III SA/Kr 1110/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w KrakowieKraków2024-10-17
NSAtransportoweWysokawsa
transport drogowyczas jazdyprzerwyodpoczynkitachografkarta kierowcykara pieniężnakontrola drogowastan techniczny pojazduutrudnienia drogowe
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę firmy transportowej na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia przepisów dotyczących czasu jazdy, przerw, pobierania danych z tachografu oraz stanu technicznego pojazdu, uznając argumenty o utrudnieniach drogowych za nieuzasadniające odstępstwa od przepisów.
Skarżąca spółka transportowa wniosła skargę na decyzję nakładającą karę pieniężną za szereg naruszeń przepisów o transporcie drogowym, w tym przekroczenia czasu jazdy, nieprawidłowości w pobieraniu danych z tachografu oraz usterki pojazdu. Spółka argumentowała, że naruszenia wynikły z nieprzewidywalnych utrudnień drogowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, uznając, że podnoszone okoliczności, takie jak korki czy złe warunki pogodowe, nie stanowiły zdarzeń nieprzewidywalnych, od których można by odstąpić od przepisów. Sąd podkreślił, że przedsiębiorca ma obowiązek uwzględniać takie czynniki w organizacji pracy i zapewnić przestrzeganie przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał skargę firmy B. Sp.j. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, która utrzymała w mocy decyzję o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Kary nałożono za liczne naruszenia przepisów o transporcie drogowym, stwierdzone podczas kontroli drogowej. Dotyczyły one przekroczenia dziennego i maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy oraz wykonywania przewozu pojazdem z usterkami (niewystarczający indeks nośności opon). Skarżąca spółka podnosiła, że naruszenia wynikły z nieprzewidywalnych sytuacji drogowych, takich jak korki czy trudne warunki zimowe, i powoływała się na art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który dopuszcza odstępstwa od przepisów w celu zapewnienia bezpieczeństwa. Argumentowała również naruszenia proceduralne przez organy. Sąd oddalił skargę, stwierdzając, że podnoszone przez spółkę okoliczności, takie jak korki czy opady śniegu, nie stanowią zdarzeń nieprzewidywalnych w rozumieniu przepisów (art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Podkreślono, że przedsiębiorca ma obowiązek uwzględniać takie powszechnie znane utrudnienia w organizacji pracy kierowców. Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały prawo, a kary zostały nałożone zgodnie z przepisami, z uwzględnieniem limitu sumy kar. Sąd odniósł się również do kwestii terminowego pobierania danych z karty kierowcy, wskazując na prawidłowe zastosowanie przepisów rozporządzenia nr 581/2010, oraz do naruszenia dotyczącego stanu technicznego pojazdu, uznając, że stwierdzona usterka opon była podstawą do nałożenia kary. Zarzuty proceduralne zostały uznane za bezzasadne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AIZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, ponieważ takie okoliczności, jak korki czy zimowe warunki pogodowe, nie są zdarzeniami nieprzewidywalnymi i przedsiębiorca ma obowiązek uwzględnić je w organizacji pracy.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że podnoszone przez skarżącą spółkę utrudnienia drogowe i warunki pogodowe nie mieszczą się w kategorii zdarzeń nieprzewidywalnych, o których mowa w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca ma obowiązek uwzględniać takie powszechnie znane okoliczności w organizacji pracy kierowców, a przepisy te mają zastosowanie jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, nieuniknionych i niedających się przewidzieć.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (34)
Główne
u.t.d. art. 92a § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92a § ust. 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92a § ust. 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92c § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Rozporządzenie 561/2006 art. 4 § pkt 22
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
Rozporządzenie 561/2006 art. 92a § ust. 1
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
Rozporządzenie 561/2006 art. 92b § ust. 1
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
Rozporządzenie 561/2006 art. 92c § ust. 1
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
Rozporządzenie 561/2006 art. 12
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
Rozporządzenie 561/2006 art. 6
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
Rozporządzenie 561/2006 art. 7
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
Rozporządzenie 581/2010 art. 1 § pkt 3 lit. b
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców
Rozporządzenie 581/2010
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 134
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 119 § pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.t.d. art. 92b
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 86
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189d
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189a § § 2 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189e
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189f
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Rozporządzenie 2020/1054 art. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006
prd art. 2 § pkt 35a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym
prd art. 61 § ust. 15
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym
prd art. 64 § ust. 1, 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym
prd art. 66 § ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego art. 6a
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia art. 11 § ust. 1 pkt. 1
Argumenty
Skuteczne argumenty
Korki drogowe i trudne warunki pogodowe nie stanowią zdarzeń nieprzewidywalnych uzasadniających odstępstwo od przepisów o czasie jazdy. Przedsiębiorca ma obowiązek uwzględniać powszechnie znane utrudnienia w organizacji pracy kierowców. Kara za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy jest obligatoryjna. Niewystarczający indeks nośności opon stanowi usterkę kwalifikowaną jako niebezpieczna. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały prawo.
