru. Świadczy o tym długość postępowania oraz rozważanie możliwości zastosowania trzech kodów celnych tj. 9002 11 00, 9006 91 00 oraz 8529 9020.
Skarżący podniósł, iż art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celnego nie różnicuje podmiotów dokonujących zgłoszeń celnych na takie, które są i takie, które nie są przedsiębiorcami, oraz nie wskazuje, iż przedsiębiorcy podlegają surowszym kryteriom ustawowym. Organy celne uznają profesjonalizm skarżącego jedynie, jako przesłankę uzasadniającą pobór odsetek. Natomiast w innych kwestiach takich jak wyjaśnienia techniczne, zastosowanie towaru, profesjonalizm skarżącego nie miał znaczenia. Takie działanie organu wskazuje na brak cechy obiektywizmu.
Organ odwoławczy niesłusznie podnosi, iż pierścienie pośrednie, konsekwentnie zgłasza do jednej i tej samej pozycji taryfy celnej (CN 8529 90 20 ze stawką celną 0%), zdając sobie równocześnie sprawę, iż sprzęt ten jest wyłącznie przeznaczony do współpracy z aparatami cyfrowymi (...). Skarżący, jako przedsiębiorca, który powierzył przeprowadzenie procedury celnej profesjonalnej agencji celnej, mógł uznać, iż kody określone w zgłoszeniu celnym są prawidłowe, stosownie do brzmienia uwagi 2b do sekcji XVI Taryfy celnej. Organ pomija ten fakt. Podmiot korzystający z usług agencji celnej, która w założeniu dokonuje profesjonalnej pomocy w sprawach celnych, nie ma na celu wprowadzenia w błąd organów celnych, jak również nie można zarzucić mu cechy niedbalstwa w działaniu.
Organ podniósł, iż skarżący niesłusznie odwoływał się w odwołaniu, do tezy wyroku ETS w sprawie C-250/91. Wraz ze zgłoszeniem celnym, organowi została przedłożona faktura handlowa, która szczegółowo wymieniała importowany towar. Również opis "akcesoria do aparatów cyfrowych" jest niezgodny z brzmieniem pozycji 8529 Taryfy celnej. To właśnie organy celne prowadząc niniejszą sprawę oraz wiele innych, dowodziły, jakie istotne różnice występują między znaczeniem słów: część oraz akcesorium, traktując powyższą kwestię, jako podstawę klasyfikacji towaru do innego kodu niż 8529 90 20. Dlatego też, stanowisko organu odwoławczego o braku sprzeczności między zgłoszeniem akcesoriów do aparatów cyfrowych do pozycji obejmującej części do aparatów cyfrowych, należy uznać za niekonsekwentne oraz jako jeden z dowodów działania organów wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sprawie w sposób budzący zaufanie.
W związku z powyższym, pobór odsetek od kwoty zaksięgowanego długu celnego w sprawie, był bezzasadny.
IV. Naruszenie przepisów proceduralnych - art. 122, 187 § 1 O.p. Z zasady prawdy obiektywnej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W sprawie organy celne nie objęły postępowaniem dowodowym faktów przemawiających za możliwością powstrzymania się od zastosowania instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, wynikających z art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, jak również powstrzymania się od poboru odsetek od długu celnego zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.
Z art. 122 O.p. wynika, iż ciężar dowodu obciąża organ prowadzący postępowanie. Pomimo, iż art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne nakłada na dłużnika ciężar dowodu, nie wyłącza on aktywnego udziału organu celnego w tej części postępowania. Nadal organ jest związany obowiązkiem wyrażonym w art. 187 O.p., zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, nie wyłącza obowiązku organu celnego wykazania, że skarżący nie udowodnił, iż nie przyczynił się do błędnego określenia kodu CN dla zgłaszanego towaru.
Kwestię poboru odsetek organ odwoławczy rozpatrzył powielając ten sam błąd, który towarzyszył całej procedurze w sprawie. Organy przyjęły strategię omijania faktów i okoliczności mogących świadczyć na jego korzyść tj. np. faktu korzystanie z usług profesjonalnej agencji celnej, wieloletnie stosowanie kwestionowanego kodu CN w odniesieniu do tych samych towarów. Były to okoliczności, których organy celne nie mogły pominąć w postępowaniu, aby mogło ono zachować cechę obiektywnego i rzetelnego.
V. Od rozpoczęcia kontroli postimportowej w firmie skarżącego, organy celne naruszyły jedną z głównych zasad wyrażonych w art. 121 § 1 O.p.
Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący podniósł, iż nie można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę (niejasność przepisów), jak i przez organ podatkowy (niewłaściwa ich interpretacja - wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1988 r., III SA 118/88, Gazeta Prawnicza 1988, nr 20).
W sprawie w procesie ustalenia właściwego kodu celnego, brały udział dwie instancje. Organ celny brał pod uwagę łącznie trzy pozycje taryfy celnej.. Problemy organów z określeniem właściwego kodu celnego dowodzą zawiłości regulacji celnych oraz nasuwają wniosek, iż w takiej sytuacji nie można obarczyć skarżącego odpowiedzialnością finansową za niejasne przepisy.
