III SA/Kr 1124/24

III SA/Kr 1124/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna /przewodniczący sprawozdawca/
Jakub Makuch
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
6266 Jednostki pomocnicze
6413 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące województwa; skargi organów samorządu województwa na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 54
Art. 440 j  ust. 2  i 2a
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Jakub Makuch Protokolant Starszy Referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi Województwa Małopolskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 17 maja 2024 r., nr WN-II.4131.1.7.2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku Rady Nadzorczej W. w Krakowie w sprawie odwołania Prezesa i Zastępcy Prezesa I. uchyla rozstrzygnięcie nadzorcze, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej Województwa Małopolskiego 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski (dalej: "Wojewoda, "organ nadzoru") rozstrzygnięciem nadzorczym z 17 maja 2024 r. stwierdził nieważność w części uchwały Zarządu Województwa Małopolskiego z 16 kwietnia 2024 r., nr 868/24 w sprawie rozpatrzenia wniosku Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie w sprawie odwołania Prezesa i Zastępcy Prezesa Zarząd Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda wyjaśnił, że uchwała nr 868/24 nie korespondowała z wnioskiem Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie zawartym w uchwale nr 31-2024 z 10 kwietnia 2024 r. w sprawie wniosku o dokonanie zmian w składzie Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie.
Wskazując na art. 400 j ust. 2 i 2a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. 2024 r., poz. 54 z późn. zm.) Wojewoda stwierdził, że wniosek Rady Nadzorczej był wiążący dla Zarządu Województwa Małopolskiego, który winien uwzględnić ten wniosek w terminie 7 dni od daty doręczenia mu tego wniosku, przy czym Zarząd nie posiadał kompetencji do modyfikowania wskazanego wniosku.
Zdaniem organu nadzoru, istotne było w rozpatrywanej sprawie, że w zakreślonym ustawowo 7-dniowym terminie Zarząd Województwa Małopolskiego podjął uchwałę o odwołaniu wnioskowanych przez Radę Nadzorczą Prezesa i Zastępcy Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie, przy czym z dniem 31 lipca 2024 r., który to termin nie został wskazany we wniosku Rady Nadzorczej. Zdaniem Wojewody – w sytuacji kiedy Rada Nadzorcza nie wskazała daty odwołania Prezesa i Zastępcy Prezesa, odwołanie powinno nastąpić niezwłocznie. Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2022 r., III OSK 1547/21.
Zdaniem organu nadzoru, niepodanie daty odwołania Prezesa i Zastępcy Prezesa, zgodnie z zasadami wykładni woli opartej o zasady logiki formalnej oraz o normę prawa ujętą w art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego, wskazywało jednoznacznie na intencję Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie niezwłocznego odwołania członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie. Przywołany wyrok podkreślał związanie Zarządu Województwa wnioskiem Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.
Z uwagi na powyższe organ nadzoru uznał, że kwestionowane zapisy uchwały w sposób istotny naruszały obowiązujący porządek prawny, a podniesione argumenty czyniły zasadnym rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność stanowiącej przedmiot tego aktu nadzoru uchwały w zakresie określonym sentencją niniejszego rozstrzygnięcia nadzorczego. Podstawą stwierdzenia nieważności części kontrolowanej uchwały był art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Województwo Małopolskie wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przypisanych.
W skardze zarzucono:
I. naruszenie przepisów postępowania tj.:
1) art. 82 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 566) w zw. z art. 107 § 1 pkt. 9 k.p.a. i art. 9 k.p.a. przez brak pouczenia o przysługującej stronie możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego,
2) art. 10 § 1 k.p.a. przez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na przedstawienie wyczerpującego stanowiska w postępowaniu,
3) art. 107 § 1 pkt. 4 k.p.a. przez wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
II. naruszenie prawa materialnego, w przez błędną interpretację art. 400 j ust. 2 i 2a ustawy Prawo ochrony środowiska.
W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że organu nadzoru stwierdzając nieważność ww. uchwały naruszył jej interes prawny przejawiający się w innym sposobie uregulowania kwestii odwołania osób z Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie. Naruszono jej ustawowe uprawnienie wynikające z art. 400j ustawy Prawo ochrony środowiska do sposobu kształtowania składu osobowego Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie. Strona skarżąca podkreśliła, że Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie zajmuje się m.in. finansowaniem działań bezpośrednio związanych z zadaniami województwa małopolskiego z dziedziny ochrony środowiska, w szczególności dotyczących realizacji zadań wynikających z programu ochrony powietrza. Niemal corocznie udziela jej dotacji na realizację działań dotyczących ochrony środowiska i ochrony przyrody. Z tych względów kwestia kształtowania składu do Zarządu jest istotna dla strony skarżącej.
