III SA/Kr 1201/22

III SA/Kr 1201/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-01-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna
Maria Zawadzka /przewodniczący/
Marta Kisielowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1554/23 - Wyrok NSA z 2025-11-27
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
Art. 39j ust. 1-4, art. 92a ust. 2  i 8
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2095
Art. 12 a
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 maja 2022 r., znak BP.501.1395.2021.1284.LD5.218162 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza na rzecz skarżącego S. G. od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 19 maja 2022 r., znak BP.501.1395.2021.1284.LD5.218162 Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 października 2020 r. o nałożeniu na S. G. (dalej: "skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma usługowo Handlowa "S." w P. kary pieniężnej w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych). Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), art. 4, pkt 22 lit. l, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39m, art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej: "u.t.d.").
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 1 czerwca 2020 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu ciężarowego Scania [...] wraz z dwiema naczepami – D-TEC [...] oraz [...]. Właścicielem pojazdu był skarżący, a kierowcą J. M. W wyniku kontroli stwierdzono, że doszło do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o co najmniej 20% na podstawie art. 92a ust. 1, 7, 11 u.t.d., zał. nr 3 lp. 10.2.4. Kolejnym stwierdzonym naruszeniem było wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy na podstawie art. 92 a ust. 2, 8 u.t.d., zał. nr 4 lp. 4.2.
W dniu 1 czerwca 2020 r. przesłuchano w charakterze świadka kierowcę pojazdu, który oświadczył, że został zatrzymany do kontroli przez patrol ITD poruszający się nieoznakowanym pojazdem. Następnie pod eskortą udał się do miejsca ważenia pojazdów. Kierowca wskazał, że przewoził dwa kontenery: z wkładami kominkowymi oraz akcesoriami wędkarskimi, które razem według dokumentów ważyły 28,5 tony. Kontenery zostały załadowane w G., każdy oddzielnie. Od chwili załadunku do chwili kontroli ładunek nie zmienił się, a pojazd nie był dotankowywany. Świadek wskazał, że w jego dokumencie prawa jazdy data ważności kategorii C jest określona na dzień 25 kwietnia 2019 r. Wykonał badanie psychologiczne i kurs okresowy, ale nie zrobił badań lekarskich, ponieważ żaden lekarz nie przyjąłby go. Do kontroli przestawił orzeczenie psychologiczne z dnia 27 kwietnia 2019 r. oraz świadectwo kwalifikacji zawodowej z dnia 9 września 2018 r. Świadek oświadczył, że treść protokołu jest zgodna z jego zeznaniami.
Decyzją z dnia 9 października 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę w wysokości 1000 (słownie: tysiąca) złotych. Organ wskazał, że zebrany w toku postepowania materiał dowodowy potwierdził, że w dniu przeprowadzenia kontroli kierujący pojazdem wykonujący przewóz drogowy dla skarżącego, nie posiadał ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ rozważył treść art. 92c u.t.d. i podniósł, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że podjął niezbędne kroki, aby uniknąć naruszenia. W świetle załącznika nr 4 lp. 4.4.2. wysokość kary za stwierdzone naruszenie obejmuje kwotę tysiąca złotych.
Pismem z dnia 26 października 2020 r. skarżący wniósł o uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia, sprostowanie decyzji w zakresie rozstrzygnięcia oraz prawa odwołania. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o odmowie uzupełnienia decyzji.
W dniu 21 maja 2021 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia 9 października 2020 r. oraz zażalenie na postanowienie z dnia 28 kwietnia 2021 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego przed organem I instancji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na fakt, że wydanie decyzji było przedwczesne, ponieważ strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierującego pojazdem na okoliczność nieposiadania przez niego ważnego orzeczenia lekarskiego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:
- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie u.t.d.;
- oparcie ustaleń z kontroli na błędnie sporządzonym protokole kontroli, którego błędy w zasadniczym stopniu miały wpływ na ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o które nałożono na skarżącego karę pieniężną;
- uzasadnienie decyzji wykraczające poza podstawy prawne i opierające się na swobodnej interpretacji przepisów niemającej podstaw prawnych;
- naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 10 § i § 2 w zw. z art. 7 i art. 77 oraz 81 k.p.a., czyli przedwczesne wydanie decyzji z uwagi na niewyczerpanie wszystkich działań w sprawie przewidzianych przepisami k.p.a., gdyż strona nie została poinformowana przez organ I instancji o przeprowadzeniu jakichkolwiek dowodów;
- naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie;
- naruszenie art. 189a i 189f k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, ponieważ organ powinien ustalić, czy istnieją podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i zastosowania instytucji wynikającej z art. 189f k.p.a.;
- brak wskazania naruszonego przepisu w sentencji decyzji, błędna podstawa prawna decyzji;
- niezastosowanie przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii oraz art. 12a ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, dalej: "ustawa COVID-19"), którym zawieszono wykonywanie obowiązków w zakresie kierowania na badania lekarskie kierowców.
