III SA/KR 1016/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi Szpitala Powiatowego w C. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, która utrzymała w mocy decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej u pielęgniarki – zakażenia wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19). Szpital kwestionował związek przyczynowo-skutkowy między chorobą a pracą, wskazując na możliwość zakażenia poza zakładem pracy oraz na wdrożone środki ochrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, podkreślając, że praca pielęgniarki w bezpośrednim kontakcie z pacjentami zakażonymi SARS-CoV-2 stwarzała wysokie ryzyko zawodowe. Sąd powołał się na przepisy Kodeksu pracy, zgodnie z którymi wystarczy wysokie prawdopodobieństwo związku między chorobą a narażeniem zawodowym. Orzeczenie lekarskie potwierdziło chorobę zawodową, a sąd uznał, że zakażenie COVID-19 u pracownika ochrony zdrowia pracującego z zakażonymi pacjentami może być uznane za chorobę zawodową, mieszczącą się w pozycji 26 wykazu chorób zawodowych.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUznawanie COVID-19 za chorobę zawodową u pracowników ochrony zdrowia, interpretacja art. 235¹ Kodeksu pracy w kontekście chorób zakaźnych.
Dotyczy specyficznej sytuacji pracownika ochrony zdrowia pracującego z pacjentami zakażonymi SARS-CoV-2; wymaga indywidualnej oceny narażenia zawodowego.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zakażenie wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19) u pracownika ochrony zdrowia, pracującego z pacjentami zakażonymi, może być uznane za chorobę zawodową w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zakażenie COVID-19 u pracownika ochrony zdrowia, pracującego z pacjentami zakażonymi SARS-CoV-2, może być uznane za chorobę zawodową, jeśli istnieje wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowo-skutkowego między chorobą a narażeniem zawodowym.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że praca pielęgniarki w bezpośrednim kontakcie z pacjentami zakażonymi SARS-CoV-2 stwarzała wysokie ryzyko zawodowe. Zgodnie z art. 235¹ Kodeksu pracy, wystarczy wysokie prawdopodobieństwo związku między chorobą a narażeniem zawodowym. Zakażenie COVID-19 mieści się w kategorii chorób zakaźnych wymienionych w wykazie chorób zawodowych.
Czy indywidualne środki ochrony stosowane w miejscu pracy wykluczają możliwość stwierdzenia choroby zawodowej spowodowanej czynnikiem biologicznym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, indywidualne środki ochrony, nawet stosowane prawidłowo, nie zapewniają pełnego bezpieczeństwa i nie gwarantują całkowitej ochrony przed zakażeniem, zwłaszcza w przypadku nowych i wysoce zakaźnych wirusów.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że ryzyko zakażenia wirusem SARS-CoV-2 jest znacznie wyższe w grupie zawodowej służb medycznych, a indywidualne środki ochrony nie eliminują tego ryzyka całkowicie. Występowanie szkodliwych czynników w środowisku pracy, które mogą powodować schorzenie, stwarza domniemanie związku między warunkami pracy a chorobą.
Przepisy (11)
Główne
k.p. art. 235
Kodeks pracy
k.p. art. 235¹
Kodeks pracy
k.p. art. 235²
Kodeks pracy
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych § § 8 ust. 1
Określa podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 3 § § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 134 § § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych art. 1
Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy
Argumenty
Skuteczne argumenty
Praca pielęgniarki w bezpośrednim kontakcie z pacjentami zakażonymi SARS-CoV-2 stwarza wysokie ryzyko zawodowe. • Zakażenie COVID-19 mieści się w kategorii chorób zakaźnych wymienionych w wykazie chorób zawodowych. • Wystarczy wysokie prawdopodobieństwo związku między chorobą a narażeniem zawodowym, a nie jego bezsporne wykazanie. • Indywidualne środki ochrony nie gwarantują całkowitego bezpieczeństwa przed zakażeniem.
Odrzucone argumenty
Zakażenie COVID-19 mogło nastąpić poza miejscem pracy. • Wdrożone środki ochrony minimalizowały ryzyko zakażenia do nieznacznego poziomu.
Godne uwagi sformułowania
występowanie warunków szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, które powodują określone schorzenie, stwarza domniemanie istnienia związku między warunkami pracy, a chorobą. • z wysokim prawdopodobieństwem • zakażenie wirusem SARS-CoV-2 jest tożsame z wywołaniem choroby zakaźnej COVID-19
Skład orzekający
Maria Zawadzka
przewodniczący
Renata Czeluśniak
sprawozdawca
Ewa Michna
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uznawanie COVID-19 za chorobę zawodową u pracowników ochrony zdrowia, interpretacja art. 235¹ Kodeksu pracy w kontekście chorób zakaźnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji pracownika ochrony zdrowia pracującego z pacjentami zakażonymi SARS-CoV-2; wymaga indywidualnej oceny narażenia zawodowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu pandemii COVID-19 i jego konsekwencji dla pracowników medycznych, a także interpretacji przepisów dotyczących chorób zawodowych w nowej sytuacji epidemiologicznej.
“Czy pielęgniarka z COVID-19 może liczyć na status choroby zawodowej? Sąd rozwiewa wątpliwości.”
Sektor
ochrona zdrowia
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.