W wyroku z dnia 2 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. V SA 808/03) wskazał, że jeżeli weryfikacja dotyczy klasyfikacji taryfowej, organ celny powinien uwzględniać, czy i na ile zgłaszający mógł zastosować w zgłoszeniu prawidłowy kod celny, to znaczy, czy obowiązujące przepisy dotyczące klasyfikacji (tzn. regulacje zawarte bezpośrednio w Taryfie celnej, Wyjaśnieniach do taryfy celnej lub w innych przepisach) są na tyle precyzyjnie sformułowane, że umożliwiały zgłaszającemu, przy zachowaniu należytej staranności, prawidłowe zaklasyfikowanie towaru, a także czy wcześniejsze działania organu celnego nie przyczyniły się do zastosowania przez zgłaszającego nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru.
W sprawie organy celne nie stosowały się do powyższej zasady, co więcej z góry założyły, iż wina za błędne zakwalifikowanie przez skarżącego towarów leży wyłącznie po jego stronie. Świadczy o tym pominięcie mających znaczenie okoliczności korzystania z usług profesjonalnej agencji celnej oraz okoliczności wpływającej na pewność skarżącego co do stosowanego kodu, jaką było niekwestionowanie tego kodu przez organ celny w kilkuletnim okresie działania firmy. Powyższe fakty wskazują na brak zamiaru skarżącego wprowadzenia w błąd organu celnego i budzą wątpliwości w odniesieniu do motywacji, czy też staranności skarżącego. Zgodnie z przytoczonym orzecznictwem, w takiej sytuacji organy nie mogły w sprawie dokonać retrospektywnego zaksięgowania długu celnego jak również pobrać odsetek od należności celnej.
Skarżący przytoczył wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004 r. (VSA 4350/03), wskazujący, iż jeżeli prawidłowa taryfikacja nie wynika wprost z przepisów prawa, ustalona przez organ klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych dokonanych po dniu, w którym organy celne takiego ustalenia dokonały. Weryfikacja wsteczna zgłoszeń celnych w takim wypadku może być oceniona, jako naruszająca zasadę zaufania do organów państwa. Z powyższego wynika, iż o ile organ celny mógł dokonać kontroli postimprotowej zgłoszeń celnych oraz ustalić prawidłową klasyfikację celną importowanych towarów, to jednak za bezprawną należy uznać sytuację, w której organ wszczyna postępowania w celu retrospektywnego zaksięgowania długu celnego z powodu błędnego określenia kodu celnego, w odniesieniu do towarów importowanych przed dniem dokonania klasyfikacji przez organ, a których taryfikacja celna nie wynikała wprost z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 121 § 2 O.p, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Realizacja tej zasady musi odbywać się z urzędu. Zatem podmioty zainteresowane w tych kwestiach nie muszą formułować jakichkolwiek wniosków. "Niezbędne informacje i wyjaśnienia" to podstawowy katalog przepisów, komentarzy, interpretacji, orzecznictwa itp.
Organ I instancji nie poinformował skarżącego o potrzebie udowadniania, iż użycie błędnego kodu celnego, a w konsekwencji uruchomienie instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, nie wynikała z jego zaniedbań i świadomego działania, aby uniknąć obowiązku zapłaty odsetek. W sytuacji, gdy przedłożony przez skarżącego materiał dowodowy, w ocenie organu nie był wystarczający do odstąpienia od poboru odsetek od długu celnego, w świetle zasady informacji, organ winien był wskazać skarżącemu, jakie kwestie wymagają dodatkowych wyjaśnień. W odniesieniu do odsetek, decydującą kwestią są okoliczności sprawy, które znane były organom celnym na każdym etapie postępowania.
Organy celne, a w szczególności organy I instancji, unikając głębszej analizy okoliczności sprawy, ukształtowały praktykę, iż we wszystkich decyzjach w sprawach skarżącego, w części dotyczącej zastosowania art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, organ umieszcza identycznie brzmiącą formułkę tj., iż "w przedmiotowej sprawie dłużnik nie udowodnił, że zaksięgowanie kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z jego zaniedbań lub świadomego działania, tak, więc zasadnym jest naliczenie przedmiotowych odsetek". Taka praktyka organów wskazuje, iż nie wiedzą jak taki dowód dłużnika należy przeprowadzić, które okoliczności powinny zostać uznać za przemawiające na korzyść dłużnika.
Wszystkie decyzje wydane w l instancji, również w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego, kończą się poinformowaniem skarżącego o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty długu celnego. Wg obowiązującego prawa celnego, organy celne mają możliwość poboru odsetek w każdej sprawie, niezależnie od zaistniałych w niej okoliczności. Pozycja dłużnika celnego jest z góry przegrana, gdyż przy braku jednoznacznych kryteriów, kwestia poboru odsetek zależy od uznania organu celnego, co w sprawie można nazwać "dowolnością".
Na marginesie skarżący podniósł, iż w myśl art. 33 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o podatku od towarów i usług, naczelnik urzędu celnego może określić kwotą podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Zdaniem skarżącego organy celne działające na terenie właściwości Izby Celnej, wydają osobno decyzje celne, a osobno decyzje podatkowe, co podwaja ilość spraw wszczętych przeciwko skarżącemu i naraża go na dodatkowe koszty związane z wnoszonymi odwołaniami i skargami. Narusza to zasadę wyrażoną w art. 125 O.p., iż organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, co prowadzi do wniosku, iż organy celne zobowiązane są zasadniczo do wydania jednej decyzji zawierającej dwa rozstrzygnięcia, celne i podatkowe.
