III SA/Gl 994/24

III SA/Gl 994/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Beata Machcińska
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4, art. 5 ust. 2, art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Zakładu Gospodarki Komunalnej J. sp. z o.o. w J. z dnia 14 października 2024 r. w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 października 2024 r., Prezes Zarządu Zakładu Gospodarki Komunalnej J. Sp. z o.o. (dalej też jako: organ, Zakład, ZGK. Spółka) odmówił W. G. (dalej jako: Strona, Skarżący) udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że po dokonaniu analizy treści wniosku z 15 sierpnia 2024 r. oraz pisma z 8 września 2024 r. w zakresie udostępnienia informacji dotyczących realizacji umowy nr [...] zawartej 1 lutego 2024 r. z Powiatowym Zarządem Dróg w Z. na pytania ujęte w pkt. 3 do 7 tego wniosku podjął decyzję odmowną. Podkreślił znaczące prawdopodobieństwo, że o wnioskowane dane Wnioskodawca występuje nie w interesie publicznym, lecz prywatnym, a żądane informacje zostaną wykorzystane bezpośrednio w działalności konkurencyjnej ze szkodą dla Zakładu Gospodarki Konsularnej J. Sp. z o.o. Powołał się na art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej u.d.i.p.) oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1233, dalej: u.z.n.k.). Zaakcentował, że wnioskowane dane stanowią informacje o stricte gospodarczym charakterze, które szczególnie w połączeniu z danymi Wnioskodawcy stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Dla Spółki informacje te mają określoną wartość gospodarczą, którą będą wykorzystywać we własnym partykularnym interesie gospodarczym, kierowanym na osiąganie korzyści majątkowej w postaci przychodu, a następnie zysku z prowadzonej działalności gospodarczej.
W skardze Strona zarzuciła organowi naruszenie:
1) prawa materialnego tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez ich zastosowanie i przyjęcie, że wnioskowane informacje publiczne wskazane w pkt 3-7 pisma z 15 sierpnia 2024 r. są objęte tajemnicą przedsiębiorcy, a w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej udostępnienie tych informacji publicznych;
2) przepisów postępowania tj. art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne jego zastosowanie i polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organ był zobowiązany do udostępnienia żądanych informacji wskazanych w pkt 3-7 pisma z 15 sierpnia 2024 r.;
3) przepisów postępowania tj. art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w związku z art. 16 ust. 2 poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego i lakoniczne uzasadnienie decyzji.
. W konsekwencji wniosła o uchylenie tej decyzji; zasądzenie kosztów postępowania; rozpoznanie sprawy w trybie określonym w art. 119 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu wskazała na stan faktyczny. Podkreśliła, że wnioskiem 15 sierpnia 2024 r. zwróciła się do Zakładu o udostępnienie informacji publicznej ujętej w 7 punktach. Pismem z 3 września 2024 r. ZGK wezwał Stronę do wyjaśnienia oraz doprecyzowania zakresu informacji z pkt. 3 - 7 wniosku. Pismem z 8 września 2024 r. Skarżący odniósł się w całości do zasygnalizowanych przez organ wątpliwości. Następnie organ 1 października 2024 r. udostępnił informację publiczną co do pkt 1 i 2 zawartych we wniosku, a decyzją z 14 października 2024 r. odmówił informacji publicznej w zakresie pkt 3-7 wskazanych we wniosku w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał na znaczące prawdopodobieństwo, że o wnioskowane dane Wnioskodawca występuje nie w interesie publicznym, lecz prywatnym, a żądane informacje zostaną wykorzystane bezpośrednio w działalności konkurencyjnej ze szkodą dla Zakładu.
Skarżący podkreślił, że pytania zawarte w pkt 3-7 dotyczyły wyłącznie sposobu realizacji umowy z 1 lutego 2024 r. zawartej pomiędzy organem a Powiatowym Zarządem Dróg w Z.. Zatem nie można uznać, że te informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorcy, skoro dotyczą takich zagadnień jak przesłanie zestawienia zawierającego daty podjętych przez organ interwencji, wskazanie osób udzielających pomocy rannym zwierzętom, wskazanie osób odpowiedzialnych za podjęcie decyzji o transporcie do kliniki weterynaryjnej czy wskazanie pojazdu, w którym były transportowane ranne zwierzęta. Zdaniem skarżącego żądane informacje nie mają charakteru tajemnicy przedsiębiorcy, bowiem nie są to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą.
