III SA/Kr 1157/25

III SA/Kr 1157/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-02-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /przewodniczący/
Magdalena Gawlikowska
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par 1, art. 136
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 210
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Zięba (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2026 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków -Prądnik Biały w Krakowie M. P. sprawy ze skargi A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2025 r. nr SKO/4122/110/2025 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A sp. z o.o. sp. k. (dalej "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej "SKO", "Kolegium") z dnia 6 czerwca 2025 r. nr SKO/4122/110/2025 wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 marca 2025 r. nr PKH.610.6.352.2024.JP nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8 250,84 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego poprzez umieszczenie urządzenia reklamowego.
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 20 marca 2025 r. nr PKH.610.6.352.2024.JP nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8 250,84 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...], dz. nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] poprzez umieszczenie w dniach 28 listopada 2024 r. do 9 grudnia 2024 r. urządzenia reklamowego w całkowitej powierzchni reklamowej wynoszącej 17,63 m2.
W dniu 9 kwietnia 2025 r. Skarżąca (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego) wniosła odwołanie na ww. decyzję z dnia 20 marca 2025r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2025 r. nr SKO/4122/110/2025 na podstawie art. 129 § 2, art. 57 § 1 i § 5 oraz art. 127 i art. 134 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – dalej "k.p.a.") stwierdziło, że odwołanie Skarżącej od decyzji organu I instancji z dnia 20 marca 2025 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu postanowienia, Kolegium uznało, że termin do wniesienia przez Skarżącą odwołania rozpoczął bieg w dniu 25 marca 2024 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru kwestionowanej decyzji wynika bowiem, że przesyłka została odebrana w dniu 25 marca 2025 r. przez adresata decyzji.
Skarżąca tymczasem wniosła odwołanie w dniu 9 kwietnia 2025 r. W konsekwencji stwierdzono, że decyzję wniesiono po upływie ustawowego 14-dniowego terminu, co oznaczało konieczność stwierdzenia uchybienia terminu (art. 57 k.p.a.) do wniesienia odwołania na zasadzie art. 134 k.p.a.
W skardze wniesionej na powyższe postanowienie Kolegium, Skarżąca oświadczyła, że doręczenie przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji nastąpiło w dniu 26 marca 2025 r., a nie jak jej zdaniem przyjął organ I instancji oraz SKO – w dniu 25 marca 2025 r. co wynika z wydruku ze strony śledzenia przesyłek Poczty Polskiej.
Dla potwierdzenia powołanej okoliczności Skarżąca załączyła do skargi m.in. wydruk z elektronicznego monitoringu przesyłek, z którego wynika, że postanowienie organu I instancji (przesyłka nr [...]) została doręczona dnia 26 marca 2025 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 (dalej: "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Należy także podkreślić, iż stosownie do powyższych przepisów Sąd nie bada zaskarżonego postanowienia pod względem jego celowości czy słuszności.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził naruszenie prawa procesowego w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Okoliczności powołane w skardze i dowody przedłożone na ich potwierdzenie wykluczają możliwość uznania na obecnym etapie, że zaskarżone postanowienie spełnia warunek zgodności z prawem.
Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.).
Organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co expressis verbis wynika z art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek ten służy realizacji - wynikającej z art. 7 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zasada prawdy obiektywnej obejmuje wszystkie okoliczności istotne w sprawie, zarówno te o charakterze formalnym jak i merytorycznym. Wątpliwości co do istotnych okoliczności sprawy jak i wszelkie sprzeczności w materiale dowodowym powinny zostać zatem przez organ wyjaśnione, należy zaznaczyć, że w myśl art. 80 k.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istnieje oczywista rozbieżność pomiędzy treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia organu I instancji (wskazującą jako datę odbioru 25 marca 2025 r., k. 26 akt administracyjnych), a informacjami zawartymi w elektronicznym systemie śledzenia przesyłek wskazującymi jako datę odbioru 26 marca 2025 r., co podkreślono w treści skargi. Jakkolwiek rację ma Kolegium twierdząc, że stwierdzenie uchybienia 14-to dniowemu terminowi do wniesienia odwołania nie pozwala na merytoryczne rozpoznanie treści tego odwołania, to jednak analiza akt sprawy wskazująca na niezgodność danych wynikających z potwierdzenia odbioru z innymi informacjami wygenerowanymi przez tego samego operatora pozwala przyjąć, że termin ten jeszcze nie upłynął. W takich warunkach nie sposób uznać, że domniemanie zgodności z prawdą nie zostało podważone.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że w realiach rozpatrywanej sprawy wydanie przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia było przedwczesne.
Mając na względzie daleko idące skutki dla Skarżącej w przypadku uznania, że odbiór postanowienia pierwszoinstancyjnego nastąpił w dniu 25 marca 2025 r., Kolegium powinno poprzedzić ustalenie daty doręczenia decyzji z dnia 20 marca 2025r. nr PKH.610.6.352.2024.JP dodatkowym postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym na podstawie art. 136 k.p.a. (czego zaniechano w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia). Należy zatem stosownie do art. 136 § 1 k.p.a. zlecić organowi I instancji uzyskanie stanowiska operatora pocztowego w przedmiocie tych sprzeczności, a w razie konieczności odebrać również wyjaśnienia od osób uprawnionych do odbioru przesyłki, którzy odebrali ją w tym dniu.
SKO uwzględniając stanowisko Sądu przedstawione w niniejszym wyroku przeprowadzi zatem postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia, w sposób pozbawiony wątpliwości, daty doręczenia Skarżącej ww. decyzji z dnia 20 marca 2025r.
Brak powyższych ustaleń czyni zaskarżone postanowienie przedwczesnym i naruszającym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, z uwagi na brak wniosku występującego w sprawie pełnomocnika Skarżącej, będącego radcą prawnym, stosownie do art. 210 p.p.s.a., zgodnie z którym Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie (§ 1). Z kolei, zgodnie z § 2 tego przepisu, Przepis § 1 nie ma zastosowania w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. W takim przypadku o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu.
Tym samym Sąd orzekł na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie
art. 119 pkt 3 p.p.s.a.