W ocenie strony skarżącej, Wojewoda naruszył przepisy proceduralne, był bowiem zobowiązany do zawiadamiania organu samorządu o wszczęciu postępowania nadzorczego. Jednocześnie wyznaczenie stronie skarżącej jedynie trzech dni na przedstawienie swojego stanowiska nie pozwalało na wskazanie pełnej argumentacji i godziło w zasady prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszając art. 10 § 1 k.p.a. Wojewoda Małopolski otrzymał uchwałę 23 kwietnia 2024 r., zatem końcowym terminem na zakończenie postępowania nadzorczego był dzień 23 maja 2024 r. Dlatego, zdaniem strony skarżącej, stwierdzenie zawarte w zawiadomieniu, że wyznaczenie tak krótkiego terminu od 7 do 10 maja 2024 r. jest "uzasadnione ustawowym terminem do wydania ewentualnego rozstrzygnięcia nadzorczego", było bezzasadne.
Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie zawierało nadto pouczenia o możliwości zaskarżenia go do sądu administracyjnego, pomimo że powinno ono spełniać warunki formalne przewidziane dla decyzji administracyjnej określone art. 107 § 1-3 k.p.a. Ponadto wprost z art. 82 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa wynikało, że pouczenie strony o prawie wniesienia skargi stanowi obligatoryjny element rozstrzygnięcia nadzorczego. Ponadto, zgodnie z art. 9 k.p.a., organ administracyjny był zobowiązany do udzielania stronie wyczerpującej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Organ nadzoru w zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazał niewłaściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia tzn. art. 92 ustawy o samorządzie województwa. Przepis ten z oczywistych względów nie może być podstawą do podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego. Jednocześnie organ nadzorczy nie wskazał innej podstawy prawnej wydania rozstrzygnięcia.
Podstawowym naruszeniem prawa dokonanym przez organ nadzorczy była
jednakże niewłaściwa interpretacji art. 400j ust. 2 i 2a ustawy Prawo ochrony środowiska. Zarząd Województwa Małopolskiego nie był bowiem związany w jakimkolwiek stopniu datą odwołania wskazaną we wniosku Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie z 10 kwietnia 2024 r. nawet gdyby dokładny termin odwołania został określony. Tymczasem w przywołanym wniosku Rady Nadzorczej nie wskazano daty, z którą ma nastąpić odwołanie wskazanych w nich osób.
Brak podstaw by domniemywać jakąkolwiek "datę bieżącą" jako datę odwołania osób wskazanych we wniosku Rady Nadzorczej. Przywołany przepis nie stwarza bowiem żadnego domniemania prawnego w tym zakresie, po drugie jest niejednoznaczne jaka data byłaby datą bieżącą. Tym samym wniosek Rady Nadzorczej został błędnie skonstruowany, gdyż powinien zawierać konkretną datę dzienną lub inne określenie precyzujące moment odwołania wskazanych w nim osób. Wniosek ten powinien być tak skonstruowany, aby nie było żadnych wątpliwości z jakim dokładnie dniem ma nastąpić odwołanie wskazanych w nim osób. W ocenie strony skarżącej – w sytuacji gdy wniosek tego określenia nie zawierał, Zarząd Województwa Małopolskiego mógł go wskazać. Dodatkowo wskazany przez Zarząd Województwa Małopolskiego terminu odwołania nie był znacznie odległy od momentu otrzymania wniosku Rady Nadzorczej (nieco ponad trzy miesiące). Nie było to więc działanie sprzeczne z dobrymi obyczajami czy w inny sposób naruszające zasady słuszności lub zasad współżycia społecznego.
Organ nadzoru w rozstrzygnięciu nadzorczym nie wskazał, choć powinien, jaki konkretnie dzień odwołania jego zdaniem określiła Rada Nadzorcza i odniósł się wyłącznie do pojęcia "niezwłoczności". Pojęcie to jest nieokreślone i różnie interpretowane w praktyce, a ponadto nie występuje na gruncie art. 400j ustawy Prawo ochrony środowiska. Skoro organ nadzoru wymaga od samorządu województwa ściśle literalnej wykładni wymienionych przepisów, to sam nie powinien posługiwać się pojęciem nieokreślonym.
Zdaniem strony skarżącej w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd niepodzielający stanowiska organu nadzoru w zakresie interpretacji art. 400j ust. 2 i 2a ustawy Prawo ochrony środowiska – tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 grudnia 2019 r., IV SA/Wa 2385/19; z 5 marca 2019 r., IV SA/Wa 3257/18 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2018 r., ll OSK 1888/18; z 29 sierpnia 2018 r. II OSK 2074,; 8 grudnia 2020 r. II OSK 1180/20.
Zdaniem strony skarżącej, zakres upoważnienia musi być zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, z uwzględnieniem przepisów regulujących daną dziedzinę. Podstawa prawna do wydania zakwestionowanej uchwały została określona natomiast określona w art. 400j ustawy Prawo ochrony środowiska. W związku z tym Rada została uprawniona jedynie do wskazania kandydatów na wnioskowane stanowiska nie zaś do określania daty nawiązania czy też rozwiązania stosunku prawnego. Unormowania te nie konkretyzują w ogóle z jaką datą akt powołania ma skutki prawne wywołać.
Przedmiotowe akty powołania i odwołania wywołują dwojakie skutki prawne, zarówno w sferze prawa administracyjnego, ale także w sferze prawa pracy. Dla odkodowania normy prawnej zawartej we wskazanych wyżej przepisach należy zatem sięgnąć do wykładni systemowej i ustalić znaczenie art. 400j ust. 1- 2a powołanej ustawy. Skoro w świetle treści art. 400j ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska powołanie lub odwołanie ze stanowiska stanowi nawiązanie lub rozwiązanie stosunku pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, to do przedmiotowego powołania ma zastosowanie art. 68 § 1 Kodeksu Pracy in fine, który uprawnia do określenia w akcie powołania terminu nawiązania stosunku pracy lub rozwiązania stosunku pracy późniejszego niż dzień doręczenia powołania, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Odmówienie Zarządowi Województwa prawa do określenia terminu nawiązania lub rozwiązania stosunku pracy narusza konstytucyjną zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. W konsekwencji nie było podstaw do zastosowania przez organ nadzoru art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa i stwierdzenia nieważności uchwały.
W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd oparty na wykładni literalnej jak i celowościowej, zgodnie z którym zarząd województwa ma prawo do określenia terminu odwołania członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie. Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany w rozstrzygnięciu nadzorczym należało uznać za odosobniony.
Zdaniem strony skarżącej wprowadzenie art. 400j ust. 2a do ustawy Prawo ochrony środowiska budzi wątpliwości konstytucyjnie - w szczególności w zakresie zgodności z art. 16 Konstytucji RP. Zgodnie bowiem z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 1996 r., K 1/96 oraz z 21 listopada 1994 r., K 6/94""Ograniczenia zakresu ustawodawstwa traktować należy jako wyjątek i w żadnym razie nie można ich domniemywać. Za niesprzeczne z Konstytucją wypada uznać takie ograniczenia, które odpowiadała wymaganiom konstytucyjnym zarówno pod względem formalno-proceduralnym jak i materialnym".