Przytoczył poglądy judykatury w zakresie możliwości uznania danych jako tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto zarzucił naruszenie art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., bowiem uzasadnienie decyzji jest niewystarczające do wykazania zasadności zastosowania przez Spółkę art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - tj. do skutecznego wykazania zasadności ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na potencjalną potrzebę ochrony tajemnicy przedsiębiorcy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podkreślił, że Skarżący pismem z 15 sierpnia 2024 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z 2 września 2024 r. Zakład zawiadomił stronę skarżącą o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy na dzień 15 październik 2024 r. oraz zobowiązał Skarżącego do doprecyzowania treści wniosku w zakresie pkt. 3 - 7 nakreślając dodatkowy 7 dniowy termin. 8 września 2024 r. skarżący złożył pismo zatytułowane "Wezwanie" wskazując na bezzasadność treści pisma o doprecyzowanie informacji. W dniu 1 października 2024 r. ZGK udostępnił stronie skarżącej informacje objęte pkt. 1 i 2 wniosku; 14 października 2024 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Podstawą takiej decyzji było znaczące prawdopodobieństwo, że wnioskowane dane przez stronę skarżącą wykorzystane będą nie w interesie publicznym lecz prywatnym, a żądane informacje zostaną wykorzystane bezpośrednio w działalności konkurencyjnej ze szkodą dla Zakładu. Strona skarżąca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "E" W. G. NIP [...] i prowadzi działalność konkurencyjną dla Spółki. Dodatkowo po analizie informacji i dokumentów ogólnodostępnych Zakład uzyskał informację, z których wynika, iż w poprzednich latach to strona skarżąca była wykonawcą usług analogicznych.
Dalej wskazano, że ZGK jest spółką o ograniczonej odpowiedzialności w świetle ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 18, dalej: k.s.h.), a Spółka podlega reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej jedynie ze względu na jej strukturę własnościową. W związku z powyższym, trudno jest zatem uznać spółkę za organ administracji publicznej lub organ władzy publicznej, a tym samym przedstawienie powyższych informacji przez Spółkę wydaje się całkowicie bezpodstawne. Stwierdzono nadto, że nowelizacja Kodeksu spółek handlowych nakłada na zarządy spółek nowe obowiązki i reguły odpowiedzialności, m.in. nie może ujawniać tajemnic spółki także po wygaśnięciu mandatu. W ocenie zarządu Spółki wydanie decyzji odmownej w zakresie pkt. 3 - 7 było jedyną możliwością w celu ochrony interesów Spółki.
Podkreślono, że Prezes Zarządu Zakładu dokonał analizy procedur i dokumentów wewnętrznych znajdujących się w Spółce i w pierwszej kolejności w dniu 1 sierpnia 2024 r. wprowadził dokument określający m.in. dokumenty objęte tajemnicą przedsiębiorstwa z określeniem osób upoważnionych do dostępu do określonych danych. Tajemnicą została objęta m.in. umowa objęta wnioskiem strony skarżącej. Tajemnica przedsiębiorstwa, zdefiniowana została w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., zatem zostały udzielone informacje z pkt. 1 - 2 wniosku strony skarżącej. Podniesiono także, że Zakład nie jest organem administracji publicznej, a Spółką w świetle przepisów k.s.h., do której przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) stosuje się odpowiednio w określonych sytuacjach.
W piśmie – replika - strona skarżąca podtrzymała zarzuty i wskazała na brak podstaw do powoływania się w sprawie na tajemnicę przedsiębiorcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.; dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Natomiast skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z definicją określoną w przepisie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie "sprawa publiczna" wiąże się ściśle z przepisem art. 1 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483, dalej: Konstytucja RP), którzy prawo do informacji łączy z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LexPolonica nr 36465). Ponadto informacja musi dotyczyć sfery istniejących już faktów i danych, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań oraz może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wymienionych wyżej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Natomiast w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Skarżąca Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na temat gospodarowania mieniem publicznym, co w sprawie jest poza sporem.
Natomiast wniosek w tej sprawie dotyczył realizacji umowy Zakładu zawartej 1 lutego 2024 r. z Powiatowym Zarządem Dróg w Z. za okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 lipca 2024 r. Skarżący żądał informacji obejmującej:
. 1. podanie ilości zebranych padłych zwierząt w poszczególnych miesiącach z uwzględnieniem kategorii: do 20 kg, 21 - 50 kg, 51-100 kg, powyżej 100 kg;
. 2. wskazanie ilości zrealizowanych interwencji weterynaryjnych w w/w okresie;
. 3. wskazanie wszystkich interwencji, w ramach których udzielono pomocy rannym zwierzętom - wskazanie daty, gatunku zwierzęcia oraz czy zwierzą zostało przewiezione do gabinetu/kliniki weterynaryjnej, przesłanie skanów dokumentów (protokoły) potwierdzających przekazanie zwierząt pod opiekę gabinetu lub kliniki weterynaryjnej;
4. wskazanie osób udzielających na miejscu zdarzenia tj. po przyjeździe na miejsce, pomocy weterynaryjnej rannym zwierzętom - wskazanie inicjałów osób udzielających pomocy, ich kwalifikacji weterynaryjnych oraz doświadczenia w udzielaniu pomocy rannym zwierzętom (podać dane osób zatrudnionych w ZGK, albo osób, z którymi Spółka zawarła stosowne umowy);
. 5. udzielenia odpowiedzi na pytania kto podejmował decyzję o transporcie rannych zwierząt do gabinetu/kliniki weterynaryjnej,
. 6. przesłanie skanu umowy z lekarzem weterynaryjnym świadczącym usługi weterynaryjne w ramach w/w umowy;
. 7. wskazania pojazdu jakim są przewożone ranne zwierzęta - marki, nr rejestracji oraz specjalistycznego wyposażenia będącego na wyposażeniu tego pojazdu.