VI. W odniesieniu do postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, skarżący podniósł, iż wnioskując o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał, iż istnieją uzasadnione powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, iż istnieje obawa, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalną szkodę dla skarżącego i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Jak wynika z decyzji organu odwoławczego, organ I instancji błędnie wskazał kod celny dla towaru, co świadczy o tym, iż decyzja organu I instancji została wydana sprzecznie z przepisami prawa celnego. Dlatego też organ I instancji naruszył art. 122 oraz 187 O.p., przez dokonanie nienależytej analizy i oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do zafałszowania ustalenia właściwości i cech oraz przeznaczenia towaru.
Wykonanie decyzji organu I instancji stwarzało realne zagrożenie dla dalszego istnienia na rynku firmy "A" H. A. Biorąc pod uwagę wysokość kwoty długu celnego z niej wynikającej, a także kwot długu celnego wynikających z decyzji wydanych w innych sprawach przez krakowskie organy celne, na skarżącego niemal równocześnie został nałożony obowiązek zapłaty należności celnych, w łącznej wysokości ok. 100.000,00 zł. Tak sytuacja stwarzała realne zagrożenie dla dalszego istnienia na rynku firmy. W efekcie działań Dyrektora Izby Celnej, została wyrządzona firmie skarżącego nieodwracalna szkoda w postaci ograniczenia rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej, utraty pozycji rynkowej, a w konsekwencji powstania poważnych trudności gospodarczych związanych z jej kontynuacją.
Organ przyjął zasadę wydawania postanowień o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Przeciwko skarżącemu toczy się wiele postępowań w sprawie określenia długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu. W związku z tym pewnym jest, iż organy celne są świadome ogromnego ciężaru finansowego, jaki spoczął na firmie skarżącego w wyniku kontroli i wszczętych postępowań. Dlatego też postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, było bezpodstawne oraz sprzeczne z art. 244 WKC.
Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie szczegółowo odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego w kwestii taryfikacji spornych towarów, uznając iż wskazana w decyzjach taryfikacja tego towaru do właściwego kodu CN - jest zgodna z prawem.
W uzasadnieniach decyzji organów zawarto szczegółowy opis towaru, budowę, sposoby montowania oraz zastosowanie i funkcje.
Taryfikacja celna przedmiotowych towarów dokonana przez organ jest oparta na regułach Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej z uwzględnieniem uwag do sekcji Wspólnej Taryfy Celnej. Przy dokonywaniu taryfikacji organy orzekające w sprawie uwzględniły również brzmienie pozycji oraz podpozycji WTC. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia sposób taryfikacji jest zgodny z prawem, bowiem opiera się z jednej strony na szczegółowych informacjach dotyczących m.in. budowy i zasad działania spornych towarów i ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, a z drugiej strony - na ocenie prawnej tego stanu faktycznego przy zastosowaniu Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz uwag do sekcji i działów Wspólnej Taryfy Celnej. Organ stosując przepisy Taryfy celnej nie naruszył zasad posługiwania się tym aktem prawnym.
W sprawie skarżący zadeklarował do procedury dopuszczenia do obrotu towar objęty zgłoszeniem celnym tj. sporne pierścienie pośrednie do aparatów cyfrowych, wskazując jako prawidłowy kod CN 8529 90 20 90 z przypisaną do niego stawką celną 0%. Organy celne obu instancji uznały, że zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod CN jest nieprawidłowy. Natomiast w ocenie organu odwoławczego prawidłowym kodem dla spornych pierścieni jest kod CN 9006 91 00 z przypisaną do tej pozycji Taryfy celnej stawką celną w wysokości 3,7%.
Trafnie organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zastosowanie przedmiotowych pierścieni pozwala na zmniejszenie minimalnej odległości fotografowania, umożliwiając wykonywanie zdjęć makro za pomocą standardowych obiektywów; są one zakładane między korpusem aparatu, a obiektywem; można je stosować pojedynczo lub w dowolnej konfiguracji. Przedmiotowe pierścienie nie posiadają optyki. Dokładniejsze informacje o zastosowaniu i działaniu zestawu pierścieni pośrednich zostały zamieszczone na stronach internetowych sklepu internetowego B, prowadzonego przez "A" H. A. Sklep oferuje przedmiotowe pierścienie (oraz pierścienie innych producentów - w tym firmę K). Skarżący wskazuje, że "pierścienie nie posiadają soczewek. Zakładane są pomiędzy aparatem i obiektywem, a ich działanie polega na zmianie odległości między soczewkami obiektywu, a filmem fotograficznym lub matrycą CCD w aparacie -co pozwala uzyskać większą skalę odwzorowania".