Odrzucone argumenty
Argumenty skarżącej spółki o nieprzewidywalności utrudnień drogowych i warunków pogodowych. Zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych przez organy.
Godne uwagi sformułowania
okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korki, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa nie należą z całą pewnością do kategorii okoliczności nieprzewidywalnych dla przeciętnego przedsiębiorcy kara administracyjna za to naruszenie nie jest uniezależniona od długości okresu przez który nie dokonano terminowego pobierania danych z karty kierowcy. nie należą do nadzwyczajnych okoliczności, takie sytuacje, które występują notorycznie decyzja o nałożeniu kary na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter decyzji związanej
Skład orzekający
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
sprawozdawca
Ewelina Dziuban
członek
Janusz Kasprzycki
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących odstępstw od czasu jazdy kierowców w przypadku utrudnień drogowych i warunków pogodowych, odpowiedzialność za naruszenia przepisów transportowych, obowiązek terminowego pobierania danych z tachografu oraz wymogi dotyczące stanu technicznego pojazdów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych naruszeń przepisów o transporcie drogowym i interpretacji art. 12 Rozporządzenia 561/2006 oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy częstych problemów w transporcie drogowym związanych z czasem jazdy i utrudnieniami, co jest istotne dla branży. Pokazuje, jak sądy interpretują pojęcie 'nieprzewidywalnych okoliczności' w kontekście przepisów UE.
“Korki na drodze to nie wymówka! Sąd wyjaśnia, kiedy utrudnienia drogowe usprawiedliwiają przekroczenie czasu jazdy kierowcy.”
Dane finansowe
WPS: 12 000 PLN
Sektor
transport
Asystent AI dla prawników
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII SA/Kr 1110/24 - Wyrok WSA w Krakowie Data orzeczenia 2024-10-17 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2024-07-11 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Sędziowie Elżbieta Czarny-Drożdżejko /sprawozdawca/ Ewelina Dziuban Janusz Kasprzycki /przewodniczący/ Symbol z opisem 6037 Transport drogowy i przewozy Hasła tematyczne Transport Skarżony organ Inne Treść wyniku oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 Art. 151 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Dz.U. 2022 poz 2201 Art. 92a Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi B. Sp.j. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 września 2024 r. nr BP.501.844.2023.2250.ML6.557483 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala. Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 16 września 2024 r., znak: BP.501.844.2023.2250.ML6.557483 działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 7755 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201, dalej jako: "u.t.d."), lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.1.3, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.11.1, lp. 5.11.2, lp. 5.11.3, lp. 6.3.17, lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. l rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), art. 2 pkt 35a, art. 61 ust. 15, art. 64 ust. l, 2, art. 66 ust. l pkt l ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. póz. 988 ze zm. -zwanej dalej prd), § 6a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 póz. 2141), art. l ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia l lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, zwanego dalej "rozporządzenie 581/2010" (Dz.U.UE.L.2010.168.16), utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 lutego 2023 r. nr WITD.DI.0152.VI1419/4/23, którą nałożono na stronę skarżącą B. SP.J. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca spółka"), karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokość 12.000 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że podstawą nałożenia kary pieniężnej były następujące naruszenia: - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: 1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, 2) za czas od l godziny do mniej niż 2 godzin, 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny, 2) o czas od l godziny do mniej niż 2 godzin, 3) o czas za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od l godziny i 30 minut; - naruszanie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd. Powyższe naruszenia zostały stwierdzone w dniu 11 stycznia 2023 r. podczas kontroli drogowej na dworcu [...] w K., pojazdu marki Mercus o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan R. K. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób, w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia 11 stycznia 2023 r. nr [...]. W odwołaniu skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wskazała, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 77, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej spółki do popełnienia naruszeń doszło w wyniku nieprzewidywalnych sytuacji mających miejsce w okresie zimowym, a każdorazowo kierowca dokonywał stosownych wydruków i opisał przyczyny odstępstwa od dopuszczalnych norm. Ponadto skarżąca spółka podniosła, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika czy organ prawidłowo zbadał terminowość sczytywania danych z kart kierowców i pojazdów. Natomiast w zakresie naruszenia lp. 9.2 załącznik nr 3 d u.t.d. skarżąca spółka wskazała, iż opony wewnętrzne na kołach bliźniaczych miały większą nośność niż opony zewnętrzne, wobec czego nośność na osi była prawidłowa. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania. Opisaną we wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ poinformował, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne nakładane są na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d.. Organ podał, że art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. i w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, zdaniem organu, zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: 1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut; Ip. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że na podstawie analizy danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego stwierdzono, iż: a) w okresie od godz. 06:09 w dniu 22.12.2022 r. do godz. 19:51 w dniu 22.12.2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 43 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę 43 minuty. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 22.12.2022 r. z adnotacją "Problemy komunikacyjne na całej trasie. Korki, wahadła, zepsuta ciężarówka w L.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazywanie okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korki, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe kara pieniężna w wysokości 150,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 5. l .2 załącznika nr 3 do u.t.d.. została nałożona na stronę zasadnie. b) w okresie od godz. 06:10 w dniu 05.01.2023 r. do godz. 19:12 w dniu 05.01.202 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 3 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 1 godzinę 3 minuty. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 05.01.2023 r. z adnotacją "Cała DK52 zakorkowana przed długim weekendem. Korki w samym K. Z. - wypadek.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazywanie okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korki, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 150,00 z tytułu naruszenia Ip. 5.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d.. została nałożona na stronę zasadnie. c) w okresie od godz. 06:09 w dniu 23.12.2022 r. do godz. 19:17 w dniu 23.12.2022 r. prowadził pojazd łącznie 9 godzin 29 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 29 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 23.12.2022 r. z adnotacją "A. - korek. Zepsuta ciężarówka.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazanie okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korek, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 50,00 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. d) w okresie od godz. 06:12 w dniu 16.12.2022 r. do godz. 19:43 w dniu 16.12.2022 r. prowadził pojazd łącznie 11 godzin 30 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 9 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 2 godziny 30 minuty. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 16.12.2022 r. z adnotacją "Bardzo trudne warunki na całym odcinku B.B. - Krk. Korki i zatory. K. -A. – W. – K. - paraliż komunikacyjny.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 200,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 5.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Łączna kara za wszystkie stwierdzone w sprawie przypadki naruszenia Ip. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.. wyniosła 550,00 zł. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż l godziny; 2) o czas od l godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut; Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy stwierdził, na podstawie analizy danych z karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego stwierdzono, iż: a) w okresie od godz. 06:11 w dniu 20.12.2022 r. do godz. 19:15 w dniu 20.12.2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 44 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 44 minuty. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 20.12.2022 r. z adnotacją "Ogromne korki na całej trasie. Wahadła w A., W. Korek na Z.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazywanie okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korki, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. b) w okresie od godz. 06:11 w dniu 10.01.2023 r. do godz. 19:21 w dniu 10.01.2023 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 12 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 12 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 10.01.2023 r. z adnotacją "DK52 Zakorkowana cała trasa A. - W. K. Miasto. Wycinka drzewa Z.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazywanie okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korki, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. c) w okresie od godz. 06:11 w dniu 19.12.2022 r. do godz. 20:28 w dniu 19.12.2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 59 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 59 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 19.12.2022 r. z adnotacją "Paraliż komunikacyjny. Cała trasa - brak przejazdu.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i brak bezpośrednio wskazania powodu przekroczenia, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. d) w okresie od godz. 06:11 w dniu 14.12.2022 r. do godz. 20:04 w dniu 14.12.2022 r. prowadził pojazd łącznie 11 godzin 34 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o l godzinę 24 minuty. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 14.12.2022 r. z adnotacją "Na całym odcinku DK52 bardzo duże utrudnienia. Paraliż komunikacyjny W. – A.