III SA/Kr 1117/23

III SA/Kr 1117/23 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
odrzucono skargę, zwrócono wpis
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
Art. 58 par. 1  pkt 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 22 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. J. na czynność Gminy A. i Gminy B. z dnia 15 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie porozumienia międzygminnego o wykonywaniu zadań z zakresu lokalnego transportu zbiorowego – postanawia – 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącemu L. J. 300 zł (trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z 22 czerwca 2023 r. L. J. (dalej: skarżący) wniósł skargę na porozumienie międzygminne Gminy A. i Gminy B. z 15 czerwca 2023 r. nr [...] w sprawie wykonywania zadań z zakresu transportu lokalnego.
Skarżący wskazał, że skargę wnosi na podstawie art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r. poz. 559, dalej: u.s.g.). Podniósł zarzuty naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] w sprawie powierzenia Gminie B. zadania publicznego – planowania, organizacji i zarządzania lokalnym transportem zbiorowym na obszarze Gminy A. na linii komunikacyjnej [...].
Skarżący zaznaczył, że na powyższej trasie jest przewoźnikiem komercyjnym, wykonującym przewozy regularne osób w oparciu o zezwolenie wydane na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201). Zdaniem skarżącego przedmiotowe zezwolenie stanowi decyzję administracyjną wydaną przez właściwy organ nie tylko uprawniającą przewoźnika do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego, lecz przede wszystkim nakładającą na niego obowiązki w zakresie obsługi objętej zezwoleniem linii komunikacyjnej, zgodnie z treścią rozkładu jazdy, stanowiącego załącznik do zezwolenia. Przewoźnik jest obowiązany do wykonywania kursów w dniach i godzinach wskazanych w rozkładzie jazdy, a jakiekolwiek naruszenie skutkuje odpowiedzialnością administracyjną. Według skarżącego posiadanie w niniejszej sprawie przez niego interesu prawnego w zakwestionowaniu porozumienia międzygminnego wynika z istnienia związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego wynikających z zezwolenia, a zaskarżonym porozumieniem dotyczącym tej samej linii komunikacyjnej. Zawarte porozumienie w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).
Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisy szczególne, o których mowa powyżej, zostały uregulowane w u.s.g. Jak bowiem stanowi art. 101 ust. 1tej ustawy, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1). Z powyższego wynika, że dla dopuszczalności skargi niezbędne jest stwierdzenie, że skarżący legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu aktu. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżonym aktem.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym aktem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżonym aktem musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Godzi się zaakcentować, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. OSK 1437/04, a także wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14). Nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2451/11). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Skarżący musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżonym przezeń aktem.
W odniesieniu do powyższego należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący upatruje interesu prawnego w fakcie, że jest przewoźnikiem komercyjnym na linii, której dotyczy zaskarżone porozumienie. Sąd jednak zauważył, że przedłożone przez skarżącego odpisy zezwolenia i rozkładu jazdy są opatrzone datą ważności do 31 grudnia 2017 r., nie są zatem aktualne. Skarżący nie wykazał więc żadnego związku między jego sytuacją, a zaskarżonym porozumieniem, które – co wynika z jego treści – zostało zawarte na czas od 15 czerwca do 31 grudnia 2023 r. Należy dodatkowo podkreślić, że nawet gdyby skarżący wykazał, że dysponuje aktualnym zezwoleniem na wykonywanie przewozów osób na trasie objętej porozumieniem, to przedstawiona przez niego argumentacja także nie stanowiłaby okoliczności świadczących o posiadaniu przez niego interesu prawnego, który zostałby naruszony zaskarżoną czynnością, lecz wskazywałaby co najwyżej fakt posiadania interesu faktycznego. Zaskarżone porozumienie w żaden sposób nie unieważnia przecież praw wynikających z zezwolenia na przewóz na przedmiotowej linii, nie nakazuje także skarżącemu wykonywania przewozów niezgodnie z rozkładem jazdy. Z powyższym stanowiskiem, w sprawie analogicznej do obecnie ocenianej, zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny podkreślając, że w powstaniu konkurencyjnej linii, której częstotliwość w kursowaniu de facto wpływać będzie na zainteresowanie usługami świadczonymi przez skarżącego, można upatrywać naruszenia nie interesu prawnego, lecz interesu faktycznego (tak postanowienie NSA z 24 listopada 2020 r. II GSK 1076/20, por. również postanowienie WSA w Bydgoszczy z 18 grudnia 2019 r. II SA/Bd 639/19). Naruszenie interesu faktycznego nie stanowi naruszenia pozwalającego zaskarżyć czynność organu gminy. Wymogiem jest bowiem wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a tego rodzaju naruszenia interesu skarżący w tej sprawie nie wykazał.
W świetle powyższych okoliczności Sąd odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 300 zł (k. 20 i 21 akt sądowych) orzeczono w punkcie 2. sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.