Są to, więc pierścienie o funkcjach i zasadach działania takich samych, jak pierścienie pośrednie firmy K. Zasadnie, zatem organ odwoławczy zwrócił uwagę na niezwykle istotne informacje, podane zarówno przez skarżącego, jak i firmę K, iż pierścienie mogą współpracować zarówno z aparatami fotograficznymi. w których materiałem światłoczułym jest film (błona) fotograficzny, jak i z aparatami cyfrowymi, w których materiałem światłoczułym jest matryca CCD. Zatem firma K przewidziała współdziałanie pierścieni pośrednich także z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi (mimo oznakowania DG które wskazuje, iż taki sprzęt może współpracować z aparatami cyfrowymi). Tak, więc pomimo twierdzeń skarżącego, że pierścienie pośrednie zostały zaprojektowane i są przeznaczone wyłącznie do aparatów cyfrowych, faktycznie przewidziane są i współpracują również z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi. Jak wynika z informacji na stronach internetowych sklepu internetowego B, dotyczących przedmiotowych pierścieni pośrednich, skarżący jest w posiadaniu wiedzy, że zestawy pierścieni pośrednich A (firmy S), czy E (firmy K) współpracują tak z aparatami cyfrowymi, jak i z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi.
Zatem twierdzenie skarżącego, iż przedmiotowe pierścienie przeznaczone są wyłącznie lub głównie do aparatów cyfrowych, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, w tym przypadku mamy do czynienia z dwoma pozycjami (CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00), które w jednakowym stopniu określają towar. Zarówno w jednym, jak i drugim przypadku pozycje te sytuują przedmiotowe pierścienie, jako części lub akcesoria do aparatów odpowiednio - cyfrowych lub fotograficznych. Z analizy materiału dowodowego dokonanej przez organ wynika, iż pierścienie te mogą być w równorzędny sposób stosowane zarówno w aparatach jednego, jak i drugiego typu. Oznaczenie na pierścieniach symbolem DG, nie zmienia obiektywnych cech i właściwości towaru i nie powoduje, że towar ten może być wykorzystywany wyłącznie lub głównie w aparatach cyfrowych skoro sam skarżący podaje informację, iż pierścienie (E DG) przeznaczone są do współpracy z aparatami cyfrowymi i fotograficznymi analogowymi.
Ustalenie obiektywnych cech i właściwości pierścieni pośrednich pozwala na dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru, której szczegółowy wywód zawarł organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Trafnie, zatem organ odwoławczy uznał, że organ I instancji nie przeanalizował wnikliwie całego materiału dowodowego i niewłaściwe określił cechy i właściwości pierścieni, co doprowadziło do ustalenia nieprawidłowego dla nich kodu CN.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał przyczyny, dla których klasyfikacja taryfowa pierścieni (do kodu CN 8529.90.20) nie może zostać dokonana wyłącznie na podstawie uwagi 2 b) do sekcji XVI Taryfy celnej. Wykazał również, iż z tej racji, że w tym przypadku mamy do czynienia z dwiema pozycjami (CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00), które w jednakowym stopniu określają towar, nie można, jak chce skarżący, dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru na podstawie reguły 3 a) ORINS. Z tego względu zasadnie organ przeszedł do stosowania kolejnych reguł ORINS wskazując w końcu, iż klasyfikacja taryfowa może być dokonana dopiero w oparciu o regułę 3c) ORINS (reguła 3 c: jeśli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania).
Z tych względów zarzut błędnej klasyfikacji pierścieni pośrednich do kodu CN 9006.91.00 jest bezpodstawny. Zatem zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20.09.2007 r. przez dokonanie klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia celnego, niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu - jest bezzasadny.
Klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym do kodu CN 9006.91.00 spowodowała zastosowanie do towarów (wg Taryfy celnej), stawki celnej 3,7% oraz określenie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.413,00 zł. W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych, określona w zaskarżonej decyzji jest większa od kwoty zadeklarowanej przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym (tj. 0,00 zł.), powstały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC, zgodnie z którym jeżeli kwota należności -wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 219. Zgodnie z art. 221 ust. 1 WKC, dłużnik, którym jest "A" H. A., został powiadomiony o kwocie należności w dniu doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Zatem zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 WKC nie jest zasadny.
Nie był trafny zarzut naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC który określa, organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga spełnienia wskazanych przesłanek w sposób kumulatywny.
W odniesieniu do sprawy realizacja tych przesłanek przedstawia się następująco.
Błąd organu celnego. Obowiązkiem zgłaszającego jest przedstawić do odprawy celnej towar wraz z odpowiednimi dokumentami. Zapisy zawarte w zgłoszeniu celnym powinny być zgodne ze stanem faktycznym oraz z zapisami zawartymi w dokumentach handlowych. Organ celny ma obowiązek przyjąć zgłoszenie celne, jeśli spełnia ono wymogi formalne, tj. ma wypełnione wszystkie wymagane przy danej procedurze celnej pola oraz przedstawiono organowi określone w przepisach prawnych dokumenty (art. 63 WKC w zw. z art. 62 WKC). Zgłoszenie celne może zostać przyjęte bez weryfikacji lub z weryfikacją.
W sprawie dane zawarte w zgłoszeniu celnym nie były weryfikowane. Organ celny przyjął te dane, podane przez zgłaszającego, jako prawdziwe i wiarygodne. Dane zawarte w zgłoszeniu celnym stały się, zgodnie z art. 71 WKC, podstawą stosowania przepisów regulujących procedurę celną, w tym przypadku procedurę dopuszczenia do obrotu. Zgodnie z art. 71 WKC podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanową wyniki dokonanej weryfikacji zgloszenia. W przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy określone w ust. 1 stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Zatem zarzut, iż organ celny do momentu zwolnienia towaru, dysponując nim, ma możliwość weryfikacji zgłoszenia celnego, a tego nie uczynił, jest niezasadny.