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 200,00 zł (słownie: dwieście złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. e) w okresie od godz. 06:19 w dniu 15.12.2022 r. do godz. 19:46 w dniu 15.12.2022 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 46 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 46 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 15.12.2022 r. z adnotacją "Atak zimy. DK52 - paraliż komunikacyjny." Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazywanie okoliczności możliwych do przewidzenia - tj. opady śniegu w zimie, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł (słownie: sto złotych) z tytułu naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Łączna kara pieniężna za wszystkie przepadki naruszenia Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła w sprawie 600,00 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż l godzina i 30 minut; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy stwierdził, że a) w dniu 20.12.2022 r. - od godz. 09:56 do godz. 19:15 prowadził pojazd przez 8 godzin 6 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 3 godziny 36 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 20.12.2022 r. z adnotacją "Ogromne korki na całej trasie. Wahadła w A., W. Korek na Z.". Powody odmówienia zasadności wskazanej adnotacji zostały przedstawione powyżej przy opisie naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 1.750,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. b) w dniu 22.12.2022 r. - od godz. 09:52 do godz. 19:51 prowadził pojazd przez 8 godzin 8 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 3 godziny 38 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 22.12.2022 r. z adnotacją "Problemy komunikacyjne na całej trasie. Korki, wahadła, zepsuta ciężarówka w L." Powody odmówienia zasadności wskazanej adnotacji zostały przedstawione powyżej przy opisie naruszenia Ip. 5.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 1.750,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. c) w dniu 23.12.2022 r. - od godz. 13:14 do godz. 19:17 prowadził pojazd przez 4 godziny 56 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 26 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 23.12.2022 r. z adnotacją "A. - korek. Zepsuta ciężarówka." Powody odmówienia zasadności wskazanej adnotacji zostały przedstawione powyżej przy opisie naruszenia Ip. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11. l załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. d) w dniu 27.12.2022 r. - od godz. 13:14 do godz. 19:24 prowadził pojazd przez 4 godziny 47 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 17 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 27.12.2022 r. z adnotacją "DK52 Bardzo duże korki na całej trasie.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazywanie okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korki, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Kierowca okazał również drugi wydruk z dnia 27.12.2022 r., jednak z uwagi na brak wskazania powodu zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006 również nie uzasadnia on przyczyn skorzystania z wskazanego odstępstwa. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. e) w dniu 29.12.2022 r. - od godz. 13:14 do godz. 18:59 prowadził pojazd przez 4 godziny 57 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 27 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 29.12.2022 r. z adnotacją "Duże utrudnienia na Z., wycinka w M. Korki w W.". Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazywanie okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korki, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. f) w dniu 02.01.2023 r. - od godz. 13:14 do godz. 19:06 prowadził pojazd przez 4 godziny 49 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 19 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 02.01.2023 r. z adnotacją "Utrudnienia w A., W. i K.." Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11. l załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. g) w dniu 03.01.2023 r. - od godz. 13:14 do godz. 19:16 prowadził pojazd przez 4 godziny 58 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 28 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 03.01.2023 r. z adnotacją "Z. zakorkowana. Powroty z P.." Organ odwoławczy stwierdził, iż wskazana adnotacja z uwagi na nieprecyzyjny charakter i wskazywanie okoliczności rutynowych przy realizowaniu transportu, tj. korki, nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. h) w dniu 05.01.2023 r. - od godz. 13:15 do godz. 19:12 prowadził pojazd przez 5 godzin 14 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 44 minuty. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 05.01.2023 r. z adnotacją "Cała DK52 zakorkowana przed długim weekendem. Korki w samym K. Z. - wypadek.". Powody odmówienia zasadności wskazanej adnotacji zostały przedstawione powyżej przy opisie naruszenia Ip. 5.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 250,00 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. i) w dniu 07.01.2023 r. - od godz. 12:00 do godz. 17:38 prowadził pojazd przez 4 godziny 31 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 minutę. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 07.01.2023 r. zawierający wyłącznie adnotacją dotyczącą daty, wskazania art. 12 rozporządzenia 561/2006 i podpisu kierowcy. Tym samym wskazana adnotacja nie uzasadnia przyczyn skorzystania z odstępstwa zawartego w art. 12 rozporządzenia 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11. 