Strona skarżąca zauważyła nadto, że wprowadzenie art. 400j ust. 2a ogranicza możliwości wpływu na działalność wojewódzkich funduszy przez organy samorządu województwa. Takie ograniczenia prowadzą do podporządkowania władzy samorządowej rządowi państwa, co narusza zasadę samodzielności samorządu terytorialnego. Ograniczenie uprawnień samorządu województwa wobec wojewódzkich funduszy ochrony środowiska może prowadzić do sytuacji, w której decyzje dotyczące lokalnych kwestii finansowych są podejmowane przez władze centralne, a nie przez lokalne organy samorządowe, które są lepiej zaznajomione z lokalnymi potrzebami i priorytetami. Opisana regulacja powodująca ograniczenie uprawnień i kompetencji organów samorządu województwa może także budzić wątpliwości dotyczące zgodności i innymi konstytucyjnymi zasadami, takimi jak: a) zasada pomocniczości (subsydiarności), b) zasada proporcjonalności samorządowego, c) zasada decentralizacji władzy publicznej.
Zdaniem strony skarżącej, regulacja art. 400j ust. 2 i 2a, interpretowana tak jak to robił organ nadzoru prowadzi do faktycznego ubezwłasnowolnienia zarządu województwa w zakresie odwoływania zarządów wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska. Tymczasem Zarząd Województwa jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego niezależnej wobec centralizacja władzy i ograniczenie nadzoru wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska, nie powinien być sprowadzony do biernego wykonawcy woli rady nadzorczej tegoż funduszu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.
Wojewoda wskazał nadto, że Zarząd Województwa nie jest organem nadrzędnym Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska I Gospodarki Wodnej, ani nie ma kompetencji do prawnej oceny działań podejmowanych przez Radę Nadzorczą Funduszu w zakresie wniosków personalnych członków Zarządu Wojewódzkiego Funduszu. Ani z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, ani z ustawy o samorządzie województwa nie wynika, że Zarząd Województwa ma uprawnienia do kontrolowania, koordynowania czy kierowania działalnością wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Wojewódzkie fundusze ochrony środowiska jako samorządowe osoby prawne są samodzielne w granicach określonych w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska (por. wyrok NSA z 10 maja 2011 r., I OSK 233/11, postanowienie NSA z 25 marca 2015 r., II GW 26/14). Istotnym jest bowiem to, że wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej nie są tworzone przez województwo, lecz w drodze ustawy, jak również województwa nie wyposażają ich w majątek. Powiązanie działalności wojewódzkich funduszy z ustawą o finansach publicznych powoduje, że funkcjonują one jako jednostki sektora finansów publicznych, których celem jest wykonanie zadań wyodrębnionych z budżetu, a wynikających wprost z ustawy, stanowiącej podstawę ich powołania. Nie są to zatem wojewódzkie jednostki organizacyjne.
Zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uznanie. Istotne w niniejszej sprawie jest to, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zawierało zarówno uzasadnienie prawne, jak i faktyczne, wskazujące stanowisko organu nadzoru. Co prawda w rozstrzygnięciu tym omyłkowo nie znalazło się pouczenie co do możliwości zaskarżenia go do sądu, niemniej jednak sama możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawnych, znanych służbom prawnym samorządu województwa. Strona skarżąca we właściwym terminie i formie wniosła skargę i wątpliwym jest, by brak takiego pouczenia niósł ze sobą negatywne skutki dla strony skarżącej.
Natomiast trzydniowy termin na przedstawienie stanowiska Zarządu Województwa Małopolskiego w tego typu kwestii był wystarczający. Ustawa o samorządzie województwa nie określa tego terminu, nadto wyznaczony termin nie był terminem zawitym, zatem jeżeli Zarząd Województwa Małopolskiego uznał, że on zbyt krótki mógł poinformować o tym organ nadzoru w odpowiednim czasie celem jego przedłużenia.
Na koniec organ nadzoru przyznał, że w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego omyłkowo zamiast art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa przywołał art. 92 ust.1 ww. ustawy. Jednakże w treści aktu organ prawidłowo zawarł zarówno uzasadnienie prawne, jak i faktyczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie ponieważ sposób wykładni art. 400j ust. 2 Prawa o ochronie środowiska prezentowany przez organ nadzoru wprowadzałby nieakceptowalny z punktu widzenia pewności prawa, stan niepewności co do właściwej obsady zarządu wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska.
Istotne dla dokonywanej w sprawie wykładni jest sposób rozumienia art. 400j ust. 2, 2a i ust. 3 Prawa o ochronie środowiska.