Fakt, że w wyniku kontroli postimportowej kod taryfy dla towarów okazał się być nieprawidłowy, mogłoby wskazywać, że organ celny popełnił błąd przyjmując, jako prawidłowy kod zadeklarowany w zgłoszeniu celnym. Jednak, jak wskazano, nie poddano weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia celnego, zatem i pola 33 SAD, w którym wpisuje się kod Taryfy celnej. Skoro, więc nie weryfikowano taryfikacji, to nie można mówić o potencjalnym błędzie popełnionym przez organ celny w tym zakresie. Obowiązkiem organów celnych, wynikającym z przepisów WKC, było przyjęcie zgłoszenia celnego spełniającego wymogi formalne, zatem takim działaniom nie można przypisać błędu.
Weryfikacja zgłoszenia celnego jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organów celnych i nie można wykazywać błędu po stronie organu faktem, że organ nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie dokonał weryfikacji danych zadeklarowanych w zgłoszeniu, chociaż mógł to uczynić.
Skarżący podnosi, że błąd organu powstał na etapie przyjęcia błędnego zgłoszenia celnego. Mając na uwadze treść art. 63 WKC w związku z art. 62 WKC, przyjęcie nawet niepoprawnego zgłoszenia celnego, ale spełniającego wymogi formalne było obowiązkiem organów celnych, który wynikał wprost z przepisów WKC. Zatem takim działaniom organu celnego nie można przypisać błędu.
Skarżący podnosi również, że za błędy organu celnego uznawane są także niektóre działania "bierne". Chodzi tu o sytuacje, w których organy celne nie zgłosiły żadnego zastrzeżenia dotyczącego klasyfikacji taryfowej towarów w odniesieniu do znacznej liczby przywozów, podczas gdy zwykłe porównanie między zgłoszoną pozycją taryfową a wyraźnym (dokładnym) oznaczeniem towarów zgodnym ze specyfikacjami nomenklatury pozwalało na stwierdzenie błędnej klasyfikacji taryfowej (wyrok ETS w sprawie Hewlett Packard France sygn. 250/91 z dnia 1.04.1993 oraz 314/85 z 22.10.1987). Powołany przez skarżącego wyrok ETS dotyczy tylko tych sytuacji, gdy zgłaszający w sposób wyraźny, a więc dokładny (sprecyzowany) opisał towary w zgłoszeniu celnym. W sprawie zgłaszający nie zamieścił w zgłoszeniu celnym dokładnego opisu towaru, który wystarczyłby do prostego, zwykłego porównania go z zadeklarowanym kodem CN. Zapis w polu 31 zgłoszenia celnego brzmiał "akcesoria do aparatów cyfrowych - pierścienie pośrednie", a więc nie stał w sprzeczności do zadeklarowanego kodu CN 8529.90.20, który obejmuje Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528 - pozostałe Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30 [aparaty cyfrowe], 8528 41 00, 8528 51 00 i 8528 61 00. Z tego względu nie można mówić, iż zwykłe porównanie między zgłoszoną pozycją taryfową a dokładnym oznaczeniem towarów zgodnym ze specyfikacjami nomenklatury, pozwalało na stwierdzenie błędnej klasyfikacji taryfowej, gdy przedmiotem importu były pierścienie pośrednie, przewidziane do współpracy zarówno z aparatami cyfrowymi, jak i fotograficznymi aparatami analogowymi.
Zgodnie z instrukcją wypełniania formularza zgłoszenia celnego SAD (zał. 37 i 38 do rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2.07.1993 r. określającego niektóre przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z dnia 11.10.1993 z późniejszymi zmianami; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 6, s. 3 z późniejszymi zmianami. Instrukcja wypełniania do pola 31 formularza zgłoszenia celnego) - w polu 31 SAD "Opakowania i opis towaru" zgłaszający winien zamieścić taki opis towaru, który, (z wyjątkiem towarów niewspólnotowych objętych procedurą składu celnego w rodzaju składu A, B, C, E lub F), musi być wystarczająco dokładny, aby umożliwić niezwłoczną i jednoznaczną identyfikację i klasyfikację. W przypadku pierścieni pośrednich do aparatów fotograficznych i aparatów cyfrowych, takiego wystarczająco dokładnego opisu towaru w zgłoszeniu celnym zgłaszający nie zamieścił a więc opisywał towar w sposób uniemożliwiający niezwłoczną i jednoznaczną jego identyfikację i klasyfikację. Stanowi to naruszenie przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.
Wobec powyższego zasadnie organ uznał, że zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego, nie było następstwem błędu organów celnych.
Skoro, zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego nie było następstwem błędu organów celnych dalsze rozważania na temat, czy błąd mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego - jest bezprzedmiotowe. Zasadnie jednak organ zauważył, że skarżący, mimo posiadania wiedzy na temat obiektywnych cech i właściwości oraz parametrów towaru, nie uwzględniał wszystkich tych danych lub uwzględniała je wybiórczo, co prowadziło do deklarowania niewłaściwego kodu CN.