1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. j) w dniu 14.12.2022 r. - od godz. 09:56 do godz. 20:04 prowadził pojazd przez 8 godzin 40 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 4 godziny10 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 14.12.2022 r. z adnotacją "Na całym odcinku DK52 bardzo duże utrudnienia. Paraliż komunikacyjny W. -A.". Powody odmówienia zasadności wskazanej adnotacji zostały przedstawione powyżej przy opisie naruszenia Ip. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 2.100,00 zł (słownie: dwa tysiące sto złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. k) w dniu 15.12.2022 r. - od godz. 13:25 do godz. 19:46 prowadził pojazd przez 5 godzin 39 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę 9 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 15. 12.2022 r. z adnotacją "Atak zimy. DK52 - paraliż komunikacyjny." Powody odmówienia zasadności wskazanej adnotacji zostały przedstawione powyżej przy opisie naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 250,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.1 1 .2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. l) w dniu 16.12.2022 r. - od godz. 10:05 do godz. 19:43 prowadził pojazd przez 8 godzin 29 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 3 godziny 59 minut. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 16.12.2022 r. z adnotacją "Bardzo trudne warunki na całym odcinku B.B. - Krk. Korki i zatory. K. -A. – W. – K.- paraliż komunikacyjny.". Powody odmówienia zasadności wskazanej adnotacji zostały przedstawione powyżej przy opisie naruszenia Ip. 5.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d.. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 1.750,00 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.11.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. ł) w dniu 10.01.2023 r. - od godz. 13:14 do godz. 19:21 prowadził pojazd przez 5 godzin 14 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 44 minuty. W toku kontroli kierowca okazał wydruk z tachografu z dnia 10.01.2023 r. z adnotacją "DK52 Zakorkowana cała trasa A. - W. K. Miasto. Wycinka drzewa Z.." Powody odmówienia zasadności wskazanej adnotacji zostały przedstawione powyżej przy opisie naruszenia Ip. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 250,00 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5. 1 1 .2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Łączna kara za wszystkie stwierdzone w sprawie przypadki naruszenia Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.. wyniosła 8.950,00 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, iż poprzedniego odczytu danych z karty dokonano w dniu 16.05.2022 r. Pomiędzy odczytem z dnia 16.05.2022 r., a dniem 11.01.2023 r. (dzień kontroli) zapisano 240 dni kalendarzowych, w tym 114 dni zarejestrowanej działalności. Maksymalny, 28-dniowy okres na wczytanie danych został przekroczony o 86 dni. Przy obliczaniu dni potrzebnych do sczytania danych z pojazdu wziął pod uwagę rozporządzenie 581/2010 i za podstawę przyjął dni zarejestrowanej działalności zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14: według art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia l lipca 2010 r. (Dz.U.UE.L.2010.168.16). Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. W powyższym przypadku na dni zarejestrowanej działalności składają się dni w których kierowca prowadził pojazd oraz dni w których kierowca odbierał odpoczynki zgodnie przepisami regulującymi czas pracy kierowców. Jak prawidłowo wskazał organ I instancji jako dni zarejestrowanej działalności należy przyjąć wszystkie dni, w których zapisano aktywności na karcie kierowcy w tym: inną pracę, prowadzenie pojazdu, odbiór odpoczynków oraz dni, w których karta nie była załogowano, ale pojazdem wykonywano czynności w postaci prowadzenia pojazdu. Tym samym w ocenie organu zarzut strony jest bezzasadny. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd; Ip. 9.2 załącznika nr 3 do utd, organ odwoławczy wyjaśnił, że w trakcie kontroli pojazdu marki Mercus o nr rej. [...] na podstawie badania organoleptycznego wykazano następujące usterki pojazdu - niewystarczający indeks nośności opon na osi tylnej napędowej. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia "Pojazd nie może być wyposażony, z zastrzeżeniem ust. 5: w opony różnej konstrukcji, w tym o różnej rzeźbie bieżnika, na kołach jednej osi, z zastrzeżeniem pkt 3". Tym samym na wskazanej osi tylnej nie mogły się znajdować opony o odmiennej nośności. W przeciwnym wypadku kontrolujący stwierdziliby naruszenie 5.2.3.b z uwagi na różne rozmiary opon na tej samej osi lub kołach bliźniaczych, co nie miało zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ nie odnalazł w sprawie okoliczności wskazujących na nieprawidłowości w przeprowadzonej kontroli. Wskazanie przez organ w protokole kontroli błędnej DMC pojazdu, stanowi wyłącznie oczywistą omyłkę pisarską, nie mającą wpływu na zasadność stwierdzonych naruszeń. Przy opisie naruszenia Ip. 9.2 bezsprzecznie wskazano, iż nośność osi tylnej pojazdu powinna być na poziomie 4300 kg, wówczas gdy w rzeczywistości wynosiła ona jedynie 4000 kg. Strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska. Z uwagi na powyższe okoliczności, kara pieniężna w wysokości 2.000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Dalej, organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z całą pewnością wskazuje, iż do popełnienia stwierdzonych naruszeń w rzeczywistości doszło. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, potwierdzających, iż zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy, a do popełnienia naruszeń doszło w wyniku wyjątkowych okoliczności. Ilość naruszeń stwierdzonych w toku przedmiotowej kontroli wskazuje na niewystarczającą organizację pracy w przedsiębiorstwie strony i brak bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b utd. Jak zostało już wcześniej wskazane, do popełnienia naruszeń doszło w okolicznościach, które strona powinna przewidzieć i nie dopuścić do ich popełnienia. Sytuacje drogowe takie jak korki czy opady śniegu w zimie, powinny zostać przez stronę uwzględnione przy organizacji pracy kierowcy. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c u.t.d. Łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi 12.600,00 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 12.000,00 zł. Końcowo, organ odwoławczy odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, uznając je za bezzasadne. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca spółka i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 1 rozporządzenia 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw., z zał. nr 3 Lp. j5.11.2, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z zał. nr 3 Lp. 5.1.2, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z zał. nr 3 Lp. 5.2.1, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z zał. nr 3 Lp, 5.11.3, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z zał. nr 3 Lp. 5.1.1, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z zał. nr 3 Lp. 5.11.1, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z zał. nr 3 Lp. 9.2, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw, z zał. nr 3 Lp. 5.2.2, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z zał. nr 3 Lp. 5.1,3, art. 92a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z zał. nr 3 Lp. 6.3.17, w sposób szczegółowo wskazany w treści decyzji. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżąca spółka rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 września 2024 r. utrzymującej w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 lutego 2023 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 12.000, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy także wskazać, że stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm.)., zwanej dalej u.t.d. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 11 stycznia 2023 r. przeprowadzono kontrolę pojazdu o nr. Rej. [...]. Pojazdem kierował R. K.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób. W wyniku kontroli stwierdzono, że doszło do następujących naruszeń: - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: 1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, 2) za czas od l godziny do mniej niż 2 godzin, 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny, 2) o czas od l godziny do mniej niż 2 godzin, 3) o czas za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od l godziny i 30 minut; - naruszanie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd. Materialnoprawną podstawę w niniejszej sprawie stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. W świetle z kolei ust. 3 art. 92a. u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1 000 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. Z kolei jak wynika z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku nr I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotyczy różnych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym należy się kolejno do nich odnieść. "Należy podkreślić, że w przypadku kontroli zakończonej stwierdzeniem kilku naruszeń, mimo wydania jednej decyzji administracyjnej, nie mamy do czynienia z jedną, tożsamą w znaczeniu materialnym, sprawą administracyjną, lecz kilkoma odrębnymi sprawami, które łączy element podmiotowy. Warto podkreślić, że powyższa konstatacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA, który stwierdził, że bez znaczenia pozostaje fakt, czy organ administracji publicznej będzie rozstrzygał jedną decyzją kilka spraw, czy uczyni to w jednym rozstrzygnięciu, wymieniając odrębnie każdą z nakładanych kar pieniężnych, bowiem pierwotnym źródłem ustaleń w zakresie naruszeń obowiązującego prawa pozostaje kontrola (drogowa lub w siedzibie przedsiębiorcy), przywołana w uzasadnieniu do decyzji, a potwierdzona protokołem kontroli (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r., II GSK 55/08, LEX nr 469471)".( R. Strachowska [w:] Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, wyd. III, LEX/el. 2012, art. 92(a)) Istotne jest również, że stan faktyczny ustalony przez organ nie budzi wątpliwości. W odniesieniu do naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego i maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu stan faktyczny został ustalony w oparciu o wydruki z tachografu. Sam fakt przekroczenia wskazanych w decyzjach czasów nie była kwestionowana. Zgodnie z art. 4 lit. j rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem 561/2006, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: – automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub – ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; Z kolei "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006) W świetle art. 6 rozporządzenia 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Z kolei art. 7 rozporządzenia 561/2006 stanowi, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego co do przekroczenia dopuszczalnego dziennego i maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu skarżąca spółka podnosiła, że na trasie B. – K. notorycznie występują utrudnienia w ruchu, które skutkują przekroczeniem dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu. Znalazło to potwierdzenie na wykresówce urządzenia rejestrującego. Skarżąca spółka wskazywała