III SA/KR 1222/22

III SA/Kr 1222/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Jakub Makuch /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne
Koncesje
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1072
Art. 38 ust. 1  pkt 1
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2023 r. sprawy ze skargi I. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2022 r., znak SKO.GiG/4176/1/2022 w przedmiocie odmowy zmiany koncesji na eksploatację złoża kopaliny pospolitej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej I. I. kwotę 1 000 zł (jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I. I. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 26 kwietnia 2022 r. (znak SKO.GiG/4176/1/2022) utrzymująca w mocy decyzję Starosty M. z 13 stycznia 2022 r. o odmowie zmiany koncesji na eksploatację złoża kopaliny, objętej prawem własności nieruchomości gruntowej piaskowca [...] "B.2", udzielonej skarżącej decyzją Starosty M. z 22 lutego 2011 r. (znak: OS.IV.7511/7/10), zmienionej decyzją tego organu z 8 czerwca 2012 r. (znak: GP.6522.2.2012).
Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
1.
Starosta M. decyzją z 22.02.2011 r. (znak: OS.IV.7511/7/10) udzielił skarżącej koncesji na eksploatację złoża kopaliny, objętej prawem własności nieruchomości gruntowej piaskowca [...] "B. 2". Decyzja ta określała termin ważności koncesji na dzień 31.03.2022 r. (pkt 11 decyzji).
Wymieniony wyżej organ decyzją z 8 czerwca 2012 r. (znak: GP.6522.2.2012) zmienił własną decyzją z 22.02.2011 r. udzielającą skarżącej koncesji na eksploatację kopaliny pospolitej, w zakresie momentu rozpoczęcia eksploatacji kopaliny (pkt 10 decyzji), jednocześnie stwierdził, iż pozostałe warunki udzielonej koncesji, w tym pkt 11 określający termin ważności tej koncesji, nie ulegają zmianie.
2.
Wnioskiem z 16.09.2021 r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o zmianę uzyskanej koncesji objętej decyzją tego organu z 22.02.2011 r. Oczekiwana przez skarżącą zmiana dotyczyła:
- punktu 1 decyzji koncesyjnej poprzez zmniejszenie powierzchni obszaru eksploatacji;
- punktu 11 decyzji koncesyjnej poprzez zmianę terminu obowiązywania koncesji, do dnia 31 grudnia 2061 r.;
- punktu 2, 2a, 2b, 2c decyzji koncesyjnej poprzez zmniejszenie powierzchni obszaru i terenu górniczego - ustanowienie nowego obszaru i terenu górniczego "B. VII",
- punktu 3 decyzji koncesyjnej poprzez zmianę współrzędnych punktów załamania granic oraz powierzchni złoża piaskowca [...] "B. 2",
- punktu 4 decyzji koncesyjnej poprzez zmianę zasobów geologicznych złoża kopaliny pospolitej "B. 2" w granicach ustanowionego obszaru górniczego o nazwie "B. VII".
3.
Pismem z 18.10.2021 r. organ I instancji wezwał skarżącą do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia obejmującego wydobywanie kopaliny ze złoża. Organ ten uznał bowiem, że zmiana koncesji dotycząca zmiany terminu jej obowiązywania, wymaga uzyskania wskazanej wyżej decyzji. Pismem z 3.11.2021 r. skarżąca złożyła do SKO w Krakowie "skargę na bezczynność" Starosty M. akcentując m.in., że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, nie jest w tym przypadku konieczna. W rozpoznaniu ponaglenia, SKO w Krakowie postanowieniem z 19.11.2021 r. stwierdziło, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zmiany koncesji na eksploatację złoża kopaliny.
Pismem z 30.11.2021 r. organ I instancji zwrócił się do skarżącej o złożenie wyjaśnień dotyczących planowanej rzędnej wysokościowej spągu wyrobiska eksploatacyjnego, do której będzie prowadzona dalsza eksploatacja złoża piaskowca [...] "B. 2", a nadto, ponowił żądanie przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem o zmianę koncesji.
W piśmie z 6.12.2021 r. skarżąca kolejny raz wskazała, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest w tym przypadku konieczna, zaś w piśmie z 16.12.2021 r. wyjaśniła okoliczności dotyczące zasobów złoża.
4.
Wskazaną na wstępie decyzją z 13.01.2022 r. organ I instancji odmówił zmiany, udzielonej skarżącej koncesji na eksploatację złoża kopaliny objętej prawem własności nieruchomości gruntowej piaskowca [...] "B. 2", określonej decyzją Starosty M. z 22.02.2011 r. (znak: OS.IV.7511/7/10). Motywem przyjętego rozstrzygnięcia był brak przedłożenia przez skarżącą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wg organu I instancji "w chwili obecnej, wydanie przez Starostę M. decyzji zmieniającej przedmiotową koncesję, zgodnie ze złożonym wnioskiem, stanowiłoby naruszenie art. 72 ust. 1 pkt. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto pod względem formalno-prawnym brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powoduje brak oceny oddziaływania na środowisko dalszego wydobywania kopaliny ze złoża "B. 2". W związku z powyższym tutejszy organ nie jest w stanie ocenić, czy zamierzona działalność sprzeciwia się interesowi publicznemu, w szczególności związanemu z ochroną środowiska, co zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, jest przesłanką odmowy udzielenia zmiany koncesji."
5.
W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie:
* art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (dalej p.g.g.) poprzez brak wskazania przez organ, że wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem sprzeciwiałoby się interesowi publicznemu;
* art. 29 ust. 1 i art. 34 ust. 1a p.g.g. w zw. z art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "ustawa środowiskowa"), poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na okoliczności, że skarżąca żąda zmiany koncesji także co do czasu jej trwania i nie przedłożyła decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawierają wymogu określenia terminu zakończenia przedsięwzięcia;
* art. 29 ust. 1 i art. 34 ust. 1a p.g.g. w zw. z art. 71 i 72 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na okoliczności, że skarżąca domagała się zmiany koncesji także co do czasu jej trwania i nie przedłożyła decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy ewentualny wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy nowych przedsięwzięć, a nie przedsięwzięć kontynuowanych;
* art. 29 ust. 1 i art. 34 ust. 1a p.g.g. w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 2a i 2i ustawy środowiskowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji mimo, że wniosek o zmianę decyzji dotyczył zmniejszenia powierzchni, w granicach której ma być prowadzona działalność i zmniejszenia granic obszaru górniczego i terenu górniczego;
* naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podania okoliczności, które wskazywałyby, że zamierzona działalność sprzeciwiałaby się interesowi publicznemu;
* art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. - poprzez brak rozpatrzenia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego;
- art. 104 § 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji odmownej w całości mimo, że złożony wniosek, m. in. co najmniej w części, dotyczył zmniejszenia powierzchni, w granicach której ma być prowadzona działalność i zmniejszenia granic obszaru górniczego i terenu górniczego – co oznaczało, że zasługiwał na pozytywne rozpatrzenie.
6.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 26.04.2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podało, że skarżąca wystąpiła o zmianę koncesji na eksploatację złoża kopaliny – w zakresie przedstawionym powyżej w pkt 2 niniejszego uzasadnienia. Kolegium Odwoławcze wskazało, że art. 34 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, w ust. 1a stanowi, że: do zmiany koncesji stosuje się odpowiednio przepisy o jej udzieleniu. Współdziałanie z organami określonymi ustawą dotyczy wówczas tylko tych spraw, które są przedmiotem zamierzonej zmiany, w szczególności w zakresie zgodności z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7. Przepisu art. 155 k.p.a. nie stosuje się. W związku z powyższym akcentowało Kolegium Odwoławcze, iż odpowiednie stosowanie przepisów oznacza, iż w postępowaniu o zmianę koncesji nie istnieje potrzeba stosowania wszystkich wymagań dotyczących jej udzielenia, lecz tylko tych, które dotyczą konkretnego przypadku przedmiotu zmiany. Zmiana decyzji koncesyjnej nie jest czynnością o jednolitym charakterze, dlatego też nie można z góry stworzyć pełnego katalogu norm dotyczących udzielania koncesji, które będą miały zastosowanie w procedurze jej zmiany. Wniosek o zmianę koncesji powinien zawierać dokumenty właściwe z punktu