Prawidłowo organ wskazał, że skarżący jest doświadczonym przedsiębiorcą, specjalizującym się w sprowadzanym profesjonalnym sprzęcie fotograficznym, podającym dane dotyczące towarów, także na stronie internetowej prowadzonego sklepu internetowego. Publikowanych tam danych w wielu przypadkach nie uwzględnia w kwestii klasyfikacji sprowadzanych towarów. Taka postawa podważa dobrą wiarę zgłaszającego. Uwzględnienie obiektywnych cech i właściwości towarów umożliwia, bowiem odpowiednią subsumcję przepisów dotyczących klasyfikacji towarów i określenie prawidłowego kodu CN. Do obowiązków podmiotu należy zbadanie, jakie przepisy stosowane są do dokonywanej przez niego czynności oraz jakie związane są z nią należności. Zatem podmiot zajmujący się zawodowo importem sprzętu fotograficznego, winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżący nie uwzględniał treści ORINS, stanowiących integralną część Taryfy celnej, które wskazują na sposób ustalenia właściwego kodu towaru. Działania skarżącego wskazywały, więc albo na niedbałość, albo na celowe działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd.
Ne była trafna argumentacja skarżącego, że określając stopień staranności w dokonywanym zgłoszeniu celnym, należy wziąć pod uwagę, iż powierzył kwestię przeprowadzenia importowanego towaru przez procedurę celną profesjonalnej agencji celnej, która dokonywała określenia kodu celnego towaru w zgłoszeniu celnym.
Zgodnie z art. 4 pkt 18 WKC, "zgłaszającym" jest osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne. Do dokonania zgłoszenia celnego strona upoważniła Agencję Celną C sp. z o.o., która reprezentowała skarżącego w formie przedstawicielstwa bezpośredniego. W takim przypadku, zgodnie z art. 5 ust.2 WKC, przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby (mocodawcy). Wobec tego, w przypadku spornego zgłoszenia celnego zgłaszającym był H. A. prowadzący działalność pod firmą "A" H. A. Dla oceny, czy potencjalny błąd organów celnych mógł być z racjonalnego punktu widzenia wykryty, należy wziąć pod uwagę m.in. doświadczenie zawodowe podmiotu. Zarówno skarżący, a przede wszystkim upoważniona i działająca w imieniu skarżącego agencja celna jest podmiotem doświadczonym, skoro zajmuje się zawodowo odprawami celnymi. Taki stopień profesjonalizacji zawodowej, połączony ze starannością, winien wystarczyć do ustalenia prawidłowego kodu towaru. Jednak doszło do zadeklarowania błędnego kodu towaru (kodu CN) na skutek nieprzestrzegania obowiązujących przepisów.
Zgodnie z art. 76 ustawy Prawo celne, czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Nienależyte wykonanie czynności przez agencję celną, nie jest w przypadku przedstawicielstwa bezpośredniego przesłanką wyłączającą, czy uwalniającą stronę od negatywnych skutków tych czynności. Udzielając agencji celnej upoważnienia do działania, jako przedstawiciel bezpośredni skarżący musi wziąć pod uwagę konsekwencje prawne, jakie wiążą się z taką formą przedstawicielstwa.
Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, że o warunku działania w dobrej wierze przez zgłaszającego świadczy fakt, że od chwili powzięcia informacji o możliwym błędnym określeniu kodu celnego w odniesieniu do pierścieni pośrednich, w kolejnych zgłoszeniach celnych dotyczących tego rodzaju towaru używa kodu wskazanego przez organ celny, jako prawidłowy. Niewątpliwie taka postawa świadczy o odpowiedzialności i odnosi się, jak skarżący zauważył, dopiero do zgłoszeń celnych dokonywanych po prawidłowym określeniu przez organ celny kodów CN w/w towarów.
Zatem zasadnie organy uznały, że nie zostały spełnione warunki odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, określone w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, wobec czego zarzut naruszenia tego przepisu jest bezzasadny.
Nie był trafny zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, który określa, że organ celny pobiera odsetki, w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba, że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikajacymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Nieprawidłowe dane (szczególnie kod CN towaru, stawka celna), które zostały zadeklarowane w zgłoszeniu celnym, doprowadziły do zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości niższej od prawnie należnej.
Art. 65 ust. 5 Prawa celnego zawiera wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek określając jednocześnie przesłanki, w których zasada ta znajduje zastosowanie. Co istotne, obowiązek ich wykazania spoczywa na dłużniku - stronie postępowania. Przepis nie określa, jakie okoliczności należy uznać za "szczególne", dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, że te okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani jego świadomego działania. Przepis znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Zasadnie organy przyjęły, że z takim właśnie przypadkiem podania nieprawidłowych danych mamy do czynienia w sprawie. Organy celne dowiodły, że dla towarów należało zastosować inny kod CN niż przyjęty przez skarżącego, a w konsekwencji inną stawkę celną.