przy tym na art. 12 rozporządzenia 561/2006, zgodnie z którym pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W orzecznictwie sądów administracyjnych przepis ten niejednokrotnie był przedmiotem interpretacja w związku z art. 92c u.t.d. Zgodnie bowiem z jego ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, między innymi jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Warto przypomnieć, że pierwotnie treść obecnie znajdująca się w art. 92c ust. 1 u.t.d. znajdowała się w jednostce redakcyjnej oznaczonej jako art. 93 ust. 1 u.t.d., a która została dodana do ustawy przez art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 661) z dniem 20 czerwca 2007 r. Do tego czasu przedsiębiorca ponosił bezwzględną odpowiedzialność za naruszenia przepisów i wymagań dotyczących wykonywania transportu drogowego. Zmiana ta więc spowodowała złagodzenie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Wprowadzając możliwość wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy, ustawodawca połączył ją tylko z takimi okolicznościami i zdarzeniami, które są przewidywalne, a więc typowe i zwyczajne w działalności polegającej na wykonywaniu przewozu osób w transporcie drogowym. Wielokrotnie w orzecznictwie powtarzano, że zła pogoda, "przenikliwe zimno" i deszcz, czy też zlikwidowanie niektórych przystanków (jeśli faktycznie nastąpiło) nie należą z całą pewnością do kategorii okoliczności nieprzewidywalnych dla przeciętnego przedsiębiorcy, zajmującego się zawodowo świadczeniem usług transportowych. Nie mieszczą się zatem w hipotezie art. 92c ust. 1 u.t.d. (Wyrok NSA z 22.08.2012 r., II GSK 24/12, ONSAiWSA 2014, nr 6, poz. 96). W innym wyroku przyjęto, że zwykła bowiem wiedza i doświadczenie życiowe uczą, np. że utrudnieniem w ruchu drogowym są często spotykane roboty drogowe, samochody mają awarie, a w Kanale La Manche dobra pogoda nie jest normą (wyrok NSA z 6.07.2011 r., II GSK 716/10, LEX nr 920618). W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że z treści, logiki oraz funkcji rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie przywołanego przepisu prawa (art. 92c ust. 1 u.t.d.), jasno i wyraźnie wynika, że przesłanki jego stosowania aktualizują się w sytuacji, gdy "okoliczności i dowody wskazują na braku wpływu na powstanie naruszenia", które nastąpiło "wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć". W świetle przywołanego przepisu prawa chodzi więc o brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń i okoliczności - w odniesieniu do których przyjmuje się w orzecznictwie, że są to wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (por. wyroki NSA z dnia: 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 364/20; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 76/20; 3 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1447/19; 12 stycznia2023 r., sygn. akt II GSK 696/20; 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1046/19, wyrok NSA z 21.09.2023 r., II GSK 1779/22, LEX nr 3622871). Wskazuje się również, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy, tak aby nie były naruszane przepisy dotyczące czasu pracy kierowców. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Skoro więc podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, to z pewnością obowiązkiem tego podmiotu jest takie zorganizowanie przewozu drogowego, aby gwarantowało to przestrzeganie przez kierowców norm czasu pracy i aby podjęte działania umożliwiały przestrzeganie w tym zakresie obowiązujących przepisów prawa. Z kolei regulacja zawarta w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 została wprowadzona, aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w sytuacjach niemożliwych do spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie przejazdu. Przy czym chodzi o sytuacje nadzwyczajnych trudności niezależnych od woli kierowcy, a także nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności (por. wyrok NSA z 21.09.2023 r., II GSK 1779/22, LEX nr 3622871). W niniejszej sprawie istotne jest, że nawet z samych dowodów załączonych do akt sprawy wynika, że na wskazanej trasie notorycznie pojawiają się korki oraz inne utrudnienia, co nie może stanowić okoliczności stanowiącej podstawę do zastosowania przedstawionych wyżej regulacji prawnych. Skarżąca spółka powinna bowiem uwzględnić te okoliczność, skoro są one powszechnie znane. Nie były to więc okoliczności nieprzewidywalne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Przepisy ograniczające czas pracy kierowców zostały wprowadzone w celu poprawy z jednej strony, warunków socjalnych pracowników objętych jego zakresem, a z drugiej, z uwagi na potrzebę poprawy bezpieczeństwa drogowego. Skoro skarżąca spółka wiedziała, że na wskazanej trasie są ciągłe problemy związane z przekraczaniem dziennego i maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, to powinna rozwiązania organizacyjne dostosować do tych trudności terenowych i tak ustalić czas pracy kierowcy, aby normy określone w rozporządzeniu 561/2006 nie były naruszane. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że nie należą do nadzwyczajnych okoliczności, takie sytuacje, które występują notorycznie, a bezpieczeństwo uczestników ruchu jest kategorią nadrzędna, o którą skarżąca spółka powinna dbać. Istotne jest również zapewnienie kierowcom odpowiednich warunków socjalnych, tak aby nie byli oni przemęczeni, gdyż wówczas występuje większa możliwość popełnienia błędu w trakcie prowadzenia pojazdu, co może mieć tragiczne konsekwencje dla życia i zdrowia ludzkiego. W odniesieniu do naruszania obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 168, str. 16) stanowi, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, dni niebędące dniami zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010, to te, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, a więc, to dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyroki NSA z dnia: 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2214/15; 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1924/16; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1260/16, wyrok NSA z 22.09.2020 r., II GSK 124/18, LEX nr 3054954). Organ prawidłowo sczytał z karty kierowcy, że terminem ostatniego odczytu był 16 maja 2022r., stąd liczba dni od ostatniego odczytu wynosiła 240, a liczba dni zarejestrowanej aktywności kierowcy 114 i w związku z powyższym przekroczono termin o 86 dni. Należy przy tym zauważać, że kara administracyjna za to naruszenie nie jest uniezależniona od długości okresu przez który nie dokonano terminowego pobierania danych z karty kierowcy. Nawet więc jednodniowe przekroczenie wyznaczone 28 dniowego terminu skutkuje obligatoryjnym wymierzeniem sankcji administracyjnej za popełniony delikt i sankcja ta będzie identyczna, jak w przypadku przekroczenia tego terminu o 86 dni. Trzeci rodzaj deliktu zarzucano skarżącej spółce sprowadzał się do wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd. W niniejszej sprawie organ stwierdził, że w trakcie kontroli ujawniono niewystarczający indeks nośności opon na osi tylnej napędowej. Ze zgromadzonego materiał dowodowy jednoznacznie wynika zły stan opon w kontrolowanym pojeździe – protokół wstępnej drogowej kontroli technicznej zawierający wykaz kontrolny – podpisany przez kierowcę). Należy zauważyć, że zły stan opon nie jest sytuacją nagłą stąd niewątpliwie doszło do naruszenia zasad bezpieczeństwa, które to było tolerowane przez skarżącą spółkę przez dłuższy czas. Należy przy tym podkreślić, że również wskazany protokół ma moc dokumentu urzędowego, a więc wynika z niego domniemanie prawdziwości opisanej w nim treści. Zgodnie z art. 76 ust. 1 u.t.d. inspektorem może być osoba, która: 1) posiada obywatelstwo polskie; 2) ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne; 3) legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym; 4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B; 5) ukończyła 23 lata oraz posiada wymagany stan zdrowia; 6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Co więcej, ust. 3 powołanego przepisu stanowi, że inspektor podlega co najmniej raz w roku szkoleniu organizowanemu przez Głównego Inspektora w celu podniesienia poziomu wiedzy fachowej. Dalej na podstawie ust. 4 została wydane Ministrowi właściwemu do spraw transportu upoważnienie do określenia w drodze rozporządzenia programów ramowych kursów specjalistycznych dla poszczególnych rodzajów służb oraz kursów uzupełniających, z uwzględnieniem wiedzy niezbędnej do wykonywania czynności inspektora w ramach danego rodzaju służby, w tym minimalne liczby godzin zajęć na poszczególnych kursach, a także kryteria oceny i sposoby przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych oraz wzór zaświadczenia o złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym. Jak z powyższego wynika, osoba, która zostaje inspektorem transportu drogowego jest specjalistą w zakresie transportu drogowego. Nie sposób więc zarzucić, bez przedstawienia właściwego materiału dowodowego, że inspektor nieprawidłowo w ramach kontroli zidentyfikował usterkę i to zwłaszcza taką, która według przepisów jest uznawana za niebezpieczną. Należy zauważyć, że skarżąca spółka nie przedstawiła na te okoliczność jakichkolwiek dowodów, pomimo tego że to ona chciała wygenerować z takich stwierdzeń korzystny dla siebie skutek. Organ prawidłowo wykazał, że doszło do naruszenia, za pomocą zgormadzonego materiału dowodowego. Nie miał obowiązku poszukiwać dowodów na obalenie tej tezy, zwłaszcza co do faktów potwierdzonych przez profesjonalistę – inspektora transportu drogowego. Jeśli skarżąca spółka chciała wykazać, że nie doszło do naruszenia ponieważ indeks nośności opon był prawidłowy, to powinna sama przedstawić organowi dowód, czego w trakcie postępowania administracyjnego nie zrobiła. Konkludując w ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego. W aktach sprawy znajdują się dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy a organy dokonały ich wszechstronnej oceny. Dlatego zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej (77, 78 §1, 7, 8, 80 i 107 §3 k.p.a.) nie zasługuje, zdaniem Sądu, na uwzględnienie. Należy także zauważyć, że decyzja o nałożeniu kary na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w i art. 92c u.t.d. Co więcej odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wyrok WSA w Szczecinie z 24.06.2021 r., II SA/Sz 105/21, LEX nr 3198089. Organ prawidłowo również na podstawie ust. 3 art. 92a u.t.d. określił karę za dokonane naruszenia na 12 000 zł. Chociaż suma cząstkowych kar za poszczególne naruszenia przekraczała wskazana kwotę, to prawidłowo została do niej obniżona. Wyłączenie odpowiedzialności za dopuszczenie się naruszenia przewidzianego w art. 92 a ust. 1 u.t.d. może nastąpić jedynie na podstawie art. 92b i 92c u.d.t. W niniejszej sprawie organ prawidłowo nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie wystąpienia przesłanek, które wyłączałyby odpowiedzialność skarżącej spółki. Należy przy tym podkreślić, ze zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (Wyrok NSA z 5.08.2021 r., II GSK 1462/18, LEX nr 3248704). Ponieważ Sąd nie dopatrzył się wad zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI