III SA/Kr 1152/19

III SA/Kr 1152/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Halina Jakubiec /sprawozdawca/
Janusz Bociąga /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II GSK 884/20 - Wyrok NSA z 2023-10-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 161
art. 114 ust. 1 pkt 2 i 115a
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 par 1 pkt 1 lit. a, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badan technicznych pojazdów skargę oddala
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 września 2019 r. nr: [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] 2019 r. znak: [...] o cofnięciu M. K. (dalej skarżący) uprawnienia nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Z uzasadnienia decyzji wynika następujący stan faktyczny i prawny:
M. K. jest zatrudniony w podstawowej stacji kontroli pojazdów P.P.H.U. "A" M. S. Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów w G. Posiada uprawnienia diagnosty o nr [...].
W dniu 25 lipca 2016 r. M. K. przeprowadził badanie techniczne samochodu ciężarowego marki FIAT [...] 1.9 JTD, nr rej. [...], zakwalifikowanego przez odwołującego się do kategorii N1 i wydał zaświadczenie nr [...]. Wynik badania pojazdu został określony jako pozytywny. Załącznik do ww. zaświadczenia wydanego przez odwołującego się stanowił dokument identyfikacyjny pojazdu.
W toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji w przedmiocie rejestracji ww. pojazdu dokonał przesłuchania strony postępowania - właściciela pojazdu P. P., który stwierdził, że zlecił wykonanie ww. badania technicznego pojazdu w celu jego rejestracji po sprowadzeniu go z Wielkiej Brytanii oraz że kierownica w pojeździe jest umieszczona po prawej stronie.
Organ I instancji na podstawie informacji od F S.A. ustalił, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany z kierownicą po prawej stronie.
W dniu 18 marca 2019 r. organ I instancji pozyskał do akt sprawy wyrok Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 25 września 2017 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym warunkowo umorzono na okres próby 1 roku postępowanie wobec M. K. oskarżonego o popełnienie przestępstwa poświadczenia nieprawdy tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k.
W związku z powyższym organ I instancji wydał w dniu 2 kwietnia 2019 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz wezwał odwołującego się do stawiennictwa w celu przesłuchania w charakterze strony.
W piśmie z daty 1 kwietnia 2019 r. skarżący złożył wyjaśnienia i zakwestionował zasadność prowadzenia postępowania przez organ I instancji.
W dniu 22 maja 2019 r. organ I instancji wydał i doręczył odwołującemu się zawiadomienie o zakończeniu postępowania.
W dniu 3 lipca 2019 r powołując siew na art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako "u.r.d.") Starosta wydał opisana na wstępie decyzję. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 84 ust. 3 pkt 2 u.r.d. poprzez wydanie przez skarżącego zaświadczenia niegodnie ze stanem faktycznym i przepisami. Zdaniem organu I instancji skarżący po przeprowadzaniu okresowego badania technicznego pojazdu zakwalifikowanego do kategorii N1, w którym kierownica jest umieszczona po prawej stronie wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym, podczas, gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wynik badania technicznego ww. pojazdu powinien być negatywny.
W odwołaniu M. K. zarzucił:
1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 u.r.d. poprzez:
a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach,
b) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku prowadzenia przez diagnostę badania technicznego, a następnie wydania zaświadczenia z badania technicznego albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami nie istnieje możliwość zastosowanie miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę, a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień za okres 5 lat, co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji starosty,
2. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 u.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności,
2) naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego decyzji, a także wobec wydanie decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji w całości lub alternatywnie o zwrot sprawy do I instancji w celu ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało na treść art. 84 ust. 3 pkt 2 u.r.d. oraz załącznika nr 3 (wzór zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu) do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 776, dalej jako "rozporządzenie MTBiGM"). Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z treścią rozporządzenia, obowiązującego w dniu wydania przez skarżącego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu w rybce "Uwagi" należy wpisać m.in.: informację o przystosowaniu pojazdu konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu). W zaświadczeniu wydanym przez skarżącego rubryka "Uwagi" pozostaje pusta.
Ponadto zgodnie z § 9 ust. 2 i ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U z 2016 r. poz. 2022, dalej jako "rozporządzenie MI"), obowiązującym w dniu wydania spornego zaświadczenia
o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu:" 2. Kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2a. Dopuszcza się umieszczenie kierownicy po prawej stronie pojazdu w pojeździe kategorii M1 o rodzaju samochód osobowy, nowym objętym świadectwem homologacji typu WE pojazdu, albo uprzednio zarejestrowanym na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, pod warunkiem, że pojazd jest wyposażony w: 1) reflektory świateł mijania przeznaczone do ruchu prawostronnego, odpowiadające warunkom określonym w rozdziale 3 działu III oraz w załączniku nr 6 do rozporządzenia; 2) lusterka wsteczne, odpowiadające warunkom określonym w załączniku nr 12 do rozporządzenia, z tym, że lusterko zewnętrzne (lewe wsteczne) musi umożliwić obserwację obszaru po lewej stronie pojazdu pod kątem zapewnienia kierowcy minimalnego wymaganego pola widzenia w lusterku zewnętrznym (lewym wstecznym) w sposób określony w załączniku nr 13 do rozporządzenia; nie dotyczy pojazdów wyposażonych w lusterka oznakowane zgodnie z regulaminem EKG ONZ nr 46 seria poprawek 02 lub wyżej albo dyrektywą 2003/97/WE."
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez odwołującego się, Kolegium stwierdziło, że bezsporne popełnienie przez stronę uchybienia polegającego na wydaniu zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym, podczas gdy badany przez niego pojazd był zakwalifikowany do kategorii N1 i posiadał fabryczną kierownicę po prawej stronie, a zatem nie mógł być dopuszczony do ruchu. W tej sytuacji, zgodnie z przytoczonymi przepisami prawa, wynik badania technicznego pojazdu powinien być negatywny. W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 84 ust. 3 ustawy organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do wydania decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Podniesiono także, że istotny jest również fakt, że Sąd Rejonowy II Wydział Karny rozpoznawał sprawę, w której odwołujący się został oskarżony o popełnienie przestępstwa poświadczenia nieprawdy tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k., a postępowanie zostało warunkowo umorzone na okres próby 1 roku. Organ odwoławczy wskazał przy tym na pogląd doktryny zgodnie z którym "warunkowe umorzenie postępowania oznacza przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa (...)" (zob. Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom II. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V. Opublikowano: WK 2016). Nadto w orzecznictwie wyrażono pogląd, zgodnie z którym odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest także niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ I instancji nie dokonał miarkowania ciężaru popełnionego przez niego uchybienia, który miał incydentalny charakter, SKO opierając się na judykaturze wskazało, że na odpowiedzialność skarżącego wynikającą z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.r.d. nie mogą mieć wpływu okoliczności wystąpienia stwierdzonych uchybień, ich ilościowego stosunku do badań prawidłowo przeprowadzonych przez skarżącego, a także tego, czy popełnione uchybienia miały charakter rażący w tym sensie, że wpływały bezpośrednio na wystąpienie realnego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia na drodze.
Kolejno odnosząc się do zarzutu skarżącego o sprzeczności art. 84 ust. 3 ustawy z art. 2 Konstytucji RP organ II instancji wyjaśnił, że co do zgodności z Konstytucją przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy wielokrotnie wypowiadano się w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego.
W związku z powyższym, w ocenie Kolegium, podniesione przez dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, prawa procesowego oraz Konstytucji RP są chybione i nie zasługują na uwzględnienie.
W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. K. wniósł o: jej uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
1. Prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 u.r.d. poprzez:
a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamion wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia MTBiG,
b) nie uzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego a następnie wydania zaświadczenia z badania technicznego albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat, co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji Starosty,
2. Prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 u.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust.3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 z późn. zm.) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust.4 ustawy).
3. Procedury administracyjnej tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego czy ciężar i popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie
Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2019 r. nr: [...] utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji cofająca M. K. uprawnienia nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi sprowadzają się do niewłaściwego, zdaniem wnoszącego skargę , zastosowania w sprawie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.r.d. z uwagi na niezgodność tej regulacji z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, gdyż przepis ten o charakterze sanacyjnym nie określa zróżnicowania kar dyscyplinarnych ze względu na zróżnicowanie stopnia naruszenia obowiązków służbowych, rodzaju winy czy też stopnia nasilenia złej woli diagnosty. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że co do zgodności z Konstytucją przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy wielokrotnie wypowiadano się w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; wyrok NSA z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12, wyrok z 16.03.2018r. sygn. akt II GSK 1664/16). W odniesieniu do powyższego należy podkreślić, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 u.r.d., stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Nie można uznać, aby w tej sytuacji przepis art. 84 ust. 3 u.r.d. pozostawał w sprzeczności z art. 2 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zadał pytanie prawne do TK postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. – sygn. III SA/Po 1167/15 - dotyczące oceny konstytucyjności art. 84 ust. 3 pkt. 1 i 2 u.r.d., a Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. P 16/16 umorzył postępowanie w tej sprawie. Jak wynika z uzasadnienia wskazanego rozstrzygnięcia, Trybunał wskazał, m. in., na jednolite orzecznictwo w tym zakresie, a także, że art. 84 ust. 3 u.r.d. musi być stosowany w sposób ścisły, po wnikliwym zbadaniu stanu faktycznego konkretnej sprawy (por. także wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1830/16).. Sąd podziela również przyjęty pogląd, że odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest tylko i wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Natomiast strona podmiotowa czynu, czyli stopień zawinienia sprawcy, czy jego motywacje, pozostają bez znaczenia, gdyż żaden przepis u.r.d. - przy określeniu konsekwencji tego naruszenia - nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia. Ponadto, diagnosta pełni funkcję publiczną, w związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro diagnosta uzyskał uprawnienia, to znaczy, że posiada odpowiednie wykształcenie i praktykę, można zatem od niego wymagać znajomości urządzeń, zasad podlegania tych urządzeń pod dozór techniczny jak i umiejętności sprawdzenia niezbędnych danych urządzeń - w razie zaistnienia ewentualnych wątpliwości. Diagnosta winien dochować szczególnej staranności. Celem regulacji prawnej ustanowionej na gruncie art. 84 ust. 3 u.r.d. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujących dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, nie mówiąc już o szkodach w mieniu. (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 333/07; wyrok NSA dnia 1 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1450/07; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1251/12).
W rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne nie są sporne. Skarżący w dniu 26 lipca 2016r. przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu (przed pierwszą rejestracją) marki FIAT [...], przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, ustalając wynik pozytywny, pomimo iż ustalony został rodzaj pojazdu, jako samochód ciężarowy o kategorii N1. Tym samym diagnosta naruszył normę art. 84 ust. 3 pkt 2 u.r.d., albowiem, określając rodzaj pojazdu, jako samochód kat. N1 z kierownicą z prawej strony, obowiązany był ustalić wynik badania jako negatywny.
Podkreślić należy, że z treści art. 84 u.r.d. wynika jednoznacznie, że ustawodawca przywiązuje duże znaczenie do kwalifikacji i profesjonalizmu diagnosty uznając, iż w dużej mierze to od jego umiejętności i rzetelności zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu drogowym, a tym samym również i istotny aspekt bezpieczeństwa ruchu drogowego odnoszony do stanu technicznego dopuszczonych do ruchu i uczestniczących w nim pojazdów. Dlatego też diagności są podmiotami wyłącznie upoważnionymi do wykonywania badań technicznych pojazdów, z czym wiąże się wynikający z przepisów u.r.d. wymóg posiadania wykształcenia technicznego i praktyki oraz odbycia szkolenia zakończonego egzaminem z wynikiem pozytywnym. Dodać należy, że regulacjom normującym zdobywanie uprawnień diagnosty towarzyszą zawarte w art. 84 ust. 3 u.r.d. restrykcyjne zasady odpowiedzialności tej grupy zawodowej. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1664/16). Przepis ten, w przypadkach w nim przewidzianych, nakazuje staroście cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Zgodnie z tymi regulacjami, już samo wystawienie zaświadczenia dającego podstawę do dopuszczenia do ruchu pojazdów niespełniających wymogów technicznych uzasadnia zastosowanie sankcji wobec diagnosty, który taki dokument wydał, gdyż naraża w ten sposób na niebezpieczeństwo pozostałych użytkowników ruchu drogowego. W tej sytuacji bez znaczenia dla oceny dokonanego przez diagnostę naruszenia prawa jest fakt, czy kontrolowany pojazd ostatecznie został dopuszczony do ruchu, Diagnosta uchybił powierzonym mu obowiązkom, które mają istotne znaczenie za względu na ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego .
Uwzględniając powyższe argumenty należało uznać za prawidłowe stanowisko organów, które przyjęły, że wykonanie badań technicznych pojazdów sprzeczne z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodzić po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień, a w rozpoznawanej sprawie skarżący za naruszenie przepisów u.r.d. ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty.
Decyzja zapadła w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postepowania, Sąd nie stwierdził uchybień mogących mieć wpływ na jego wynik, ani naruszenia prawa materialnego skutkującego koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.