Ponadto zgodnie z art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Jedna z podstawowych zasad postępowania podatkowego została wyrażona w art. 122 O.p. - w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Art. 65 ust. 5 Prawa celnego jest wyjątkiem od tej zasady, odnoszącym się do postępowań celnych w części dotyczącej poboru odsetek w ściśle określonym przypadku. W tym zakresie ustawodawca zastosował odmienną regulację przenosząc ciężar udowodnienia okoliczności leżących po stronie dłużnika - na stronę postępowania celnego. Art. 65 ust. 5 Prawa celnego, nie dopuszcza przejęcia w tym zakresie inicjatywy przez organy celne co powoduje, że zarzut naruszenia w tym zakresie art. 122 i 187 O.p., jest niezasadny.
Za okoliczność uzasadniającą zastosowanie wyjątku od obowiązku pobrania odsetek nie można uznać samego przekonania skarżącego, co do prawidłowości zastosowanej przez niego klasyfikacji oraz wyjaśnienia zawartego w skardze, że "prowadzi działalność gospodarczą polegającą na dystrybucji tylko aparatów cyfrowych oraz części i akcesoriów do nich. Dlatego też stosowany przez skarżącego kod celny 8529.90.20 nigdy nie wzbudził w nim wątpliwości". Stwierdzenie takie nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, bowiem, jak wynika z oferty sklepu internetowego B, skarżący prowadzi również sprzedaż sprzętu przeznaczonego i współpracującego także z aparatami fotograficznymi.
Na podmiocie dokonującym zgłoszenia celnego ciąży nie tylko obowiązek dołączenia wszelkich dokumentów, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną (art. 62 ust. 2 WKC), ale także zgłaszający odpowiada za prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu, jak również dołączonych do niego dokumentów. Skarżący w zgłoszeniu celnym podał nieprawidłowe dane odnośnie spornych towarów nie wykazując ich jako pierścieni pośrednich do aparatów fotograficznych oraz do aparatów cyfrowych, nie deklarując prawidłowego kodu CN co łączyło się z zadeklarowaniem niewłaściwej stawki celnej. Nieprawidłowość ta wynikała z naruszenia obowiązujących przepisów regulujących zasady klasyfikacji, przez niezastosowanie odpowiednich reguł ORINS. Strona dokonująca klasyfikacji towarowej powinna się tymi regułami bezwzględnie kierować zwłaszcza, że mamy do czynienia z podmiotem, który prowadzi określoną profesjonalną działalność. Nie zmienia tego fakt, że skarżący działał przez agencję celną.
Nie był trafny zarzut naruszenia art. 122, 187 § 1 O.p. uzasadniany tym, że organy celne nie objęły postępowaniem dowodowym faktów przemawiających za możliwością powstrzymania się od zastosowania instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, wynikających z art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, jak również powstrzymania się od poboru odsetek od długu celnego zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.
Zasadnie organy uznały w sprawie, że dłużnik nie wykazał, iż podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Zasadnie tez uznały, że nie wystąpiły przesłanki związane z odstąpieniem od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego (art. 220 ust. 2 lit. b) WKC).
Nie był trafny zarzut naruszenia art. 121 § 1 i § 2 O.p. Skarżący nie sprecyzował, jakie niejasności, czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego rozstrzygnięte zostały na jego niekorzyść. Zatem nie ma możliwości odniesienia się do tego zarzutu.
Trafnie jednak organ celny podkreślał, że należyte i pełne określenie wszystkich obiektywnych właściwości i cech towaru oraz jego przeznaczenia (co wynikało z lektury danych dotyczących towaru) pozwala na dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowych pierścieni pośrednich w oparciu o regułę 1, 3c) i 6 ORINS.
Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skargi, iż organ celny brał pod uwagę łącznie trzy pozycje taryfy celnej, co wskazuje na problemy organów celnych z określeniem właściwego kodu celnego i dowodzi zawiłości regulacji celnych, którymi nie można obarczać skarżącego. Organ celny, określając prawidłowy kod CN pierścieni pośrednich przedstawił cały tok klasyfikacji wskazując na poszczególne jego etapy i sposób ustalenia właściwego kodu CN. Stanowi to część uzasadnienia decyzji, do którego zobowiązują organy celne przepisy art. 210 § 1 i § 4 O.p. Zatem przedstawiony wyczerpująco proces klasyfikacji pierścieni pośrednich nie dowodzi zawiłości przepisów celnych, ale czyni zadość w/w regulacjom oraz zasadzie wyrażonej w art. 124 O.p., w myśl której organ podatkowy powinien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi się kieruje przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania przymusu. Dokładnie opisany proces klasyfikacji taryfowej wykazał, iż uwzględnienie obiektywnych cech i właściwości towaru umożliwia zastosowanie odpowiednich reguł ORINS w celu określenia prawidłowego kodu CN.
Nie był trafny zarzut naruszenia art. 121 § 2 O.p., tj. zasady udzielania informacji przez organ. Ustawodawca jednoznacznie sformułował art. 65 § 5 Prawa celnego, iż to dłużnik ma udowodnić, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Organ I instancji, jak przyznaje skarżący, informował stronę w wydawanych decyzjach o treści art. 65 § 5 Prawa celnego i jego konsekwencjach prawnych.
Art. 65 § 5 Prawa celnego nie określa, jakie okoliczności należy uznać za "szczególne", dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, że te okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani jego świadomego działania. Art. 65 § 5 Prawa celnego nie przewiduje przejęcia w tym zakresie inicjatywy przez organy celne. Z tego względu organy celne nie mogą wyręczać strony i sugerować, jakie to szczególne okoliczności należy uwzględnić, czy też, jakie okoliczności wymagają dodatkowych wyjaśnień. Natomiast do organów celnych należy ocena wskazanych przez stronę "szczególnych okoliczności", czy zostały one udowodnione. Nie można, zatem w tym zakresie mówić, jak wskazuje skarżący, o dowolności rozstrzygnięcia organów celnych, gdyż zasady swobodnej oceny dowodów, o których mowa w art. 191 O.p., nie można mylić z samowolą.
Skarżący podniósł kwestię, która nie odnosi się bezpośrednio do naruszeń przepisów dotyczących prawa materialnego, czy proceduralnego w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia dotyczący art. 33 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o podatku od towarów i usług, w powiązaniu z art. 125 O.p. W art. art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług ustawodawca zawarł generalną zasadę wydawania oddzielnych decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. W przepisie tym zawarł możliwość zawarcia rozstrzygnięcia z tego zakresu w decyzji dotyczącej należności celnej, co nie jest jednak zasadą. Działaniom organów celnych w oparciu o takie uregulowanie ustawowe nie można, więc zarzucić naruszenia art. 125 O.p., którego zakres przedmiotowy nie pokrywa się z zakresem art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zasada wyrażona w art. 125 O.p., winna być przestrzegana i realizowana przez organy zarówno w postępowaniach celnych, jak i podatkowych, co się wzajemnie nie wyklucza.
W odniesieniu do postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2010r. znak: [...], o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.
Zgodnie z art. 244 WKC co do zasady odwołanie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji, od której się odwołano. Jednakże w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione powody, by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego, lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej, wstrzymują w całości lub w części wykonanie takiej decyzji. Jeżeli zaskarżana decyzja nakłada należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe, wstrzymanie jej wykonania uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia. Jednakże nie wymaga się złożenia zabezpieczenia, jeżeli mogłoby to spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej.
W sprawie wstrzymanie wykonania decyzji, uzależnione było od spełnienia dwóch przesłanek tj.: uzasadnionych powodów, by sądzić, iż decyzja jest sprzeczna z przepisami lub istniała obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej oraz złożenia przez stronę zabezpieczenia należności celnych przywozowych lub wykazanie, że złożenie tego zabezpieczenia mogłoby spowodować dla dłużnika poważne trudności.
W dniu wniesienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organ uprawniony był do uznania, że nie stwierdzono po wstępnej analizie, aby decyzja I instancji naruszała przepisy prawa celnego zaś strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o zagrożeniu wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla firmy "A" H. A., a także nie uiściła stosownego zabezpieczenia, nie uzasadniając przyczyn jego nie złożenia. Organ nie miał, więc możliwości oceny kondycji finansowej podmiotu, która pozwoliłaby ocenić, czy w przypadku wykonania decyzji zachodzi obawa spowodowania nieodwracalnej szkody. Sama wysokość należności celnych bez danych wskazujących na trudną sytuację finansową nie może stanowić podstawy do uznania, że szkoda jest przewidywalna. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby wskazywać na relacje pomiędzy stanem finansów podmiotu, a kwotą długu celnego do uiszczenia. W sprawie dopiero szczegółowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym pozwoliła na ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanych towarów i ustalenie prawidłowej kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu.
Ponadto w sprawie decyzja organu celnego, której wstrzymania domagał się skarżący, dotyczyła należności celnych przywozowych, a zatem wstrzymanie jej wykonania było uzależnione do złożenia zabezpieczenia. Skarżący takiego zabezpieczenia nie złożył, a zatem o wstrzymaniu wykonania decyzji można byłoby mówić tylko wówczas, gdy mogło to spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej (art. 244 zd. 3 WKC).Tylko te, bowiem przesłanki mają wpływ na wstrzymanie wykonania decyzji w przypadku obowiązku złożenia zabezpieczenia. Pozostałe przesłanki wymienione w art. 244 zd. 2 WKC dotyczą wstrzymania wykonania decyzji, w przypadku, gdy takie zabezpieczenie nie jest wymagane.
W okolicznościach sprawy organ celny nie miał podstaw do wstrzymania wykonania decyzji bez uprzedniego złożenia zabezpieczenia, skoro wykonanie decyzji nie mogło spowodować dla skarżącego poważnych trudności natury gospodarczej lub społecznej. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających fakt, iż jej sytuacja finansowa nie pozwala na złożenie zabezpieczenia, co umożliwiłoby zwolnienie przez organ celny strony z obowiązku jego złożenia oraz dokonania ich stosownej oceny. Poważnych trudności społecznych nie można utożsamiać z trudnościami dotyczącymi sytuacji finansowej.
Mając na względzie powyższe ustalenia zasadnie organ uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających zasadność wstrzymania wykonania decyzji, zaś sam wywód nie poparty żadnymi dowodami, iż zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia w/w skutków nie jest wystarczający.
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji nie narusza prawa.
Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a tylko taka okoliczność mogłaby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ nie naruszył przepisów ani tych dotyczących zasad prowadzenia postępowania, ani przepisów prawa materialnego skutkujących wadliwością rozstrzygnięć. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd na podstawie art. 151 w/w ustawy, orzekł jak w sentencji.