Powołane przepisy stanowią, że:
- zarządy wojewódzkich funduszy stanowią prezesi zarządów wojewódzkich funduszy albo prezesi zarządów wojewódzkich funduszy i zastępcy prezesów zarządów wojewódzkich funduszy, powoływani i odwoływani przez zarządy województw, na wniosek rad nadzorczych wojewódzkich funduszy (ust. 2).
- jeżeli zarząd województwa w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie powoła członków zarządu wojewódzkiego funduszu zgodnie z tym wnioskiem, powołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu dokonuje rada nadzorcza wojewódzkiego funduszu (ust. 2a);
- powołanie, o którym mowa w ust. 2 i 2a, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy (ust. 3).
Oczywistym jest i akceptowalnym w orzecznictwie sądów administracyjnych, że podmiotowo zarząd funduszu jest związany uchwałą rady nadzorczej wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Niemniej jednak, w rozpatrywanej sprawie problemem było niewskazanie przez Radę Nadzorczą daty, z jaką powinno zostać dokonane odwołanie wymienionych we wniosku osób- prezesa zarządu i jego zastępcy. Nota bene w tym samym wniosku (ww. uchwała nr 31-2024 z dnia 10 kwietnia 2024 r.) nie została wskazana również data, z jaką powinno nastąpić powołanie wymienionych w uchwale osób, w miejsce odwołanych członków zarządu. Nie były więc do końca zgodne z rzeczywistością zarzuty organu nadzoru o "modyfikacji" wniosku rady nadzorczej.
Zdaniem Sądu, skoro zgodnie z ww. art. 400j ust. 3 Prawa o ochronie środowiska "powołanie", o którym mowa w ust. 400j ust. 2 stanowi podstawę nawiązania stosunków pracy w rozumieniu Kodeksu pracy, to nie ma przeciwskazań, aby właściwy w sprawie zarząd wskazał termin odwołania wymienionych w uchwale członków zarządu. Skoro bowiem to zarząd województwa jest organem uprawnionym do powołania i odwołania pracowników (tu: prezesa i zastępcy prezesa) to może on, a wręcz powinien wskazać datę odwołania.
W podobnym duchu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 czerwca 2018 r., II OSK 804/18 stwierdzając, że zarząd województwa jest zobowiązany w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia mu wniosku w sprawie powołania członków zarządu wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej podjąć uchwałę w sprawie tego powołania, jednakże w tym akcie powołania, stosownie do art. 682 Kodeksu pracy, może określić termin nawiązania stosunku pracy na podstawie powołania przypadający po upływie siedmiu dni od doręczenia mu wspomnianego wniosku (wyrok dotyczył nieco poprzednio obowiązujących przepisów, ale sama istota zagadnienia pozostaje bez zmian).
Tak tez było w rozpatrywanej sprawie. Uchwała rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie podjęta została 10 kwietnia 2024 r. i niezwłocznie (16 kwietnia 2024 r.) Zarząd Województwa małopolskiego podjął stosowną uchwałę
W ocenie Sądu, skoro w praktyce odwołanie Prezesa i Zastępcy Prezesa Zarządu musi poprzedzić powołanie w to miejsce "nowych członków zarządu" (odpowiednio na stanowiska Prezesa i Zastępcy Prezesa), to uprawnionym było wskazanie przez Zarząd Województwa w treści uchwały konkretnej daty odwołania. Takie działania usuwało stan niepewności prawnej co do osób pełniących funkcje w Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie. Podkreślić też należy, że Zarząd Województwa wskazał analogiczny termin (3 miesiące) jak w prawie pracy.
Z tych to powodów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze naruszyło przepisy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 400j ust.2 Prawa ochrony środowiska i uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935). Sąd nie rozpatrywał w sposób szczegółowy pozostałych zarzutów procesowych ponieważ popełnione w tym zakresie błędy nie wpłynęły na wynik sprawy (strona skarżąca złożyła w terminie skargę i prawidłowo odkodowała podstawę prawną zaskarżonego rozsyttrzygnięcia0.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 Prawa o postepowaniu przed sadami administracyjnymi zasadzając na rzecz strony skarżącej od organu 480 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia z pomoc prawna pełnomocnika – radcy prawnego. Wynagrodzenie zostało ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).