Decyzją z dnia 19 maja 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na skarżącego karę pieniężną. Organ wskazał, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a k.p.a., ponieważ kary pieniężne nakładane są na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Organ podniósł, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 189d i 189a k.p.a., ponieważ zostały uregulowane odrębnie w art. 92c u.t.d. W ocenie organu okolicznością bezsporną jest, że kierowca w dacie kontroli nie posiadał ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, nie przedłożył również takiego badania w toku postępowania. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego brak jest podstaw do zastosowania przepisów art. 12a ust. 1- 3 ustawy COVID-19, ponieważ ustawa zawiesiła obowiązek wykonywania badań lekarskich, ale wyłącznie takich, których ważność upłynęła w czasie obowiązywania stanu epidemii, w przypadku skarżącego natomiast ważność badań upłynęła przed wprowadzeniem stanu pandemii. Organ odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw zastosowania art. 92 c u.t.d.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:
- naruszenie przepisów u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie;
- oparcie ustaleń z kontroli na błędnie sporządzonym protokole kontroli, którego błędy w zasadniczym stopniu miały wpływ na ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o które nałożono na skarżącego karę pieniężną;
- uzasadnienie decyzji wykraczające poza podstawy prawne i opierające się na swobodnej interpretacji przepisów niemającej podstaw prawnych;
- naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 10 § i § 2 w zw. z art. 7 i art. 77 oraz 81 k.p.a., czyli przedwczesne wydanie decyzji z uwagi na niewyczerpanie wszystkich działań w sprawie przewidzianych przepisami k.p.a., gdyż sama strona nie została poinformowana przez organ o przeprowadzeniu jakiegokolwiek dowodu w sprawie w toku postępowania, w tym dowodu z przesłuchania kierowcy;
- naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie;
- naruszenie art. 189a i 189f k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, ponieważ organ powinien ustalić, czy istnieją podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej;
- brak wskazania naruszonego przepisu w sentencji decyzji, błędna podstawa prawna decyzji;
- niezastosowanie przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii oraz art. 12a ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych, którym zawieszono wykonywanie obowiązków w zakresie kierowania na badania lekarskie kierowców oraz faktu, że w dacie kontroli lekarze orzecznicy zawiesili wykonywanie badań lekarskich;
- naruszenie prawa procesowego: art. 189a i 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, ponieważ organ powinien ustalić czy istnieją podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i zastosowania instytucji pouczenia wynikającej z art. 189f k.p.a.
- naruszenie art. 111 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji.
W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć Sąd nie podziela wszystkich podniesionych w niej zarzutów.
Na wstępie należy wskazać, że niesporną okolicznością w niniejszej sprawie był fakt realizowania transportu drogowego dla skarżącego przez kierowcę, który nie posiadał (ważnego w dniu kontroli) orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Okolicznością sporną w niniejszej sprawie było, czy w świetle przepisu art. 12a ustawy COVID-19 możliwe było wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej za wskazane w decyzji naruszenie.
Zgodnie z treścią art. 12 a ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19 w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zawiesza się od dnia ogłoszenia danego stanu wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39d ust. 2, art. 39f, art. 39j, art. 39k i art. 39l ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, pracodawca i pracownik są zobowiązani niezwłocznie podjąć wykonywanie zawieszonych obowiązków, o których mowa w ust. 1 i wykonać je w okresie nie dłuższym niż 180 dni od dnia odwołania danego stanu.
Jak stanowi art. 39j ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z ust. 3 zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1 obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Zgodnie z art. 39k ust.1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
W świetle art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Jak stanowi art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Lp. 4.2 załącznika nr 4 u.t.d. stanowi, że wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy kierowcy sankcjonowane jest karą w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąca złotych).
W czasie przeprowadzonej w dniu 1 czerwca 2020 r. kontroli, a następnie w czasie orzekania przez organ I instancji obowiązywał stan epidemii wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. 2020 r., poz. 340), a w czasie wydawania decyzji przez organ II instancji obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie ogłoszenia na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1028).
Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że w czasie przeprowadzonej kontroli oraz w czasie wydawania decyzji (w I i II instancji) wykonywanie obowiązków wynikających m. in. z art. 39j u.t.d. było zawieszone.
Jak wskazał w jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny: odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe ma charakter obiektywny i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.td. (por. wyrok NSA z 12 października 2016 r., II GSK 800/15, CBOSA). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 2 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2022 r., III SA/Po 1430/21, CBOSA).
Mając na względzie powyższe, nie może budzić wątpliwości, że nałożenie na przedsiębiorcę kary jest uzależnione od następujących okoliczności: istnienia obowiązującej normy prawnej nakładającej na przedsiębiorcę obowiązek oraz stwierdzenia faktu naruszenia obowiązku i warunków przewozu drogowego. W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości- kierowca nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań do wykonywania zawodu kierowcy, jednakże w dacie orzekania przez organ I i II instancji oraz w dacie kontroli brak było normy sankcjonowanej w postaci obowiązku zapewnienia badań kierowcy, ponieważ obowiązek określony w art. 39j u.t.d. został zawieszony ustawą COVID-19. Skoro zatem, obowiązek wynikający z normy określonej w art. 39j u.t.d. został zawieszony, oznacza to, że w czasie wydawania decyzji nie było podstaw do zastosowania art. 92 a u.t.d., ponieważ nie można zarzucić skarżącemu naruszenia obowiązku, którego wykonywanie zostało przez ustawodawcę zawieszone. Nie było zatem możliwe zrekonstruowanie normy sankcjonującej. Sąd nie zgadza się z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, że zawieszenie to dotyczy wyłącznie sytuacji, w której zaświadczenie straciło ważność w czasie epidemii, ponieważ okoliczność ta nie wynika z powołanego przepisu. Zdaniem Sądu niedopuszczalna jest przyjęta przez organ zawężająca, pogarszająca sytuację prawną jednostki, wykładnia.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze - Sąd dostrzega naruszenie przepisów postępowania przez organ II instancji polegające na braku rozstrzygnięcia o wniosku dowodowym skarżącego – w postaci przesłuchania świadka. Sąd nie dostrzega wadliwości w sporządzeniu protokołu kontroli. Kierowca nie wniósł do niego zastrzeżeń, podpisał go, a ponadto został przesłuchany w charakterze świadka.
W ocenie Sądu zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że w sprawach z zakresu kar pieniężnych w transporcie drogowym, nie mają zastosowania przepisy art. 189a i art. 189f k.p.a., ponieważ u.t.d. zawiera postanowienia w tym przedmiocie, której mają pierwsze przed postanowieniami k.p.a. Zauważyć ponadto należy, że organ rozważył zastosowanie w sprawie art. 92 c u.t.d. Sąd nie podziela ponadto zarzutów dotyczących naruszeń w zakresie ustaleń faktycznych, ponieważ stanowią one wyłącznie polemikę z treścią protokołu, a równocześnie skarżący nie wskazuje na czym polega wadliwość dokonanych ustaleń, ani nie wskazuje żadnych dowodów dających podstawę ich zakwestionowania, nie wskazuje jakich błędów organ dopuścił się w ich dokonywaniu.
Sąd orzekł o umorzeniu postępowania, ponieważ obowiązek wynikający z normy prawnej zawartej w art. 39j u.t.d. został zawieszony, a postępowanie w sprawie nałożenia kary za jego naruszenie było bezprzedmiotowe, zatem zasługiwało na umorzenie. W doktrynie wskazuje się zasadnie, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić w szczególności wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022). Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Skoro kontrola drogowa miała miejsce 1 czerwca 2020 r., również zatem z tego względu niezasadne byłoby uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących postanowienia [...] Inspektora Transportu Drogowego o odmowie uzupełniania i sprostowania decyzji, Sąd zwraca uwagę, że brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia, powoduje możliwość jego oceny jedynie wraz z decyzją, której dotyczyło uzupełnienie (tak słusznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2018 r., I OSK 2955/18, CBOSA). Zdaniem Sądu organ prawidłowo odmówił uzupełnienia decyzji, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki z art. 111 k.p.a.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie art. 15zzs3 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).
O kosztach postępowania (punkt trzeci sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 210 § 1 p.p.s.a. i zasądził na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu od skargi.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Sąd stwierdził jednocześnie, że z wyżej wskazanych przyczyn brak jest podstaw prawnych do kontynuowania postępowania administracyjnego, wobec czego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. postępowanie to umorzył (punkt drugi sentencji wyroku).