III SA/Kr 1126/25

III SA/Kr 1126/25 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-12-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Marta Kisielowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6148 Działalność badawczo-rozwojowa
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
Art. 58 par. 1  pkt 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 31 października 2024 r., nr DEC-2023/51/B/NZ7/02612/3 w przedmiocie odmowy przyznania środków na realizację projektu badawczego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu R. P. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 200 (dwieście) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Skargą z 1 grudnia 2024 r. R. P. (dalej: "skarżący") zaskarżył decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 31 października 2024 roku w przedmiocie odmowy udzielenia finansowania projektu realizowanego przez C. S.A. Skarżący był kierownikiem projektu badawczego, co do którego został złożony wiosek o finansowanie w ramach konkursu OPUS 26 organizowanego przez Narodowe Centrum Nauki.
W odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji skargowej skarżącego jako kierownika projektu.
Zarządzeniem z 13 listopada 2025 r. skarżący został wezwany o usunięcie braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie treści skargi i wskazanie, czy składa skargę w imieniu własnym, czy w imieniu C. S.A., ewentualnie o przedłożenie umocowania do działania w imieniu Spółki zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) oraz podanie nr KRS C. S.A.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że skargę złożył we własnym imieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności procesowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi i zobligowany jest do skontrolowania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Stwierdzenie bowiem braku którkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
W ocenie Sądu skarżący nie posiada interesu prawnego, uprawniającego go do wniesienia skargi na zaskarżoną decyzję, a zatem wniesienie przez niego skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Dla złożenia skargi do sądu administracyjnego, skarżący musi wykazać interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wnosząc skargę skarżący winien wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, a nie wyłącznie faktyczną sytuacją, a zaskarżonym aktem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes prawny lub uprawnienie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że interes prawny to interes zgodny z prawem i chroniony przez prawo. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Należy odróżnić go od interesu faktycznego, tj. takiego, gdy dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji (por. w tym zakresie postanowienie NSA z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt: II OZ 819/14).
Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2019 r. (sygn. akt I GSK 2517/18), w którym wskazano, że o tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola lub subiektywne przekonanie tej osoby, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny", w rozumieniu art. 28 k.p.a. Interes prawny ma bowiem charakter materialnoprawny i musi istnieć norma prawa materialnego przewidująca w danym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, a więc sytuację, w której określony podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje ono oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego (vide wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1751/13, wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1916/12).
Wskazać należy, że wnioskodawcą w postępowaniu o przyznanie środków na realizację projektu badawczego pt. [...], był C. S.A., a kierownikiem projektu miał być skarżący. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym postanowieniu z 20 września 2019 r., kierownik projektu nie legitymuje się indywidualnym interesem prawnym nadającym mu uprawienie do wniesienia skargi. Legitymacja do wniesienia skargi przysługuje tylko osobie, która ma interes prawny w zaskarżeniu konkretnego aktu (czynności) organu. Interes prawny musi być bezpośredni i indywidualny (własny) a nie ogólny, a zatem w niniejszej sprawie przysługuje wnioskodawcy C. S.A., a nie skarżącemu, ponieważ tylko jednostka wnioskująca o przyznanie środków na prowadzenie badań naukowych, ma interes prawny w złożeniu skargi do sądu (postanowienie NSA z 20 września 2018 r., I GSK 2517/18).
W związku z oświadczeniem skarżącego, iż skargę złożył w imieniu własnym, a nie Spółki (która była stroną postepowania administracyjnego) wniesioną w sprawie skargę należało odrzucić. Skarżący nie ma interesu prawnego uzasadniającego legitymację skargową w niniejszym postepowaniu. Podkreślić należy, że adresatem decyzji był C. S.A., a skarżący nie brał udziału w postępowaniu w charakterze strony. Skarżący jako kierownik projektu badawczego posiada jedynie interes faktyczny w zaskarżeniu decyzji o odmowie finansowania.
Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił. O zwrocie wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.