widzenia zamierzonego zakresu zmiany koncesji. Organ odwoławczy przytoczył art. 24 Prawa geologicznego i górniczego, który określa wymogi wniosku o udzielenie koncesji. Zwrócił uwagę, że w tej sprawie wnioskodawca wskazał, iż zmiana koncesji dotyczy zmniejszenia powierzchni, w granicach której ma być prowadzona działalność i zmniejszenia granic obszaru górniczego i terenu górniczego, dlatego też, jego zdaniem, nie ma obowiązku dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślił jednak organ II instancji, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż. Składając więc wniosek o koncesję (zmianę koncesji) na wydobywanie kopalin, przedsiębiorca musi dysponować decyzją środowiskową, gdyż zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie koncesji. Przytaczając treść art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, który określa sytuacja braku wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, SKO w Krakowie skonstatowało, iż przepis ten ma zastosowanie jedynie do sytuacji, gdy zmiana koncesji dotyczy tylko zmniejszenia powierzchni, w granicach której ma być prowadzona działalność, oraz innych przypadków wymienionych w art. 72 ust. 2 pkt 2 lit. b-i ustawy. Do tych przypadków nie należy jednak wydłużenie terminu obowiązywania koncesji. Zaakcentowało Kolegium Odwoławcze, że z punktu widzenia przepisów ustawy środowiskowej, kontynuacja działalności objętej koncesją po terminie, na który została wydana koncesja poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi nowe przedsięwzięcie wymagające nowej decyzji środowiskowej, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy. W przypadku wydłużenia terminu koncesji i jednocześnie zmniejszenia obszaru objętego koncesją – konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyjaśniło SKO w Krakowie, iż ustawa Prawo geologiczne i górnicze nie sprzeciwia się wydłużeniu terminu obowiązywania koncesji i zmniejszeniu obszaru działalności objętej koncesją w drodze zmiany koncesji. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na obowiązek uzyskania - w takim przypadku - nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Nawiązując do realiów przedmiotowej sprawy wskazał organ odwoławczy, że skarżąca zawnioskowała o wydłużenie koncesji do 31 grudnia 2061 r. (koncesja była ważna do 31 marca 2022 r. - decyzja Starosty M. z dnia 22 lutego 2011 r.). Powyższe w ocenie Kolegium Odwoławczego oznacza, iż przedsiębiorca ma obowiązek dołączenia do wniosku o zmianę koncesji - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
SKO w Krakowie powołało art. 29 Prawa geologicznego i górniczego, który określa przesłanki odmowy udzielenia koncesji. Wskazało, że zaistnienie którejkolwiek z wymienionych w tym przepisie przesłanek, obliguje organ koncesyjny do wydania decyzji o odmowie udzielenie koncesji. Natomiast odmowa udzielenia koncesji może wynikać również z innych okoliczności, niż wymienionych w art. 29 powołanej ustawy. Przykładowo może to dotyczyć sytuacji, w której wniosek o udzielenie koncesji (jej zmianę) nie spełnia wymogów określonych w art. 24 Prawa geologicznego i górniczego.
Ponadto SKO w Krakowie zwróciło uwagę, iż skarżąca zawnioskowała o zmniejszenie powierzchni, w granicach której ma być prowadzona działalność. Wg organu II instancji, powyższe nie jest spójne z decyzją Starosty M. z dnia 5 lipca 2021 r. znak: GP.6528.1.2021, która zatwierdza Dodatek nr l do dokumentacji geologicznej złoża piaskowca [...] "B. 2"- zgodnie z którą, z tytułu zmiany granic złoża (zmiana dolnej granicy złoża z 460 m n.p.m. na 450 m n.p.m.) przybyło 259 545 Mg zasobów. Jak zauważyło Kolegium Odwoławcze, w dotychczasowej koncesji rzędna spągu złoża (dolna rzędna przestrzeni, w której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny) wynosiła ok. 460 m. n.p.m, z zatwierdzonego Dodatku nr l wynika, że obecnie wynosi 450 m n.p.m. Zmiana koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża w zakresie spągu będzie zmianą obszaru górniczego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 Prawa geologicznego i górniczego, obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych niezbędnych do wykonywania koncesji. Co istotne, przestrzeń ta istnieje w trzech wymiarach, a zatem nie ogranicza się jedynie do współrzędnych geograficznych. Zatem, do wniosku o zmianę koncesji w zakresie zmiany dolnej rzędnej przestrzeni, w której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny, w ocenie organu odwoławczego, jest wymagane dołączenie decyzji środowiskowej.
7.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję SKO w Krakowie z 26.04.2022 r. skarżąca zawarła zarzuty identyczne z zarzutami podniesionymi w odwołaniu, a przedstawionymi w pkt 5 niniejszego uzasadnienia.
Skarga domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
8.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Decyzje organów administracji publicznej objęte kontrolą w niniejszej sprawie zapadły w następstwie rozpoznania wniosku skarżącej z 16.09.2021 r. obejmującego żądanie zmiany uzyskanej przez skarżącą koncesji na eksploatację złoża kopaliny pospolitej (piaskowca [...]) ze złoża B. 2. Jak wynika z akt sprawy, koncesja ta została udzielona decyzją Starosty M. z 22.02.2011 r. (znak: OS.IV.7511/7/10). W punkcie 11 tej decyzji wskazano, iż "udziela się jej na 11 lat, tj. od dnia prawomocności niniejszej decyzji do dnia 31 marca 2022 r." Z pieczęci znajdującej się na omawianej decyzji (k. 52) można wyczytać, iż w dniu 29.03.2011 r. organ stwierdził, że decyzja ta stała się ostateczna i podlega wykonaniu. Choć opisywana wyżej decyzja koncesyjna została zmieniona decyzją Starosty M. z 8.06.2012 r., to jednak dokonana zmiana nie obejmowała okresu, na jaki udzielona została koncesja. Stwierdzić zatem należy, iż z dniem 31.03.2022 r. upływał termin, na jaki została skarżącej nadana koncesja na eksploatację kopaliny pospolitej ze złoża B. 2. W związku z powyższym zwrócić trzeba uwagę, że stosownie do art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy z 9.06.2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 2022 r., poz. 1072) koncesja wygasa z upływem czasu na jaki została udzielona. Przepis o tożsamej treści funkcjonował także w poprzednio obowiązującej ustawie, w oparciu o którą skarżącej udzielona została sporna koncesja – por. art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z 4.02.1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947). W ocenie Sądu, merytoryczna wypowiedź organów administracji publicznej w przedmiocie złożonego przez skarżącą wniosku z 16.09.2021 r. o zmianę uzyskanej w 2011 r. koncesji, w tym obejmującego żądanie przedłużenia okresu jej obowiązywania (do 31.12.2061 r.), dotyczyć mogła jedynie uprawnienia istniejącego w dacie orzekania przez organy administracji w przedmiocie objętym tym wnioskiem. Utrata zaś mocy obowiązującej decyzji koncesyjnej, powstała w następstwie jej wygaśnięcia będącego konsekwencją upływu terminu na jaki została wydana - powoduje, że decyzja taka nie mogła być już przedmiotem dalszego obrotu prawnego, w tym także nie mogła zostać zmieniona na żądanie strony. Wykluczał to właśnie brak przedmiotu (uprawnienia) mogącego podlegać oczekiwanej przez skarżącą zmianie. Inaczej mówiąc, wniosek o zmianę koncesji mógł zostać merytorycznie rozpoznany przez organy administracji publicznej jedynie w sytuacji, gdy decyzja koncesyjna pozostawała (funkcjonowała) w obrocie prawnym, czyli do ostatniego dnia terminu określającego czas jej obowiązywania (31.03.2022 r.). Po tej dacie, brak było już podstaw do wypowiedzi organu w przedmiocie objętym wnioskiem skarżącej z 16.09.2021 r. Zmiana bowiem koncesji może nastąpić tylko do czasu, aż koncesja nie wygaśnie, gdyż uprawnienie, które wygasło, nie może podlegać zmianie. W realiach ocenianego przypadku należy zauważyć, iż decyzja SKO w Krakowie, ostatecznie rozstrzygająca (co do meritum) w przedmiocie żądań objętych wnioskiem skarżącej z 16.09.2021 r., zapadła 26.04.2022 r. Jak natomiast wcześniej już wskazano, wniosek o zmianę koncesji uzyskanej przez skarżącą mógł zostać rozpoznany przez organy administracji publicznej do czasu wygaśnięcia koncesji, tj. – do ostatniego dnia terminu określającego jej obowiązywanie, czyli do 31.03.2022 r. Z zestawienia daty wydania decyzji przez organ II instancji, z datą wygaśnięcia decyzji koncesyjnej wynika, że kontrolowana w tej sprawie decyzja organu odwoławczego w sprawie zmiany koncesji, zapadła już po upływie czasu, na jaki koncesja została skarżącej udzielona, tj. po jej wygaśnięciu - stosownie do cytowanego wyżej art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Z powyższych względów stwierdzić należało, że kontrolowane rozstrzygnięcie SKO w Krakowie narusza wskazany powyżej przepis, w stopniu który miał wpływ na wynik tej sprawy. Niewątpliwie bowiem stwierdzenie przez organ odwoławczy faktu wygaśnięcia uprawnienia (koncesji), która miała zostać zmieniona (m.in. poprzez wydłużenie czasu jej obowiązywania), skutkować winno przyjęciem braku dopuszczalności merytorycznej wypowiedzi organu w tym przedmiocie. Postępowanie w sprawie zmiany koncesji, która wygasła, stało się bowiem bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 par. 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia danej sprawy. Taką przeszkodę do merytorycznej wypowiedzi organu w tej sprawie – w ocenie Sądu – stanowiła okoliczność wygaśnięcia (z dniem 31.03.2022 r.) udzielonego skarżącej uprawnienia. Wydanie zaś przez SKO w Krakowie, w warunkach wygaśnięcia nadanej skarżącej koncesji - merytorycznej decyzji w przedmiocie zmiany tej koncesji – czyni tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wadliwą, co skutkować musiało uchyleniem obu tych aktów.
W ocenie Sądu, nie miała znaczenia dla oceny tej sprawy okoliczność złożenia przez skarżącą wniosku o zmianę koncesji jeszcze przed upływem terminu jej wygaśnięcia (tj. w dniu 8.10.2021 r.). Jak trafnie bowiem wyjaśnił NSA w wyroku z 17.02.2011 r. (sygn. akt II GSK 271/10) prawo domagania się zmiany koncesji jest jedynie pochodną koncesji. W efekcie tego wygaśnięcia koncesji - jako materialnoprawnego uprawnienia - postępowanie w jej przedmiocie staje się bezprzedmiotowe i bez znaczenia w tym zakresie jest, czy wniosek o przedłużenie koncesji został złożony przed upływem terminu jej ważności. Jak przy tym zasadnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 16.12.2022 r. (sygn. akt VI SA/WA 2103/22), złożenie wniosku o zmianę koncesji w zakresie jej przedłużenia nie powoduje, że okres ważności tejże koncesji ulega przedłużeniu do czasu zakończenia postępowania w sprawie zmiany koncesji. Koncesja jest bowiem uprawnieniem materialnoprawnym, przyznawanym na okres wskazany w decyzji o jej udzieleniu, który nie może być zmieniany przez czynności faktyczne, jak np. prowadzenie postępowania w sprawie zmiany koncesji.
Z uwagi na stwierdzone wyżej naruszenie prawa materialnego (art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze), Sąd w pkt I wyroku uchylił obie kontrolowane decyzje, o czym orzekł na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 259; dalej p.p.s.a.). Uznając jednocześnie, że z uwagi na przedstawiony charakter naruszenia prawa brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego - - Sąd postępowanie to umorzył (pkt 2 sentencji). Podstawą tego rozstrzygnięcia był art. 145 par. 3 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości ocenianego postępowania administracyjnego, tj. stwierdzenia sytuacji, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji. Jak wyżej już wskazano, wobec wygaśnięcia koncesji, bezprzedmiotowe stało się postępowanie o jej zmianę, co obligowało do umorzenia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 210 par. 2 p.p.s.a. Stosownie do pierwszego ze wskazanych przepisów, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na celowe koszty postępowania złożył się jedynie uiszczony od skargi wpis w kwocie 1000 zł. Przepis art. 210 par. 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że w przypadku gdy strona nie jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu.
Na koniec należy wskazać, że wobec przyjętych przez Sąd motywów rozstrzygnięcia tej sprawy, zbędne jest odnoszenie się do zarzutów podniesionych w skardze kwestionujących zasadniczo stanowisko organów administracji o potrzebie uzyskania przez skarżącą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – jako przesłanki wydania decyzji uwzględniającej jej żądanie zmiany koncesji.