Na pierwsze dwa pytania, objęte pkt 1 i 2 ZGK udzielił informacji. Ten zakres wniosku jest więc poza granicami niniejszego postępowania.
Sporem natomiast w tej sprawie jest rozstrzygnięcie Zakładu, który w wyniku rozpoznania pkt 3 – 7 wniosku Skarżącego, wydał decyzję odmowną - stosownie do art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczając prawo do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy tj. ZGK.
Oceniając więc sporne orzeczenie zauważyć przede wszystkim należy, że przepis art. 16 u.d.i.p. przyznaje podmiotom nie będącym organami władzy publicznej a obowiązanym do udzielenie informacji publicznej, kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., do których wydania stosuje się przepisy k.p.a. w zakresie wynikającym z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z powołanym przepisem odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej, odpowiednio podmiot nie będący organem władzy publicznej, następują w drodze decyzji (ust. 1).
Natomiast art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Sąd w składzie orzekającym oceniając zasadność wydania decyzji odmownej -wobec wskazywanej przez Spółkę tajemnicy przedsiębiorcy w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stwierdził konieczność ponownego przeanalizowania zakresu spornego wniosku przez Zakład. W świetle bowiem zastosowanej przez Zakład normy z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojawia się kolizja między podstawowym założenie instytucji dostępu do informacji publicznej, jakim jest przejrzystość, jawność życia publicznego a koniecznością ochrony informacji, których ujawnienie mogłoby mieć negatywne konsekwencje dla przedsiębiorcy, którego ta informacja dotyczy. Jest to zatem kolizja między konstytucyjnym prawem do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP) i koniecznością ochrony innych, nie mniej cennych wartości konstytucyjnych, w tym przypadku wywodzonych z wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP). W doktrynie wskazuje się, że tajemnica przedsiębiorstwa może być traktowana jako prawo podmiotowe o treści majątkowej - zob. A. Michalak (w:) Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, wyd. II, red. M. Sieradzka, M. Zdyb, Warszawa 2016, wer. el. SIP LEX, art. 11; pkt 18-19). Sam ustrojodawca w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP zastrzegł, że ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Regulacja konstytucyjna znalazła odzwierciedlenie właśnie w treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zauważyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy. Zgodnie z powszechnie akceptowanym poglądem, poszukując znaczenia tego pojęcia należy odwołać się do definicji tajemnicy przedsiębiorcy, zawartej w art. 11 ust. 2 u.z.n.k. W świetle tego przepisu, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Zatem ochrona danych jako tajemnicy przedsiębiorstwa wymaga spełnienia dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. Aspekt formalny sprowadza się do podjęcia przez przedsiębiorcę stosownych działań w celu utrzymania informacji w poufności. Tajemnica przedsiębiorstwa nie obejmuje takich danych, które są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo są dla nich łatwo dostępne. Aspekt materialny wymaga dokonania oceny spornych informacji pod kątem tego, czy są to takie informacje (techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne), które mają wartość gospodarczą.
Odnosząc się więc do powyższego zauważyć należy, że Spółka podniosła, że ujawnienie żądanych we wniosku danych zostanie wykorzystane bezpośrednio w działalności konkurencyjnej ze szkodą dla Zakładu, bowiem strona skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie konkurencyjnym dla Spółki. Nadto w poprzednich latach to strona skarżąca była wykonawcą usług analogicznych do wnioskowanych do udostępnienia. Natomiast dla Spółki informacje te mają określoną wartość gospodarczą, którą będą wykorzystywać we własnym partykularnym interesie gospodarczym, kierowanym na osiąganie korzyści majątkowej w postaci przychodu, a następnie zysku z prowadzonej działalności gospodarczej.
Oceniając przedstawione okoliczności stwierdzić należy, że takie stanowisko ZGK nie może się ostać, a tym samym skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Natomiast Zakład jest podmiotem zobligowanym do udostępniania takiej informacji – co wskazano wyżej.
Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest więc każda informacja wytworzona lub odnoszona do działalności podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p.; w zakresie wykonywania przez nie zadań i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność w/w podmiotów w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. Tym samym udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku, którym dysponują podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej; sposobie gospodarowania nim; wykonywaniu określonych zadań związanych z utrzymywaniem jego stanu.
Jednakże skoro wymagana jest jawność i transparentność działań władzy publicznej, to społeczeństwo chce wiedzieć i kontrolować wydatki publiczne oraz sposób gospodarowania własnością podatników. W konsekwencji więc prawo do informacji publicznej mierzy się z prawem do tajemnicy przedsiębiorstwa po stronie wykonawcy.
Natomiast załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;
6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że organ należy do grupy podmiotów z art. 4 u.d.i.p. zobowiązanych do załatwienia wniosków o udostępnienie informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Wnioskowane zaś informacje dotyczą działalności tego podmiotu i realizacji umowy w zakresie wykonywania zadań na majątku publicznym.
Organ w kwestionowanej decyzji powołał się na tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jednakże wynikająca z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego podmiotu. Nie wystarczy bowiem, aby żądana informacja dotyczyła podmiotu, tj. aby odnosiła się do prowadzonej przez niego działalności i aby z jego woli była objęta tajemnicą. W takim bowiem przypadku tajemnicą przedsiębiorcy objęte byłoby wszystko, co przedsiębiorca arbitralnie uzna za taką tajemnicę, także na podstawie czynności kwalifikowanych. Ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych wskazuje, że przesłanki nieudzielenia informacji publicznej ze wskazanego powodu muszą być omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy ale musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa), z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Nie jest natomiast wystarczające ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej na prawdopodobieństwo, że o wnioskowane dane Wnioskodawca występuje nie w interesie publicznym, lecz prywatnym, a żądane informacje zostaną wykorzystane bezpośrednio w działalności konkurencyjnej oraz że dla Spółki informacje te mają określoną wartość gospodarczą, którą będą wykorzystywać we własnym partykularnym interesie gospodarczym, kierowanym na osiąganie korzyści majątkowej w postaci przychodu, a następnie zysku z prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższego również nie konwaliduje obszerna argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę, oparta na k.s.h., obowiązkach członku zarządu oraz ogólnym stwierdzeniu, że Prezes po analizie procedur i dokumentów wewnętrznych znajdujących się w spółce w pierwszej kolejności w dniu 1 sierpnia 2024 r. wprowadził dokument określający m.in. dokumenty objęte tajemnicą przedsiębiorstwa z określeniem osób upoważnionych do dostępu do określonych danych. Wobec ogólności tych twierdzeń i braku jakichkolwiek dowodów na ich poparcie niemożliwym było stwierdzenie legalności zaskarżonej decyzji.
.
. Poza tym stwierdzić należy, w świetle w/w argumentów ZGK, że trudno jest uznać np. zakres pytania z pkt 3 dot. szczegółowego wskazania wszystkich interwencji, w ramach których udzielono pomocy rannym zwierzętom - wskazanie daty, gatunku zwierzęcia oraz czy zwierzą zostało przewiezione do gabinetu/kliniki weterynaryjnej - za naruszający tajemnicę przedsiębiorcy.
. Również, w świetle przedstawionej przez Zakład argumentacji, nie sposób zgodzić się, że taką tajemnicę przedsiębiorcy stanowią skany dokumentów (protokoły) potwierdzających przekazanie zwierząt pod opiekę gabinetu lub kliniki weterynaryjnej; kwalifikacje weterynaryjne oraz doświadczenie w udzielaniu pomocy rannym zwierzętom osób udzielających tej pomocy na miejscu zdarzenia; tryb podejmowania decyzji o transporcie rannych zwierząt do gabinetu/kliniki weterynaryjnej; marka pojazdu jakim są przewożone ranne zwierzęta.
. Natomiast na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego kwestia czy powyższe informacje są proste czy przetworzone pozostaje poza oceną Sądu i należy do oceny adresata wniosku przy ponownym jego rozpatrywaniu. Podobnie jak dane personalne, wrażliwe czy informacje faktycznie objęte tajemnicą. Konieczne jednak jest wykazanie, że konkretne informacje zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa czy przedsiębiorcy. Na względzie należy mieć także to, że informacje dotyczące m.in. wykształcenia czy kwalifikacji określonych osób stanowią informację publiczną jedynie wtedy, gdy dotyczą osób pełniących funkcje publiczne i w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa bezpośrednio lub pośrednio określonego wykształcenia czy kwalifikacji wymagają.
W następstwie niniejszego wyroku, biorąc pod uwagę zaprezentowane powyżej wywody, organ załatwi wniosek w sposób odpowiadający regulacji ustawy u.d.i.p. w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.